Relaties
alle pijlers
Het is zover
woensdag 14 juli 2010 om 03:08
Na een vorig topic te hebben gemaakt is het dan weer zover. De relatie voor zover je dat kan noemen is voor de 4e keer gestrand.
Dit is nou al de 4e keer dat het strand tussen ons. De ene laatste keer was in maart. En toen was het volgens haar ook echt over/klaar, want de twijfels die ze had zouden nooit verdwijnen.
Toen heb ik 2 maand niks van me laten horen, tot dat ik in een of andere (aangeschoten) bui een sms de deur uit had gedaan. Dat heeft het hele handeltje qua contacten weer op de been gebracht. Na ongeveer een halve maand verder te zijn wou ze een weekend afspreken om te praten. Ik ben toen naar haar toe geweest. Ze vertelde mij: Dat haar ideaal beeld waarschijnlijk ver van de werkelijke wereld af lag. En de mannen die wel aan haar beeld voldeden, die vond ze uit eindelijk niks of was na 3 keer afspreken wel klaar. Dus ze wou verder. Zoals ik haar toen hoorde praten dacht ik echt van: Wt* ze is eindelijk overstag. Er kwamen in 1x wel een heleboel serieuze bedoelingen over de tafel. Uit eindelijk was ik natuurlijk wel blij. En ging er ook voor.
Het begon slecht. Ik ging dat weekend erna op vakantie voor 2 weken. Eenmaal terug zijn we zoals normaal gesproken weer ieder weekend bij elkaar en zo nu en dan is door de weeks. Wat ik niet van haar gewend was kwamen alle handelingen nou vanaf haar kant (wat niet lang duurde voordat het veranderde). Dit was allemaal begin juni.
Nou in juli moest ik in een keer komen om weer te praten. Ik wist direct dat er wat aan de hand was. Dus ik ben naar haar toe gegaan. En kreeg uit eindelijk weer het nieuws te horen dat wij niet verder konden samen. Na een goed gesprek te hebben gehad kwam het op het volgende neer: Omdat we de afgelopen weken meerdere keren een meningsverschil hadden gehad wat soms op ruzie uit liep, vond ze dat we teveel onenigheden hadden. Eerder die week had ze ook al is aangegeven dat ze wat aan mij miste en dat ik te negatief was. Ik heb gezegd dat ik dat aan zou passen en ook kon aanpassen. De laatste 2 weken ging het weer super. Maar ze was al het vertrouwen kwijt en zag die zo 1 2 3 ook niet terug komen. (nou is vertrouwen in deze situatie gelijk aan het synoniem: Twijfel?) Ze vond ook dat we teveel moesten werken aan de relatie en dat het niet vanzelf liep. intotaal heeft de hele relatie nog geen 3 weken geduurt.
Wat ik nou niet begrijp is. Waarom zegt ze, dat ze verder wou als ze er in het begin wel vertrouwen in heeft, en dan zo op de een of andere dag niet meer? En dan vervolgens ook nog heeft gezegd dat haar ideaal beeld wss niet klopte en ze die ook saai vond, en vervolgens mist ze wat en gaat ze zich weer vast klampen aan dat beeld en voldoe ik niet? Ik wil me aanpassen maar vervolgens krijg ik daar dus nog geen 1.5 week de tijd voor. Het ging weer goed alleen zij had er een hard hoofd in. Wat mij opvalt is dat ze altijd twijfelt en er altijd iets niet goed is. Wil het gewoon niet of is zij een perfectionist en kun je het nooit goed doen?
En wat ik van mijzelf niet begrijp is dat het nu de 4e keer is, en ik nou nog niet zeg van: Het is genoeg, en dus ook beter zo. Ergens zit ik alweer stiekem eraan te denken om weer een maand of 2-3 afstand te nemen. En het vervolgens nog een keer te proberen. Terwijl ik ergens donders goed weet dat het niet gaat werken mocht het weer wat worden. Ze heeft nu al 4x gezegd dat het echt klaar is en dat ze er geen vertrouwen/twijfels in heeft. Maar iedere keer komen we weer in contact en gooit ze alle kansen weer los, en zitten we zo weer in een soort van relatie. Zelf zegt ze dat ze heel erg gek van me is, en ik haar wereld op de kop heb gezet. Nou zo gedraag je je dan toch niet? of zie ik dat verkeerd?
