Relaties
alle pijlers
Part-time samenwonen?
maandag 26 juli 2010 om 15:20
Hoi Allemaal,
Sinds enkele maanden heb ik fijne relatie. Al vrij snel hebben we gesproken over wat voor beeld we van de toekomst hebben. Ik wil bijvoorbeeld graag kinderen. Ik vind dit belangrijk om het daar over te hebben want ik wil geen relatie met iemand die geen kinderen wil. Hij wil ze ook, dus dat is het probleem niet.
Ook hebben we het over samenwonen gehad, dat wil ik uiteindelijk ook. Hij wil ook wel samenwonen maar niet 'fulltime'. Hij wil wel een gezin en een huis samen, maar hij wil er ook een eigen appartementje bij, zodat hij, als hij daar behoefte aan heeft, zich terug kan trekken. (Zelfde geldt uiteraard voor mij.)
Ik weet niet goed hoe ik me daarbij voel. Ik weet dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig heeft, en dat vind ik geen probleem. Ook weet ik dat het niet is om stiekem vreemd te gaan.
Hij kan erge slaapproblemen hebben en slaapt daarom soms liever alleen. Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen. En als hij rust wil wil hij ook echt rust.
Hij heeft het over een appartementje in bv dezelfde straat, zodat hij binnen 2 min thuis zou kunnen zijn. Aan de ene kant denk ik: waarom ook niet? Aan de andere kant vraag ik me af hoe dat in de werkelijkheid gaat. Ik bedoel, als er eenmaal kinderen zijn kan je niet zomaar de deur achter je dichttrekken omdat je even tijd voor jezelf nodig hebt, zeker niet als je twee huilende kinderen hebt.
Nou is hij niet het type die me er alleen voor laat staan, sterker nog, hij is erg lief, verzorgend, trouw en verantwoordelijk, maar ik heb toch mijn twijfels hierover. Omdat dit niet het plaatje is wat ik in mijn hoofd heb? Omdat het 'niet normaal' is? Of omdat ik dit gewoon niet op deze manier wil? Ik ben er nog niet over uit.
Graag zou ik ervaringen van jullie lezen die bijvoorbeeld ook op deze manier samenwonen. En of jullie bijvoorbeeld behoefte zouden hebben aan zo'n eigen plek?
Dank jullie wel voor het lezen en jullie reacties.
Sinds enkele maanden heb ik fijne relatie. Al vrij snel hebben we gesproken over wat voor beeld we van de toekomst hebben. Ik wil bijvoorbeeld graag kinderen. Ik vind dit belangrijk om het daar over te hebben want ik wil geen relatie met iemand die geen kinderen wil. Hij wil ze ook, dus dat is het probleem niet.
Ook hebben we het over samenwonen gehad, dat wil ik uiteindelijk ook. Hij wil ook wel samenwonen maar niet 'fulltime'. Hij wil wel een gezin en een huis samen, maar hij wil er ook een eigen appartementje bij, zodat hij, als hij daar behoefte aan heeft, zich terug kan trekken. (Zelfde geldt uiteraard voor mij.)
Ik weet niet goed hoe ik me daarbij voel. Ik weet dat hij veel ruimte voor zichzelf nodig heeft, en dat vind ik geen probleem. Ook weet ik dat het niet is om stiekem vreemd te gaan.
Hij kan erge slaapproblemen hebben en slaapt daarom soms liever alleen. Een eigen kamer in huis (een 'papa' kamer) vindt hij niet genoeg. Dan ben je nog steeds in huis met kinderen en vrouw om je heen. En als hij rust wil wil hij ook echt rust.
Hij heeft het over een appartementje in bv dezelfde straat, zodat hij binnen 2 min thuis zou kunnen zijn. Aan de ene kant denk ik: waarom ook niet? Aan de andere kant vraag ik me af hoe dat in de werkelijkheid gaat. Ik bedoel, als er eenmaal kinderen zijn kan je niet zomaar de deur achter je dichttrekken omdat je even tijd voor jezelf nodig hebt, zeker niet als je twee huilende kinderen hebt.
