Psyche
alle pijlers
angst voor de dood
donderdag 25 oktober 2007 om 19:00
donderdag 25 oktober 2007 om 19:08
Dit antwoord vind ik zelf het mooiste wat ik ken:
Wie de dood vreest, vreest ofwel het ophouden van de waarneming of een verandering er van. Maar als er geen waarneming meer is, zul je ook niks onaangenaams meer waarnemen. En als je een andersoortig waarnemingsvermogen krijgt, word je een ander soort schepsel en komt er geen eind aan je leven.
(Citaat uit Marcus Aurelius' boek 'persoonlijke notities', VIII.58)
Wie de dood vreest, vreest ofwel het ophouden van de waarneming of een verandering er van. Maar als er geen waarneming meer is, zul je ook niks onaangenaams meer waarnemen. En als je een andersoortig waarnemingsvermogen krijgt, word je een ander soort schepsel en komt er geen eind aan je leven.
(Citaat uit Marcus Aurelius' boek 'persoonlijke notities', VIII.58)
donderdag 25 oktober 2007 om 19:14
Zolang wij leven, is de dood er niet, en is de dood daar, dan leven wij niet. Marcus heeft het duidelijk gejat van DE Epicurus. Stop je met leven, dan is er niets, dus angst voor de dood was een vals probleem voor de epicuristen. Waar ze niet over na hadden gedacht is het proces van doodgaan. Laatst nog (ondanks het feit dat Epicurus een van mijn favoriete filosofen is) dat standpunt in de klas verdedigd.
Ik denk dat er niets is, maar ik weet het niet. Maar me er zorgen over maken is eigenlijk al dood zijn, vind je ook niet?
Ik denk dat er niets is, maar ik weet het niet. Maar me er zorgen over maken is eigenlijk al dood zijn, vind je ook niet?
If you\'re going through hell, keep going
donderdag 25 oktober 2007 om 19:17
donderdag 25 oktober 2007 om 19:20
Djezus, zal ik eens wat raars vertellen, ik zit net te denken om een topic te openen over angst voor de dood. Het is bij mij niet zozeer angst voor wat komt, maar angst dat ik hier niet meer ben. Niet bij mijn geliefden. Haha, bijna eng dit.
Ik heb altijd gedacht dat ik de 30 niet zou halen. Inmiddels heb ik die mijlpaal bereikt. Heb nu dan ook met mijn man afgesproken dat we allebei 80 worden en dan lekker samen gaan.
Ik kan er op een hele vervelende manier last van hebben, dat ik gewoon hartkloppingen ervan krijg. Ik kan ook heel bang worden als ik lees dat iemand van mijn leeftijd overleden is, hetzij door een ongeluk, hetzij door een ziekte.
Heeft iemand ook tips om hiermee om te gaan?
Ik heb altijd gedacht dat ik de 30 niet zou halen. Inmiddels heb ik die mijlpaal bereikt. Heb nu dan ook met mijn man afgesproken dat we allebei 80 worden en dan lekker samen gaan.
Ik kan er op een hele vervelende manier last van hebben, dat ik gewoon hartkloppingen ervan krijg. Ik kan ook heel bang worden als ik lees dat iemand van mijn leeftijd overleden is, hetzij door een ongeluk, hetzij door een ziekte.
Heeft iemand ook tips om hiermee om te gaan?
donderdag 25 oktober 2007 om 19:23
Ik ben ook altijd heel erg bang geweest voor de dood en inderdaad het onbekende wat erna komt.
Ik heb vroeger de gebroeders Leeuwenhart gelezen van Astrid Lindgren.
Toen ik klein was heeft dat boek me erg geholpen maar ja.. je wordt ouder en je gaat malen en nadenken over van alles en nog wat.