Ik hoop dat ik zelf is de knop kan omzetten en zeggen van: Nu is het ook echt klaar, hier word jezelf ook niet gelukkig van. Zou dat dan misschien met karakter te maken hebben? Ik heb altijd al een drang gehad van: Als ik wat wil dan ga ik er ook voor, en dan bedoel ik er ook echt voor gaan en nooit de handdoek in de ring gooien totdat me doel is bereikt.
En iedere keer verlaag ik mezelf ook. En doe ik mezelf ook erg veel verdriet aan. Het is net of die klappen na iedere keer erger worden. Maar toch heb ik ergens een gevoel in me zitten dat zij wel de ware is. En daar snap ik geen biet van?
Dit is nou al de 4e keer dat het strand tussen ons. De ene laatste keer was in maart. En toen was het volgens haar ook echt over/klaar, want de twijfels die ze had zouden nooit verdwijnen.
Toen heb ik 2 maand niks van me laten horen, tot dat ik in een of andere (aangeschoten) bui een sms de deur uit had gedaan. Dat heeft het hele handeltje qua contacten weer op de been gebracht. Na ongeveer een halve maand verder te zijn wou ze een weekend afspreken om te praten. Ik ben toen naar haar toe geweest. Ze vertelde mij: Dat haar ideaal beeld waarschijnlijk ver van de werkelijke wereld af lag. En de mannen die wel aan haar beeld voldeden, die vond ze uit eindelijk niks of was na 3 keer afspreken wel klaar. Dus ze wou verder. Zoals ik haar toen hoorde praten dacht ik echt van: Wt* ze is eindelijk overstag. Er kwamen in 1x wel een heleboel serieuze bedoelingen over de tafel. Uit eindelijk was ik natuurlijk wel blij. En ging er ook voor.
Het begon slecht. Ik ging dat weekend erna op vakantie voor 2 weken. Eenmaal terug zijn we zoals normaal gesproken weer ieder weekend bij elkaar en zo nu en dan is door de weeks. Wat ik niet van haar gewend was kwamen alle handelingen nou vanaf haar kant (wat niet lang duurde voordat het veranderde). Dit was allemaal begin juni.
Nou in juli moest ik in een keer komen om weer te praten. Ik wist direct dat er wat aan de hand was. Dus ik ben naar haar toe gegaan. En kreeg uit eindelijk weer het nieuws te horen dat wij niet verder konden samen. Na een goed gesprek te hebben gehad kwam het op het volgende neer: Omdat we de afgelopen weken meerdere keren een meningsverschil hadden gehad wat soms op ruzie uit liep, vond ze dat we teveel onenigheden hadden. Eerder die week had ze ook al is aangegeven dat ze wat aan mij miste en dat ik te negatief was. Ik heb gezegd dat ik dat aan zou passen en ook kon aanpassen. De laatste 2 weken ging het weer super. Maar ze was al het vertrouwen kwijt en zag die zo 1 2 3 ook niet terug komen. (nou is vertrouwen in deze situatie gelijk aan het synoniem: Twijfel?) Ze vond ook dat we teveel moesten werken aan de relatie en dat het niet vanzelf liep. intotaal heeft de hele relatie nog geen 3 weken geduurt.
Wat ik nou niet begrijp is. Waarom zegt ze, dat ze verder wou als ze er in het begin wel vertrouwen in heeft, en dan zo op de een of andere dag niet meer? En dan vervolgens ook nog heeft gezegd dat haar ideaal beeld wss niet klopte en ze die ook saai vond, en vervolgens mist ze wat en gaat ze zich weer vast klampen aan dat beeld en voldoe ik niet? Ik wil me aanpassen maar vervolgens krijg ik daar dus nog geen 1.5 week de tijd voor. Het ging weer goed alleen zij had er een hard hoofd in. Wat mij opvalt is dat ze altijd twijfelt en er altijd iets niet goed is. Wil het gewoon niet of is zij een perfectionist en kun je het nooit goed doen?
