Psyche
alle pijlers
Mijn moeder heeft niet lang meer te leven...
woensdag 28 juli 2010 om 23:32
Gisteren hebben we gehoord dat mijn moeder (58) longkanker heeft. Vandaag werd haar vertelt dat ze niet geopereerd kan worden en een chemo alleen haar leven kan verlengen. De levensverwachting is niet helemaal duidelijk (verschillende artsen zeggen verschillende dingen). Met de chemo ca.1 jaar, waarvan ze 6 maanden chemo zal hebben, zonder kunnen ze niets over zeggen.
Vorige week woensdag heeft zij, nadat zij al 3 maanden erg hoestte, een ct-scan gehad en hierop zag men dat haar longen (beide) vol met knobbels zaten. Met spoed naar het ziekenhuis en daar wat meer onderzoeken en oa een biopsie laten doen. Deze is kwijt geraakt in het lab en mijn moeder werd, na een aantal dagen in quarantaine vanwege verdacht tbc, naar huis gestuurd met de mededeling dat het toch niets ernstig leek te zijn. De opluchting was groot! Ze zou onstekingsremmers krijgen en verder gewoon weer beter worden. De dag erna belde de arts van het ziekenhuis dat het lab de biopsie-dingen had terug gevonden en er kwaadaardige cellen zijn ontdekt. Dat was gisteren.
Vandaag zijn haar botten gecheckt, die zijn schoon... Ze zou morgen met de chemo moeten beginnen, maar kon dit (nog) niet opbrengen. Ze wil nog eenmaal naar Egypte, haar favo-land en het land waar haar grote liefde woont. Voor de laatste keer?
Zelf woont ze in Duitsland, te ver weg om haar te kunnen knuffelen en altijd bij te staan. Overmorgen gaan we erheen, met mijn broer en zus, om te bespreken wat zij met de rest van haar leven zou willen invullen en hoe we dit voor elkaar kunnen krijgen...
Wat komt er nog allemaal op ons af? Hoe zal ze sterven? Kan ik het aan om haar te verzorgen tot het eind...
En ik... ik ben kapot. Ik houd zoveel van haar. We zijn enorm close, bellen bijna elke dag... en straks kan dat niet meer. Ik kan me niet voorstellen om zonder mijn lieve moeder te moeten leven... Mijn zoon zal zijn oma nooit goed leren kennen.
Ik ben zo verdrietig en verslagen.
Wat ik met dit topic wil, weet ik niet... gewoon mijn verhaal kwijt en van me af kunnen schrijven... misschien helpt dat straks ook bij de verwerking van alles.
Vorige week woensdag heeft zij, nadat zij al 3 maanden erg hoestte, een ct-scan gehad en hierop zag men dat haar longen (beide) vol met knobbels zaten. Met spoed naar het ziekenhuis en daar wat meer onderzoeken en oa een biopsie laten doen. Deze is kwijt geraakt in het lab en mijn moeder werd, na een aantal dagen in quarantaine vanwege verdacht tbc, naar huis gestuurd met de mededeling dat het toch niets ernstig leek te zijn. De opluchting was groot! Ze zou onstekingsremmers krijgen en verder gewoon weer beter worden. De dag erna belde de arts van het ziekenhuis dat het lab de biopsie-dingen had terug gevonden en er kwaadaardige cellen zijn ontdekt. Dat was gisteren.
Vandaag zijn haar botten gecheckt, die zijn schoon... Ze zou morgen met de chemo moeten beginnen, maar kon dit (nog) niet opbrengen. Ze wil nog eenmaal naar Egypte, haar favo-land en het land waar haar grote liefde woont. Voor de laatste keer?
Zelf woont ze in Duitsland, te ver weg om haar te kunnen knuffelen en altijd bij te staan. Overmorgen gaan we erheen, met mijn broer en zus, om te bespreken wat zij met de rest van haar leven zou willen invullen en hoe we dit voor elkaar kunnen krijgen...
Wat komt er nog allemaal op ons af? Hoe zal ze sterven? Kan ik het aan om haar te verzorgen tot het eind...
En ik... ik ben kapot. Ik houd zoveel van haar. We zijn enorm close, bellen bijna elke dag... en straks kan dat niet meer. Ik kan me niet voorstellen om zonder mijn lieve moeder te moeten leven... Mijn zoon zal zijn oma nooit goed leren kennen.
Ik ben zo verdrietig en verslagen.
