Relaties
alle pijlers
Vader met Asperger
maandag 5 januari 2009 om 17:41
De laatste jaren hoor je steeds meer over kinderen met Asperger, een vorm van autisme waarbij kinderen een extreme interesse hebben in één onderwerp en sociaa contact moeilijk vinden. Er wordt steeds meer moeite gedaan om autistische kinderen op reguliere scholen te houden en ze de kans te bieden op een normale toekomst.
Waar je nooit iets over hoort, is over de volwassen geworden Aspergers. En daarom post ik dit topic. Ik heb een vader met Asperger. De diagnose is nooit officieel gesteld. In 'zijn tijd' werden kinderen niet op dat soort dingen onderzocht. Maar hij voldoet aan ALLE kenmerken op het lijstje. Een extreme fixatie op computers en andere gadgets, waar hij ook zijn beroep van heeft gemaakt, een volstrekt afwezig emotioneel invoelend vermogen, enzovoort.
Al vanaf jongsafaan heb ik hier niet mee kunnen omgaan. Mijn moeder heeft juist altijd volledig 'zijn kant' gekozen. Het contact met mijn ouders is hierdoor heel slecht.
Ik ben benieuwd of er meer forummers zijn die dit verhaal herkennen en hierover ervaringen willen uitwisseen.
Groetjes,
Juf
Waar je nooit iets over hoort, is over de volwassen geworden Aspergers. En daarom post ik dit topic. Ik heb een vader met Asperger. De diagnose is nooit officieel gesteld. In 'zijn tijd' werden kinderen niet op dat soort dingen onderzocht. Maar hij voldoet aan ALLE kenmerken op het lijstje. Een extreme fixatie op computers en andere gadgets, waar hij ook zijn beroep van heeft gemaakt, een volstrekt afwezig emotioneel invoelend vermogen, enzovoort.
Al vanaf jongsafaan heb ik hier niet mee kunnen omgaan. Mijn moeder heeft juist altijd volledig 'zijn kant' gekozen. Het contact met mijn ouders is hierdoor heel slecht.
Ik ben benieuwd of er meer forummers zijn die dit verhaal herkennen en hierover ervaringen willen uitwisseen.
Groetjes,
Juf
zaterdag 31 juli 2010 om 06:35
Hoi!
Mijn vader is onlangs (met een slag om de arm) gediagnosticeerd met Asperger. Ik heb nu even geen tijd, maar kom hier vast binnenkort terug om te schrijven of in ieder geval te lezen. Wat me op dit moment erg aan hem stoort is dat hij er zo obsessief mee bezig is en dat iedereen maar geinteresseerd moet doen en hij dramt wanneer men dat even niet is. Valt niet altijd mee.
Mijn vader is onlangs (met een slag om de arm) gediagnosticeerd met Asperger. Ik heb nu even geen tijd, maar kom hier vast binnenkort terug om te schrijven of in ieder geval te lezen. Wat me op dit moment erg aan hem stoort is dat hij er zo obsessief mee bezig is en dat iedereen maar geinteresseerd moet doen en hij dramt wanneer men dat even niet is. Valt niet altijd mee.
zaterdag 31 juli 2010 om 10:56
quote:Minoutje schreef op 27 juli 2010 @ 13:06:
Ben het helemaal met je eens Richard. Maar ergens ligt er dus duidelijk wel een grens, namelijk als degene zelf, of de omgeving het echt als een probleem gaat ervaren. Neemt niet weg dat ik het dus wel met je eens bent wat betreft verruiming van de definitie, de farmaceutische industrie en labeltjes!
Precies. Maar een autist zal zelf niet snel iets als een probleem ervaren, tenzij hij duidelijk merkt dat hij niet geaccepteerd wordt.
Ikzelf heb dus ADD en mijn gebrek aan concentratie en vele slaapaanvallen waren dus wel degelijk een handicap die mijn schoolprestaties beinvloedden. En dan had ik destijds liever dat etiketjes opgeplakt gekregen en de bijkomende hulp (medicijnen) als dat mijn schoolprestaties gunstig zou beinvloeden.