En wat ik van mijzelf niet begrijp is dat het nu de 4e keer is, en ik nou nog niet zeg van: Het is genoeg, en dus ook beter zo. Ergens zit ik alweer stiekem eraan te denken om weer een maand of 2-3 afstand te nemen. En het vervolgens nog een keer te proberen. Terwijl ik ergens donders goed weet dat het niet gaat werken mocht het weer wat worden. Ze heeft nu al 4x gezegd dat het echt klaar is en dat ze er geen vertrouwen/twijfels in heeft. Maar iedere keer komen we weer in contact en gooit ze alle kansen weer los, en zitten we zo weer in een soort van relatie. Zelf zegt ze dat ze heel erg gek van me is, en ik haar wereld op de kop heb gezet. Nou zo gedraag je je dan toch niet? of zie ik dat verkeerd?
Ik hoop dat ik zelf is de knop kan omzetten en zeggen van: Nu is het ook echt klaar, hier word jezelf ook niet gelukkig van. Zou dat dan misschien met karakter te maken hebben? Ik heb altijd al een drang gehad van: Als ik wat wil dan ga ik er ook voor, en dan bedoel ik er ook echt voor gaan en nooit de handdoek in de ring gooien totdat me doel is bereikt.
En iedere keer verlaag ik mezelf ook. En doe ik mezelf ook erg veel verdriet aan. Het is net of die klappen na iedere keer erger worden. Maar toch heb ik ergens een gevoel in me zitten dat zij wel de ware is. En daar snap ik geen biet van?
woensdag 14 juli 2010 om 03:49
woensdag 14 juli 2010 om 03:58
Wat een heen en weer gedoe. Ik snap je wel. Als je zelf zo gek op iemand bent, kun je veel verdragen. Heel veel. Je blijft hoop koesteren. Ik ken dat, heb het ooit mee gemaakt. Ze gebruikt je gewoon als speelbal. Dat zie je nu niet in, maar ooit wel.
En dan kun je jezelf wel voor je kop slaan, dat je zolang hebt gewacht.
Het lijkt wel alsof ze wat anderen wou uitproberen, maar dat liep dan op niets uit om vervolgens weer bij jou terug te komen.
Misschien kan ze niet alleen zijn? Ik noem maar wat. Want jij bent elke keer de goedzak, dat je haar terug neemt.
Soms lijkt het op een verslaving. Je weet dat het niet goed voor je is, maar toch blijf je er op hopen en je leven ernaar inrichten.
Er is echt maar 1 ding dat je kan doen. Kappen.
Het is aan jou, hoe je daar overheen gaat komen. Maak je leven zo fijn mogelijk. Spreek af met vrienden, plan zoveel mogelijk fijne dingen, verander je huis, koop iets leuks, ga op vakantie. Alles om maar je gedachten er afstand van te laten doen.
Het zal lastig zijn, maar op een dag zal je blij zijn.
Je bent het jezelf verschuldigd. Kies echt voor je eigen geluk. Neem hier geen genoegen mee, je verdient beter.
Go for it!
En dan kun je jezelf wel voor je kop slaan, dat je zolang hebt gewacht.
Het lijkt wel alsof ze wat anderen wou uitproberen, maar dat liep dan op niets uit om vervolgens weer bij jou terug te komen.
Misschien kan ze niet alleen zijn? Ik noem maar wat. Want jij bent elke keer de goedzak, dat je haar terug neemt.
Soms lijkt het op een verslaving. Je weet dat het niet goed voor je is, maar toch blijf je er op hopen en je leven ernaar inrichten.
Er is echt maar 1 ding dat je kan doen. Kappen.
Het is aan jou, hoe je daar overheen gaat komen. Maak je leven zo fijn mogelijk. Spreek af met vrienden, plan zoveel mogelijk fijne dingen, verander je huis, koop iets leuks, ga op vakantie. Alles om maar je gedachten er afstand van te laten doen.
Het zal lastig zijn, maar op een dag zal je blij zijn.
Je bent het jezelf verschuldigd. Kies echt voor je eigen geluk. Neem hier geen genoegen mee, je verdient beter.
