Overig
alle pijlers
Denkt hij aan haar?
maandag 21 juni 2010 om 12:20
En bedankt voor de 'eye-opener'!
Weliswaar heel anders maar ik zie veel terug in mijn kinderen die zo graag hun opa en oma 'terug willen' door lief te doen, dingetjes te maken enz. (Opa en oma willen amper contact want ze vinden ze vervelend)
anoniem_69847 wijzigde dit bericht op 21-06-2010 12:22
Reden: woordje vergeten
Reden: woordje vergeten
% gewijzigd
maandag 21 juni 2010 om 12:31
Wat mooi omschreven, maar wat een droevig verhaal .
In je laatste alinea vraag je jezelf af of hij denkt aan de gedichtjes die je voor hem hebt geschreven, en aan de werkjes die je voor hem knutselde. Gezien je verhaal denk ik niet dat hij daar aan zal denken. Je schrijft immers dat al die werkjes richting opa zijn gegaan. Het is moeilijk denken aan dingen die je nooit tastbaar in handen hebt gehad, en denken aan de intentie van je kind is nou eenmaal een 'beperkte' gedachte (ter vergelijk, ik heb hier aan mijn muur een stuk of acht moederdagknutselwerken, de intentie is 'maar' één gedachte).
Je doet jezelf geen plezier door dit soort gedachtenpatronen in stand te houden. Ik hoop voor je dat je realisme kunt vinden in je kijk op de situatie. Zowel op hoe die was als op hoe die nu is. Al zou ik ook niet echt goed weten hoe je dat zou kunnen bereiken. Heb je professionele hulp? Lijkt me bij uitstek een verhaal waar je in je eentje geen helderheid in kunt scheppen.
In je laatste alinea vraag je jezelf af of hij denkt aan de gedichtjes die je voor hem hebt geschreven, en aan de werkjes die je voor hem knutselde. Gezien je verhaal denk ik niet dat hij daar aan zal denken. Je schrijft immers dat al die werkjes richting opa zijn gegaan. Het is moeilijk denken aan dingen die je nooit tastbaar in handen hebt gehad, en denken aan de intentie van je kind is nou eenmaal een 'beperkte' gedachte (ter vergelijk, ik heb hier aan mijn muur een stuk of acht moederdagknutselwerken, de intentie is 'maar' één gedachte).
Je doet jezelf geen plezier door dit soort gedachtenpatronen in stand te houden. Ik hoop voor je dat je realisme kunt vinden in je kijk op de situatie. Zowel op hoe die was als op hoe die nu is. Al zou ik ook niet echt goed weten hoe je dat zou kunnen bereiken. Heb je professionele hulp? Lijkt me bij uitstek een verhaal waar je in je eentje geen helderheid in kunt scheppen.
maandag 21 juni 2010 om 12:36
hey twinkeling,
gelukkig heb ik hulp gehad en ben ik al een eind in het verwerkingsproces. Alhoewel ik denk dat dit nooit helemaal over zal gaan. Vooral mijn perfectionisme is een groot deel van mijn persoonlijkheid geworden.
Eens in de zoveel tijd.. Op vaderdag of mijn verjaardag, gun ik mezelf mijn kinderlijk verdriet zonder het te relativeren. Ik wil soms de rauwe afwijzing voelen en mijn tranen de vrije loop laten. Zo laad ik mezelf weer op en kan ik het voor de komende tijd weer even volledig loslaten ..
Die ene x dat ik hem ontmoet heb, heb ik hem bijna alles verteld. Hij weet dondersgoed van mijn knutselwerkjes enzv..
Bedankt voor je advies.. :knuffel:
@noni, het lijkt me moeilijk voor jou om te zien dat je kinderen het zo hard proberen.. Ik begrijp zulke grootouders niet..
gelukkig heb ik hulp gehad en ben ik al een eind in het verwerkingsproces. Alhoewel ik denk dat dit nooit helemaal over zal gaan. Vooral mijn perfectionisme is een groot deel van mijn persoonlijkheid geworden.
Eens in de zoveel tijd.. Op vaderdag of mijn verjaardag, gun ik mezelf mijn kinderlijk verdriet zonder het te relativeren. Ik wil soms de rauwe afwijzing voelen en mijn tranen de vrije loop laten. Zo laad ik mezelf weer op en kan ik het voor de komende tijd weer even volledig loslaten ..
Die ene x dat ik hem ontmoet heb, heb ik hem bijna alles verteld. Hij weet dondersgoed van mijn knutselwerkjes enzv..
Bedankt voor je advies.. :knuffel:
@noni, het lijkt me moeilijk voor jou om te zien dat je kinderen het zo hard proberen.. Ik begrijp zulke grootouders niet..
maandag 21 juni 2010 om 16:53
ik moet erg huilen van je verhaal..
Jarenlang maakte ik ook knutselwerkjes voor opa. Mijn vader bestond immers niet in mijn leven. Hij leefde wel, ik wist ook waar. Maar mijn moeder zei dat hij niet meer met ons om wilde gaan. Dat we niet meer bang hoefden te zijn want hij zou ons met rust laten.
Jaren later besefte ik me dat ze dat zei zodat ze zich niet hoefde te verdedigen. Dat ze ons nooit kwijt zou raken.
Jaren later besefte ik me dat hij o zo zijn best deed om ons te ontmoeten.. een band op te bouwen... zijn fouten goed te maken.