En toen lag mijn opa op z'n sterfbed, ik had mijn Opa al heel lang niet gezien maar voelde een hele diepe band met hem en vond het verschrikkelijk dat juist hij dood moest gaan, heb dagen lopen janken. Hij had het geloof een beetje laten vallen maar juist door zijn angst voor de dood is hij weer gaan bidden en hij vroeg me ook elke avond om dat ook voor hem te doen.
Op het begin deed ik dat niet -daaaag, ga een beetje bidden zeg- totdat ik me ineens bedacht, wat als het wel helpt? Dan kan ik door iets heel simpels mij Opa's overlijden een stukje aangenamer maken.
En vanaf toen ben ik elke avond gaan bidden voor hem. Geen wonderen hoor, hij is na een paar weken overleden maar ik vond het een heerlijk gevoel dat ik door iets heel banaals -in mijn ogen- hem en mezelf een goed gevoel gaf.
Ik heb die periode veel met hem gepraat en sinds die tijd geloof ik ook in een hemel, misschien is geloven niet het goede woord.. meer hopen.
Het instituut kerk etc doet me niks maar ik slaap wel weer lekker 's nachts omdat ik weet dat ik na mijn overlijden in de hemel kom en daar alle mensen weer ga zien die overleden zijn
Grappig... ik ben echt een broodnuchtere meid maar in de hemel geloven helpt me echt!
Ik heb vroeger de gebroeders Leeuwenhart gelezen van Astrid Lindgren.
Toen ik klein was heeft dat boek me erg geholpen maar ja.. je wordt ouder en je gaat malen en nadenken over van alles en nog wat.
En toen lag mijn opa op z'n sterfbed, ik had mijn Opa al heel lang niet gezien maar voelde een hele diepe band met hem en vond het verschrikkelijk dat juist hij dood moest gaan, heb dagen lopen janken. Hij had het geloof een beetje laten vallen maar juist door zijn angst voor de dood is hij weer gaan bidden en hij vroeg me ook elke avond om dat ook voor hem te doen.
Op het begin deed ik dat niet -daaaag, ga een beetje bidden zeg- totdat ik me ineens bedacht, wat als het wel helpt? Dan kan ik door iets heel simpels mij Opa's overlijden een stukje aangenamer maken.
En vanaf toen ben ik elke avond gaan bidden voor hem. Geen wonderen hoor, hij is na een paar weken overleden maar ik vond het een heerlijk gevoel dat ik door iets heel banaals -in mijn ogen- hem en mezelf een goed gevoel gaf.
Ik heb die periode veel met hem gepraat en sinds die tijd geloof ik ook in een hemel, misschien is geloven niet het goede woord.. meer hopen.
Het instituut kerk etc doet me niks maar ik slaap wel weer lekker 's nachts omdat ik weet dat ik na mijn overlijden in de hemel kom en daar alle mensen weer ga zien die overleden zijn
Grappig... ik ben echt een broodnuchtere meid maar in de hemel geloven helpt me echt!
donderdag 25 oktober 2007 om 19:26
donderdag 25 oktober 2007 om 21:05
Ik ben niet zozeer bang voor de dood, of om het doodgaan op zich, ik denk simpel: als ik heel diep slaap en ik word wakker, was ik er voor mijn gevoel ook even niet, zou dood zijn net zo "zijn"?
Waar ik wel bang voor ben, is om ziek te worden, pijn en aftakeling met uiteindelijk de dood tot gevolg.
Of zomaar ineens in mijn slaap mijn laatste adem uitblazen, en dan 's ochtends door mijn kinderen gevonden worden, lijkt me vooral voor hun verschrikkelijk, laat dat aub niet gebeuren....
Ik weet bijvoorbeeld best wel hoe ik mijn uitvaart zou willen, maar ik heb het idee dat als ik dat op papier zou zetten, het dan vragen is om uitvoer van de plannen. Dus daar heb ik nog niet aan durven beginnen.
Ik denk er niet heel vaak aan, maar als ik zo'n bui heb kan ik gek worden van angst.
Perel.
