Psyche
alle pijlers
Mijn moeder heeft niet lang meer te leven...
woensdag 28 juli 2010 om 23:32
Gisteren hebben we gehoord dat mijn moeder (58) longkanker heeft. Vandaag werd haar vertelt dat ze niet geopereerd kan worden en een chemo alleen haar leven kan verlengen. De levensverwachting is niet helemaal duidelijk (verschillende artsen zeggen verschillende dingen). Met de chemo ca.1 jaar, waarvan ze 6 maanden chemo zal hebben, zonder kunnen ze niets over zeggen.
Vorige week woensdag heeft zij, nadat zij al 3 maanden erg hoestte, een ct-scan gehad en hierop zag men dat haar longen (beide) vol met knobbels zaten. Met spoed naar het ziekenhuis en daar wat meer onderzoeken en oa een biopsie laten doen. Deze is kwijt geraakt in het lab en mijn moeder werd, na een aantal dagen in quarantaine vanwege verdacht tbc, naar huis gestuurd met de mededeling dat het toch niets ernstig leek te zijn. De opluchting was groot! Ze zou onstekingsremmers krijgen en verder gewoon weer beter worden. De dag erna belde de arts van het ziekenhuis dat het lab de biopsie-dingen had terug gevonden en er kwaadaardige cellen zijn ontdekt. Dat was gisteren.
Vandaag zijn haar botten gecheckt, die zijn schoon... Ze zou morgen met de chemo moeten beginnen, maar kon dit (nog) niet opbrengen. Ze wil nog eenmaal naar Egypte, haar favo-land en het land waar haar grote liefde woont. Voor de laatste keer?
Zelf woont ze in Duitsland, te ver weg om haar te kunnen knuffelen en altijd bij te staan. Overmorgen gaan we erheen, met mijn broer en zus, om te bespreken wat zij met de rest van haar leven zou willen invullen en hoe we dit voor elkaar kunnen krijgen...
Wat komt er nog allemaal op ons af? Hoe zal ze sterven? Kan ik het aan om haar te verzorgen tot het eind...
En ik... ik ben kapot. Ik houd zoveel van haar. We zijn enorm close, bellen bijna elke dag... en straks kan dat niet meer. Ik kan me niet voorstellen om zonder mijn lieve moeder te moeten leven... Mijn zoon zal zijn oma nooit goed leren kennen.
Ik ben zo verdrietig en verslagen.
Wat ik met dit topic wil, weet ik niet... gewoon mijn verhaal kwijt en van me af kunnen schrijven... misschien helpt dat straks ook bij de verwerking van alles.
Vorige week woensdag heeft zij, nadat zij al 3 maanden erg hoestte, een ct-scan gehad en hierop zag men dat haar longen (beide) vol met knobbels zaten. Met spoed naar het ziekenhuis en daar wat meer onderzoeken en oa een biopsie laten doen. Deze is kwijt geraakt in het lab en mijn moeder werd, na een aantal dagen in quarantaine vanwege verdacht tbc, naar huis gestuurd met de mededeling dat het toch niets ernstig leek te zijn. De opluchting was groot! Ze zou onstekingsremmers krijgen en verder gewoon weer beter worden. De dag erna belde de arts van het ziekenhuis dat het lab de biopsie-dingen had terug gevonden en er kwaadaardige cellen zijn ontdekt. Dat was gisteren.
Vandaag zijn haar botten gecheckt, die zijn schoon... Ze zou morgen met de chemo moeten beginnen, maar kon dit (nog) niet opbrengen. Ze wil nog eenmaal naar Egypte, haar favo-land en het land waar haar grote liefde woont. Voor de laatste keer?
Zelf woont ze in Duitsland, te ver weg om haar te kunnen knuffelen en altijd bij te staan. Overmorgen gaan we erheen, met mijn broer en zus, om te bespreken wat zij met de rest van haar leven zou willen invullen en hoe we dit voor elkaar kunnen krijgen...
Wat komt er nog allemaal op ons af? Hoe zal ze sterven? Kan ik het aan om haar te verzorgen tot het eind...
En ik... ik ben kapot. Ik houd zoveel van haar. We zijn enorm close, bellen bijna elke dag... en straks kan dat niet meer. Ik kan me niet voorstellen om zonder mijn lieve moeder te moeten leven... Mijn zoon zal zijn oma nooit goed leren kennen.
Ik ben zo verdrietig en verslagen.
Wat ik met dit topic wil, weet ik niet... gewoon mijn verhaal kwijt en van me af kunnen schrijven... misschien helpt dat straks ook bij de verwerking van alles.
woensdag 28 juli 2010 om 23:42
Dank jullie wel voor de snelle reacties.