Verder heb ik het ook als een handicap ervaren dat ik iets moeilijker door andere mensen geaccepteerd wordt dan gewone mensen. Op school zeiden de kinderen al "jij bent anders dan de anderen" en dat wist ik zelf ook wel. Maar niemand wist precies hoe. Het is in ieder geval niet prettig.
quote:Nelladella1 schreef op 27 juli 2010 @ 13:11:
Wat een tiran (zeg ik met alle respect en mededogen voor de aandoening)!
Typische uitspraak. Herkenbaar.
De achtergrond van het gedrag van iemand naar jou toe, maakt misschien dat je snapt waarom maar toch maakt het dat niet gemakkelijker. Het blijft moeilijk.
quote:Nelladella1 schreef op 30 juli 2010 @ 23:06:
Wat ik me afvraag: wordt 't bij jullie vaders ook steeds extremer naarmate hij ouder wordt? Bij die van mij wel namelijk. Hij kan nu werkelijk niets meer aan. Twintig jaar geleden was hij al moeilijk en apart, maar nu is het nog vele malen erger.
ja absoluut! MAar dat heb ik geloof ik ook beschreven in bovenstaande verhaal. Er is inmiddels geen land meer te bezeilen met mijn vader. Ik dacht dat het aan het alzheimer lag dat nu ook de kop op gaat steken en dat dit zijn asperger "uitvergroot". Maar misschien ligt het gewoon aan de asperger zelf.
Hij was altijd al egoistisch maar nu is hij een verschrikking.
Ben het helemaal met je eens Richard. Maar ergens ligt er dus duidelijk wel een grens, namelijk als degene zelf, of de omgeving het echt als een probleem gaat ervaren. Neemt niet weg dat ik het dus wel met je eens bent wat betreft verruiming van de definitie, de farmaceutische industrie en labeltjes!
Precies. Maar een autist zal zelf niet snel iets als een probleem ervaren, tenzij hij duidelijk merkt dat hij niet geaccepteerd wordt.
Ikzelf heb dus ADD en mijn gebrek aan concentratie en vele slaapaanvallen waren dus wel degelijk een handicap die mijn schoolprestaties beinvloedden. En dan had ik destijds liever dat etiketjes opgeplakt gekregen en de bijkomende hulp (medicijnen) als dat mijn schoolprestaties gunstig zou beinvloeden.
Verder heb ik het ook als een handicap ervaren dat ik iets moeilijker door andere mensen geaccepteerd wordt dan gewone mensen. Op school zeiden de kinderen al "jij bent anders dan de anderen" en dat wist ik zelf ook wel. Maar niemand wist precies hoe. Het is in ieder geval niet prettig.
quote:Nelladella1 schreef op 27 juli 2010 @ 13:11:
Wat een tiran (zeg ik met alle respect en mededogen voor de aandoening)!
Typische uitspraak. Herkenbaar.
De achtergrond van het gedrag van iemand naar jou toe, maakt misschien dat je snapt waarom maar toch maakt het dat niet gemakkelijker. Het blijft moeilijk.
quote:Nelladella1 schreef op 30 juli 2010 @ 23:06:
Wat ik me afvraag: wordt 't bij jullie vaders ook steeds extremer naarmate hij ouder wordt? Bij die van mij wel namelijk. Hij kan nu werkelijk niets meer aan. Twintig jaar geleden was hij al moeilijk en apart, maar nu is het nog vele malen erger.
ja absoluut! MAar dat heb ik geloof ik ook beschreven in bovenstaande verhaal. Er is inmiddels geen land meer te bezeilen met mijn vader. Ik dacht dat het aan het alzheimer lag dat nu ook de kop op gaat steken en dat dit zijn asperger "uitvergroot". Maar misschien ligt het gewoon aan de asperger zelf.
Hij was altijd al egoistisch maar nu is hij een verschrikking.
zaterdag 31 juli 2010 om 13:37
quote:YetiMan schreef op 29 juli 2010 @ 08:22:
De mensen met een ass die ik ken slikken medicatie vrijwel altijd tegen 'randverschijnselen' (variërend van depressie en psychoses tot ocd en overprikkeling).Zo heb ik geen medicatie tegen de randverschijnselen, zoals door jou bedoeld. Ik heb wel aparte gedragingen, maar die zijn niet hinderlijk voor mezelf of anderen. Ik heb wel medicatie maar dat is tegen astma en hooikoorts waar ik af en toe last van kan hebben.