Waar ik wel bang voor ben, is om ziek te worden, pijn en aftakeling met uiteindelijk de dood tot gevolg.
Of zomaar ineens in mijn slaap mijn laatste adem uitblazen, en dan 's ochtends door mijn kinderen gevonden worden, lijkt me vooral voor hun verschrikkelijk, laat dat aub niet gebeuren....
Ik weet bijvoorbeeld best wel hoe ik mijn uitvaart zou willen, maar ik heb het idee dat als ik dat op papier zou zetten, het dan vragen is om uitvoer van de plannen. Dus daar heb ik nog niet aan durven beginnen.
Ik denk er niet heel vaak aan, maar als ik zo'n bui heb kan ik gek worden van angst.
Perel.
donderdag 25 oktober 2007 om 21:18
quote:Perel schreef op 25 oktober 2007 @ 21:05:
Ik ben niet zozeer bang voor de dood, of om het doodgaan op zich, ik denk simpel: als ik heel diep slaap en ik word wakker, was ik er voor mijn gevoel ook even niet, zou dood zijn net zo "zijn"?
Waar ik wel bang voor ben, is om ziek te worden, pijn en aftakeling met uiteindelijk de dood tot gevolg.
Of zomaar ineens in mijn slaap mijn laatste adem uitblazen, en dan 's ochtends door mijn kinderen gevonden worden, lijkt me vooral voor hun verschrikkelijk, laat dat aub niet gebeuren....
Ik weet bijvoorbeeld best wel hoe ik mijn uitvaart zou willen, maar ik heb het idee dat als ik dat op papier zou zetten, het dan vragen is om uitvoer van de plannen. Dus daar heb ik nog niet aan durven beginnen.
Ik denk er niet heel vaak aan, maar als ik zo'n bui heb kan ik gek worden van angst.
Perel.Dat heb ik ook ik ben ook niet echt bang voor de dood zelf, maar wel op wat voor manier en ziek worden met aftakeling en al heb ik liever niet. Er is wel iets na de dood, er wordt veelal geschreven dat je dan naar de geesten wereld gaat en als de tijd daar is dat je wordt geholpen door iemand die een "bekende" v. je is en al overleden is, het is iig. niet zo dat er niks is na de dood, het lichaam sterft alleen, je ziel gaat heen.
Ik ben niet zozeer bang voor de dood, of om het doodgaan op zich, ik denk simpel: als ik heel diep slaap en ik word wakker, was ik er voor mijn gevoel ook even niet, zou dood zijn net zo "zijn"?
Waar ik wel bang voor ben, is om ziek te worden, pijn en aftakeling met uiteindelijk de dood tot gevolg.
Of zomaar ineens in mijn slaap mijn laatste adem uitblazen, en dan 's ochtends door mijn kinderen gevonden worden, lijkt me vooral voor hun verschrikkelijk, laat dat aub niet gebeuren....
Ik weet bijvoorbeeld best wel hoe ik mijn uitvaart zou willen, maar ik heb het idee dat als ik dat op papier zou zetten, het dan vragen is om uitvoer van de plannen. Dus daar heb ik nog niet aan durven beginnen.
Ik denk er niet heel vaak aan, maar als ik zo'n bui heb kan ik gek worden van angst.
Perel.Dat heb ik ook ik ben ook niet echt bang voor de dood zelf, maar wel op wat voor manier en ziek worden met aftakeling en al heb ik liever niet. Er is wel iets na de dood, er wordt veelal geschreven dat je dan naar de geesten wereld gaat en als de tijd daar is dat je wordt geholpen door iemand die een "bekende" v. je is en al overleden is, het is iig. niet zo dat er niks is na de dood, het lichaam sterft alleen, je ziel gaat heen.
Doe een ander niet aan wat je zelf niet wilt!!!
donderdag 25 oktober 2007 om 22:23
Sourire, ik heb precies hetzelfde als jij.
