alles op losse schroeven

Daar ben ik weer. Mijn verhaal heeft weer een nieuwe wending genomen.

Ik ben wijs geworden door mijn laatste topic dus ik zal proberen om een korte samenvatting te geven van het voorgaande:

- 3 jaar geleden heb ik een affaire gehad. Een hele stevige. Nauwelijks gevoel over voor mijn man

- affaire afgesloten, therapie gehad en flink geinvesteerd in relatie.

- 4 weken geleden vertelde man dat hij al een paar maanden een affaire heeft. Die affaire is afgesloten. Wij weer samen aan het werk aan onze relatie

- Na 2 weken ging mijn man weg, om na te denken en liet mij in verdriet en angst achter. Ik postte hier en kreeg voornamelijk boze reacties in de trend van "de pot verwijt de ketel"

- Man is weer teruggekomen en ik heb me er weer ingestort om te werken aan onze problemen.

- afgelopen vrijdag biechtte mijn man het echte probleem op. Hij gaat al onze hele relatie lang vreemd. Tientallen keren, vooral in het buitenland. De eerste keer toen ons eerste kind nog een babietje was.



Dus...enerzijds schrijf ik dit omdat ik zo ontzettend veel boze reacties heb gekregen hier, en ik toch wil laten zien dat de oorzaak niet alleen bij mij ligt. Anderzijds sta ik versteld van mijn eigen reactie nu. Hij heeft het allemaal uitgelegd. Het is zo ontzettend plat: we hadden niet genoeg sex en ik kan daar erg slecht over praten. Daarom ging hij vreemd. Hij heeft dat nooit aan iemand durven vertellen, maar wil nu schoon schip maken.

En ik? Ik vertrouw hem. Het is zo raar. Ik heb dit weekend in mijn binnenste gezocht naar wantrouwen en woede, maar het is er niet.



Ik ben wel boos over 1 ding: toen mijn affaire uitkwam heb ik vreselijke heibel met mijn ouders gekregen. Echt enorm. Ik ben zelfs een maand in therapie geweest in het buitenland en dat was zeer mens-onterend. Mijn man heeft op geen enkel moment ingegrepen en gezegd dat het allemaal niet zo zwart-wit is. Heeft me op geen enkel moment beschermd tegen de intense woede van mijn ouders. Heeft iedereen gewoon laten zeggen dat hij zo zielig is en dat hij zo geweldig is dat hij er nog altijd voor me is...

Daarover ben ik woest.



Maar over dat vreemdgaan? Gek genoeg niet. En ik geloof hem ook nog als hij zegt dat hij het niet meer zal doen. En geloof me, dat is niet uit angst hem te verliezen, maar ik kan werkelijk geen spoortje wantrouwen vinden in mijn binnenste.



Vanmorgen zei ik:"ik mis heel erg jouw respect en bevestiging voor de manier waarop ik dit aanpak. Ik denk dat je in de hele wereld geen andere vrouw zult vinden die het op deze manier kan oppakken". Dat vind ik namelijk wel weer heel lastig.

En het doet ook wel iets met mijn rechtvaardigheidsgevoel. Want hij kan er toch niet zomaar mee wegkomen dat hij me 12 jaar heeft bedrogen?



Ik ga jullie reacties lezen. Maar 1 ding zeg ik vooraf: ik ga niet bij hem weg. Ik vind dat het nu niet het moment is om zo'n besluit te nemen, want er is nu teveel onrust.

Dit is meteen de reden waarom ik het moeilijk vind om mijn verhaal aan vriendinnen te vertellen. Ik vrees dat ze me allemaal zullen adviseren bij hem weg te gaan. Aangezien ik dat niet van plan ben, ben ik bang dat ik daarmee hun steun zal verspelen.



Enfin. We zullen zien.



Ik zou heel graag willen horen of er andere vrouwen zijn die iets hebben meegemaakt dat op mijn verhaal lijkt en die er uit zijn gekomen met hun man.

We zijn heftig en diepgaand in therapie. Het werkt geloof ik wel goed. ER komt vanalles aan bod over mij en over hem. Ik ken hem nu beter dan ik hem ooit gekend heb en hij mij. In deze therapie vallen werkelijk alle maskers af. De therapeut is bijzonder goed in het vak.