De mensen met een ass die ik ken slikken medicatie vrijwel altijd tegen 'randverschijnselen' (variërend van depressie en psychoses tot ocd en overprikkeling).Zo heb ik geen medicatie tegen de randverschijnselen, zoals door jou bedoeld. Ik heb wel aparte gedragingen, maar die zijn niet hinderlijk voor mezelf of anderen. Ik heb wel medicatie maar dat is tegen astma en hooikoorts waar ik af en toe last van kan hebben.
World of Warcraft: Legion
zaterdag 31 juli 2010 om 20:27
http://www.care2.com/caus ... -awareness-really-enough/
A Bronx mother killed her 12-year-old autistic son Wednesday night before taking her own life, the July 29th New York Daily News reports. Last week, a mother in Dallas killed her two young autistic children. Another New York city mother and a mother in Wales killed their autistic sons earlier this year. A Colorado mother killed her baby because she thought he might be autistic. A Chinese mother who admitted to killing her autistic daughter in Canada walked free from prison. And many in the autism community will remember the case of Dr. Karen McCarron, an Indiana woman who killed her young autistic daughter, Katherine, and was sentenced to 36 years in prison in 2008.
Hard Questions
Are there really more parents---mothers---killing their autistic children?
Is it rather that, due to the explosion of interest in autism in the past decade, the media is reporting more about such crimes?
I don't know. I'm not sure that we can know.
The Rise of Autism Awareness in the Past Decade
All the interest in autism in the past couple of years has been fueled by the efforts to raise awareness about autism, by organizations like the Autism Society of America and Autism Speaks. There have been many, many more books, blogs, movies, charity fundraising events, more everything, all with the general belief that, by increasing the amount of information available to the public, people will understand more about autism and things will be better. Things will be better from better services, more understanding in the community, school programs.
But is all this autism awareness really helping autistic individuals and their families and caretakers? Or is it just promoting a rather sensationalistic and tragic view of what life with autism is?
For myself, I'm sticking with the example of the late Clara Claiborne Park, for whom the 'last word' was 'still love'----love and, for my husband Jim and me, a hectic, difficult, and richly meaningful, and good, life with our son Charlie.
Ik denk dat het gewoon te veel werd voor die moeders.
A Bronx mother killed her 12-year-old autistic son Wednesday night before taking her own life, the July 29th New York Daily News reports. Last week, a mother in Dallas killed her two young autistic children. Another New York city mother and a mother in Wales killed their autistic sons earlier this year. A Colorado mother killed her baby because she thought he might be autistic. A Chinese mother who admitted to killing her autistic daughter in Canada walked free from prison. And many in the autism community will remember the case of Dr. Karen McCarron, an Indiana woman who killed her young autistic daughter, Katherine, and was sentenced to 36 years in prison in 2008.
Hard Questions
Are there really more parents---mothers---killing their autistic children?
Is it rather that, due to the explosion of interest in autism in the past decade, the media is reporting more about such crimes?
I don't know. I'm not sure that we can know.
The Rise of Autism Awareness in the Past Decade
All the interest in autism in the past couple of years has been fueled by the efforts to raise awareness about autism, by organizations like the Autism Society of America and Autism Speaks. There have been many, many more books, blogs, movies, charity fundraising events, more everything, all with the general belief that, by increasing the amount of information available to the public, people will understand more about autism and things will be better. Things will be better from better services, more understanding in the community, school programs.
But is all this autism awareness really helping autistic individuals and their families and caretakers? Or is it just promoting a rather sensationalistic and tragic view of what life with autism is?
For myself, I'm sticking with the example of the late Clara Claiborne Park, for whom the 'last word' was 'still love'----love and, for my husband Jim and me, a hectic, difficult, and richly meaningful, and good, life with our son Charlie.
Ik denk dat het gewoon te veel werd voor die moeders.
zondag 1 augustus 2010 om 12:14
Ik denk dat laatste ook. Maar was er dan voor hen geen professionele hulp beschikbaar? Toen ik kind was zochten mijn ouders hulp, en later - toen ik zelf volwassen werd - zocht ik hulp. Nu red ik het zonder hulp van RIAGG of Mediant.
Maar of er dan ook een relatie is met "Autism Awareness"? De ambulante begeleiders bij mij op school zijn wel waakzaam, maar niet alleen voor autisme, ook andere gedragsstoornissen zoals ADHD, en andere stoornissen zoals dyslexie, en leerlingen die minder sociaal vaardig zijn (niet per se veroorzaakt door autisme).