Nou is hij niet het type die me er alleen voor laat staan, sterker nog, hij is erg lief, verzorgend, trouw en verantwoordelijk, maar ik heb toch mijn twijfels hierover. Omdat dit niet het plaatje is wat ik in mijn hoofd heb? Omdat het 'niet normaal' is? Of omdat ik dit gewoon niet op deze manier wil? Ik ben er nog niet over uit.
Graag zou ik ervaringen van jullie lezen die bijvoorbeeld ook op deze manier samenwonen. En of jullie bijvoorbeeld behoefte zouden hebben aan zo'n eigen plek?
Dank jullie wel voor het lezen en jullie reacties.
maandag 26 juli 2010 om 16:10
Mazou, daar ben ik dus nu over aan het dubben. Is het mijn ideale plaatje? Wil ik het zelf echt niet? Of is het omdat het zo opgelegd is door de maatschappij, omdat het 'zo hoort?' Ik weet het niet goed. We hebben het er nog maar net over gehad, dus ik ben een beetje in de war.
Ik ben natuurlijk ook bang dat ik straks in huis zit met kind(eren) en toch het gevoel heb dat ik er teveel alleen voor sta.
We hebben het er net nog over gehad en hij hoopt voor zichzelf en voor ons dat hij bij een eigen kindje het toch anders ervaart. Ik hoop dat ook, maar daar kan ik natuurlijk niet op rekenen.
De toekomst ligt nog zo open, wie weet komt het er wel nooit van, misschien ben ik wel onvruchtbaar, je weet het gewoon niet. Ik wil nu gewoon alle opties bekijken, en proberen na te denken wat ik wel en niet wil. Mijn grenzen daarin aangeven. Ik ben echt gelukkig met hem en ik zou er echt heel erg kapot van zijn als ik het uit zou maken, als ik er aan denk, roept alles in mijn lijf: neeeee!!! Ik vind hem veel te leuk! Pfoeh.
Ik ben natuurlijk ook bang dat ik straks in huis zit met kind(eren) en toch het gevoel heb dat ik er teveel alleen voor sta.
We hebben het er net nog over gehad en hij hoopt voor zichzelf en voor ons dat hij bij een eigen kindje het toch anders ervaart. Ik hoop dat ook, maar daar kan ik natuurlijk niet op rekenen.
De toekomst ligt nog zo open, wie weet komt het er wel nooit van, misschien ben ik wel onvruchtbaar, je weet het gewoon niet. Ik wil nu gewoon alle opties bekijken, en proberen na te denken wat ik wel en niet wil. Mijn grenzen daarin aangeven. Ik ben echt gelukkig met hem en ik zou er echt heel erg kapot van zijn als ik het uit zou maken, als ik er aan denk, roept alles in mijn lijf: neeeee!!! Ik vind hem veel te leuk! Pfoeh.
maandag 26 juli 2010 om 16:13
Spijker, hij weet het zelf ook niet precies. Ik krijg een beetje de indruk dat het voor hem al als heel fijn voelt, dat de optie er is.
Hebben jullie sex and the city gezien? Carrie houdt ook haar appartement aan, de meiden vinden het achterlijk. Uiteindelijk maken zij of Big er geen gebruik van, wel degene die het hardst riep dat het belachelijk was..
Zijn er hier mannen of vrouwen die ook deze behoefte hebben?
Hebben jullie sex and the city gezien? Carrie houdt ook haar appartement aan, de meiden vinden het achterlijk. Uiteindelijk maken zij of Big er geen gebruik van, wel degene die het hardst riep dat het belachelijk was..
Zijn er hier mannen of vrouwen die ook deze behoefte hebben?
maandag 26 juli 2010 om 16:14
Ik kan het aan de ene kant wel voorstellen dat iemand daar behoefte aan kan hebben. Echter vind ik wel dat als je er samen voor kiest voor kinderen te gaan, dat moet je daar ook volledig voor gaan, allebei en 24 uur per dag.