Go for it!
woensdag 14 juli 2010 om 04:02
quote:MMrules4ever schreef op 14 juli 2010 @ 03:58:
Wat een heen en weer gedoe. Ik snap je wel. Als je zelf zo gek op iemand bent, kun je veel verdragen. Heel veel. Je blijft hoop koesteren. Ik ken dat, heb het ooit mee gemaakt. Ze gebruikt je gewoon als speelbal. Dat zie je nu niet in, maar ooit wel.
En dan kun je jezelf wel voor je kop slaan, dat je zolang hebt gewacht.
Het lijkt wel alsof ze wat anderen wou uitproberen, maar dat liep dan op niets uit om vervolgens weer bij jou terug te komen.
Misschien kan ze niet alleen zijn? Ik noem maar wat. Want jij bent elke keer de goedzak, dat je haar terug neemt.
Soms lijkt het op een verslaving. Je weet dat het niet goed voor je is, maar toch blijf je er op hopen en je leven ernaar inrichten.
Er is echt maar 1 ding dat je kan doen. Kappen.
Het is aan jou, hoe je daar overheen gaat komen. Maak je leven zo fijn mogelijk. Spreek af met vrienden, plan zoveel mogelijk fijne dingen, verander je huis, koop iets leuks, ga op vakantie. Alles om maar je gedachten er afstand van te laten doen.
Het zal lastig zijn, maar op een dag zal je blij zijn.
Je bent het jezelf verschuldigd. Kies echt voor je eigen geluk. Neem hier geen genoegen mee, je verdient beter.
Go for it!
Mooie post MM, heel goed verwoordt.
TO sterkte!
Wat een heen en weer gedoe. Ik snap je wel. Als je zelf zo gek op iemand bent, kun je veel verdragen. Heel veel. Je blijft hoop koesteren. Ik ken dat, heb het ooit mee gemaakt. Ze gebruikt je gewoon als speelbal. Dat zie je nu niet in, maar ooit wel.
En dan kun je jezelf wel voor je kop slaan, dat je zolang hebt gewacht.
Het lijkt wel alsof ze wat anderen wou uitproberen, maar dat liep dan op niets uit om vervolgens weer bij jou terug te komen.
Misschien kan ze niet alleen zijn? Ik noem maar wat. Want jij bent elke keer de goedzak, dat je haar terug neemt.
Soms lijkt het op een verslaving. Je weet dat het niet goed voor je is, maar toch blijf je er op hopen en je leven ernaar inrichten.
Er is echt maar 1 ding dat je kan doen. Kappen.
Het is aan jou, hoe je daar overheen gaat komen. Maak je leven zo fijn mogelijk. Spreek af met vrienden, plan zoveel mogelijk fijne dingen, verander je huis, koop iets leuks, ga op vakantie. Alles om maar je gedachten er afstand van te laten doen.
Het zal lastig zijn, maar op een dag zal je blij zijn.
Je bent het jezelf verschuldigd. Kies echt voor je eigen geluk. Neem hier geen genoegen mee, je verdient beter.
Go for it!
Mooie post MM, heel goed verwoordt.
TO sterkte!
Age is mind over matter, if you don\'t mind is doesn\'t matter
woensdag 14 juli 2010 om 07:56
woensdag 14 juli 2010 om 09:08
quote:Ze vond ook dat we teveel moesten werken aan de relatie en dat het niet vanzelf liep.Deze zin viel me vooral op in je post, TO. Ehm... een relatie moet vanzelf lopen? Totaal onrealistisch en zolang ze dat niet inziet, heb je niets bij haar te zoeken. Aan een relatie moet je namelijk wél werken. In het begin aftasten wat de ander wel of niet oke vind, en later is het nog harder werken... Ik zou zeggen: ze is niet op een reële manier bezig met relaties, onvolwassen zou ik bijna zeggen. Kappen dus...
