Kinderen
alle pijlers
Kind op je 20e?
donderdag 8 juli 2010 om 17:42
Hoi allemaal,
Graag zal ik jullie advies willen,
Mijn vriend en ik wonen nu 3 jaar samen, waarvan 5 jaar een relatie, werken allebei en hebben een koophuis,
De laatste tijd praten we veel over kinderen en ik merk dat mijn hormonen de laatse tijd aardig opspelen. wij vinden zelf dat wij er klaar voor zijn om te proberen om kinderen -te maken-.
enige minpunt (?) is dat ik 20 ben.
Hoe staan jullie hier tegenover?
Wat vinden jullie, is het verstandig om moeder te willen worden op je 20/21e?
Graag jullie advies,Alvast bedankt
MBV
Graag zal ik jullie advies willen,
Mijn vriend en ik wonen nu 3 jaar samen, waarvan 5 jaar een relatie, werken allebei en hebben een koophuis,
De laatste tijd praten we veel over kinderen en ik merk dat mijn hormonen de laatse tijd aardig opspelen. wij vinden zelf dat wij er klaar voor zijn om te proberen om kinderen -te maken-.
enige minpunt (?) is dat ik 20 ben.
Hoe staan jullie hier tegenover?
Wat vinden jullie, is het verstandig om moeder te willen worden op je 20/21e?
Graag jullie advies,Alvast bedankt
MBV
donderdag 8 juli 2010 om 20:05
quote:FunkyFish schreef op 08 juli 2010 @ 19:38:
[...]
Daarmee bedoel ik, je hebt "maar" 20 jaar de tijd gehad om de dingen te doen die je wilt doen, en mijn lijstje is veel te lang om dat in 20 jaar af te ronden! Ik kan me dus niet voorstellen dat je op je twintigste zoiets hebt van ; Nu heb ik mijzelf echt ontwikkeld, alles gedaan wat ik wilde doen dus kom maar op met die baby!
!
Euhm... mijn leven is niet opgehouden, hoor, toen mijn kinderen kwamen. Ik vind het heel bijzonder dat jij denkt dat je ontwikkeling een keer stopt. Je ontwikkelt je je hele leven door, je bent nooit klaar. Hoe ouder hoe wijzer, je zult altijd terugkijken en zien dat je dingen anders had moeten doen omdat je bepaalde inzichten nog niet had toendertijd.
Ik ben er trots op dat mijn kinderen weten dat je altijd blijft leren. Hun moeder is net afgestudeerd, hun vader begint na de zomer weer met een studie. We doen ook wel eens iets fout, we zijn net mensen, tenslotte, en daar kunnen we onze excuses voor aanbieden en afspreken hoe het voortaan beter kan.
[...]
Daarmee bedoel ik, je hebt "maar" 20 jaar de tijd gehad om de dingen te doen die je wilt doen, en mijn lijstje is veel te lang om dat in 20 jaar af te ronden! Ik kan me dus niet voorstellen dat je op je twintigste zoiets hebt van ; Nu heb ik mijzelf echt ontwikkeld, alles gedaan wat ik wilde doen dus kom maar op met die baby!
!
Euhm... mijn leven is niet opgehouden, hoor, toen mijn kinderen kwamen. Ik vind het heel bijzonder dat jij denkt dat je ontwikkeling een keer stopt. Je ontwikkelt je je hele leven door, je bent nooit klaar. Hoe ouder hoe wijzer, je zult altijd terugkijken en zien dat je dingen anders had moeten doen omdat je bepaalde inzichten nog niet had toendertijd.
Ik ben er trots op dat mijn kinderen weten dat je altijd blijft leren. Hun moeder is net afgestudeerd, hun vader begint na de zomer weer met een studie. We doen ook wel eens iets fout, we zijn net mensen, tenslotte, en daar kunnen we onze excuses voor aanbieden en afspreken hoe het voortaan beter kan.
donderdag 8 juli 2010 om 20:18
aaah sosofie, dat is jammer van je buik!
Ik ben ook jong moeder en mijn buik is nog precies het zelfde als voor de zwangerschap. Heb geluk gehad MBV, als jullie 't gevoel hebben dat je er klaar voor bent zou ik zeggen ga er voor! Je leven houdt idd niet op als er kinderen zijn en ook met kinderen kun je leuke dingen blijven doen! Bovendien heb je straks 9 maanden om aan 't idee te wennen dat je moeder wordt.