Het is idd een kutziekte. Het ironische is dat mijn moeder meer dan 40 jaar gerookt heeft en 1,5 jaar geleden met veel moeite gestopt is.. Dat leek haar gezonder... hoe ironisch.
En ik kan ook niet zonder mijn moeder... ik kan me niet voorstellen hoe dat zal moeten gaan...
Ik ga zo mijn bed in in de hoop wat slaap te kunnen pakken, dus dan reageer ik morgen pas weer.
Het is idd een kutziekte. Het ironische is dat mijn moeder meer dan 40 jaar gerookt heeft en 1,5 jaar geleden met veel moeite gestopt is.. Dat leek haar gezonder... hoe ironisch.
En ik kan ook niet zonder mijn moeder... ik kan me niet voorstellen hoe dat zal moeten gaan...
Ik ga zo mijn bed in in de hoop wat slaap te kunnen pakken, dus dan reageer ik morgen pas weer.
woensdag 28 juli 2010 om 23:50
Ik heb mijn moeder 5 jaar geleden aan dit ziekte verloren.
Ik kan je alleen heeel veeel sterkte wensen. We leven allemaal met je mee. Probeer alles te doen wat jullie al lang wilden doen, voor zover dit haalbaar is en probeer toch "te genieten" van haar aanwezigheid. Zegt ook alles wat je tegen haar wilt zeggen zodat je later "leuke" herinneringen hebt van deze periode.
Nogmaals heel veel sterkte
Ik kan je alleen heeel veeel sterkte wensen. We leven allemaal met je mee. Probeer alles te doen wat jullie al lang wilden doen, voor zover dit haalbaar is en probeer toch "te genieten" van haar aanwezigheid. Zegt ook alles wat je tegen haar wilt zeggen zodat je later "leuke" herinneringen hebt van deze periode.
Nogmaals heel veel sterkte
donderdag 29 juli 2010 om 00:00
Ach shit . Wat erg voor jullie.
Mijn eigen ervaring vorig jaar was dat het ontstellend verdrietig maar ook zo mooi was om mijn vader die laatste periode te steunen. Ik heb vaak ontroerd aan zijn bed gezeten met zijn hand in mijn hand denkend dat het klopte, dat hij ooit voor mij gezorgd had en ik nu voor hem. De zwaarte was meer ervoor, toen ik zat te wachten tot het echte slechte bericht (hij woonde ook in het buitenland) en daarna, het rouwproces. Ik heb vooral heel veel liefde en rust ervaren die laatste weken met hem, hoe gek dat misschien ook klinkt.
Ik hoop dat jullie nog wat tijd gegund is. Veel kracht gewenst voor de komende tijd.
Mijn eigen ervaring vorig jaar was dat het ontstellend verdrietig maar ook zo mooi was om mijn vader die laatste periode te steunen. Ik heb vaak ontroerd aan zijn bed gezeten met zijn hand in mijn hand denkend dat het klopte, dat hij ooit voor mij gezorgd had en ik nu voor hem. De zwaarte was meer ervoor, toen ik zat te wachten tot het echte slechte bericht (hij woonde ook in het buitenland) en daarna, het rouwproces. Ik heb vooral heel veel liefde en rust ervaren die laatste weken met hem, hoe gek dat misschien ook klinkt.
Ik hoop dat jullie nog wat tijd gegund is. Veel kracht gewenst voor de komende tijd.
donderdag 29 juli 2010 om 00:24
Hoi,
Hiervoor even geregistreerd. Mijn moeder is 3 jaar geleden overleden aan longkanker. Bij onderzoek bleek dat het al uitgezaaid was naar haar rug en dergelijke, dus het was waarschijnlijk erger dan de situatie die jij beschreef. Het was in december geconstateerd, en in juli is ze overleden.
Het is niet te beschrijven wat voor periode je in gaat, alleen mensen die het meegemaakt hebben weten hoe het is. Uiteindelijk gaat het erom dat je deze tijd met je moeder probeert door te brengen, en dat je er in ieder geval bent voor haar zodat je later geen spijt krijgt oid.
In mijn geval was het ergste de dagen voor haar dood, ze was toen nog thuis en ze was niet meer de moeder die ik altijd heb gehad, ze was "op" zeg maar, en dat is moeilijk te accepteren.
In ieder geval veel sterkte in deze tijd.
Hiervoor even geregistreerd. Mijn moeder is 3 jaar geleden overleden aan longkanker. Bij onderzoek bleek dat het al uitgezaaid was naar haar rug en dergelijke, dus het was waarschijnlijk erger dan de situatie die jij beschreef. Het was in december geconstateerd, en in juli is ze overleden.
