Kinderen
alle pijlers
Klapperende Eierstokken uit het niets!
dinsdag 13 juli 2010 om 15:49
Goedemiddag Allemaal,
Nu een jaar geleden kreeg ik uit het niets in eens een drang om een kindje te krijgen. In die tijd was mijn zus erg druk met het proberen om een 2e kindje te krijgen (helaas is dat tot op heden nog niet gelukt), aangezien ik de ziekte van Crohn (chronische darmontsteking) heb was “kinderen krijgen” voor mij nooit echt een issue omdat mijn lichaam te ziek was, dacht ik. Een jaar geleden ben ik mij er in gaan verdiepen of het überhaupt mogelijk was om een kindje te krijgen, zonder dat hij/zij ook ziek zou zijn. Vanaf dat moment merkte ik dat mijn verlangen steeds groter werd… tot de dag van vandaag is dit gevoel alleen maar toegenomen en dit terwijl ik mij zelf als een lieve tante maar totaal niet als moeder zie.
Het lijkt wel of het gevoel van buiten mezelf komt, ik kan het heel moeilijk uitleggen, maar het is zo’n ontzettend sterk gevoel dat ik moeite heb met rationeel blijven denken.
Op dit moment is het totaal niet reëel om een kindje te krijgen, aangezien mijn vriend (25) en ik (27) nog in een klein appartement wonen, hij net bezig is met het afronden van zijn (deeltijd)studie (laatste loodjes: scriptie) en wij nog niet zeker weten waar onze toekomst ligt. Mijn vriend wil lekker na zijn studie genieten van zijn vrijheid en zich volledig richten op zijn carrière en dat begrijp ik als geen andere, ik ben wat ouder en ben al wat langer bezig met mijn carrière. Dit was eerder voor mij ook veel belangrijker, maar nu lijkt het alsof mijn eierstokken dit allemaal van tafel klapperen…Ik weet heel goed wat redenen zijn waarom het nu geen goed idee is, maar het lijkt of dat roze wolkje telkens weer mijn hersenen benevelen… Mijn vriend kan er helemaal niets mee en snapt niet hoe groot mijn drang is. Zoals jullie wellicht kunnen begrijpen kan ik dit ook niet met mijn zus bespreken en ik weet zo langzamerhand ook niet meer wat ik kan doen om dit gevoel te temperen, het is een gevoel wat niet bij mij past… zijn er mensen die dit ook hebben meegemaakt en die tips hebben hoe ik hier mee om kan gaan?
Ik ben heel benieuwd naar jullie reacties!
Alvast heel erg bedankt dat ik mijn verhaal hier even kwijt kon.
Groet,
Twinkel01
Nu een jaar geleden kreeg ik uit het niets in eens een drang om een kindje te krijgen. In die tijd was mijn zus erg druk met het proberen om een 2e kindje te krijgen (helaas is dat tot op heden nog niet gelukt), aangezien ik de ziekte van Crohn (chronische darmontsteking) heb was “kinderen krijgen” voor mij nooit echt een issue omdat mijn lichaam te ziek was, dacht ik. Een jaar geleden ben ik mij er in gaan verdiepen of het überhaupt mogelijk was om een kindje te krijgen, zonder dat hij/zij ook ziek zou zijn. Vanaf dat moment merkte ik dat mijn verlangen steeds groter werd… tot de dag van vandaag is dit gevoel alleen maar toegenomen en dit terwijl ik mij zelf als een lieve tante maar totaal niet als moeder zie.
Het lijkt wel of het gevoel van buiten mezelf komt, ik kan het heel moeilijk uitleggen, maar het is zo’n ontzettend sterk gevoel dat ik moeite heb met rationeel blijven denken.
Op dit moment is het totaal niet reëel om een kindje te krijgen, aangezien mijn vriend (25) en ik (27) nog in een klein appartement wonen, hij net bezig is met het afronden van zijn (deeltijd)studie (laatste loodjes: scriptie) en wij nog niet zeker weten waar onze toekomst ligt. Mijn vriend wil lekker na zijn studie genieten van zijn vrijheid en zich volledig richten op zijn carrière en dat begrijp ik als geen andere, ik ben wat ouder en ben al wat langer bezig met mijn carrière. Dit was eerder voor mij ook veel belangrijker, maar nu lijkt het alsof mijn eierstokken dit allemaal van tafel klapperen…Ik weet heel goed wat redenen zijn waarom het nu geen goed idee is, maar het lijkt of dat roze wolkje telkens weer mijn hersenen benevelen… Mijn vriend kan er helemaal niets mee en snapt niet hoe groot mijn drang is. Zoals jullie wellicht kunnen begrijpen kan ik dit ook niet met mijn zus bespreken en ik weet zo langzamerhand ook niet meer wat ik kan doen om dit gevoel te temperen, het is een gevoel wat niet bij mij past… zijn er mensen die dit ook hebben meegemaakt en die tips hebben hoe ik hier mee om kan gaan?