Ik ben ook jong moeder en mijn buik is nog precies het zelfde als voor de zwangerschap. Heb geluk gehad MBV, als jullie 't gevoel hebben dat je er klaar voor bent zou ik zeggen ga er voor! Je leven houdt idd niet op als er kinderen zijn en ook met kinderen kun je leuke dingen blijven doen! Bovendien heb je straks 9 maanden om aan 't idee te wennen dat je moeder wordt.
donderdag 8 juli 2010 om 20:19
quote:sosofie schreef op 08 juli 2010 @ 19:31:
[...]
Trouwen is niet zo tijdrovend hoor, dat duurt maar een dag..
Ik studeerde vanaf mijn 18e. Ben net afgestudeerd, heul veul vertraging opgelopen dus, maar toch ben ik blij dat ik de prioriteit gegeven heb aan de zaken die ik belangrijk vind.
Aan reizen heb ik nog nooit behoefte gehad (mijn ouders zijn ook piepjong, 51 en 52, 5 kleinkinderen! en zij beginnen de laatste jaren pas met reizen naar Indonesië, Canada, Zuid-Amerika enzo)
Vanaf mijn 19e sta ik als docent voor de klas, zelfs een paar jaar 5 of 4 dagen per week gewerkt. Multitasken gaat dus prima.Tja, je zegt hiermee wel precies wat ik bedoel. Multitasken gaat niet prima en dat is niet voor niets zo. Je had geen tijd voor je studie bijvoorbeeld, en ook niet voor reizen (maar dat wil je dan ook niet). Ik geloof, en dat blijkt ook maar weer, dat je om dingen goed te doen niet 100 dingen tegelijk kan doen. Wachten met reizen tot mijn 50e zie ik dan weer niet zo zitten. Je begint als eerste met waar jouw prioriteit ligt, als dat kinderen zijn, dan is het dus dat. Maar multitasken zat er bij jou dus ook niet in. Niks mis mee lijkt me.
[...]
Trouwen is niet zo tijdrovend hoor, dat duurt maar een dag..
Ik studeerde vanaf mijn 18e. Ben net afgestudeerd, heul veul vertraging opgelopen dus, maar toch ben ik blij dat ik de prioriteit gegeven heb aan de zaken die ik belangrijk vind.
Aan reizen heb ik nog nooit behoefte gehad (mijn ouders zijn ook piepjong, 51 en 52, 5 kleinkinderen! en zij beginnen de laatste jaren pas met reizen naar Indonesië, Canada, Zuid-Amerika enzo)
Vanaf mijn 19e sta ik als docent voor de klas, zelfs een paar jaar 5 of 4 dagen per week gewerkt. Multitasken gaat dus prima.Tja, je zegt hiermee wel precies wat ik bedoel. Multitasken gaat niet prima en dat is niet voor niets zo. Je had geen tijd voor je studie bijvoorbeeld, en ook niet voor reizen (maar dat wil je dan ook niet). Ik geloof, en dat blijkt ook maar weer, dat je om dingen goed te doen niet 100 dingen tegelijk kan doen. Wachten met reizen tot mijn 50e zie ik dan weer niet zo zitten. Je begint als eerste met waar jouw prioriteit ligt, als dat kinderen zijn, dan is het dus dat. Maar multitasken zat er bij jou dus ook niet in. Niks mis mee lijkt me.
donderdag 8 juli 2010 om 20:22
Nee, ik snap ook wel dat je leven niet opeens ophoud als je kinderen krijgt... maar met het krijgen van kinderen ga je toch een nieuwe fase van je leven in waar ik op mijn twintigste, en nu nog steeds niet, klaar voor was en ben! Het zou wel een beetje sneu zijn wanneer je inderdaad na je twintigste je niet meer ontwikkeld, verkeerde woordkeuze. But I hope you get the point...
donderdag 8 juli 2010 om 20:23
ik was 20 toen ik de eerst kreeg en binnen 2 jaar hadden we er al 2
Ik heb het niet als een probleem ervaren, anderen misschien wel. Ik was flexibeler dan moeders van 32 in meerdere zaken. Kon beter tegen gebroken nachten, geen striae alles leek vanzelf te gaan en is lichamelijk ook makkelijker dan een kind krijgen als je 30 + bent.