Het is niet te beschrijven wat voor periode je in gaat, alleen mensen die het meegemaakt hebben weten hoe het is. Uiteindelijk gaat het erom dat je deze tijd met je moeder probeert door te brengen, en dat je er in ieder geval bent voor haar zodat je later geen spijt krijgt oid.
In mijn geval was het ergste de dagen voor haar dood, ze was toen nog thuis en ze was niet meer de moeder die ik altijd heb gehad, ze was "op" zeg maar, en dat is moeilijk te accepteren.
In ieder geval veel sterkte in deze tijd.
donderdag 29 juli 2010 om 03:27
Bedankt voor jullie reacties! Doet me vreemd genoeg goed! Ook de ervaringen van anderen lees ik graag. Ik kan hier nu niet op reageren, omdat ik met mijn foon online ben.
Kan helaas echt niet slapen... De hele tijd ben ik aan het bedenken wat er op ons af zal komen... Nu dus even uit bed gegaan, in de hoop even te resetten en dan als nog in slaap te vallen. Ik bedacht dat ik morgen de kanker-stichting eens ga bellen in de hoop dat zij mij wat info over de verloop kunnen geven.
Kan helaas echt niet slapen... De hele tijd ben ik aan het bedenken wat er op ons af zal komen... Nu dus even uit bed gegaan, in de hoop even te resetten en dan als nog in slaap te vallen. Ik bedacht dat ik morgen de kanker-stichting eens ga bellen in de hoop dat zij mij wat info over de verloop kunnen geven.
donderdag 29 juli 2010 om 07:29
Aapje, ik leef enorm met je mee. Ik weet helaas wat je voelt, want in januari is bij mijn broer (net 45) longkanker geconstateerd, de meest agressieve vorm. Hij heeft dezelfde prognose als jouw moeder.
Als er nog chemo mogelijk is heb je een paar maanden extra indien deze aanslaat. Maar het kan ook erg snel terug komen.
Ik weet - en dat begint steeds meer door te dringen - dat je in maanden moet denken en niet in jaren..keihard.
Probeer nog zoveel mogelijk bij elkaar te zijn en nu ze nog redelijk goed is, leuke dingen te doen. Tijdens of na de chemo kunnen er veel nare klachten ontstaan en is er geen mogelijkheid meer om dingen te ondernemen.
Heel veel sterkte, zorg goed voor jezelf. Ik ga ermee naar bed en sta ermee op, slaap slecht daardoor, het is gewoon verschrikkelijk!
Als er nog chemo mogelijk is heb je een paar maanden extra indien deze aanslaat. Maar het kan ook erg snel terug komen.
Ik weet - en dat begint steeds meer door te dringen - dat je in maanden moet denken en niet in jaren..keihard.
Probeer nog zoveel mogelijk bij elkaar te zijn en nu ze nog redelijk goed is, leuke dingen te doen. Tijdens of na de chemo kunnen er veel nare klachten ontstaan en is er geen mogelijkheid meer om dingen te ondernemen.
Heel veel sterkte, zorg goed voor jezelf. Ik ga ermee naar bed en sta ermee op, slaap slecht daardoor, het is gewoon verschrikkelijk!
donderdag 29 juli 2010 om 07:33
donderdag 29 juli 2010 om 07:41
Heel veel sterkte! Meer kan ik echt niet zeggen, ik weet hoe je je voelt.
Mijn moeder is vorig jaar overleden aan longkanker. De diagnose is idd echt slecht maar hangt wel van het type kanker af. MIjn moeder had een plaveiselcarcinoom, het type wat vaak voorkomt bij rokers ( ze heeft ook altijd gerookt). De kans op genezing was ook erg klein. Toch met chemo en daarna bestraling was de kanker bijna weg, wonder boven wonder, totdat ze 6 weken na de bestraling overleed....aan de gevolgen van de bestraling, die erg heftig was. Er is een ader gesprongen in haar long, midden in de nacht. Nou zit je wellicht niet op dit verhaal te wachten maar wat ik er mee wil zeggen is....ze gaat erg ziek worden van de chemo, en nog meer en moe van de bestraling. Ik zou goed overleggen met de arts of je dat nog wel wilt en wat de andere opties zijn. De kwaliteit van het leven is ook wel wat waard. Bij mijn moeder stelden ze de diagnose 29 mrt, ze begonnen 2 wkn later met de chemo, daarachteraan 5 wkn bestralen en 11 okt is ze overleden. Ik vraag me nog zo vaak af wat haar kansen waren geweest als ze niks had gedaan, dan had ze wellicht een "leuke"zomer gehad.