Ik ben heel benieuwd naar jullie reacties!
Alvast heel erg bedankt dat ik mijn verhaal hier even kwijt kon.
Groet,
Twinkel01
dinsdag 13 juli 2010 om 15:59
Ja, dat uitleven op mijn nichtje doe ik al 9 jaar! zij hebben in het begin ook bij mij gewoond dus ik heb ook een speciale band met mijn nicht(je), maar mijn gevoel raar ik niet kwijt....
Mijn vriend kan niets met mijn gevoel, omdat hij totaal nog geen drang voelt om papa te worden. Hij vindt zich zelf ook nog heel jong, alsof hij zijn kind nog niet genoeg kan leren...
Als het aan hem ligt wacht hij nog 10 jaar...
Mijn vriend kan niets met mijn gevoel, omdat hij totaal nog geen drang voelt om papa te worden. Hij vindt zich zelf ook nog heel jong, alsof hij zijn kind nog niet genoeg kan leren...
Als het aan hem ligt wacht hij nog 10 jaar...
dinsdag 13 juli 2010 om 16:00
Hoi Twinkel, ik wilde ook al veel eerder dan mijn vriend kinderen. Bij ons was het ook zo dat mijn vriend nog aan het afstuderen was toen ik naar een kind begon te verlangen. We hebben het er heel vaak over gehad en zo konden we er ons steeds beter een voorstelling van maken hoe wij ons leven willen inrichten als er een kindje komt. Ik denk dat je het best met je zus kan bespreken, want zij weet toch ook wat het is om graag een kindje te willen? Waarom vind je het gevoel trouwens niet bij je passen?
dinsdag 13 juli 2010 om 16:11
Vriend moet waarschijnlijk ook aan het idee wennen, faseer je uitingen naar hem maar voer ze op en 10 jaar kan ook 8, 5, 3 jaar worden
En ik kan me best voorstellen dat hij 25 jaar, en nog studerend, jong vindt. Heeft hij (behalve je nichtje) meer kinderen in zijn omgeving? Man hier zag graag wat mensen voor gaan, kon hij de kunst een beetje afkijken.
Ik zelf had ook al vroeg last van klapperende eierstokken, toen man er voor zijn gevoel nog niet aan toe was. Helaas pindakaas.
Is ondanks je ziekte een zwangerschap dus wel mogelijk? Wat fijn. Ook wel iets om rekening mee te houden: Over 10 jaar ben jij 37, dat is sowieso (helaas) al een leeftijd waarop je minder vruchtbaar bent en meer risico loopt tijdens de zwangerschap. In combinatie met je ziekte dan misschien niet verstandig. Daarover kun je je vast door je arts laten voorlichten.
En ik kan me best voorstellen dat hij 25 jaar, en nog studerend, jong vindt. Heeft hij (behalve je nichtje) meer kinderen in zijn omgeving? Man hier zag graag wat mensen voor gaan, kon hij de kunst een beetje afkijken.
Ik zelf had ook al vroeg last van klapperende eierstokken, toen man er voor zijn gevoel nog niet aan toe was. Helaas pindakaas.
Is ondanks je ziekte een zwangerschap dus wel mogelijk? Wat fijn. Ook wel iets om rekening mee te houden: Over 10 jaar ben jij 37, dat is sowieso (helaas) al een leeftijd waarop je minder vruchtbaar bent en meer risico loopt tijdens de zwangerschap. In combinatie met je ziekte dan misschien niet verstandig. Daarover kun je je vast door je arts laten voorlichten.
dinsdag 13 juli 2010 om 16:13
Nou 10 jaar wachten is wel heel lang, dan ben jij 37 en dat kan wel, maar dan gaat je leeftijd wel al flink meespelen.
Toch maar eens gaan praten over de wat minder verdere toekomst, over een jaar of 3 of 4. Kan hij zich daar in vinden.
Mijn ervaring was dat als je eierstokken eenmaal rammelen, dat niet meer overgaat.
Toch maar eens gaan praten over de wat minder verdere toekomst, over een jaar of 3 of 4. Kan hij zich daar in vinden.