Maar of er dan ook een relatie is met "Autism Awareness"? De ambulante begeleiders bij mij op school zijn wel waakzaam, maar niet alleen voor autisme, ook andere gedragsstoornissen zoals ADHD, en andere stoornissen zoals dyslexie, en leerlingen die minder sociaal vaardig zijn (niet per se veroorzaakt door autisme).
hans66 wijzigde dit bericht op 01-08-2010 12:54
Reden: "Is" i.p.v. "was" is mosterd.
Reden: "Is" i.p.v. "was" is mosterd.
% gewijzigd
World of Warcraft: Legion
dinsdag 3 augustus 2010 om 14:13
Mijn vader heeft ook Asperger.
mijn moeder, zussen en ik wisten altijd al wel dat mijn vader niet 'normaal' was, en dat we er eigenlijk weinig mee konden. Mijn moeder is van hem gescheiden toen ik 8 was, omdat ze geen liefde van hem kreeg en hij vreemdgaan normaal vond. Hij snapte niet waarom zij zich daar nou zo druk om maakte, ze kon toch immers wel gewoon hetzelfde doen?
We hebben ons vader tijdens het opgroeien ook niet veel gezien, omdat ie meestal gewoon niet kwam opdagen als ie ons op zou komen halen.
Bellen hield ie ook niet van, dus dat gebeurde ook niet.
Toen mijn zus een zoon kreeg kwamen we er al heel snel achter dat ook hij anders was dan andere kinderen. Hij is getest en bleek dus Asperger te hebben, waardoor er voor ons heel veel puzzelstukken op hun plaats vielen.
Mijn zus haar zoon lijkt namelijk sprekend in doen en laten op mijn vader.
Ik heb me er al redelijk vroeg bij neergelegd dat mijn vader is zoals ie is, dat het niet moedwillig is dat ie geen liefde kan tonen of interesse, en dat ie zich totaal niet in een ander in kan leven.
Bij mijn vader wordt het niet erger naarmate hij ouder wordt, eerder milder. Hij weet nog steeds niet hoe hij liefde moet tonen, maar ik merk dat ie het nu wel probeert.
Ik heb ook nog een relatie gehad met iemand met PDD/Nos en ADD, en aangezien ik weet dat dit nooit verandert, heb ik op een gegeven moment de relatie beeindigd, omdat ik ramgek van hem werd. Ik was meer een moeder die de hele tijd achter haar kind aan holde om hem van de zoveelste fout te behoeden (lukte nooit).
mijn moeder, zussen en ik wisten altijd al wel dat mijn vader niet 'normaal' was, en dat we er eigenlijk weinig mee konden. Mijn moeder is van hem gescheiden toen ik 8 was, omdat ze geen liefde van hem kreeg en hij vreemdgaan normaal vond. Hij snapte niet waarom zij zich daar nou zo druk om maakte, ze kon toch immers wel gewoon hetzelfde doen?
We hebben ons vader tijdens het opgroeien ook niet veel gezien, omdat ie meestal gewoon niet kwam opdagen als ie ons op zou komen halen.
Bellen hield ie ook niet van, dus dat gebeurde ook niet.
Toen mijn zus een zoon kreeg kwamen we er al heel snel achter dat ook hij anders was dan andere kinderen. Hij is getest en bleek dus Asperger te hebben, waardoor er voor ons heel veel puzzelstukken op hun plaats vielen.
Mijn zus haar zoon lijkt namelijk sprekend in doen en laten op mijn vader.
Ik heb me er al redelijk vroeg bij neergelegd dat mijn vader is zoals ie is, dat het niet moedwillig is dat ie geen liefde kan tonen of interesse, en dat ie zich totaal niet in een ander in kan leven.
Bij mijn vader wordt het niet erger naarmate hij ouder wordt, eerder milder. Hij weet nog steeds niet hoe hij liefde moet tonen, maar ik merk dat ie het nu wel probeert.
Ik heb ook nog een relatie gehad met iemand met PDD/Nos en ADD, en aangezien ik weet dat dit nooit verandert, heb ik op een gegeven moment de relatie beeindigd, omdat ik ramgek van hem werd. Ik was meer een moeder die de hele tijd achter haar kind aan holde om hem van de zoveelste fout te behoeden (lukte nooit).
vrijdag 6 augustus 2010 om 09:49
Sjeeee...dit is een oud topic maar zit hier met tranen in mijn ogen.