Ik geloof ook niet in de hemel en in god enz. Maar aan het sterfbed van mijn vader vorig jaar, heb ik wel gebeden. Het hielp inderdaad niet, maar goed, het gaf wel troost. Daarna ben ik daar mee door gegaan, gewoon voor de zekerheid eigenlijk. Het geeft een soort van troost en ik wil er graag in geloven.
Als ik lang nadenk over dit soort dingen kan ik ook helemaal in paniek raken. Ik ben bang voor mijn eigen dood, ik wil niet verbrand en zeker niet begraven worden. Ik krijg het vreselijk benauwd als ik daar aan denk (een soort van claustrofobie ). Maar boven alles ben ik bang voor de dood van mijn geliefden. Vooral nadat mijn vader vorig jaar opeens onverwacht overleed. Ik kan mezelf hier helemaal gek mee denken en moet ook op een gegeven moment mijn gedachten echt de andere kant op sturen. Ik heb al zo vaak hard huilend onder de douche gestaan omdat mijn fantasieen weer eens die kant op gingen, pffffffff.
Dan maar liever proberen te geloven in een leven na de dood (of de hemel ofzoiets).
Maar voorlopig leef ik nog heel erg
Ik geloof ook niet in de hemel en in god enz. Maar aan het sterfbed van mijn vader vorig jaar, heb ik wel gebeden. Het hielp inderdaad niet, maar goed, het gaf wel troost. Daarna ben ik daar mee door gegaan, gewoon voor de zekerheid eigenlijk. Het geeft een soort van troost en ik wil er graag in geloven.
Als ik lang nadenk over dit soort dingen kan ik ook helemaal in paniek raken. Ik ben bang voor mijn eigen dood, ik wil niet verbrand en zeker niet begraven worden. Ik krijg het vreselijk benauwd als ik daar aan denk (een soort van claustrofobie ). Maar boven alles ben ik bang voor de dood van mijn geliefden. Vooral nadat mijn vader vorig jaar opeens onverwacht overleed. Ik kan mezelf hier helemaal gek mee denken en moet ook op een gegeven moment mijn gedachten echt de andere kant op sturen. Ik heb al zo vaak hard huilend onder de douche gestaan omdat mijn fantasieen weer eens die kant op gingen, pffffffff.
Dan maar liever proberen te geloven in een leven na de dood (of de hemel ofzoiets).
Maar voorlopig leef ik nog heel erg
vrijdag 26 oktober 2007 om 10:29
In dat zielgebeuren geloof ik dus niet...
Als je hersenen niet meer functioneren dan houdt het gewoon op.
Hoe wil je denken en communiceren als dode?
James Randi heeft ooit een miljoen uitgeloofd voor de persoon die een paranormaal verschijnsel kon laten zien, dat niet wetenschappelijk onderbouwd kon worden. Tot nu toe is het nog nooit iemand gelukt...
Als je hersenen niet meer functioneren dan houdt het gewoon op.
Hoe wil je denken en communiceren als dode?
James Randi heeft ooit een miljoen uitgeloofd voor de persoon die een paranormaal verschijnsel kon laten zien, dat niet wetenschappelijk onderbouwd kon worden. Tot nu toe is het nog nooit iemand gelukt...
vrijdag 26 oktober 2007 om 15:58
Ik denk ook net als Yoyo dat er niets is. Ik verlang er eigenlijk naar, maar niet op bepaalde manieren. Geen hartaanval of vliegtuigongeluk, want daar ben ik echt (doods)bang voor. gewoon een bus die je overrijdt ofzo. Ik heb een zelfmoordpoging gedaan en met al die kalmeringspillen en alcohol voelde ik me heerlijk wegglijden. Ik had het denk ik geen probleem gevonden als ik niet meer wakker was geworden (is natuurlijk wel gebeurd anders schreef ik niet 
). Het lijkt me heerlijk geen gedachten te hebben, geen kwade emoties. Ik probeer het te bereiken door meditatie, en dat is eigenlijk ook een beetje dood zijn. Idioot he, maar voor sommige mensen is het een uitkomst, de dood.
