Psyche
alle pijlers
Bang voor therapeut
woensdag 23 juni 2010 om 00:53
Hallo beste mensen,
Ga er even voor zitten, het is een lang verhaal, maar je zou me een groot plezier doen als je t zou lezen!
Ik zit met een probleem: Ik heb al jaren last van ernstige slapeloosheid en ben nog maar in begin 20. Lange tijd is dit in combinatie geweest met conflicten thuis. De laatste tijd zijn die conflicten aan het oplossen. Ik heb een paar sessies gehad met een psycholoog en zij heeft me doorverwezen naar een psychotherapeut. Het is echter zo dat er voor mijn gevoel de laatste tijd veel vooruitgang zat in mijn problematiek en er vooral grote veranderingen zijn gekomen in mijn thuissituatie. Daarom wil ik eigenlijk helemaal niet naar die psycholoog of therapeut omdat ik dan bang ben dat ik het probleem juist vasthoud daardoor en het niet achter me kan laten, en ook dat ik dan niet meer zelf na kan denken. Sterker nog, ik zie er zo tegenop, dat ik er helemaal niet van kan slapen. Ik heb het gevoel dat ik dan teveel van zo'n psycholoog af laat hang en mezelf erin verlies en beïnvloed word en dat ik zelf ergens al wel weet hoe het zit en door naar een therapeut te gaan alleen maar bepaalde dingen krampachtig vasthoud, door mezelf voor te houden dat ik goed bezig ben door naar een therapeut te gaan maar ondertussen mijn eigen verantwoordelijk uit handen geef. Ik heb in het algemeen moeite met keuzes maken en veel dingen voelen meer als "moeten" omdat ik er niet echt voor gekozen heb. Ik voel het ook zo dat wanneer ik naar een psycholoog ga, ik mijn zelfvertrouwen ondermijn, ik heb het gevoel dat ik het dan zelf niet meer op kan lossen. Aan de andere kant vind ik dat het best nuttig zou kunnen zijn om naar een psycholoog te gaan. Sterker nog, ik ben bang dat het probleem niet over gaat als ik er niet naar toe ga. Ik vind dat ik er in elk geval niet over wakker zou moeten liggen. Alleen al daarom zou ik dan al haast denken dat ik er juist naartoe moet. Beide kanten van de zaak zijn zo sterk aanwezig dat ik niet kan beslissen of ik in therapie zal gaan en ik er nachtenlang geen oog van dicht doe...
Zelf heb ik een mogelijke theorie dat ik eigenlijk te weinig op mn gevoel af ga en teveel mezelf dwing om te gaan en dat ik daarom zo sterk juist níet wil. Ik ga sowieso te gauw langs mn gevoel heen, ook al is het nog zo'n sterk gevoel, maar dat is omdat ik bang ben dat ik teveel uit angst denk. Bijvoorbeeld, ik heb heel lang gehad dat ik op een theoretische manier op jongens viel, d.w.z. dat ik beredeneerde dat hij wel leuk was maar het niet daadwerkelijk zo voelde, of alleen maar in hele lichte mate.
Maar goed, mn verhaal is nu wel lang genoeg. Kan iemand me misschien helpen??? Herkent iemand het misschien, of ben ik een gigantische en rare uitzondering? Ik zou het echt heel fijn vinden als jullie zouden zeggen wat je ervan denkt!
thanks!!!!
Ga er even voor zitten, het is een lang verhaal, maar je zou me een groot plezier doen als je t zou lezen!