Wat ik met dit topic wil, weet ik niet... gewoon mijn verhaal kwijt en van me af kunnen schrijven... misschien helpt dat straks ook bij de verwerking van alles.
donderdag 29 juli 2010 om 08:59
Mijn vader heeft die uitslag ook gehad..... en 10 dagen daarna werd hij begraven........
Ik mis hem elke dag, maar ik ben vooral zeeeeer dankbaar dat hij de door hem gevreesde lijdensweg niet heeft gehad én dat wij dag en nacht bij hem hebben kunnen zijn vanaf het moment van de uitslag van zijn onderzoeken, toen hij wist dat hij op korte termijn dood zou gaan.
Sterkte meis, met alles wat er op je af gaat komen.
Ik mis hem elke dag, maar ik ben vooral zeeeeer dankbaar dat hij de door hem gevreesde lijdensweg niet heeft gehad én dat wij dag en nacht bij hem hebben kunnen zijn vanaf het moment van de uitslag van zijn onderzoeken, toen hij wist dat hij op korte termijn dood zou gaan.
Sterkte meis, met alles wat er op je af gaat komen.
donderdag 29 juli 2010 om 09:14
Heel veel sterkte aapje. Ik ben 3 jaar terug mijn vader verloren aan slokdarmkanker. Toen hij overleed was ik 20 weken zwanger....
Je/ jullie gaat/ gaan een moeilijke tijd tegemoet en wil je heel veel sterkte wensen. Mooi, dat je met je broer en zus erheen gaat.
Over de opmerking dat je zoon je moeder nooit goed zal leren kennen. Ik heb destijds het boekje "pap vertel eens" gekocht voor mijn vader.( ook in moeder en zelfs oma versie verkrijgbaar). Hierin staan allemaal vragen over hoe ze is opgegroeid, hoe ze over dingen denkt, mooiste momenten etc. Hij kon het niet aan om het in te vullen, maar ik had het super gevonden als het wel was gebeurd. Misschien kan je moeder het wel?
Nogmaals heel veel sterkte voor de aankomende periode!
Je/ jullie gaat/ gaan een moeilijke tijd tegemoet en wil je heel veel sterkte wensen. Mooi, dat je met je broer en zus erheen gaat.
Over de opmerking dat je zoon je moeder nooit goed zal leren kennen. Ik heb destijds het boekje "pap vertel eens" gekocht voor mijn vader.( ook in moeder en zelfs oma versie verkrijgbaar). Hierin staan allemaal vragen over hoe ze is opgegroeid, hoe ze over dingen denkt, mooiste momenten etc. Hij kon het niet aan om het in te vullen, maar ik had het super gevonden als het wel was gebeurd. Misschien kan je moeder het wel?
Nogmaals heel veel sterkte voor de aankomende periode!
donderdag 29 juli 2010 om 09:26
Goede morgen iedereen!
Ontzettend bedankt voor alle hartverwarmende berichten. Ik heb gelukkig nog wel wat slaap kunnen pakken, maar voel me desalniettemin alsof er een vrachtwagen over me heen is gereden (of ligt dat aan de heftige spierpijn van het sporten van gisteren?)
Heel erg bedankt ook voor jullie ervaringen. Het doet met 'goed' om te lezen dat ik niet de enige ben... Dat wist ik natuurlijk wel, maar om het te lezen hier en nu geeft steun.
We willen dit weekend samen met haar de praktische dingen regelen. Bekijken of ze de chemo wel of niet wil doen. Of ze nog moet trouwen met haar vriend in Egypte, zodat deze hierheen kan komen (als dat dan al kan...). Waar ze dood wil gaan en wie haar gaat verzorgen als dit nodig is...
Mijn moeder zelf heeft op dit moment enorme paniekgevoelens (net als ik trouwens) en weet het allemaal niet meer.
Extra moeilijk vind ik het dat ze alleen is nu... Mijn broertje gaat er straks heen en wij gaan morgen. Maar ze heeft geen partner die er altijd is. Lastig.
Het boek "mam, vertel eens" ga ik zeker opzoeken. Eens kijken of er ook een Duitse versie van zoiets bestaat.
Ik weet of iemand iets kan of wil vertellen over het verloop van de ziekte als zij kiest om geen chemo te gaan doen. Ik ben gewoon bang dat door de chemo de kwaliteit zover achteruit gaat, dat het niet opweegt tegen de verlenging van haar leven. (al voelt 'niets' doen ook onmogelijk...)