Maar aan de andere kant.. Denk eens aan die mannen die de hele week doordeweeks voor het werk van huis zijn en ook kinderen hebben. Die vrouwen accepteren het ook dat ze volledig voor de zorg van de kids opdraaien. Ik zou het niet kunnen hoor, daar niet van.
Het ligt er ook aan of het appartementje voor jullie beiden als terugtrekplek bedoelt is of alleen voor hem..
Maar aan de andere kant.. Denk eens aan die mannen die de hele week doordeweeks voor het werk van huis zijn en ook kinderen hebben. Die vrouwen accepteren het ook dat ze volledig voor de zorg van de kids opdraaien. Ik zou het niet kunnen hoor, daar niet van.
Het ligt er ook aan of het appartementje voor jullie beiden als terugtrekplek bedoelt is of alleen voor hem..
maandag 26 juli 2010 om 16:15
Ammenooitniet.
Dan maar niet samenwonen.
Wat een belachelijk plan als jullie eenmaal kinderen hebben.
"tijd en ruimte voor zichzelf" brrrr.
Dat willen we allemaal wel, maar als je een gezin bent met kleine kinderen, dan hoort alles erbij, leuke dingen, drukke dingen enz enz en als je dan wegloopt als je het je even te druk wordt of met die dooddoener 'tijd en ruimte voor jezelf" dan heb je het allemaal niet begrepen.
Kansloos.
Dan maar niet samenwonen.
Wat een belachelijk plan als jullie eenmaal kinderen hebben.
"tijd en ruimte voor zichzelf" brrrr.
Dat willen we allemaal wel, maar als je een gezin bent met kleine kinderen, dan hoort alles erbij, leuke dingen, drukke dingen enz enz en als je dan wegloopt als je het je even te druk wordt of met die dooddoener 'tijd en ruimte voor jezelf" dan heb je het allemaal niet begrepen.
Kansloos.
maandag 26 juli 2010 om 16:15
Een appartementje voor mezelf? JA GRAAG! Haha, mijn vriend is een rommelkont, ik ben uber opgeruimd en wil dat alles spik en span is. Hij ziet geen verschil tussen 3 weken niet schoonmaken of wel. Verder rookt hij soms in huis (meestal op het balkon) en als er iets is dat ik echt vies vind is het roken! Verder praat hij vaak in z'n slaap en slaap ik dus niet... Dus een appartementje voor mezelf: Graag! Het enige verschil: Wij willen geen kinderen!
maandag 26 juli 2010 om 16:18
Bloometje, het is voor ons beiden, maar ik zou daar zeker minder behoefte aan hebben dan hij.
Hij nam als voorbeeld een man die bijvoorbeeld op een booreiland werkt, of bij de brandweer, of veel in het buitenland zit voor zaken. Maar dat is toch anders, dat is werk.
Hij werpt dan tegen dat hij er altijd is, en als hij er niet is, dan kan hij er in 2 minuten zijn.
Jij kan het je dus wel voorstellen? Zou jij het zelf willen? Of er behoefte aan hebben?
Hij nam als voorbeeld een man die bijvoorbeeld op een booreiland werkt, of bij de brandweer, of veel in het buitenland zit voor zaken. Maar dat is toch anders, dat is werk.
Hij werpt dan tegen dat hij er altijd is, en als hij er niet is, dan kan hij er in 2 minuten zijn.
Jij kan het je dus wel voorstellen? Zou jij het zelf willen? Of er behoefte aan hebben?
maandag 26 juli 2010 om 16:18
Ja, laten we leven zoals sex and the city! En dat had niets met kinderen te maken, maar met een woon-optie houden als je intrekt in een huis dat niet van jou is.
Dit heeft voor hem kennelijk echt met kinderen te maken, dus eerst gaan jullie samen wonen en juist als je kinderen krijgt en het toch denk ik vaak sowieso al iets zwaarder wordt in je relatie (ik heb geen kinderen maar dit lees/hoor je wel vaak) neemt hij afstand.