Ik zit met een probleem: Ik heb al jaren last van ernstige slapeloosheid en ben nog maar in begin 20. Lange tijd is dit in combinatie geweest met conflicten thuis. De laatste tijd zijn die conflicten aan het oplossen. Ik heb een paar sessies gehad met een psycholoog en zij heeft me doorverwezen naar een psychotherapeut. Het is echter zo dat er voor mijn gevoel de laatste tijd veel vooruitgang zat in mijn problematiek en er vooral grote veranderingen zijn gekomen in mijn thuissituatie. Daarom wil ik eigenlijk helemaal niet naar die psycholoog of therapeut omdat ik dan bang ben dat ik het probleem juist vasthoud daardoor en het niet achter me kan laten, en ook dat ik dan niet meer zelf na kan denken. Sterker nog, ik zie er zo tegenop, dat ik er helemaal niet van kan slapen. Ik heb het gevoel dat ik dan teveel van zo'n psycholoog af laat hang en mezelf erin verlies en beïnvloed word en dat ik zelf ergens al wel weet hoe het zit en door naar een therapeut te gaan alleen maar bepaalde dingen krampachtig vasthoud, door mezelf voor te houden dat ik goed bezig ben door naar een therapeut te gaan maar ondertussen mijn eigen verantwoordelijk uit handen geef. Ik heb in het algemeen moeite met keuzes maken en veel dingen voelen meer als "moeten" omdat ik er niet echt voor gekozen heb. Ik voel het ook zo dat wanneer ik naar een psycholoog ga, ik mijn zelfvertrouwen ondermijn, ik heb het gevoel dat ik het dan zelf niet meer op kan lossen. Aan de andere kant vind ik dat het best nuttig zou kunnen zijn om naar een psycholoog te gaan. Sterker nog, ik ben bang dat het probleem niet over gaat als ik er niet naar toe ga. Ik vind dat ik er in elk geval niet over wakker zou moeten liggen. Alleen al daarom zou ik dan al haast denken dat ik er juist naartoe moet. Beide kanten van de zaak zijn zo sterk aanwezig dat ik niet kan beslissen of ik in therapie zal gaan en ik er nachtenlang geen oog van dicht doe...
Zelf heb ik een mogelijke theorie dat ik eigenlijk te weinig op mn gevoel af ga en teveel mezelf dwing om te gaan en dat ik daarom zo sterk juist níet wil. Ik ga sowieso te gauw langs mn gevoel heen, ook al is het nog zo'n sterk gevoel, maar dat is omdat ik bang ben dat ik teveel uit angst denk. Bijvoorbeeld, ik heb heel lang gehad dat ik op een theoretische manier op jongens viel, d.w.z. dat ik beredeneerde dat hij wel leuk was maar het niet daadwerkelijk zo voelde, of alleen maar in hele lichte mate.
Maar goed, mn verhaal is nu wel lang genoeg. Kan iemand me misschien helpen??? Herkent iemand het misschien, of ben ik een gigantische en rare uitzondering? Ik zou het echt heel fijn vinden als jullie zouden zeggen wat je ervan denkt!
thanks!!!!
woensdag 23 juni 2010 om 02:16
als ik jou was zou ik nog even doorzetten. Ik loop al een tijd bij een psych, en ook al heb ik niet altijd evenveel zin, ik ga geen met de gedachte dat ik niet over 10jaar met een burn out op de bank zit, helemaal in de knoop.. Geef jezelf anders een termijn (3 maanden uitproberen ofzo) en bespreek je twijfels ook met je psych, hij/ zij zal genoeg mensen tegen zijn gekomen die twijfels hebben over de therapie.. Ik wens je iig veel succes, wat je ook besluit!
woensdag 23 juni 2010 om 05:44
Het hele leven bestaat uit dingen moeten. Dus die zin kan je gewoon overboord gooien.
Het lijkt wel alsof je excusses verzint om niet te gaan. Als je er geen trek in heb, ga dan niet maar bedenk wel dat de dingen die jij opnoemt altijd weer terug zullen komen zonder dat je weet wat je ermee aanmoet.
Je kan met een psycholoog echt wel afspreken hoe het behandelplan gaat worden. Je krijgt gewoon wat handvaten hoe je er mee om kan gaan, verder zal je het toch echt zelf moeten doen en daar ben je al mee op de goede weg.
Zou wat je schrijft meenemen en dan ga ik er vanuit dat deze het serieus zal nemen en dat je er alleen maar een nog leuker leven zal krijgen.
Succes
Het lijkt wel alsof je excusses verzint om niet te gaan. Als je er geen trek in heb, ga dan niet maar bedenk wel dat de dingen die jij opnoemt altijd weer terug zullen komen zonder dat je weet wat je ermee aanmoet.
Je kan met een psycholoog echt wel afspreken hoe het behandelplan gaat worden. Je krijgt gewoon wat handvaten hoe je er mee om kan gaan, verder zal je het toch echt zelf moeten doen en daar ben je al mee op de goede weg.
Zou wat je schrijft meenemen en dan ga ik er vanuit dat deze het serieus zal nemen en dat je er alleen maar een nog leuker leven zal krijgen.
Succes
woensdag 23 juni 2010 om 05:55
Mijn hemel, wat zal het ingewikkeld zijn om zo te denken. Ik herken het wel een beetje, maar kind, wat maak jij het jezelf moeilijk met je gedachten. Geen wonder dat je niet kunt slapen! Alleen al daarom zou ik naar die psychotherapeut gaan.