Trouwens Perel, ik durf dat ook niet. Het is de goden verzoeken. Ik woon nu alleen, maar ik had toen ik nog met andere mensen woonde al briefjes gemaakt met ' bel de ambulance, ga niet naarbinnen'. Just in case. Afscheidsbrieven lagen ook al klaar, maar ik heb ze maar weggegooid. Ik ben toch te perfectionistisch om een afscheidsbrief (toch het laatste wat je schrijft) goed te keuren
). Het lijkt me heerlijk geen gedachten te hebben, geen kwade emoties. Ik probeer het te bereiken door meditatie, en dat is eigenlijk ook een beetje dood zijn. Idioot he, maar voor sommige mensen is het een uitkomst, de dood. Trouwens Perel, ik durf dat ook niet. Het is de goden verzoeken. Ik woon nu alleen, maar ik had toen ik nog met andere mensen woonde al briefjes gemaakt met ' bel de ambulance, ga niet naarbinnen'. Just in case. Afscheidsbrieven lagen ook al klaar, maar ik heb ze maar weggegooid. Ik ben toch te perfectionistisch om een afscheidsbrief (toch het laatste wat je schrijft) goed te keuren
If you\'re going through hell, keep going
vrijdag 26 oktober 2007 om 15:59
quote:eeuwig18 schreef op 25 oktober 2007 @ 20:53:
@proserpina: het boek van Marcus Aurelius is een verzameling wijsheden die hij oppikte gedurende zijn leven. Als Stoicijn kende en waardeerde hij het werk van Epicurus. Vandaar dat het je bekend voor kwam.. Ja ik weet het, stoicijnen en epicuristen zijn toch bijna hetzelfde (hoewel de stoicijnen, vooral de oude Stoa, een beetje een afkeer hadden van Epicurus).
@proserpina: het boek van Marcus Aurelius is een verzameling wijsheden die hij oppikte gedurende zijn leven. Als Stoicijn kende en waardeerde hij het werk van Epicurus. Vandaar dat het je bekend voor kwam.. Ja ik weet het, stoicijnen en epicuristen zijn toch bijna hetzelfde (hoewel de stoicijnen, vooral de oude Stoa, een beetje een afkeer hadden van Epicurus).
If you\'re going through hell, keep going
vrijdag 26 oktober 2007 om 16:25
Ik ben er voor mijzelf nog niet uit wat er na dit leven is. Enerzijds geloof ik in een leven hierna, reincarnatie, anderzijds wil ik graag geloven dat het hierna ophoudt of dat mijn vader mij boven opwacht.
Ik heb een dag in coma gelegen toen ik een jaar of 13 was door een ongeluk, ik heb er niets verder van meegekregen. Geen mooie licht tunnel of wat dan ook. Niemand die mij terug riep naar dit leven. Gewoon alsof je wakker werd. Was voor mij persoonlijk goed te weten want mijn broertje heeft van zijn 6e tot zijn 16e in coma gelegen en is toen gestorven. Dus hoop dat hij van al die ellende in die 10 jaar niets heeft meegemaakt.
Ik heb ook een keer een zm poging gedaan. Maar idem toen ik niet meer bij bewustzijn was geen mooie beleving gehad. Dus bij mij was alles zwart. Ook niet wat je wel eens hoort dat mensen tussen hemel en aarde zweven en nog een keuze maken dat ze terug willen. Bij mij niets van dat alles. Dus ik ga er maar vanuit dat als je gaat ................. je erna moet afwachten of dat het einde is of dat er nog meer is.
Ik probeer er maar niet te veel bij stil te staan. Een angst van mij is een naar sterfbed te krijgen door bijv. kanker. Het komt veel voor in mijn familie en dat hoop ik dat een ieder zijn deur voorbij gaat.