Nogmaals ontzettend veel sterkte meid, jullie krijgen nog een zware tijd en je moeder kun je nooit missen.
Mijn moeder is vorig jaar overleden aan longkanker. De diagnose is idd echt slecht maar hangt wel van het type kanker af. MIjn moeder had een plaveiselcarcinoom, het type wat vaak voorkomt bij rokers ( ze heeft ook altijd gerookt). De kans op genezing was ook erg klein. Toch met chemo en daarna bestraling was de kanker bijna weg, wonder boven wonder, totdat ze 6 weken na de bestraling overleed....aan de gevolgen van de bestraling, die erg heftig was. Er is een ader gesprongen in haar long, midden in de nacht. Nou zit je wellicht niet op dit verhaal te wachten maar wat ik er mee wil zeggen is....ze gaat erg ziek worden van de chemo, en nog meer en moe van de bestraling. Ik zou goed overleggen met de arts of je dat nog wel wilt en wat de andere opties zijn. De kwaliteit van het leven is ook wel wat waard. Bij mijn moeder stelden ze de diagnose 29 mrt, ze begonnen 2 wkn later met de chemo, daarachteraan 5 wkn bestralen en 11 okt is ze overleden. Ik vraag me nog zo vaak af wat haar kansen waren geweest als ze niks had gedaan, dan had ze wellicht een "leuke"zomer gehad.
Nogmaals ontzettend veel sterkte meid, jullie krijgen nog een zware tijd en je moeder kun je nooit missen.
donderdag 29 juli 2010 om 07:45
Lleve aap,
ik las je topic en wil je een knuffel geven. Ik hoop dat je nog wat slaap hebt kunnen pakken.
Zelf heb ik dit 3 jaar geleden mee gemaakt. Mijn moeder ging met maagklachten naar de arts en kwam met de diagnose kanker naar buiten
. Onze wereld en die van vele anderen stond op z'n kop. Ik had het gevoel in een achtbaan terecht te zijn gekomen. Mijn moeder was de optimist in dit verhaal. Ze heeft de tien maanden die ze heeft gehad optimaal mogen en kunnen gebruiken. Ze heeft in die tijd ook haar wensen voor de uitvaart goed door gesproken met mijn vader.
Ik had ook dagelijks contact met haar en mis dat. Mijn kinderen hebben in de woonkamer een hoekje voor oma, waar ze af en toe iets bij de foto neerleggen of iets tegen haar vertellen. De oudste twee hebben oma bewust meegemaakt en ook het hele proces van ziek zijn. De jongste kent oma alleen van de foto, ik was nl zwanger toen mijn moeder ziek was gelukkig heeft ze de eerste 6 maanden van haar mee mogen maken.
Ik kan je geen tips geven, ik heb voornamelijk intuïtief gehandeld
ik las je topic en wil je een knuffel geven. Ik hoop dat je nog wat slaap hebt kunnen pakken.
Zelf heb ik dit 3 jaar geleden mee gemaakt. Mijn moeder ging met maagklachten naar de arts en kwam met de diagnose kanker naar buiten
. Onze wereld en die van vele anderen stond op z'n kop. Ik had het gevoel in een achtbaan terecht te zijn gekomen. Mijn moeder was de optimist in dit verhaal. Ze heeft de tien maanden die ze heeft gehad optimaal mogen en kunnen gebruiken. Ze heeft in die tijd ook haar wensen voor de uitvaart goed door gesproken met mijn vader.
Ik had ook dagelijks contact met haar en mis dat. Mijn kinderen hebben in de woonkamer een hoekje voor oma, waar ze af en toe iets bij de foto neerleggen of iets tegen haar vertellen. De oudste twee hebben oma bewust meegemaakt en ook het hele proces van ziek zijn. De jongste kent oma alleen van de foto, ik was nl zwanger toen mijn moeder ziek was gelukkig heeft ze de eerste 6 maanden van haar mee mogen maken.
Ik kan je geen tips geven, ik heb voornamelijk intuïtief gehandeld
donderdag 29 juli 2010 om 08:03
Sorry, heb geen adviezen of tips. Ik heb wel iemand verloren aan longkanker, maar dat was niet mijn moeder. Ik vind het heel erg voor je moeder en ook voor jou. Zeker gezien het feit dat je zo'n hechte band met haar hebt. Ik wil jullie heel veel sterkte wensen en ik hoop dat je veel kunt delen hier op het forum met mensen die er uit ervaring over mee kunnen praten. Dat kan ik dus niet echt.