Nogmaals bedankt voor alle reacties. Ik wil ook iedereen heel veel sterkte wensen die hetzelfde heeft meegemaakt.
Ontzettend bedankt voor alle hartverwarmende berichten. Ik heb gelukkig nog wel wat slaap kunnen pakken, maar voel me desalniettemin alsof er een vrachtwagen over me heen is gereden (of ligt dat aan de heftige spierpijn van het sporten van gisteren?)
Heel erg bedankt ook voor jullie ervaringen. Het doet met 'goed' om te lezen dat ik niet de enige ben... Dat wist ik natuurlijk wel, maar om het te lezen hier en nu geeft steun.
We willen dit weekend samen met haar de praktische dingen regelen. Bekijken of ze de chemo wel of niet wil doen. Of ze nog moet trouwen met haar vriend in Egypte, zodat deze hierheen kan komen (als dat dan al kan...). Waar ze dood wil gaan en wie haar gaat verzorgen als dit nodig is...
Mijn moeder zelf heeft op dit moment enorme paniekgevoelens (net als ik trouwens) en weet het allemaal niet meer.
Extra moeilijk vind ik het dat ze alleen is nu... Mijn broertje gaat er straks heen en wij gaan morgen. Maar ze heeft geen partner die er altijd is. Lastig.
Het boek "mam, vertel eens" ga ik zeker opzoeken. Eens kijken of er ook een Duitse versie van zoiets bestaat.
Ik weet of iemand iets kan of wil vertellen over het verloop van de ziekte als zij kiest om geen chemo te gaan doen. Ik ben gewoon bang dat door de chemo de kwaliteit zover achteruit gaat, dat het niet opweegt tegen de verlenging van haar leven. (al voelt 'niets' doen ook onmogelijk...)
Nogmaals bedankt voor alle reacties. Ik wil ook iedereen heel veel sterkte wensen die hetzelfde heeft meegemaakt.
donderdag 29 juli 2010 om 09:43
Mijn moeder heeft nog chemo gehad. Ze kon er prima mee leven, heeft niets moeten inleveren. Ze had een cyclus van 4 weken, waarvan 1 week ongemak van de chemo, Ze had het dan koud, moest een dag naar het zkh voor het toedienen van de chemo en daarna veel pillen slikken. Ze ging op de fiets naar het zkh, tot verbazing van de oncologe. Bij haar zijn er geen haren uitgevallen. Dat was nl haar grootste angst. Ze heeft in totaal 7 maanden chemo gehad, totdat ze de definitieve diagnose kreeg dat er niets meer aan te doen was. Daarna heeft ze nog 3 maanden goed en mooi kunnen leven en heeft ze van die 3 maanden gelukkig maar 4 dagen op bed gelegen waarvoor ze volledig afhankelijk was van ons. Mijn moeder had een prima conditie en dat heeft haar door die maanden heen geholpen totdat het lijf op is. Het was een zware periode, vooral met die zwangerschapshormonen in mijn lijf. Het waren hele intense maanden en een heel mooi afscheid.
In de tijd van het ziek zijn hebben mijn ouders ook een soort van blog bijgehouden dat voor iedereen in hun omgeving toegankelijk was. Ze zaten niet altijd te wachten op telefoontjes.
Geniet van de tijd die jullie (en als gezin) samen hebben, het wordt een tijd met veel ups en downs.
In de tijd van het ziek zijn hebben mijn ouders ook een soort van blog bijgehouden dat voor iedereen in hun omgeving toegankelijk was. Ze zaten niet altijd te wachten op telefoontjes.
Geniet van de tijd die jullie (en als gezin) samen hebben, het wordt een tijd met veel ups en downs.
donderdag 29 juli 2010 om 09:44
quote:Aapje schreef op 29 juli 2010 @ 09:26:
Het boek "mam, vertel eens" ga ik zeker opzoeken. Eens kijken of er ook een Duitse versie van zoiets bestaat.Ik heb even voor je gezocht; http://www.amazon.de/Mama ... -deines/dp/3426662647/ref=pd_bxgy_b_text_c
Ik wil je heel veel sterkte wensen. Misschien is het een idee (mits mogelijk natuurlijk) dat je samen met je mam naar Egypte gaat? Kan je haar bijstaan waar nodig, en dingen regelen zodat zij energie overhoudt om te genieten?