Nee, daar zou ik nooit mee akkoord gaan.
Ik zou sowieso nooit akkoord gaan met een man die niet de zorg voor kinderen 50-50 wil delen. Ik vind het nogal een ouderwetse instelling dat jij mag gaan zorgen en hij zijn rust wil.
Dit heeft voor hem kennelijk echt met kinderen te maken, dus eerst gaan jullie samen wonen en juist als je kinderen krijgt en het toch denk ik vaak sowieso al iets zwaarder wordt in je relatie (ik heb geen kinderen maar dit lees/hoor je wel vaak) neemt hij afstand.
Nee, daar zou ik nooit mee akkoord gaan.
Ik zou sowieso nooit akkoord gaan met een man die niet de zorg voor kinderen 50-50 wil delen. Ik vind het nogal een ouderwetse instelling dat jij mag gaan zorgen en hij zijn rust wil.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
maandag 26 juli 2010 om 16:19
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 16:13:
Hebben jullie sex and the city gezien? Carrie houdt ook haar appartement aan, de meiden vinden het achterlijk. Uiteindelijk maken zij of Big er geen gebruik van, wel degene die het hardst riep dat het belachelijk was..
Zijn er hier mannen of vrouwen die ook deze behoefte hebben?
Als je de realiteit en Sex & the city door elkaar gaat halen wordt het moeilijk hoor...
Elke ouder heeft wel eens behoefte aan rust en ruimte. Daarom is het belangrijk om een leven te hebben naast je gezin: een baan, hobby's, vriendschappen. Maar een appartement aanhouden naast je gezin voor een a twee dagen rust in de week is toch wel echt iets anders hoor!
Hebben jullie sex and the city gezien? Carrie houdt ook haar appartement aan, de meiden vinden het achterlijk. Uiteindelijk maken zij of Big er geen gebruik van, wel degene die het hardst riep dat het belachelijk was..
Zijn er hier mannen of vrouwen die ook deze behoefte hebben?
Als je de realiteit en Sex & the city door elkaar gaat halen wordt het moeilijk hoor...
Elke ouder heeft wel eens behoefte aan rust en ruimte. Daarom is het belangrijk om een leven te hebben naast je gezin: een baan, hobby's, vriendschappen. Maar een appartement aanhouden naast je gezin voor een a twee dagen rust in de week is toch wel echt iets anders hoor!
maandag 26 juli 2010 om 16:20
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 16:18:
Hij werpt dan tegen dat hij er altijd is, en als hij er niet is, dan kan hij er in 2 minuten zijn.
Hij is er toch niet altijd? Een derde van de tijd is hij er namelijk niet!
En zoals ik eerder al schreef: het lijkt mij helemaal niet makkelijk een huis en een appartement in een straat te kopen. Dat lijkt me schier onmogelijk.
Hij werpt dan tegen dat hij er altijd is, en als hij er niet is, dan kan hij er in 2 minuten zijn.
Hij is er toch niet altijd? Een derde van de tijd is hij er namelijk niet!
En zoals ik eerder al schreef: het lijkt mij helemaal niet makkelijk een huis en een appartement in een straat te kopen. Dat lijkt me schier onmogelijk.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
maandag 26 juli 2010 om 16:20
quote:evalientje2 schreef op 26 juli 2010 @ 15:38:
[...]
Waarschijnlijk heeft hij die behoefte vooral op de momenten van crisis. Slapeloze nachten, zieke kinderen, jullie beide uitgeput, geirriteerd en chagrijnig. Dàt zijn de momenten dat ik ook wel eens wil wegrennen, en mijn partner ook. Maar dat zijn dus ook net de momenten dat je niet weg 'kan' omdat je het juist dàn samen moet doen en elkaar moet steunen. Iemand die dat niet aankan, is volgens mij niet toe aan kinderen.