Ik heb een dag in coma gelegen toen ik een jaar of 13 was door een ongeluk, ik heb er niets verder van meegekregen. Geen mooie licht tunnel of wat dan ook. Niemand die mij terug riep naar dit leven. Gewoon alsof je wakker werd. Was voor mij persoonlijk goed te weten want mijn broertje heeft van zijn 6e tot zijn 16e in coma gelegen en is toen gestorven. Dus hoop dat hij van al die ellende in die 10 jaar niets heeft meegemaakt.
Ik heb ook een keer een zm poging gedaan. Maar idem toen ik niet meer bij bewustzijn was geen mooie beleving gehad. Dus bij mij was alles zwart. Ook niet wat je wel eens hoort dat mensen tussen hemel en aarde zweven en nog een keuze maken dat ze terug willen. Bij mij niets van dat alles. Dus ik ga er maar vanuit dat als je gaat ................. je erna moet afwachten of dat het einde is of dat er nog meer is.
Ik probeer er maar niet te veel bij stil te staan. Een angst van mij is een naar sterfbed te krijgen door bijv. kanker. Het komt veel voor in mijn familie en dat hoop ik dat een ieder zijn deur voorbij gaat.
Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
vrijdag 26 oktober 2007 om 17:03
Daar maak ik me ook druk om.. daarom houdt ik mezelf maar voor dat ik gezond oud wordt en dat ik in mijn slapa heenga
-hopen mag best toch-
Mijn grootste angst is om -plots- verlamd te zijn, dat mensen denken dat je niks meer hoort/ ziet en voor jou beslissen om er een einde aan te maken en jij NIET kan tegenstribbelen. Niet kan roepen dat je nog helemaal niet dood wil en dat je het wel mooi vind zo...
Pppffff
-hopen mag best toch-
Mijn grootste angst is om -plots- verlamd te zijn, dat mensen denken dat je niks meer hoort/ ziet en voor jou beslissen om er een einde aan te maken en jij NIET kan tegenstribbelen. Niet kan roepen dat je nog helemaal niet dood wil en dat je het wel mooi vind zo...
Pppffff
vrijdag 26 oktober 2007 om 20:54
quote:uglyman schreef op 26 oktober 2007 @ 20:16:
Ben blij dat ik toch niet de enige ben die er mee zit .
Wat betreft reincarnatie : als dit zo is waarom kan ik me dan niks meer herinneren van mijn vorige leven ?
Ik heb wel eens gehoord dat het een soort les is. Alles wat je in een vorig leven verkeerd hebt gedaan moet je beter doen in een volgend leven. Tot je een perfect mens bent geworden (een soort van moeder theresa ) en dan hoef je niet meer terug te komen.
Sommige mensen schijnen wel eens een gevoel te hebben van herkenning bij bepaalde gebeurtenissen of personen. Het zou best kunnen dat je dat in een vorig leven al eens hebt meegemaakt.
Ik weet het ook niet zeker, maar het is wel een mooi idee.
Ben blij dat ik toch niet de enige ben die er mee zit .
Wat betreft reincarnatie : als dit zo is waarom kan ik me dan niks meer herinneren van mijn vorige leven ?
Ik heb wel eens gehoord dat het een soort les is. Alles wat je in een vorig leven verkeerd hebt gedaan moet je beter doen in een volgend leven. Tot je een perfect mens bent geworden (een soort van moeder theresa ) en dan hoef je niet meer terug te komen.
Sommige mensen schijnen wel eens een gevoel te hebben van herkenning bij bepaalde gebeurtenissen of personen. Het zou best kunnen dat je dat in een vorig leven al eens hebt meegemaakt.