Het boek "mam, vertel eens" ga ik zeker opzoeken. Eens kijken of er ook een Duitse versie van zoiets bestaat.Ik heb even voor je gezocht; http://www.amazon.de/Mama ... -deines/dp/3426662647/ref=pd_bxgy_b_text_c
Ik wil je heel veel sterkte wensen. Misschien is het een idee (mits mogelijk natuurlijk) dat je samen met je mam naar Egypte gaat? Kan je haar bijstaan waar nodig, en dingen regelen zodat zij energie overhoudt om te genieten?
donderdag 29 juli 2010 om 09:50
Bedankt Ukse voor je verhaal. Dat geeft mij moed. Ik weet dat het natuurlijk bij iedereen anders verloopt, maar fijn dat er ook zulke positieve verhalen zijn over de chemo.
En SarahScott bedankt voor de link. Ik ga er gelijk naar kijken.
Mijn moeder wil mij er nu niet bij hebben als ze naar Egypte gaat. Ze wil alleen zijn met haar vriend. Anders was ik zeker mee gegaan.
Daarnaast begin ik maandag met een nieuwe baan... lekkere timing, maar het is niet anders. Ik had/heb er wel veel zin in, maar kan er me er nu nog niet zoveel bij voorstellen.
En SarahScott bedankt voor de link. Ik ga er gelijk naar kijken.
Mijn moeder wil mij er nu niet bij hebben als ze naar Egypte gaat. Ze wil alleen zijn met haar vriend. Anders was ik zeker mee gegaan.
Daarnaast begin ik maandag met een nieuwe baan... lekkere timing, maar het is niet anders. Ik had/heb er wel veel zin in, maar kan er me er nu nog niet zoveel bij voorstellen.
donderdag 29 juli 2010 om 10:05
Is het een optie om je moeder in Nederland te laten zijn als ze niet meer behandeld wordt? Een collega van mijn man heeft 3 maanden zorgverlof opgenomen om haar vader bij te staan en die is ontzettend dankbaar voor de tijd die ze samen hebben doorgebracht.
Ik denk dat het goed zou zijn na te denken over hoe ver ze wil gaan met behandelingen en eventueel ophouden hiermee (lange termijn). In Duitsland zijn ze nogal hardnekkig in het toch behandelen van mensen die niet meer te genezen zijn. Dat kan lichamelijk en psychisch heel zwaar zijn. In Nederland laten ze je sneller 'met rust' om het kort door de bocht te zeggen.
Ik denk dat het goed zou zijn na te denken over hoe ver ze wil gaan met behandelingen en eventueel ophouden hiermee (lange termijn). In Duitsland zijn ze nogal hardnekkig in het toch behandelen van mensen die niet meer te genezen zijn. Dat kan lichamelijk en psychisch heel zwaar zijn. In Nederland laten ze je sneller 'met rust' om het kort door de bocht te zeggen.
donderdag 29 juli 2010 om 10:46
quote:DrFeel schreef op 29 juli 2010 @ 10:05:
Is het een optie om je moeder in Nederland te laten zijn als ze niet meer behandeld wordt? Een collega van mijn man heeft 3 maanden zorgverlof opgenomen om haar vader bij te staan en die is ontzettend dankbaar voor de tijd die ze samen hebben doorgebracht.
Ik denk dat het goed zou zijn na te denken over hoe ver ze wil gaan met behandelingen en eventueel ophouden hiermee (lange termijn). In Duitsland zijn ze nogal hardnekkig in het toch behandelen van mensen die niet meer te genezen zijn. Dat kan lichamelijk en psychisch heel zwaar zijn. In Nederland laten ze je sneller 'met rust' om het kort door de bocht te zeggen.
Mijn moeder is Duitse (net als ik) en heeft dus ook haar ziektekostenverzekering in Duitsland. We weten nog niet of deze een behandeling in Nederland zou vergoeden. Daar gaan we morgen samen naar kijken.
En verder gaan we morgen een verklaring invullen dat ze niet kunstmatig in leven gehouden wil worden. We hebben ook al gekeken naar hulp bij zelfdoding, dit is niet strafbaar in Duitsland. Is allemaal een beetje ingewikkeld, maar daar komen we vast op een legale manier uit.
Ze is er iig uit dat ze een chemo cyclus wil doorlopen om te kijken hoe ze erop reageert. Ik ben blij dat die beslissing genomen is. Daarnaast gaat ze nog voor een second opinion in een universitair ziekenhuis. Hier krijgt ze een afspraak, meteen na haar vakantie (mijn neef werkt daar).