Dit dus. Volgens mij kún je de eerste jaren dat je een kind hebt gewoon NIET zomaar toegeven aan 'je eigen behoefte'. Helaas! (voor velen dan). Hoe wil je vriend zijn verantwoordelijkheid in de praktijk nemen? Iemand anders schreef over een stel dat om de beurt een week in een appartement zit, terwijl de ander bij de kinderen in huis is, dat zou in ieder geval een eerlijke oplossing zijn.
Daarbij, wat voor een wissel trekt dit financieel wel niet op je gezin? Volgens mij gaat dat ook ten koste van je vrije tijd en je vrijheid (bijvoorbeeld geen geld meer voor een rustige vakantie, goede oppas of fijne schoonmaakster).
Tot slot vraag ik me af in hoeverre je vriend zich betrokken voelde bij de kinderen van zijn ex. Hebben jullie geen vrienden met kinderen ofzo, die je eens een weekendje te logeren kan vragen? Om dan samen eens te kijken waar je tegen aanloopt?
Voor mij zou dit een dealbreaker zijn, maar ik kan me best voorstellen dat er mensen zijn voor wie dit werkt. Ik krijg alleen het gevoel dat je vriend er helemaal niet écht goed over nagedacht heeft, maar meer 'in paniek' iets roept wat hij wil, zonder daar de praktische consequenties over door te denken. En zonder zich af te vragen wat hij zijn kinderen eigenlijk mee wil geven.
[...]
Waarschijnlijk heeft hij die behoefte vooral op de momenten van crisis. Slapeloze nachten, zieke kinderen, jullie beide uitgeput, geirriteerd en chagrijnig. Dàt zijn de momenten dat ik ook wel eens wil wegrennen, en mijn partner ook. Maar dat zijn dus ook net de momenten dat je niet weg 'kan' omdat je het juist dàn samen moet doen en elkaar moet steunen. Iemand die dat niet aankan, is volgens mij niet toe aan kinderen.
Dit dus. Volgens mij kún je de eerste jaren dat je een kind hebt gewoon NIET zomaar toegeven aan 'je eigen behoefte'. Helaas! (voor velen dan). Hoe wil je vriend zijn verantwoordelijkheid in de praktijk nemen? Iemand anders schreef over een stel dat om de beurt een week in een appartement zit, terwijl de ander bij de kinderen in huis is, dat zou in ieder geval een eerlijke oplossing zijn.
Daarbij, wat voor een wissel trekt dit financieel wel niet op je gezin? Volgens mij gaat dat ook ten koste van je vrije tijd en je vrijheid (bijvoorbeeld geen geld meer voor een rustige vakantie, goede oppas of fijne schoonmaakster).
Tot slot vraag ik me af in hoeverre je vriend zich betrokken voelde bij de kinderen van zijn ex. Hebben jullie geen vrienden met kinderen ofzo, die je eens een weekendje te logeren kan vragen? Om dan samen eens te kijken waar je tegen aanloopt?
Voor mij zou dit een dealbreaker zijn, maar ik kan me best voorstellen dat er mensen zijn voor wie dit werkt. Ik krijg alleen het gevoel dat je vriend er helemaal niet écht goed over nagedacht heeft, maar meer 'in paniek' iets roept wat hij wil, zonder daar de praktische consequenties over door te denken. En zonder zich af te vragen wat hij zijn kinderen eigenlijk mee wil geven.
maandag 26 juli 2010 om 16:21
Ja ik kan het me zeker wel voorstellen.
Ik begrijp de mensen wel die hier zeggen dat ze dan alleen de lusten en niet de lasten hebben, maar ik denk dat als je hier duidelijke afspraken over maakt, je er best profijt van kan hebben. Het is belangrijk om je eigen ding te blijven houden. Ik twijfel alleen wel of het fair tegen over jou zou zijn als jullie kinderen zouden hebben.