Helaas kwam dat besef te laat en overleed mijn vader juist nadat ik de beslissing had gemaakt hem op te zoeken en contact te zoeken en te houden.
Zijn nalatenschap heb ik afgewikkeld. Zijn spullen staan hier in huis. Je kan geen verdriet hebben om wat je niet hebt gekend zeggen ze, maar mijn hart bloed ergens om hem...
Zijn verdriet heb ik gelezen, zijn eenzaamheid heb ik gelezen, zijn pijn heb ik gezien in zijn briefjes naar mij en mijn zussen.
De dingen die hij bewaart heeft van de afgelopen jaren..
Met alle liefde had ik hem een vaderdagcadeautje willen geven...nu geef ik hem niks meer.... het enige wat ik nog kan geven is zijn herinnering aan mijn kinderen.... proberen met alle macht in me zijn naam hoog te houden en te zuiveren waar ik kan..
pfff... ik moet er nog meer van huilen nu...
Sterkte Sweetsummer.... je hebt het mooi verwoord!
Jarenlang maakte ik ook knutselwerkjes voor opa. Mijn vader bestond immers niet in mijn leven. Hij leefde wel, ik wist ook waar. Maar mijn moeder zei dat hij niet meer met ons om wilde gaan. Dat we niet meer bang hoefden te zijn want hij zou ons met rust laten.
Jaren later besefte ik me dat ze dat zei zodat ze zich niet hoefde te verdedigen. Dat ze ons nooit kwijt zou raken.
Jaren later besefte ik me dat hij o zo zijn best deed om ons te ontmoeten.. een band op te bouwen... zijn fouten goed te maken.
Helaas kwam dat besef te laat en overleed mijn vader juist nadat ik de beslissing had gemaakt hem op te zoeken en contact te zoeken en te houden.
Zijn nalatenschap heb ik afgewikkeld. Zijn spullen staan hier in huis. Je kan geen verdriet hebben om wat je niet hebt gekend zeggen ze, maar mijn hart bloed ergens om hem...
Zijn verdriet heb ik gelezen, zijn eenzaamheid heb ik gelezen, zijn pijn heb ik gezien in zijn briefjes naar mij en mijn zussen.
De dingen die hij bewaart heeft van de afgelopen jaren..
Met alle liefde had ik hem een vaderdagcadeautje willen geven...nu geef ik hem niks meer.... het enige wat ik nog kan geven is zijn herinnering aan mijn kinderen.... proberen met alle macht in me zijn naam hoog te houden en te zuiveren waar ik kan..
pfff... ik moet er nog meer van huilen nu...
Sterkte Sweetsummer.... je hebt het mooi verwoord!
Sometimes I question my sanity, but the unicorn and gummy bears tell me I’m fine!
maandag 21 juni 2010 om 16:56
Lieve Biol,
wat vreselijk dat je vader overleed op het moment dat jij net zo'n belangrijke beslissing nam.
Zonde is het, dat je je vader niet hebt leren kennen omdat je moeder bang was zich te moeten verdedigen.
Ik wens je enorm veel sterkte met je verdriet.. Ik hoop dat je het inderdaad een plekje kunt geven door de herinneringen aan je vader hoog te houden.
Liefs
wat vreselijk dat je vader overleed op het moment dat jij net zo'n belangrijke beslissing nam.
Zonde is het, dat je je vader niet hebt leren kennen omdat je moeder bang was zich te moeten verdedigen.
Ik wens je enorm veel sterkte met je verdriet.. Ik hoop dat je het inderdaad een plekje kunt geven door de herinneringen aan je vader hoog te houden.
Liefs
maandag 21 juni 2010 om 17:00
Jeetje Biol, wat een heftig verhaal . Ben je boos op je moeder, of kun je begrip opbrengen voor haar angst?
Ik stuurde een vriend afgelopen week een vaderdag kaartje omdat hij al jaren zo hard vecht om zijn kinderen te zien conform bezoekregeling. Hij sms'te me 's avonds dat het zijn eerste vaderdagcadeautje ooit op vaderdag was .
Het maakt me zo verdrietig als kinderen zó intens de rekening gepresenteerd krijgen voor het leed van hun ouders. Ik hoop dat je ooit met een fijn en tevreden gevoel kunt denken aan hoe je hiermee omgaat / bent gegaan. Ik vind het in ieder geval reuze knap dat je jezelf hebt weten te ontworstelen aan het beeld waarmee je bent opgegroeid en de beslissing hebt kunnen maken wèl contact met je vader te zoeken. Dat dat niet meer gelukt is doet daar niets aan af .
Ik stuurde een vriend afgelopen week een vaderdag kaartje omdat hij al jaren zo hard vecht om zijn kinderen te zien conform bezoekregeling. Hij sms'te me 's avonds dat het zijn eerste vaderdagcadeautje ooit op vaderdag was .
Het maakt me zo verdrietig als kinderen zó intens de rekening gepresenteerd krijgen voor het leed van hun ouders. Ik hoop dat je ooit met een fijn en tevreden gevoel kunt denken aan hoe je hiermee omgaat / bent gegaan. Ik vind het in ieder geval reuze knap dat je jezelf hebt weten te ontworstelen aan het beeld waarmee je bent opgegroeid en de beslissing hebt kunnen maken wèl contact met je vader te zoeken. Dat dat niet meer gelukt is doet daar niets aan af .
maandag 21 juni 2010 om 17:07