Ik ben nu op zoek naar goedkope vluchten naar Egypte, dat is zo makkelijk nog niet... maar ach... geld speelt op dit moment toch een minder belangrijke rol.
Met haar beste vriendin heb ik net afgesproken dat we gaan kijken of een van ons er kan zijn als ze terug komt uit Egypte, zodat ze niet helemaal alleen is.
Het lijkt nu allemaal erg adhoc te gaan, ik reageer op hetgeen me op het pad komt... misschien komt er nog meer structuur in (daar doe ik het altijd wat beter op).
Ben nu al blij met het topic. Zoveel lieve berichten. En alles opschrijven doet me goed.
Is het een optie om je moeder in Nederland te laten zijn als ze niet meer behandeld wordt? Een collega van mijn man heeft 3 maanden zorgverlof opgenomen om haar vader bij te staan en die is ontzettend dankbaar voor de tijd die ze samen hebben doorgebracht.
Ik denk dat het goed zou zijn na te denken over hoe ver ze wil gaan met behandelingen en eventueel ophouden hiermee (lange termijn). In Duitsland zijn ze nogal hardnekkig in het toch behandelen van mensen die niet meer te genezen zijn. Dat kan lichamelijk en psychisch heel zwaar zijn. In Nederland laten ze je sneller 'met rust' om het kort door de bocht te zeggen.
Mijn moeder is Duitse (net als ik) en heeft dus ook haar ziektekostenverzekering in Duitsland. We weten nog niet of deze een behandeling in Nederland zou vergoeden. Daar gaan we morgen samen naar kijken.
En verder gaan we morgen een verklaring invullen dat ze niet kunstmatig in leven gehouden wil worden. We hebben ook al gekeken naar hulp bij zelfdoding, dit is niet strafbaar in Duitsland. Is allemaal een beetje ingewikkeld, maar daar komen we vast op een legale manier uit.
Ze is er iig uit dat ze een chemo cyclus wil doorlopen om te kijken hoe ze erop reageert. Ik ben blij dat die beslissing genomen is. Daarnaast gaat ze nog voor een second opinion in een universitair ziekenhuis. Hier krijgt ze een afspraak, meteen na haar vakantie (mijn neef werkt daar).
Ik ben nu op zoek naar goedkope vluchten naar Egypte, dat is zo makkelijk nog niet... maar ach... geld speelt op dit moment toch een minder belangrijke rol.
Met haar beste vriendin heb ik net afgesproken dat we gaan kijken of een van ons er kan zijn als ze terug komt uit Egypte, zodat ze niet helemaal alleen is.
Het lijkt nu allemaal erg adhoc te gaan, ik reageer op hetgeen me op het pad komt... misschien komt er nog meer structuur in (daar doe ik het altijd wat beter op).
Ben nu al blij met het topic. Zoveel lieve berichten. En alles opschrijven doet me goed.
donderdag 29 juli 2010 om 11:01
Oh, Aapje toch... Wat erg voor je moeder, jezelf en betrokkene. Zelf heb ik beide ouders nog, maar mijn moeder worstelt momenteel met borstkanker. Goed te genezen, maar ik herken de angst die je beschrijft.
Heel veel sterkte de komende tijd en ik hoop dat je nog fijne herinneringen overhoud aan deze tijd. Het klinkt heel ironisch, in tijden zoals deze, maar wel iets om je aan vast te houden. Sterkte meid.
Heel veel sterkte de komende tijd en ik hoop dat je nog fijne herinneringen overhoud aan deze tijd. Het klinkt heel ironisch, in tijden zoals deze, maar wel iets om je aan vast te houden. Sterkte meid.
donderdag 29 juli 2010 om 11:24
Ik wil je allereerst heel veel sterkte wensen met deze harde klap.
Het zal ongetwijfeld heel erg moeilijk gaan worden!
Toch wil ik je nog een iets positiever verhaal vertellen.
Wij hebben afgelopen december een hele goede vriend (37) af moeten geven door deze ziekte. Hij heeft ruim 4,5 jaar er tegen gevochten, terwijl de artsen hem met geluk 9maanden gaven toen ze het ontdekten. Hij heeft vaak chema gehad (54x in totaal), maar kon nog aardig goed activiteiten ondernemen. Hij heeft er niet altijd nare gevolgen van ondervonden.
Ik besef heel goed dat dit uitzonderingen zijn, maar wil alleen zeggen, dat het ook anders kan en dat artsen niet altijd gelijk hebben met de voorspelling van levensduur.