Een goede psychotherapeut zal jou van je probleem willen afhelpen en laat de verantwoordelijkheid bij jou, dus is het niet logisch dat je het daardoor juist vast gaat houden of je afhankelijk opstelt. En als je daar nu al zo mee bezig bent, ben je je er toch juist heel bewust van dat dat kan gebeuren zodat je direct kan ingrijpen als je je toch te afhankelijk voelt?
Als het allemaal niets wordt kun je op elk gewenst moment stoppen.
Ik zou voorzichtig zijn met je eigen theoriën. Dat is weer een voortvloeisel van het denkproces en helpt je geen steek verder.
Gewoon proberen en gaan! Meer doen en minder denken! Veel succes
Een goede psychotherapeut zal jou van je probleem willen afhelpen en laat de verantwoordelijkheid bij jou, dus is het niet logisch dat je het daardoor juist vast gaat houden of je afhankelijk opstelt. En als je daar nu al zo mee bezig bent, ben je je er toch juist heel bewust van dat dat kan gebeuren zodat je direct kan ingrijpen als je je toch te afhankelijk voelt?
Als het allemaal niets wordt kun je op elk gewenst moment stoppen.
Ik zou voorzichtig zijn met je eigen theoriën. Dat is weer een voortvloeisel van het denkproces en helpt je geen steek verder.
Gewoon proberen en gaan! Meer doen en minder denken! Veel succes
woensdag 23 juni 2010 om 06:31
Als je denkt dat je het zelf kunt oplossen zou ik niet naar een psycholoog gaan. Dat heeft idd de door jou genoemde bezwaren.
Bovendien heeft ook een psycholoog niet DE oplossing. Consulteer 30 psychologen en je krijgt 30 meningen.
Je lijkt me op de drempel staan van "het zelf aan te kunnen" en dan is het zonde dit uit handen te geven.
Als je in staat bent alle adviezen om toch maar een psych te raadplegen te weerstaan geef je blijk van voldoende zelfvertrouwen. (Neemt niet weg dat als je echt "vast" komt te zitten je niet moet aarzelen hulp in te schakelen.)
Bovendien heeft ook een psycholoog niet DE oplossing. Consulteer 30 psychologen en je krijgt 30 meningen.
Je lijkt me op de drempel staan van "het zelf aan te kunnen" en dan is het zonde dit uit handen te geven.
Als je in staat bent alle adviezen om toch maar een psych te raadplegen te weerstaan geef je blijk van voldoende zelfvertrouwen. (Neemt niet weg dat als je echt "vast" komt te zitten je niet moet aarzelen hulp in te schakelen.)
woensdag 23 juni 2010 om 11:18
Hoi,
Bedankt voor jullie reacties! Ik weet nog steeds niet zo goed wat ik er mee aan moet. Ik ben een beetje zo dat ik direct overal aan ga twijfelen als ik denk dat ik naar een psycholoog moet, net of ik mezelf niet meer serieus kan nemen.
Misschien is het inderdaad zo dat ik meer moet doen en minder denken, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan...
Bedankt voor jullie reacties! Ik weet nog steeds niet zo goed wat ik er mee aan moet. Ik ben een beetje zo dat ik direct overal aan ga twijfelen als ik denk dat ik naar een psycholoog moet, net of ik mezelf niet meer serieus kan nemen.
Misschien is het inderdaad zo dat ik meer moet doen en minder denken, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan...
woensdag 23 juni 2010 om 12:16
He Ennen,
Moeilijk hoor, ik begrijp je gedachtengang, maar ben het eens met Aureel (en vanuit mijn eigen nog beperkte ervaringen met zoiets) dat je niet bang hoeft te zijn dat je daardoor het probleem verlengt of te afhankelijk wordt van het probleem. en idd. je bent er ook op bedacht dat dit kan gebeuren.
Ik zou misschien een paar keer gaan - gewoon om te kijken. Neem de openingspost mee, laat die eens lezen, die therapeut zal daar serieus op ingaan als het goed is. En bedenk dat je ten allen tijde kan stoppen met zo'n therapie. Dus als je je er niet lekker bij voelt, dan stop je gewoon.