Ik weet het ook niet zeker, maar het is wel een mooi idee.
zaterdag 27 oktober 2007 om 04:19
zaterdag 27 oktober 2007 om 11:35
Ik denk dat ik niet echt bang ben voor de dood ansich maar wel voor een pijnlijke dood. Eigenlijk net als je naar de tandarts moet en hij een pijnlijke ingreep moet doen. Net als iedereen hoop je dat als je overlijdt je rustig slaapt en niet meer wakker word. De realiteit is helaas dat veel mensen aan iets anders overlijden. Een langdurig en pijnlijk sterfbed zie ik wel tegen op. Maar we hebben het niet voor het zeggen. Ik denk over mijn eigen dood daarom ook maar niet te veel na. Wel vind ik het moeilijk te lezen/horen als mensen kanker hebben. Ik heb het van nabij meegemaakt en dat is mijn grootste angst dat ik kanker krijg.
Als je tot je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven.
zaterdag 27 oktober 2007 om 13:52
quote:yoyo2 schreef op 27 oktober 2007 @ 04:19:
In mijn ogen gaan mensen van alles bedenken om in iets te geloven, omdat ze bang zijn voor de dood. God, reincarnatie, wederzien van overlden familieleden etc....
Prima als jou dat een goed gevoel geeft hoor, maar van al die miljarden mensen heeft nog nooit iemand het kunnen navertellen...
Je verwoordt precies wat het voor mij is.
Als nuchtere boer -:)- weet ik zeker dat er niks na de dood is. Dood is dood en daarmee basta!
Maar dat maakt me bang en inderdaad mijn geloof (hoop?) op een hemel zorgt dat ik dara niet zo angstig voor ben
In mijn ogen gaan mensen van alles bedenken om in iets te geloven, omdat ze bang zijn voor de dood. God, reincarnatie, wederzien van overlden familieleden etc....
Prima als jou dat een goed gevoel geeft hoor, maar van al die miljarden mensen heeft nog nooit iemand het kunnen navertellen...
Je verwoordt precies wat het voor mij is.
Als nuchtere boer -:)- weet ik zeker dat er niks na de dood is. Dood is dood en daarmee basta!
Maar dat maakt me bang en inderdaad mijn geloof (hoop?) op een hemel zorgt dat ik dara niet zo angstig voor ben
zaterdag 25 februari 2012 om 02:24
Zie dat dit een hel oud topic is, maar wil toch graag reageren. Net zoals krokusje en sproos ben ik ook ontzettend bang voor de dood. Altijd al gehad. Het idee dat ik dan niet meer besta, dat vind ik zo ontzettend bizar en heel erg eng en naar. Brrrr, als ik er echt over na ga denken kan ik mezelf helemaal gek maken.
Ik denk niet dat er iets na de dood (geloofde ik daar maar in, zou de angst verminderen denk ik). En ik kan heel nuchter bedenken dat het allemaal niet uitmaakt, want dan besef je het toch niet meer. En voor mij was de wereld er en daarna ook.
Maar helaas kan ik dat niet zo denken en voelen. Ik kan er soms niet van slapen en denk dat ik niet oud zal worden, dat soort dingen. Zo'n ontzettend vervelend gevoel.... En wil er niet mee bezig zijn, maar stiekem steekt het af en toe de kop op, hoe hard ik het ook probeer weg te drukken.
Iemand ervaring? Tips? Alles is welkom
Ik denk niet dat er iets na de dood (geloofde ik daar maar in, zou de angst verminderen denk ik). En ik kan heel nuchter bedenken dat het allemaal niet uitmaakt, want dan besef je het toch niet meer. En voor mij was de wereld er en daarna ook.
Maar helaas kan ik dat niet zo denken en voelen. Ik kan er soms niet van slapen en denk dat ik niet oud zal worden, dat soort dingen. Zo'n ontzettend vervelend gevoel.... En wil er niet mee bezig zijn, maar stiekem steekt het af en toe de kop op, hoe hard ik het ook probeer weg te drukken.
Iemand ervaring? Tips? Alles is welkom