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
woensdag 14 juli 2010 om 10:31
Eens met de anderen en als kleine toevoeging: wat voor relatie heb je als je je steeds aan je partner moet aanpassen?! Ik lees uit je verhaal dat als zij kritiek uit, jij vervolgens gaat proberen om 'jezelf te veranderen' . Nou, daarmee heb je meteen de meest voorkomende reden voor een niet-werkende relatie te pakken. Een relatie werkt toch in eerste instantie bij de gratie van het 'elkaar accepteren en waarderen' en daar is bij jullie blijkbaar geen sprake van. Kap het af, zoek geen contact meer (ook niet in een dronken bui) en probeer haar uit je hoofd te zetten. Of kun je je op deze manier een toekomst met haar voorstellen? Lijkt me erg uitputtend...
woensdag 14 juli 2010 om 12:05
Het lijkt net of ik hier de exvriend van mijn jongere zus hoor. Maar dat heeft zich allemaal wat langer terug afgespeeld dus dat zal wel niet;)
Precies hetzelfde verhaal.. tot 4 keer toe heeft zij de relatie verbroken. Steeds weer om een andere reden. De gevoelens waren meer vriendschappelijk, ze pasten niet bij elkaar, hadden teveel ruzies. De waarheid was dat zij eigenlijk een andere liefde had maar met deze persoon kon het door omstandigheden ook niet werken.
Naar mijn idee was het ook meer de aandacht die ze mistte wanneer ze geen relatie had. Daarom ging ze toch steeds weer terug naar hem om het te proberen en om er uiteindelijk weer achter te komen dat hij het niet voor haar is.
Vind het rot voor je, het is niet fijn om steeds zo heen en weer geslingerd te worden en op deze manier blijf je steeds weer hoop houden.
Kies voor jezelf en probeer in te zien dat dit nooit iets gaat worden. Dan kun je het een plekje geven, verwerken en verder gaan:)
Sterkte
Precies hetzelfde verhaal.. tot 4 keer toe heeft zij de relatie verbroken. Steeds weer om een andere reden. De gevoelens waren meer vriendschappelijk, ze pasten niet bij elkaar, hadden teveel ruzies. De waarheid was dat zij eigenlijk een andere liefde had maar met deze persoon kon het door omstandigheden ook niet werken.
Naar mijn idee was het ook meer de aandacht die ze mistte wanneer ze geen relatie had. Daarom ging ze toch steeds weer terug naar hem om het te proberen en om er uiteindelijk weer achter te komen dat hij het niet voor haar is.
Vind het rot voor je, het is niet fijn om steeds zo heen en weer geslingerd te worden en op deze manier blijf je steeds weer hoop houden.
Kies voor jezelf en probeer in te zien dat dit nooit iets gaat worden. Dan kun je het een plekje geven, verwerken en verder gaan:)
Sterkte
woensdag 14 juli 2010 om 18:38
Heb net hetzelfde meegemaakt en begrijp dat het idd erg verwarrend (en vermoeiend) is.
Ermee stoppen lijkt hard (en in het begin zal dat ook zo zijn), maar uiteindelijk zal je inzien dat ze je niet aanvaardt zoals je bent (= een gebrek aan liefde en respect) en dat jij je nog zoveel mag aanpassen als je wil, ze zal je toch nog altijd een schuldgevoel geven...
Ze weet duidelijk zelf niet wat je wil en dat zal ze eerst moeten ontdekken, maar daarin kan jij haar niet helpen.
Oh en dat gevoel dat het de ware is: dat heb ik al bij al ook nog bij hem, maar ik weet dat m'n ogen nog wel open zullen gaan (liefde maakt blind é). Uiteindelijk zou de ware ook voor jou (zoals je bent!) moeten vechten, anders klopt het niet...
Ermee stoppen lijkt hard (en in het begin zal dat ook zo zijn), maar uiteindelijk zal je inzien dat ze je niet aanvaardt zoals je bent (= een gebrek aan liefde en respect) en dat jij je nog zoveel mag aanpassen als je wil, ze zal je toch nog altijd een schuldgevoel geven...
Ze weet duidelijk zelf niet wat je wil en dat zal ze eerst moeten ontdekken, maar daarin kan jij haar niet helpen.