Wat er ook komen gaat, het gaat heel moeilijk worden en daarvoor wil ik je heel veel sterkte, kracht en liefde wensen!
Het zal ongetwijfeld heel erg moeilijk gaan worden!
Toch wil ik je nog een iets positiever verhaal vertellen.
Wij hebben afgelopen december een hele goede vriend (37) af moeten geven door deze ziekte. Hij heeft ruim 4,5 jaar er tegen gevochten, terwijl de artsen hem met geluk 9maanden gaven toen ze het ontdekten. Hij heeft vaak chema gehad (54x in totaal), maar kon nog aardig goed activiteiten ondernemen. Hij heeft er niet altijd nare gevolgen van ondervonden.
Ik besef heel goed dat dit uitzonderingen zijn, maar wil alleen zeggen, dat het ook anders kan en dat artsen niet altijd gelijk hebben met de voorspelling van levensduur.
Wat er ook komen gaat, het gaat heel moeilijk worden en daarvoor wil ik je heel veel sterkte, kracht en liefde wensen!
donderdag 29 juli 2010 om 21:15
Dank jullie wel.
Vandaag heb ik een vlucht voor mijn moeder geboekt. Ze zal dus maandag daadwerkelijk naar Egypte gaan voor een week. Het zal een heerlijke en zware week voor haar worden.
Vanmiddag belde een vriendin van haar om bij mij aan te dringen mijn moeder over te halen om absoluut niet te trouwen met haar Egyptische vriend. Dat kon toch allemaal niet en blablabla... Ik sloeg echt achterover. Waar bemoeien mensen zich toch mee. Volgens mij is het het belangrijkste dat mijn moeder nu gelukkig wordt en doet wat zij prettig vindt... bizar. Ik ben de discussie niet aangegaan en het haar bedankt voor het delen van haar zorgen en benoemd dat wij vooral willen uitzoeken wat mijn moeder het liefste wil en waar zij gelukkig van wordt. En toen beleefd het gesprek beëindigd.
Net zijn mijn schoonouders hier geweest. Nog even gepraat. ben kapot... zo mijn bed in en hopen dat het slapen beter gaat.
Vandaag heb ik een vlucht voor mijn moeder geboekt. Ze zal dus maandag daadwerkelijk naar Egypte gaan voor een week. Het zal een heerlijke en zware week voor haar worden.
Vanmiddag belde een vriendin van haar om bij mij aan te dringen mijn moeder over te halen om absoluut niet te trouwen met haar Egyptische vriend. Dat kon toch allemaal niet en blablabla... Ik sloeg echt achterover. Waar bemoeien mensen zich toch mee. Volgens mij is het het belangrijkste dat mijn moeder nu gelukkig wordt en doet wat zij prettig vindt... bizar. Ik ben de discussie niet aangegaan en het haar bedankt voor het delen van haar zorgen en benoemd dat wij vooral willen uitzoeken wat mijn moeder het liefste wil en waar zij gelukkig van wordt. En toen beleefd het gesprek beëindigd.
Net zijn mijn schoonouders hier geweest. Nog even gepraat. ben kapot... zo mijn bed in en hopen dat het slapen beter gaat.
donderdag 29 juli 2010 om 21:31
wat verschrikkelijk dat je moeder longkanker heeft! mijn vriend had kleincellig longkanker,de ergste soort. hij heeft chemo gehad. en daarna heeft hij nog 8 maanden meegeleeft. de chemo is hem meegevallen hij kreeg zelfs kracht om door te vechten,maar helaas heeft de ziekte gewonnen. hij is maar 33 geworden. maar ik ken iemand waar ik mee mailde die heeft zelfs 5 jaar nog geleeft met longkanker. daar putte ik hoop uit, dat de wonderen de wereld niet uit is. dat je niet kunt vertellen hoelang iemand leeft. ik heb veel vragen gesteld aan de arts op de longkankerforum daar had ik veel aan. ik snap dat je alles niet kunt bevatten,het is zo oneerlijk! ik hoop dat je nog een lange tijd van je moeder kan genieten. heel veel sterkte gewenst. djinnie
donderdag 29 juli 2010 om 21:50
Lieve aapje, ik wil je even heel veel sterkte toewensen. Ik weet verder eigenlijk niks te zeggen. Alles wat ik wil zeggen klinkt zo stom. Maar weet dat er nog iemand in nederland achter haar computer zit en met je meeleeft. En voor de anderen mensen op het forum die iemand hebben verloren, gecondoleerd