Zeg ik niet voor niets natuurlijk, de laatste werd geboren toen ik 33 was en ik was veel meer moe, kon niet tegen gebroken nachten en mijn lichaam deed er veel langer over om weer in shape te komen. En die bevalling.... Maar dat is wel bij elk kind anders... Moe,moe, moe, en dat heb ik met de jongsten nooit gehad.
nadeel is wel dat ik lang in de kids zit, en ik vind het heerlijk! Ook ervaar ik wel dat ik een stuk jong zijn gemist hebt, reizen, verder studeren, vakanties enz. Heb ik nooit gedaan zonder kids maar is allemaal vast wel te doen.
Ik heb het niet als een probleem ervaren, anderen misschien wel. Ik was flexibeler dan moeders van 32 in meerdere zaken. Kon beter tegen gebroken nachten, geen striae alles leek vanzelf te gaan en is lichamelijk ook makkelijker dan een kind krijgen als je 30 + bent.
Zeg ik niet voor niets natuurlijk, de laatste werd geboren toen ik 33 was en ik was veel meer moe, kon niet tegen gebroken nachten en mijn lichaam deed er veel langer over om weer in shape te komen. En die bevalling.... Maar dat is wel bij elk kind anders... Moe,moe, moe, en dat heb ik met de jongsten nooit gehad.
nadeel is wel dat ik lang in de kids zit, en ik vind het heerlijk! Ook ervaar ik wel dat ik een stuk jong zijn gemist hebt, reizen, verder studeren, vakanties enz. Heb ik nooit gedaan zonder kids maar is allemaal vast wel te doen.
donderdag 8 juli 2010 om 20:24
quote:FunkyFish schreef op 08 juli 2010 @ 20:22:
Nee, ik snap ook wel dat je leven niet opeens ophoud als je kinderen krijgt... maar met het krijgen van kinderen ga je toch een nieuwe fase van je leven in waar ik op mijn twintigste, en nu nog steeds niet, klaar voor was en ben! Het zou wel een beetje sneu zijn wanneer je inderdaad na je twintigste je niet meer ontwikkeld, verkeerde woordkeuze. But I hope you get the point...idd, je ontwikkeld je anders en deelt je tijd anders in, Ik heb het toen gewoon even uitgesteld om weer te studeren, ben nog steeds bezig.
Nee, ik snap ook wel dat je leven niet opeens ophoud als je kinderen krijgt... maar met het krijgen van kinderen ga je toch een nieuwe fase van je leven in waar ik op mijn twintigste, en nu nog steeds niet, klaar voor was en ben! Het zou wel een beetje sneu zijn wanneer je inderdaad na je twintigste je niet meer ontwikkeld, verkeerde woordkeuze. But I hope you get the point...idd, je ontwikkeld je anders en deelt je tijd anders in, Ik heb het toen gewoon even uitgesteld om weer te studeren, ben nog steeds bezig.
vrijdag 9 juli 2010 om 07:41
Als jij een stabiele basis hebt zou ik zeggen, gewoon proberen!
sommige mensen hebben op hun 20ste hun leven al redelijk op de rails. Sommige hebben het op hun dertigste nog niet.
Het ligt er ook aan wat je wilt, en hoe je bent.
Ben je een carrierevrouw die op haar 35ste nog eens denkt aan kinderen? Of geef je daar niet zoveel om.
Ieder zijn meug.
sommige mensen hebben op hun 20ste hun leven al redelijk op de rails. Sommige hebben het op hun dertigste nog niet.
Het ligt er ook aan wat je wilt, en hoe je bent.
Ben je een carrierevrouw die op haar 35ste nog eens denkt aan kinderen? Of geef je daar niet zoveel om.
Ieder zijn meug.
vrijdag 9 juli 2010 om 08:14
Ik ben blij dat mijn moeder jong moeder is geworden toen zij 26 was werd ik als derde geboren. Toen zij 29 was werd ze weduwe. Als ze dus niet jong aan kinderen waren begonnen was ik er gewoon niet geweest!
En nu wou ik dat ikzelf vroeg moeder was geworden. Wij hebben zelf een hele sterke kinderwens maar praktische zaken, opleiding afmaken, koophuis kopen, kijken of eigen bedrijf lukt, eerst willen afvallen enz enz. hebben ervoor gezorgd dat we dat niet gedaan hebben. Nu ben ik 26 en hebben we te horen gekregen dat mijn man door ziekte onvruchtbaar is geworden en is het te laat om normaal een gezin te stichten.