Mijn ervaring was dat als je eierstokken eenmaal rammelen, dat niet meer overgaat.
dinsdag 13 juli 2010 om 16:32
Hoi Babado, ik denk dat het voor mijn zus echt nog te pijnlijk is om te ontdekken dat ik over kinderen nadenk. Voor mij zou dat echt voelen als verraad naar haar. Uiteidelijk zal ze er toch wel pijnlijk mee geconfronteerd worden, maar liever nu nog niet...
wat ik bedoel met dat dit gevoel niet bij mij is past, heeft er mee te maken dat ik nooit aan eiegen kindjes heb gedacht. ik heb mijn nicht met alle liefde verzorgt en vertroeteld, maar ik had meer "zusgevoelens" dan "moedergevoelend". Voor mezelf dacht ik altijd dat ik nooit moeder zou worden, of niet over nagedacht... en dat je echt zo'n drang kan hebben, wist ik ECHT NIET!
wat ik bedoel met dat dit gevoel niet bij mij is past, heeft er mee te maken dat ik nooit aan eiegen kindjes heb gedacht. ik heb mijn nicht met alle liefde verzorgt en vertroeteld, maar ik had meer "zusgevoelens" dan "moedergevoelend". Voor mezelf dacht ik altijd dat ik nooit moeder zou worden, of niet over nagedacht... en dat je echt zo'n drang kan hebben, wist ik ECHT NIET!
dinsdag 13 juli 2010 om 16:38
hoi Ellebelleel, zo loopt het bij mijn vriend ook wel af hoor en weet hij dat ik niet nog 10 jaar kan wachten en dat ik het liefste voor mijn 30 een kindje zou krijgen... maar hij heeft er gewoon minder gevoel mee, lijkt ook echt of hij niet snapt hoe kindjes denken. mijn nichtje was altijd heel verlieft op hem, heel schattig, maar hij kon er gewoon niet mee om gaan... alleen daarom zou het voor hem goed zijn om inderdaad meer kinderen in zijn omgeving te hebben... in zijn omgeving zijn ze hard op weg, dus wie weet:-)
dinsdag 13 juli 2010 om 16:42
hoi reisa1978, Poehh ik had gehoopt te horen dat dat rammelen op de een of andere manier te kunnen verminderen... het lijkt namelijk steeds meer overheersend te worden. Maar volgens jou blijft dat vanaf nu gewoon...? Ik heb zelf het gevoel dat het bij mij heel vroeg is en dat ik zelf nog zo jong ben... en dan toch al dat gevoel.
dinsdag 13 juli 2010 om 16:45
dinsdag 13 juli 2010 om 16:46
quote:suuri schreef op 13 juli 2010 @ 16:18:
Herken het helemaal.
Bij mij kwam het toen mensen in mijn omgeving problemen kregen met kinderen krijgen/geboorte van hun kind. Ineens word je hard geconfronteerd met het feit dat kinderen krijgen toch niet zo makkelijk en vanzelfsprekend is. En toen ik laatst plotseling een kind in mijn handen geduwd kreeg en ik met hem ging spelen, dacht ik ineens: ik wil ook. Donderslag bij heldere hemel.
Mijn vriend wil ook nog niet. We hebben het er gewoon af en toe op een ontspannen manier over. Hij vindt het woord ´baby´ in ieder geval al minder eng! Ik hoop dat hij ook langzaam aan het idee gaat denken en begint te wennen. Misschien over een jaar is ie er klaar voor. Geduld is een schone zaak (en verstandig)
Bijna hetzelfde verhaal.
Alleen begon het bij mij toen mijn nichtje plotseling zwanger bleek te zijn. (foutje zoals ze het blijft noemen ).
Opeens besefte ik me dat ik wel heel blij had geweest met het ontdekken van een zwangerschap.
Vriend wil ab-so-luut geen kinderen.
Ik hoop dat hij bij gaat draaien. Hij wordt namelijk al minder fel met het reageren op mijn vraag of hij ooit vader zou willen worden.
Ik denk wel dat wanneer mijn vriend geen kinderen met mij wil de relatie uiteindelijk over zou gaan.
*duimt dat het nooit zo ver hoeft te komen*
Herken het helemaal.
Bij mij kwam het toen mensen in mijn omgeving problemen kregen met kinderen krijgen/geboorte van hun kind. Ineens word je hard geconfronteerd met het feit dat kinderen krijgen toch niet zo makkelijk en vanzelfsprekend is. En toen ik laatst plotseling een kind in mijn handen geduwd kreeg en ik met hem ging spelen, dacht ik ineens: ik wil ook. Donderslag bij heldere hemel.