Ik begrijp de mensen wel die hier zeggen dat ze dan alleen de lusten en niet de lasten hebben, maar ik denk dat als je hier duidelijke afspraken over maakt, je er best profijt van kan hebben. Het is belangrijk om je eigen ding te blijven houden. Ik twijfel alleen wel of het fair tegen over jou zou zijn als jullie kinderen zouden hebben.
maandag 26 juli 2010 om 16:21
Ja Yasmijn, zo komt het inderdaad wel over. Die zin heb ik ook gebruikt in ons gesprek; wel de lusten, niet lasten. Maar hij verzekert me dat het zo echt niet zal gaan. Maar hoe weet ik dat? En hoe kom ik erachter of ik dit aandurf of niet? We hebben het niet over een hamster, of een hond. Kinderen zijn voor het leven, 24-7.
maandag 26 juli 2010 om 16:23
Ja, daar heb ik ook behoefte aan. Net zoals Blaagje willen wij geen kinderen.
Ik denk dat het erom gaat wat jij als ideaal ziet en wat je acceptabel vindt, los van wat in de maatschappij gebruikelijk is. Ja, ik ken ook stellen (of eigenlijk de kinderen ervan) die dit ook hebben gedaan, dus een deel van de tijd samenwonen en een deel van de tijd niet en dat werkte prima. Maarja, die wilden dit beide. Dus wat wil je, wat is acceptabel, wat is haalbaar?
Ik denk dat het erom gaat wat jij als ideaal ziet en wat je acceptabel vindt, los van wat in de maatschappij gebruikelijk is. Ja, ik ken ook stellen (of eigenlijk de kinderen ervan) die dit ook hebben gedaan, dus een deel van de tijd samenwonen en een deel van de tijd niet en dat werkte prima. Maarja, die wilden dit beide. Dus wat wil je, wat is acceptabel, wat is haalbaar?
maandag 26 juli 2010 om 16:25
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 16:21:
Ja Yasmijn, zo komt het inderdaad wel over. Die zin heb ik ook gebruikt in ons gesprek; wel de lusten, niet lasten. Maar hij verzekert me dat het zo echt niet zal gaan. Maar hoe weet ik dat? En hoe kom ik erachter of ik dit aandurf of niet? We hebben het niet over een hamster, of een hond. Kinderen zijn voor het leven, 24-7.
Praten, praten, praten, dat lijkt me de enige manier. Voorbeelden bedenken, aan elkaar vertellen hoe je daar op zou reageren, wat je belangrijk vindt en wat niet. Daarnaast vanaf nu polsen op welke momenten hij die behoefte voelt en hoe hij daar mee omgaat.
Ik heb een ex gehad die af en toe tijd voor zichzelf, rust aan zijn kop, nodig had. In het begin was dat heel lastig, want hij vond het vervelend om het aan te geven (bang om mij te kwetsen) waardoor hij te lang wachtte, over zijn grenzen heen ging en het altijd vervelend werd. Toen hij uiteindelijk leerde op tijd aan te geven 'even naar zijn hol te moeten', werd onze relatie een stuk leuker.
Ja Yasmijn, zo komt het inderdaad wel over. Die zin heb ik ook gebruikt in ons gesprek; wel de lusten, niet lasten. Maar hij verzekert me dat het zo echt niet zal gaan. Maar hoe weet ik dat? En hoe kom ik erachter of ik dit aandurf of niet? We hebben het niet over een hamster, of een hond. Kinderen zijn voor het leven, 24-7.
Praten, praten, praten, dat lijkt me de enige manier. Voorbeelden bedenken, aan elkaar vertellen hoe je daar op zou reageren, wat je belangrijk vindt en wat niet. Daarnaast vanaf nu polsen op welke momenten hij die behoefte voelt en hoe hij daar mee omgaat.