Ik weet wel dat dit uitzonderlijke dingen zijn maar ook zoiets kan gebeuren.
Ikzelf zou zeggen als je het zeker weet ga ervoor! Je weet gewoon niet wat de toekomst brengt.
En nu wou ik dat ikzelf vroeg moeder was geworden. Wij hebben zelf een hele sterke kinderwens maar praktische zaken, opleiding afmaken, koophuis kopen, kijken of eigen bedrijf lukt, eerst willen afvallen enz enz. hebben ervoor gezorgd dat we dat niet gedaan hebben. Nu ben ik 26 en hebben we te horen gekregen dat mijn man door ziekte onvruchtbaar is geworden en is het te laat om normaal een gezin te stichten.
Ik weet wel dat dit uitzonderlijke dingen zijn maar ook zoiets kan gebeuren.
Ikzelf zou zeggen als je het zeker weet ga ervoor! Je weet gewoon niet wat de toekomst brengt.
vrijdag 9 juli 2010 om 10:32
Ik was nét 19 toen ik beviel van mijn dochter. Nu 20 en zwanger van de tweede! Jong zijn heeft daar niets mee te maken. Of je er klaar voor bent wel. De één moet er niet aan denken om zo jong moeder te worden en de ander wel. Zo simpel ligt het. Daarnaast, hoe bepaal je eigenlijk of je ergens klaar voor bent? Het is een afweging die je maakt tussen je gevoel en praktische zaken.
De nadelen die ik ervaar aan het ´jong´ moeder zijn:
- Je hebt weinig aansluiting bij andere moeders. Zij zijn over het algemeen veel ouder dan jij en ik en daardoor sta je soms toch wat verder van elkaar af. Dat is mijn ervaring in elk geval.
- Al mijn vriendinnen zijn nog lang niet toe aan kinderen. Die zijn lekker onbezorgd aan het studeren, uitgaan en genieten van hun vrijheid. Ik ben niet meer onbezorgd uiteraard, maar ik studeer wel gewoon én geniet nog voldoende vrijheid. Alleen op een andere manier als mijn vriendinnen. En dat is ook wel jammer, je verliest een stukje aansluiting bij je vriendinnen. Ander dag schema, dag ritme, interesses veranderen etc. Maar ach, daarmee is je vriendschap niet over natuurlijk
- Voor de rest zou ik geen andere nadelen kunnen verzinnen die andere moeders, ongeacht leeftijd niet zouden hebben. Zoals slapeloze nachten, dwarse dreumes, poepluiers etc.
Zoals je leest zijn dit dus echt geen nadelen van het jong moeder zijn/worden waarvan je denkt nou, nou, dan wacht ik liever even.
Bovendien zijn er zoooo veel voordelen! Als ik mijzelf vergelijk met de 'oudere' moeders die ik dan ken ben je inderdaad veel fitter en flexibeler. Ook na mijn bevalling was ik ontzettend snel weer opgeknapt. Ook vinden mijn man en ik het een groot voordeel dat we ook weer 'jong' uit de kinderen zijn. Maar dat is ligt natuurlijk persoonlijk en kan voor iedereen anders zijn. Je kunt gewoon vrij veel hebben als je jong bent omdat je wat energieker bent. Maar goed, het is niet gezegd dat je dat op oudere leeftijd niet meer bent natuurlijk
Zo kan ik doorgaan een hele opsomming te maken van wat wel leuk is en wat niet. Maar is het niet zo dat er aan vrijwel elke keuze een minpunt zit. Ik zou zeggen, volg je hart. Als jullie gevoel ja zegt en de praktische zaken zijn ook nog eens in orde, dan maken jullie een mooie start!
De nadelen die ik ervaar aan het ´jong´ moeder zijn:
- Je hebt weinig aansluiting bij andere moeders. Zij zijn over het algemeen veel ouder dan jij en ik en daardoor sta je soms toch wat verder van elkaar af. Dat is mijn ervaring in elk geval.