Mijn vriend wil ook nog niet. We hebben het er gewoon af en toe op een ontspannen manier over. Hij vindt het woord ´baby´ in ieder geval al minder eng! Ik hoop dat hij ook langzaam aan het idee gaat denken en begint te wennen. Misschien over een jaar is ie er klaar voor. Geduld is een schone zaak (en verstandig)
Bijna hetzelfde verhaal.
Alleen begon het bij mij toen mijn nichtje plotseling zwanger bleek te zijn. (foutje zoals ze het blijft noemen ).
Opeens besefte ik me dat ik wel heel blij had geweest met het ontdekken van een zwangerschap.
Vriend wil ab-so-luut geen kinderen.
Ik hoop dat hij bij gaat draaien. Hij wordt namelijk al minder fel met het reageren op mijn vraag of hij ooit vader zou willen worden.
Ik denk wel dat wanneer mijn vriend geen kinderen met mij wil de relatie uiteindelijk over zou gaan.
*duimt dat het nooit zo ver hoeft te komen*
Poelepoelepoelepoes!
dinsdag 13 juli 2010 om 17:01
quote:Twinkel01 schreef op 13 juli 2010 @ 16:32:
Hoi Babado, ik denk dat het voor mijn zus echt nog te pijnlijk is om te ontdekken dat ik over kinderen nadenk. Voor mij zou dat echt voelen als verraad naar haar. Uiteidelijk zal ze er toch wel pijnlijk mee geconfronteerd worden, maar liever nu nog niet...
wat ik bedoel met dat dit gevoel niet bij mij is past, heeft er mee te maken dat ik nooit aan eiegen kindjes heb gedacht. ik heb mijn nicht met alle liefde verzorgt en vertroeteld, maar ik had meer "zusgevoelens" dan "moedergevoelend". Voor mezelf dacht ik altijd dat ik nooit moeder zou worden, of niet over nagedacht... en dat je echt zo'n drang kan hebben, wist ik ECHT NIET!
Nee joh, dat is echt geen verraad, omdat zij nu niet zwanger wordt betekent het niet dat ze jouw niets gunt! ik denk dat het juist beter is als ze heel langzaam aan jouw kinderwens went, ipv dat je opeens vertelt dat je zwanger bent. Je kan toch eens zeggen dat het je ook leuk lijkt om later een gezin te hebben, je hoeft niet te zeggen dat je NU een kind wilt...
Ik moest er zelf ook aan wennen dat het gevoel zo overheersend kan zijn, best heftig heh. Het wordt niet minder inderdaad
Hoi Babado, ik denk dat het voor mijn zus echt nog te pijnlijk is om te ontdekken dat ik over kinderen nadenk. Voor mij zou dat echt voelen als verraad naar haar. Uiteidelijk zal ze er toch wel pijnlijk mee geconfronteerd worden, maar liever nu nog niet...
wat ik bedoel met dat dit gevoel niet bij mij is past, heeft er mee te maken dat ik nooit aan eiegen kindjes heb gedacht. ik heb mijn nicht met alle liefde verzorgt en vertroeteld, maar ik had meer "zusgevoelens" dan "moedergevoelend". Voor mezelf dacht ik altijd dat ik nooit moeder zou worden, of niet over nagedacht... en dat je echt zo'n drang kan hebben, wist ik ECHT NIET!
Nee joh, dat is echt geen verraad, omdat zij nu niet zwanger wordt betekent het niet dat ze jouw niets gunt! ik denk dat het juist beter is als ze heel langzaam aan jouw kinderwens went, ipv dat je opeens vertelt dat je zwanger bent. Je kan toch eens zeggen dat het je ook leuk lijkt om later een gezin te hebben, je hoeft niet te zeggen dat je NU een kind wilt...
Ik moest er zelf ook aan wennen dat het gevoel zo overheersend kan zijn, best heftig heh. Het wordt niet minder inderdaad
dinsdag 13 juli 2010 om 17:12
Uiteindelijk zal ze mij nooit wat misgunnen, maar ik haar geen pijn doen, de afgelopen jaren zijn voor haar wat dit onderwerp al moeilijk zat geweest. ik heb haar ook nooit verteld van mensen in onze omegving die zwanger werden, dat vondt ik al heel pijnlijk voor haar,laat staan als het je eigen zusje is... maar ik ben het helemaal met je eens dat ik haar wel subtiel kan voorbereiden, zodat mocht het over een aantal jaar zo zijn het niet echt heel erg als een schok komt. dankje!
Poeh nog een bevestiging dat dit gevoel niet minder wordt... had ik niet echt op gerekend... maar ik ben wel blij dat jullie het herkennen, dat ik dus nit compleet gek aan het worden ben. fijn al die reacties!