Ik heb een ex gehad die af en toe tijd voor zichzelf, rust aan zijn kop, nodig had. In het begin was dat heel lastig, want hij vond het vervelend om het aan te geven (bang om mij te kwetsen) waardoor hij te lang wachtte, over zijn grenzen heen ging en het altijd vervelend werd. Toen hij uiteindelijk leerde op tijd aan te geven 'even naar zijn hol te moeten', werd onze relatie een stuk leuker.
maandag 26 juli 2010 om 16:25
quote:plankenkoorts schreef op 26 juli 2010 @ 16:21:
Ja Yasmijn, zo komt het inderdaad wel over. Die zin heb ik ook gebruikt in ons gesprek; wel de lusten, niet lasten. Maar hij verzekert me dat het zo echt niet zal gaan. Maar hoe weet ik dat? En hoe kom ik erachter of ik dit aandurf of niet? We hebben het niet over een hamster, of een hond. Kinderen zijn voor het leven, 24-7.
Daarom.
Als hij op voorhand al zo begint (hij heeft helemaal geen idee wat het vaderschap inhoudt) dan zou ik mezelf wel eens even achter de oren krabben.
Ik zou er nooit voor gaan, ik zou vragen of ie wel goed wijs was.
Ja Yasmijn, zo komt het inderdaad wel over. Die zin heb ik ook gebruikt in ons gesprek; wel de lusten, niet lasten. Maar hij verzekert me dat het zo echt niet zal gaan. Maar hoe weet ik dat? En hoe kom ik erachter of ik dit aandurf of niet? We hebben het niet over een hamster, of een hond. Kinderen zijn voor het leven, 24-7.
Daarom.
Als hij op voorhand al zo begint (hij heeft helemaal geen idee wat het vaderschap inhoudt) dan zou ik mezelf wel eens even achter de oren krabben.
Ik zou er nooit voor gaan, ik zou vragen of ie wel goed wijs was.
maandag 26 juli 2010 om 16:26
No worries, ik leef niet een SATC droom, moest er gewoon even aan denken.
Jullie geven hele goede voorbeelden en die zal ik hem zeker ook voorleggen. Vooral dat in de eerste jaren van kinderen dat je gewoon echt wat minder eigen leven hebt, en dat moet je ook gewoon accepteren, anders kan je beter niet aan kinderen beginnen.
Hij heeft wel heel goed contact met de kinderen van zijn ex, zijn dol op hem, en hij dol op hen, dus daar ligt het niet aan.
Jullie geven hele goede voorbeelden en die zal ik hem zeker ook voorleggen. Vooral dat in de eerste jaren van kinderen dat je gewoon echt wat minder eigen leven hebt, en dat moet je ook gewoon accepteren, anders kan je beter niet aan kinderen beginnen.
Hij heeft wel heel goed contact met de kinderen van zijn ex, zijn dol op hem, en hij dol op hen, dus daar ligt het niet aan.
maandag 26 juli 2010 om 16:26
In theorie lijkt het me zalig. Het schiet ook weleens door mijn hoofd .
In de praktijk... nee. Kinderen opvoeden is intensief, het kan wel alleen maar waarom in vredesnaam als je gewoon samen bent? Ik denk dat, zeker voor iemand die zijn rust nodig heeft, de verleiding vrij groot zou zijn om al snel gerechtvaardigd te zien dat hij zich weer mag terugtrekken. Dat je regelmatig een middag of avond of een weekje weg met vrienden voor jezelf hebt vind ik heel normaal maar je echt terugtrekken in een ander eigen huis voelt... gek. Een beetje ontkoppeld van het gezin zeg maar.
In de praktijk... nee. Kinderen opvoeden is intensief, het kan wel alleen maar waarom in vredesnaam als je gewoon samen bent? Ik denk dat, zeker voor iemand die zijn rust nodig heeft, de verleiding vrij groot zou zijn om al snel gerechtvaardigd te zien dat hij zich weer mag terugtrekken. Dat je regelmatig een middag of avond of een weekje weg met vrienden voor jezelf hebt vind ik heel normaal maar je echt terugtrekken in een ander eigen huis voelt... gek. Een beetje ontkoppeld van het gezin zeg maar.
maandag 26 juli 2010 om 16:27