- Al mijn vriendinnen zijn nog lang niet toe aan kinderen. Die zijn lekker onbezorgd aan het studeren, uitgaan en genieten van hun vrijheid. Ik ben niet meer onbezorgd uiteraard, maar ik studeer wel gewoon én geniet nog voldoende vrijheid. Alleen op een andere manier als mijn vriendinnen. En dat is ook wel jammer, je verliest een stukje aansluiting bij je vriendinnen. Ander dag schema, dag ritme, interesses veranderen etc. Maar ach, daarmee is je vriendschap niet over natuurlijk
- Voor de rest zou ik geen andere nadelen kunnen verzinnen die andere moeders, ongeacht leeftijd niet zouden hebben. Zoals slapeloze nachten, dwarse dreumes, poepluiers etc.
Zoals je leest zijn dit dus echt geen nadelen van het jong moeder zijn/worden waarvan je denkt nou, nou, dan wacht ik liever even.
Bovendien zijn er zoooo veel voordelen! Als ik mijzelf vergelijk met de 'oudere' moeders die ik dan ken ben je inderdaad veel fitter en flexibeler. Ook na mijn bevalling was ik ontzettend snel weer opgeknapt. Ook vinden mijn man en ik het een groot voordeel dat we ook weer 'jong' uit de kinderen zijn. Maar dat is ligt natuurlijk persoonlijk en kan voor iedereen anders zijn. Je kunt gewoon vrij veel hebben als je jong bent omdat je wat energieker bent. Maar goed, het is niet gezegd dat je dat op oudere leeftijd niet meer bent natuurlijk
Zo kan ik doorgaan een hele opsomming te maken van wat wel leuk is en wat niet. Maar is het niet zo dat er aan vrijwel elke keuze een minpunt zit. Ik zou zeggen, volg je hart. Als jullie gevoel ja zegt en de praktische zaken zijn ook nog eens in orde, dan maken jullie een mooie start!
maandag 12 juli 2010 om 09:11
Niet zo super jong, maar ik was 25 toen ik zwanger was en bevallen ben van mijn dochter. Ik ben blij dat ik niet jonger was, maar dat heeft vooral te maken met het feit dat ik toen nog studeerde. Ik denk dat een studie wat dat betreft veel van je eist. Ja het kan samen, heb ik gedaan en doe ik nu ook nog. Maar wat ben ik blij dat het einde nu eindelijk in zicht komt. Ook merk ik dat ik nu toch wel beter keuzes kan overzien dan voorheen, maar goed dat is een beetje achteraf gepraat. Toen ik zwanger werd overzag ik helemaal niet wat het was om een kind te krijgen. Ik vond het leuk vriend ook en dat was en is de basis. In mijn ogen kan niemand overzien wat voor een invloed een kind op je leven heeft dus in die zin is het onzin om daarvoor langer te wachten.
Wat ik wel prettig vind is dat er nu om mij heen veel meer kinderen geboren worden. Dat geeft toch een beetje herkenning en mensen snappen beter waarom je bijvoorbeeld niet zo heel makkelijk 's avonds kunt afspreken.
Wat ik wel prettig vind is dat er nu om mij heen veel meer kinderen geboren worden. Dat geeft toch een beetje herkenning en mensen snappen beter waarom je bijvoorbeeld niet zo heel makkelijk 's avonds kunt afspreken.
maandag 12 juli 2010 om 09:14
maandag 12 juli 2010 om 10:20
Ik was ook niet zo jong toen ik mijn eerste kreeg (net 26 en mijn man was pas 22) maar merk wel dat mijn vriendengroep, allemaal rond de dertig nu, nu pas bezig is met samenwonen, trouwen en kinderen misschien over een jaar of 2/3. Die kloof vind ik wel eens lastig. Feestjes zijn altijd 's avonds als ik uitgeteld op de bank hang of geen oppas kan regelen, bij de creche had ik eerst toch wat moeilijk aansluiting met andere moeders.... Ook collega's, allemaal ouder, hebben nog geen kinderen. Qua sociaal leven sta je toch op een soort achterstand als je jong aan kinderen begint. Ik klamp me inderdaad vast aan de gedachte dat ik over een paar jaar UIT de luiers ben (ben nu zwanger van nummer twee en nummer drie komt er ook nog wel denk ik) en dan op stedentrip naar Praag kan met mijn schare kinderen terwijl anderen dan vastgebonden zitten thuis.