Poeh nog een bevestiging dat dit gevoel niet minder wordt... had ik niet echt op gerekend... maar ik ben wel blij dat jullie het herkennen, dat ik dus nit compleet gek aan het worden ben. fijn al die reacties!
ik durf ook nog niet zo goed over dat gevoel te praten omdat het voor mezelf nog zo raar en ongpast voelt...
dinsdag 13 juli 2010 om 19:31
quote:Twinkel01 schreef op 13 juli 2010 @ 16:42:
hoi reisa1978, Poehh ik had gehoopt te horen dat dat rammelen op de een of andere manier te kunnen verminderen... het lijkt namelijk steeds meer overheersend te worden. Maar volgens jou blijft dat vanaf nu gewoon...? Ik heb zelf het gevoel dat het bij mij heel vroeg is en dat ik zelf nog zo jong ben... en dan toch al dat gevoel.
Dat valt toch wel mee. Het is tegenwoordig wel wat jonger dan gemiddeld, maar heel vroeg vind ik het niet. Ik had er op mijn 27ste iig al eentje en was zwanger van nr. 2.
Ik begrijp je gevoel wel, maar ik denk dat je moet uitkijken dat je in je enthousiasme niet teveel druk legt bij je vriend. Dat zal uiteindelijk waarschijnlijk alleen maar averechts werken.
Mannen hebben vaak wat minder last van die 'oerdrang' dan vrouwen dat hebben. Als ik om mij heen kijk dan maken mannen vaak de keuze voor kinderen vaker verstandelijk, terwijl het voor vrouwen meer vanuit het gevoel komt. Mannen kunnen zich er misschien ook minder bij voorstellen op voorhand.
hoi reisa1978, Poehh ik had gehoopt te horen dat dat rammelen op de een of andere manier te kunnen verminderen... het lijkt namelijk steeds meer overheersend te worden. Maar volgens jou blijft dat vanaf nu gewoon...? Ik heb zelf het gevoel dat het bij mij heel vroeg is en dat ik zelf nog zo jong ben... en dan toch al dat gevoel.
Dat valt toch wel mee. Het is tegenwoordig wel wat jonger dan gemiddeld, maar heel vroeg vind ik het niet. Ik had er op mijn 27ste iig al eentje en was zwanger van nr. 2.
Ik begrijp je gevoel wel, maar ik denk dat je moet uitkijken dat je in je enthousiasme niet teveel druk legt bij je vriend. Dat zal uiteindelijk waarschijnlijk alleen maar averechts werken.
Mannen hebben vaak wat minder last van die 'oerdrang' dan vrouwen dat hebben. Als ik om mij heen kijk dan maken mannen vaak de keuze voor kinderen vaker verstandelijk, terwijl het voor vrouwen meer vanuit het gevoel komt. Mannen kunnen zich er misschien ook minder bij voorstellen op voorhand.
The time is now
dinsdag 13 juli 2010 om 19:38
Ik denk het belangrijkste hier is of je inderdaad je vriend zie als vader van je kindje. En of hij dat ook wilt, vader worden. Kleine appartementje, studie etc., is ook belangrijk, maar soms is er gewoon nooit een goede moment om een kind te krijgen. Een nieuwe huis, een nieuwe (nog niet vaste baan), noem maar op.
dinsdag 13 juli 2010 om 20:39
Dat gevoel van jong zijn heeft minder met mijn leeftijd te maken, maar waarschijnlijk gewoon mijn eigen gevoel. Mijn vriend is al geen prater dus echt uitgebreide gesprekken voeren we hier ook niet over. Ook omdat ik zelf ook nog niet echt gewend ben aan het idee, wil ik hem er ook nog niet te veel mee belasten. Uiteindelijk wil ook hij een kindje en zien we dit beide als onze toekomst samen... ik weet alleen niet hoe lang ik dit gevoel kan onderdrukken...
woensdag 14 juli 2010 om 10:32
Begrijp me niet verkeert hoor suuri, ik vind het ook leuk maar vooral nu nog heel spannend en ongemakkelijk omdat het (nog) niet reeel is. Ik ben bang om me realiteitszin te verliezen en dan straks ons kindje niet alles te kunnen bieden... ik bedoel daarmee dat omdat de drang nu zo groot is zie ik geen nadelen meer en denk ik dat de woonsituatie en al het andere zaken er niet toe doen, terwijl ik verstandelijk beter weet. ik zou het liefste morgen zwanger zijn... dat gevoel. Hoe zorg jij dat je drang niet de boventoon gaat voeren?