Mocht je besluiten te gaan, wees wel open naar de therapeut toe, zeg het als iets je niet zint en vraag als je iets niet begrijpt. Je kan (moet zelfs) samen met de therapeut kijken welke doelen je wil nastreven en wat je wil bereiken. Misschien heb je maar een paar sessies nodig om wat er is gebeurd te verwerken of te evalueren, dan zal dat blijken. een goede therapeut kan waarschijnlijk ook inschatten hoeveel tijd je nodig hebt (ongeveer he)
Nou ja, my 2 cents... hopelijk heb je er wat aan en sterkte!
Moeilijk hoor, ik begrijp je gedachtengang, maar ben het eens met Aureel (en vanuit mijn eigen nog beperkte ervaringen met zoiets) dat je niet bang hoeft te zijn dat je daardoor het probleem verlengt of te afhankelijk wordt van het probleem. en idd. je bent er ook op bedacht dat dit kan gebeuren.
Ik zou misschien een paar keer gaan - gewoon om te kijken. Neem de openingspost mee, laat die eens lezen, die therapeut zal daar serieus op ingaan als het goed is. En bedenk dat je ten allen tijde kan stoppen met zo'n therapie. Dus als je je er niet lekker bij voelt, dan stop je gewoon.
Mocht je besluiten te gaan, wees wel open naar de therapeut toe, zeg het als iets je niet zint en vraag als je iets niet begrijpt. Je kan (moet zelfs) samen met de therapeut kijken welke doelen je wil nastreven en wat je wil bereiken. Misschien heb je maar een paar sessies nodig om wat er is gebeurd te verwerken of te evalueren, dan zal dat blijken. een goede therapeut kan waarschijnlijk ook inschatten hoeveel tijd je nodig hebt (ongeveer he)
Nou ja, my 2 cents... hopelijk heb je er wat aan en sterkte!
I could go into detail...but I won't.
donderdag 24 juni 2010 om 13:48
quote:yasuko schreef op 23 juni 2010 @ 06:31:Als je in staat bent alle adviezen om toch maar een psych te raadplegen te weerstaan geef je blijk van voldoende zelfvertrouwen.Mijn hemel, wat een nonsens! Ik zou het eerder omdraaien: dat je naar een therapeut gaat, geeft blijk van zelfvertrouwen. Vertrouwen in jezelf dat je dit kunt oplossen. De therapeut gaat dat namelijk niet voor je doen (dat kan hij ook niet), maar hij gaat je helpen om het zelf te doen. Daarvoor moet je uitzoeken hoe je zelf in elkaar zit en het is alleen maar fijn als iemand je daarbij helpt. Sterker nog: een objectieve deskundige buitenstaander ziet soms dingen waar je zelf gewoon niet aan denkt, ook al denk je zelf dat je perfect doorhebt hoe de situatie in elkaar zit. Het gaat om bewust worden, aanvaarden, patronen doorbreken, en dat zijn lastige processen. Hoe dan ook zou ik je aanraden om in ieder geval hulp te zoeken om je slapeloosheid aan te pakken, want dat is echt funest voor je psychische en fysieke welzijn!
zaterdag 3 juli 2010 om 00:56
Hi ennen
denk dat ik het wel beetje herken, alle voor en tegens eindeloos afwegen en dan niet tot een besluit komen.
Jouw theorie zou heel goed kunnen kloppen hoor. Door alles waarschijnlijk onbewust tot op het bot toe te analyseren en beredeneren zodat het volledig uitgekauwd wel te verteren is om zo niet te hoeven voelen. Die eindeloze gedachtenstroom...
een psych zou je wellicht kunnen helpen met omgaan met emoties; gevoelens toe laten, ervaren en verwerken.
helpen met minder piekeren / nadenken zodat je misschien weer normaal kan (in)slapen.
Ben overigens wel van mening dat baat -het-niet- dan schaadt-het-niet theorie niet opgaat. het is geen potje dokter vogel pillen of zo, denk dat wel het we degelijk schadelijk kan zijn als niet goed uitpakt.
Ook ik heb voor mij gevoel al best veel zelf overwonnen ; ik was zo onzeker vooral over wie ik ben ( saai, stom, raar, niet mooi) en heb mijzelf leren accepteren, waarderen ben tevreden over mijn uiterlijk. Na jarenlang depri-achtig te zijn geweest, had ik besloten dat ik zo niet meer wilde leven en het is mij gelukt om die negatieve gedachtenstroom te doorbreken. En dat allemaal zonder hulp van wie dan ook. Heb wel wat kleine terugvalletjes gehad, maar kon mijzelf er ook weer uittrekken, tot een paar jaar geleden....het lukt niet meer om me uit de dipje te trekken, ja voor even, maar dan val ik weer terug. Mijn buien kunnen enorm omslaan en bla bla bla on een lang zeikverhaal enigzind in te korten het is weer een grote chaos / ellende. Ben 30 en vorig jaar voor het eerst hulp gezocht. Eigenlijk ben ik bang dat het te laat is, dat ik niet meer te redden ben en als dat al wel het geval is, dan gaat dat heel lang duren....