Oh en dat gevoel dat het de ware is: dat heb ik al bij al ook nog bij hem, maar ik weet dat m'n ogen nog wel open zullen gaan (liefde maakt blind é). Uiteindelijk zou de ware ook voor jou (zoals je bent!) moeten vechten, anders klopt het niet...
woensdag 14 juli 2010 om 19:10
Bedankt voor alle reacties. Ik ga proberen gewoon door te zetten want ergens zegt mijn gevoel ook al van: Het is beter zo, als het goed was dan was dit allemaal niet gebeurd. Nouja ze heeft wel is gezegd dat ze mensen die zo denken en handelen als mij wel respecteert, maar de persoon die dat heeft en wat met haar heeft dat totaal niet respecteert. Tja en nu is het ook nog is een heel onzeker type. Die ergens verwachtingen van heeft, en als die eenmaal niet helemaal kloppen, dan zit ze direct met haar hele ziel aan de grond. Maar misschien komt al mijn gevoel ook wel omdat ik haar ook totaal niet begrijp in haar doen en laten. Eerst klopt haar ideaal beeld niet en vind ze die personen ook saai. En vervolgens mist ze weer wat en ben ik niet goed.. Dan is het vertrouwen in 1x weer weg door een meningverschil en maakt ze het uit en zegt daarna dat ze me wel erg gaat missen en ook nog heel gek van me is.. Mja daar moet ik maling aan hebben. Ze heeft veel boeken gelezen die wat met psychologie en relaties te maken had. Dus ze zal wel bezig zijn geweest met haarzelf. Maar ik snap niet als je die ideeën al hebt, dat je dan uit eindelijk het toch nog zo ver laat komen om het nog 4 keer te proberen..
en wat ik raar vind is dat als ze het uitmaakte nog geen half uur later met me in bed lag.. en zich dan gedroeg alsof er helemaal niets aan de hand was/is. En daarna ook gewoon keihard kan zeggen: Het is echt over nu. Mja dat heeft ze mij ook al 4x gezegd en ook al 4x bedankt voor de mooie tijden. En nog iedere keer als er weer wat contact kwam of van mij of vanaf haar kant, dan begon ze weer te twijfelen over haar beslissing en werkten we weer richting een relatie. Op een of andere manier lijkt ze niet hard genoeg te zijn over haar beslissing maar aan de andere kant is ze ook bikkelhard in haar beslissing. Ik snap dat gewoon allemaal niet. En dat houdt mij heel erg bezig.
Wat mij ook zo opvalt is: dat ik me ook nog nooit zo kloten heb gevoeld na een relatie breuk. De laatste keer dat ik moest huilen was met de begrafenis van me opa en dat is 14 jaar geleden. En nu huil k de sterren van de hemel. Ook heb ik nog nooit zo sterk een behoefte gehad iemand terug te willen. Laat staan het 4x proberen. En nog zit er iets in mij dat zegt van: Het moet wel slagen, ons twee. Zij is diegene. En laat dit toevallig nou ook nog is iemand zijn die TOTAAL NIET aan MIJN ideaal beeld voldeed. Maar mij helemaal gek heeft gekregen.
Maar dat kan misschien ook wel komen omdat ik nog nooit zo heftig verliefd ben geweest als op haar. Heb ook nog nooit zulke mooie tijden mee gemaakt met iemand. Ja, misschien dat ook wel komt doordat het nu een week uit is, en het nog te vers in mijn geheugen ligt. Ik hoop dat na een bepaalde tijd er een knop in me omgaat en ik ga inzien van: Dit was uit eindelijk ook niet alles. Er zijn nog zoveel leuke vrouwen hier op de wereld.
wat ik wel weet is: Dat ik niet weer zn teleurstelling wil en kan verwerken. Hier ga ik zelf heel erg aan onder door. Dit is zo slopend voor mijzelf dat ik af en toe gewoon een gevoel krijg dat ik in een depressie kan en ga vallen. Nog nooit is ier ets zo slopend voor mij geweest. En dit zal de komende periode ook wel aanhouden denk ik. En mezelf kennende als het te lang aan houdt, dan ga ik weer achter haar aan... raar gedoe.
Owhja. Het idiote is dat ik gewoon echt heel erg bang ben dat ik nooit weer zn persoon ga ontmoeten. Maarja zijn wij wel voor elkaar bestemd dan komen we uiteindelijk toch wel weer bij elkaar.
en wat ik raar vind is dat als ze het uitmaakte nog geen half uur later met me in bed lag.. en zich dan gedroeg alsof er helemaal niets aan de hand was/is. En daarna ook gewoon keihard kan zeggen: Het is echt over nu. Mja dat heeft ze mij ook al 4x gezegd en ook al 4x bedankt voor de mooie tijden. En nog iedere keer als er weer wat contact kwam of van mij of vanaf haar kant, dan begon ze weer te twijfelen over haar beslissing en werkten we weer richting een relatie. Op een of andere manier lijkt ze niet hard genoeg te zijn over haar beslissing maar aan de andere kant is ze ook bikkelhard in haar beslissing. Ik snap dat gewoon allemaal niet. En dat houdt mij heel erg bezig.