Groot voordeel van jong kinderen krijgen vind ik wel idd. gemiddelde de flexibiliteit om je snel te kunnen aanpassen aan nieuwe omstandigheden die je als twintiger nog hebt (als ik mezelf vergelijk met een collega van bijna veertig die net haar eerste heeft gekregen en compleet in shock is van de verandering van levensritme door de komst van een baby, hoeft natuurlijk niet voor elke 35+ er te gelden, maar toch) EN het feit dat je vaak nog kwieke jonge grootouders hebt. Die van mij wonen ver weg en zijn zeker niet het type van wekelijks oppassen (werken zelf ook nog gewoon) maar hebben wel al plannen om een weekje te gaan kamperen met ons kind deze zomer en rennen net zo hard achter haar aan als wij als ouders dat fysiek kunnen. Geen gedoe met verplichte bezoekjes achter de geraniums dus...
Nu ja, heel veel succes met je keuze! Wijs dat je er goed over nadenkt!
Groot voordeel van jong kinderen krijgen vind ik wel idd. gemiddelde de flexibiliteit om je snel te kunnen aanpassen aan nieuwe omstandigheden die je als twintiger nog hebt (als ik mezelf vergelijk met een collega van bijna veertig die net haar eerste heeft gekregen en compleet in shock is van de verandering van levensritme door de komst van een baby, hoeft natuurlijk niet voor elke 35+ er te gelden, maar toch) EN het feit dat je vaak nog kwieke jonge grootouders hebt. Die van mij wonen ver weg en zijn zeker niet het type van wekelijks oppassen (werken zelf ook nog gewoon) maar hebben wel al plannen om een weekje te gaan kamperen met ons kind deze zomer en rennen net zo hard achter haar aan als wij als ouders dat fysiek kunnen. Geen gedoe met verplichte bezoekjes achter de geraniums dus...
Nu ja, heel veel succes met je keuze! Wijs dat je er goed over nadenkt!
maandag 12 juli 2010 om 14:38
Lieve MBV
Ik heb mijn dochtertje ook gekregen toen ik 20 was. Ik ben nu 24 en zwanger van ons tweede kindje. Gelukkig is alles bij ons(met ups en downs) goed gegaan. Ik denk dat je zelf moet aanvoelen of jullie er beide klaar zijn.
Jullie zijn al een hele tijd samen, hebben een huis, een baan, dus praktisch gezien zou het allemaal werken en dat is al heel wat natuurlijk! Nu nog beiden goed nadenken of je allebei al volwassen genoeg bent om een groot deel van je vrijheid in te leveren. vanaf het moment dat je kinderen hebt ben je je hele leven gebonden. Natuurlijk is het ook heel erg mooi, anders waren we nu niet opnieuw zwanger geworden, maar ik had het zelf wel een beetje onderschat en geromantiseerd. Ga samen eens om tafel en vertel allebei hoe jullie het voor je zien, zodat het straks niet tegenvalt.
wat wij ook wel lastig vonden/vinden is dat je vrienden in heel andere fases zitten.
Ik zou nu niet meer anders willen, we hebben een hele lieve, prachtige dochter, maar het is een hele grote verantwoordelijkheid. Volg je hart!
Groetjes!
Ik heb mijn dochtertje ook gekregen toen ik 20 was. Ik ben nu 24 en zwanger van ons tweede kindje. Gelukkig is alles bij ons(met ups en downs) goed gegaan. Ik denk dat je zelf moet aanvoelen of jullie er beide klaar zijn.
Jullie zijn al een hele tijd samen, hebben een huis, een baan, dus praktisch gezien zou het allemaal werken en dat is al heel wat natuurlijk! Nu nog beiden goed nadenken of je allebei al volwassen genoeg bent om een groot deel van je vrijheid in te leveren. vanaf het moment dat je kinderen hebt ben je je hele leven gebonden. Natuurlijk is het ook heel erg mooi, anders waren we nu niet opnieuw zwanger geworden, maar ik had het zelf wel een beetje onderschat en geromantiseerd. Ga samen eens om tafel en vertel allebei hoe jullie het voor je zien, zodat het straks niet tegenvalt.
wat wij ook wel lastig vonden/vinden is dat je vrienden in heel andere fases zitten.
Ik zou nu niet meer anders willen, we hebben een hele lieve, prachtige dochter, maar het is een hele grote verantwoordelijkheid. Volg je hart!