Vanzelfsprekend hoeft dit absoluut niet voor jou te gelden,
maar wat ik dus eigenlijk wil zeggen is; je bent al op de goede weg; waarom laat je je ook niet een beetje helpen? Je bent toch al bezig? Misschien is een heel klein duwtje nu meer dan genoeg...
Bespreek je angsten / zorgen en als het niet bevalt ka nje altijd nog stoppen.
succes!
denk dat ik het wel beetje herken, alle voor en tegens eindeloos afwegen en dan niet tot een besluit komen.
Jouw theorie zou heel goed kunnen kloppen hoor. Door alles waarschijnlijk onbewust tot op het bot toe te analyseren en beredeneren zodat het volledig uitgekauwd wel te verteren is om zo niet te hoeven voelen. Die eindeloze gedachtenstroom...
een psych zou je wellicht kunnen helpen met omgaan met emoties; gevoelens toe laten, ervaren en verwerken.
helpen met minder piekeren / nadenken zodat je misschien weer normaal kan (in)slapen.
Ben overigens wel van mening dat baat -het-niet- dan schaadt-het-niet theorie niet opgaat. het is geen potje dokter vogel pillen of zo, denk dat wel het we degelijk schadelijk kan zijn als niet goed uitpakt.
Ook ik heb voor mij gevoel al best veel zelf overwonnen ; ik was zo onzeker vooral over wie ik ben ( saai, stom, raar, niet mooi) en heb mijzelf leren accepteren, waarderen ben tevreden over mijn uiterlijk. Na jarenlang depri-achtig te zijn geweest, had ik besloten dat ik zo niet meer wilde leven en het is mij gelukt om die negatieve gedachtenstroom te doorbreken. En dat allemaal zonder hulp van wie dan ook. Heb wel wat kleine terugvalletjes gehad, maar kon mijzelf er ook weer uittrekken, tot een paar jaar geleden....het lukt niet meer om me uit de dipje te trekken, ja voor even, maar dan val ik weer terug. Mijn buien kunnen enorm omslaan en bla bla bla on een lang zeikverhaal enigzind in te korten het is weer een grote chaos / ellende. Ben 30 en vorig jaar voor het eerst hulp gezocht. Eigenlijk ben ik bang dat het te laat is, dat ik niet meer te redden ben en als dat al wel het geval is, dan gaat dat heel lang duren....
Vanzelfsprekend hoeft dit absoluut niet voor jou te gelden,
maar wat ik dus eigenlijk wil zeggen is; je bent al op de goede weg; waarom laat je je ook niet een beetje helpen? Je bent toch al bezig? Misschien is een heel klein duwtje nu meer dan genoeg...
Bespreek je angsten / zorgen en als het niet bevalt ka nje altijd nog stoppen.
succes!
zaterdag 3 juli 2010 om 08:02
Hai ennen,
Je bent zeker niet raar hoor met je overwegingen en gedachten.
Wel heel vervelend dat je daardoor niet kan slapen
Een psychotherapeut is niet iemand die jouw problemen gaat oplossen maar samen met jou gaat kijken hoe je het zelf kan oplossen.
En inderdaad kun je daar in het begin wel afhankelijk van worden (hmm ik weet niet of afhankelijk het juiste woord is) maar volgens mij is dat iets wat hoort in het therapeutisch proces. Je leert ook iemand vertrouwen en op iemand te steunen.
Ik denk dat , zoals anderen al zeiden, je het beste kunt gaan en de OP meenemen of het zelf vertellen.
Ik ben geen psychotherapeut en kan het niet zo goed uitleggen maar die therapeut wel.
Succes!
Je bent zeker niet raar hoor met je overwegingen en gedachten.
Wel heel vervelend dat je daardoor niet kan slapen
Een psychotherapeut is niet iemand die jouw problemen gaat oplossen maar samen met jou gaat kijken hoe je het zelf kan oplossen.