Wat mij ook zo opvalt is: dat ik me ook nog nooit zo kloten heb gevoeld na een relatie breuk. De laatste keer dat ik moest huilen was met de begrafenis van me opa en dat is 14 jaar geleden. En nu huil k de sterren van de hemel. Ook heb ik nog nooit zo sterk een behoefte gehad iemand terug te willen. Laat staan het 4x proberen. En nog zit er iets in mij dat zegt van: Het moet wel slagen, ons twee. Zij is diegene. En laat dit toevallig nou ook nog is iemand zijn die TOTAAL NIET aan MIJN ideaal beeld voldeed. Maar mij helemaal gek heeft gekregen.
Maar dat kan misschien ook wel komen omdat ik nog nooit zo heftig verliefd ben geweest als op haar. Heb ook nog nooit zulke mooie tijden mee gemaakt met iemand. Ja, misschien dat ook wel komt doordat het nu een week uit is, en het nog te vers in mijn geheugen ligt. Ik hoop dat na een bepaalde tijd er een knop in me omgaat en ik ga inzien van: Dit was uit eindelijk ook niet alles. Er zijn nog zoveel leuke vrouwen hier op de wereld.
wat ik wel weet is: Dat ik niet weer zn teleurstelling wil en kan verwerken. Hier ga ik zelf heel erg aan onder door. Dit is zo slopend voor mijzelf dat ik af en toe gewoon een gevoel krijg dat ik in een depressie kan en ga vallen. Nog nooit is ier ets zo slopend voor mij geweest. En dit zal de komende periode ook wel aanhouden denk ik. En mezelf kennende als het te lang aan houdt, dan ga ik weer achter haar aan... raar gedoe.
Owhja. Het idiote is dat ik gewoon echt heel erg bang ben dat ik nooit weer zn persoon ga ontmoeten. Maarja zijn wij wel voor elkaar bestemd dan komen we uiteindelijk toch wel weer bij elkaar.
woensdag 14 juli 2010 om 19:27
Zoals je zelf zegt: als je voor elkaar bent bestemd, dan kom je wel bij elkaar.
Maar... dat is nu dus niet en moet je ook niet gauw verwachten.
Wat ik doe: hem negeren op elk vlak. Erg moeilijk, maar anders loop ik als een zielig hondje achter hem om dan uiteindelijk nog aan te horen dat ik dit en dat moet veranderen...
Geef al je aandacht nu aan jezelf en niet aan haar.
Maar... dat is nu dus niet en moet je ook niet gauw verwachten.
Wat ik doe: hem negeren op elk vlak. Erg moeilijk, maar anders loop ik als een zielig hondje achter hem om dan uiteindelijk nog aan te horen dat ik dit en dat moet veranderen...
Geef al je aandacht nu aan jezelf en niet aan haar.
woensdag 14 juli 2010 om 19:54
Ja, ik verwacht het ook niet gauw. En ik verwacht ook eerder van niet. Misschien komt het wel. Zoals voorgaande keren heb ik iedere keer contact gelegd. En omdat zij me dan zo miste en mij nog leuk vond had ze er ook weer vertrouwen in, alleen dat ging een week goed en je zat weer in het oude patroon.
Al haar spullen heb ik opgebergt. Hyves verwijdert en haar tel nummer en alle smsjes. En nu hopen dat ik in ga zien dat het niks word en wss dat ik later ook wel zeg van: het was ook niet veel, leuke tijd gehad maar verder ook niet.
Mag ik vragen hoe lang het geleden is voor jou??
Al haar spullen heb ik opgebergt. Hyves verwijdert en haar tel nummer en alle smsjes. En nu hopen dat ik in ga zien dat het niks word en wss dat ik later ook wel zeg van: het was ook niet veel, leuke tijd gehad maar verder ook niet.
Mag ik vragen hoe lang het geleden is voor jou??