Groetjes!
maandag 12 juli 2010 om 16:49
hier nog een jonge moeder, ik was nog net 21 toen zoon anderhalf jaar geleden geboren werd en ik was net 23 toen dochter 4 maanden geleden geboren werd. ik ken mijn man vanaf mijn 15e en ben getrouwd toen ik 18 was, in het laatste studiejaar werd ik (volledig gepland, gehoopt en gewenst) zwanger van zoon. uiteindelijk heeft dat me wel iets vertraging opgeleverd maar slechts een klein jaar (wat nog netjes is want mijn HBO opleiding is een zware waar nog geen kwart klaar was na de vierjaar die er voor stonden) toen ik mijn diploma op ging halen was ik 13 weken zwanger van de tweede. ik denk niet dat iemand van te voren kan inschatten in welke mate je leven veranderd met een kind (alleen al omdat elk kind anders is).
bij zoon had ik een zware zwangerschap (vandaar de studievertraging) maar dat was een hele makkelijke baby, mijn leven ging redelijk normaal verder, hij sliep heel makkelijk in een draagdoek, ik kon hem overal mee naar toe nemen, etc. bij dochter een soepele zwangerschap maar zij heeft de eerste 6 weken heel veel gehuild (en ik met haar) dat in combinatie met een ondernemend ventje van 14 maanden zette mijn leven wel op zijn kop, maar inmiddels is ze vier maanden en heeft ook zij haar draai gevonden.
mijn leven is niet opgehouden, in september hoop ik weer aan een opleiding te beginnen, ik heb allemaal vriendinnen die nu net bevallen zijn van de eerste, dus de kinderen in je omgeving komen vanzelf, man en ik gaan geregeld samen uiteten en elk jaar in ieder geval 1 keer een weekendje weg. ik ben dol op de kleintjes en zou ze echt niet willen missen (als de jongste 1 is hopen we voor een derde te gaan).
succes met beslissen!
bij zoon had ik een zware zwangerschap (vandaar de studievertraging) maar dat was een hele makkelijke baby, mijn leven ging redelijk normaal verder, hij sliep heel makkelijk in een draagdoek, ik kon hem overal mee naar toe nemen, etc. bij dochter een soepele zwangerschap maar zij heeft de eerste 6 weken heel veel gehuild (en ik met haar) dat in combinatie met een ondernemend ventje van 14 maanden zette mijn leven wel op zijn kop, maar inmiddels is ze vier maanden en heeft ook zij haar draai gevonden.
mijn leven is niet opgehouden, in september hoop ik weer aan een opleiding te beginnen, ik heb allemaal vriendinnen die nu net bevallen zijn van de eerste, dus de kinderen in je omgeving komen vanzelf, man en ik gaan geregeld samen uiteten en elk jaar in ieder geval 1 keer een weekendje weg. ik ben dol op de kleintjes en zou ze echt niet willen missen (als de jongste 1 is hopen we voor een derde te gaan).
succes met beslissen!
maandag 12 juli 2010 om 18:58
maandag 12 juli 2010 om 22:19
Ik snap je wel volkomen.
Ik ken mijn vriend ook al 5 jaar en we gaan binnekort trouwen. Ik ben ook 20 en ook gestopt met de pil.
Wij zijn er allebei klaar voor en willen 't erg graag.
We zijn niet alleen partners maar ook elkaars beste vrienden.
We willen graag een stuk of 3/4 kinderen en we willen ze niet te snel achter elkaar. Het is van ons dus ook een bewuste keuze om er nu mee te beginnen. Ik zou alleen maar zeggen, als jullie je er goed bij voelen en het redden samen dan moet je je zeker niet laten afschrikken door wat andere zeggen.
succes!
Ik ken mijn vriend ook al 5 jaar en we gaan binnekort trouwen. Ik ben ook 20 en ook gestopt met de pil.
Wij zijn er allebei klaar voor en willen 't erg graag.
We zijn niet alleen partners maar ook elkaars beste vrienden.
We willen graag een stuk of 3/4 kinderen en we willen ze niet te snel achter elkaar. Het is van ons dus ook een bewuste keuze om er nu mee te beginnen. Ik zou alleen maar zeggen, als jullie je er goed bij voelen en het redden samen dan moet je je zeker niet laten afschrikken door wat andere zeggen.
succes!