En inderdaad kun je daar in het begin wel afhankelijk van worden (hmm ik weet niet of afhankelijk het juiste woord is) maar volgens mij is dat iets wat hoort in het therapeutisch proces. Je leert ook iemand vertrouwen en op iemand te steunen.
Ik denk dat , zoals anderen al zeiden, je het beste kunt gaan en de OP meenemen of het zelf vertellen.
Ik ben geen psychotherapeut en kan het niet zo goed uitleggen maar die therapeut wel.
Succes!
zondag 4 juli 2010 om 21:33
bedankt wederom voor de reacties!
@PoisenIvy: fijn dat je het herkent. En wat goed dat je jezelf er af en toe uit hebt kunnen halen. Wel vervelend dat het dan toch weer teruggekomen is. Dat je niet meer te redden zou zijn is natuurlijk onzin. Als je dat denkt moet je maar aan de volgende uitspraak denken, waar ik veel steun aan heb soms: "there is nothing in the world so damaged that it cannot be repaired by the hand of allmighty God" (uit één van de films van "Poirot")
Vooralsnog heb ik een afspraak bij de psycholoog staan deze week, maar heb er nog steeds mn grote twijfels over. We zullen zien. Ik heb inderdaad ook het gevoel dat ik al zoveel dingen zelf overwonnen heb (dingen die echt heeeeel moeilijk waren) dat ik die niet zomaar uit handen wil geven of weer in twijfel trekken etc.
In elk geval: veel sterkte met jouw problemen (wees vooral niet bang om depressief te zijn, dat gevoel wil ook een plaats hebben dus veroordeel het niet). Groeten!
@PoisenIvy: fijn dat je het herkent. En wat goed dat je jezelf er af en toe uit hebt kunnen halen. Wel vervelend dat het dan toch weer teruggekomen is. Dat je niet meer te redden zou zijn is natuurlijk onzin. Als je dat denkt moet je maar aan de volgende uitspraak denken, waar ik veel steun aan heb soms: "there is nothing in the world so damaged that it cannot be repaired by the hand of allmighty God" (uit één van de films van "Poirot")
Vooralsnog heb ik een afspraak bij de psycholoog staan deze week, maar heb er nog steeds mn grote twijfels over. We zullen zien. Ik heb inderdaad ook het gevoel dat ik al zoveel dingen zelf overwonnen heb (dingen die echt heeeeel moeilijk waren) dat ik die niet zomaar uit handen wil geven of weer in twijfel trekken etc.
In elk geval: veel sterkte met jouw problemen (wees vooral niet bang om depressief te zijn, dat gevoel wil ook een plaats hebben dus veroordeel het niet). Groeten!
zondag 4 juli 2010 om 23:33
Ennen:
Misschien is een creatief therapeut een optie of een hapnotherapeut. Beide benaderen jou situatie op een totaal andere manier dan een psycholoog of psychotherapeut. Je geeft aan dat je last hebt dat je alles vanuit je ratio benadert, en het beter is je gevoel meer te volgen. Beide vormen van therapie zou een mogelijkheid zijn om meer naar je gevoel te leren luisteren.
Verder schrijf je dat je bij een psycholoog gesprekken hebt, maar dat je beter naar een psychotherapeut kan gaan. Wat is de reden dat de psycholoog je doorverwijst? Dat snap ik niet helemaal.
Als je zelf het gevoel hebt dat het nu beter gaat en dat je thuissituatie beter te "hendelen" is, ga dan op dit gevoel af en gebruik dat al stap 1 dat je niet nog eens naar een andere therapeut gaat.
Succes.
Misschien is een creatief therapeut een optie of een hapnotherapeut. Beide benaderen jou situatie op een totaal andere manier dan een psycholoog of psychotherapeut. Je geeft aan dat je last hebt dat je alles vanuit je ratio benadert, en het beter is je gevoel meer te volgen. Beide vormen van therapie zou een mogelijkheid zijn om meer naar je gevoel te leren luisteren.
Verder schrijf je dat je bij een psycholoog gesprekken hebt, maar dat je beter naar een psychotherapeut kan gaan. Wat is de reden dat de psycholoog je doorverwijst? Dat snap ik niet helemaal.
Als je zelf het gevoel hebt dat het nu beter gaat en dat je thuissituatie beter te "hendelen" is, ga dan op dit gevoel af en gebruik dat al stap 1 dat je niet nog eens naar een andere therapeut gaat.
Succes.