Wat een herkenning!!!
Mijn vader die nu niet meer leeft is nooit gediagnostiseerd maar nu ik een zoon heb met PDDnos en een hoop herken is het wel terug te voeren.
Ik heb echt een ongelukkige jeugd gehad....mijn ouders hadden een bar slecht huwelijk met veel ruzie vooral omdat mijn vader de argumenten van mijn moeder niet begreep...zich niet in kon leven.
Ik snap die opmerking van Iones wel....mijn vader was absoluut geen relatie materiaal. Ik vrees het ergste voor mijn zoon want merk nu al dat sommige dingen voor hem niet haalbaar zijn die essentieel zijn voor een gelijkwaardige relatie. En die gedachte doet ook heel pijn...wil mijn zoon ook graag gelukkig zien.
Maar goed hij is nu nog jong...wie weet wat hem nog is aan te leren!
Tenslotte was er vroeger ook minder over bekend......
Wat een herkenning!!!
Mijn vader die nu niet meer leeft is nooit gediagnostiseerd maar nu ik een zoon heb met PDDnos en een hoop herken is het wel terug te voeren.
Ik heb echt een ongelukkige jeugd gehad....mijn ouders hadden een bar slecht huwelijk met veel ruzie vooral omdat mijn vader de argumenten van mijn moeder niet begreep...zich niet in kon leven.
Ik snap die opmerking van Iones wel....mijn vader was absoluut geen relatie materiaal. Ik vrees het ergste voor mijn zoon want merk nu al dat sommige dingen voor hem niet haalbaar zijn die essentieel zijn voor een gelijkwaardige relatie. En die gedachte doet ook heel pijn...wil mijn zoon ook graag gelukkig zien.
Maar goed hij is nu nog jong...wie weet wat hem nog is aan te leren!
Tenslotte was er vroeger ook minder over bekend......
vrijdag 6 augustus 2010 om 10:59
Word een beetje verdrietig van de reacties op dit topic. Ik heb ook een vader die Asperger heeft, maar de enige reactie waar ik mezelf een beetje mee kan vergelijken is die van AliceV.
Ja mijn vader heeft Asperger maar hij is vooral een man met een lief, trouw karakter. En ja, soms gaat het in de communicatie niet altijd even goed. Ik denk dat dit ook goed kan met een vader die niet autistisch is. Door mijn vader & moeder (die heel sociaal is) heb ik mezelf goed leren uiten (in non verbale en verbale communciatie). Dit is dan misschien wel het voordeel van opgevoed worden door een autistische vader (je moet je uiten want inleven gaat niet). Ik kijk terug op een hele fijne, liefdevolle en vrije opvoeding.
Overigens kan ik me voorstellen dat het aangaan/hebben van een liefdesrelatie met iemand met Asperger heel erg moeizaam kan zijn (als je zelf niet autistisch bent).
Wat mij opvalt is dat mensen in het algemeen (dus niet zozeer dit forum) best snel een beeld hebben over een autist. Maar ik maak zelf ook onderscheid in het verschil in karakter & temperament van mensen. Bovendien: niet alle autisten zijn gelijk, wat AliceV ook zegt: t kent veel vormen en gradaties.
Voor alle forummers die beschadigd zijn geraakt en het moeilijk hebben: heel veel sterkte.
Ja mijn vader heeft Asperger maar hij is vooral een man met een lief, trouw karakter. En ja, soms gaat het in de communicatie niet altijd even goed. Ik denk dat dit ook goed kan met een vader die niet autistisch is. Door mijn vader & moeder (die heel sociaal is) heb ik mezelf goed leren uiten (in non verbale en verbale communciatie). Dit is dan misschien wel het voordeel van opgevoed worden door een autistische vader (je moet je uiten want inleven gaat niet). Ik kijk terug op een hele fijne, liefdevolle en vrije opvoeding.
Overigens kan ik me voorstellen dat het aangaan/hebben van een liefdesrelatie met iemand met Asperger heel erg moeizaam kan zijn (als je zelf niet autistisch bent).
Wat mij opvalt is dat mensen in het algemeen (dus niet zozeer dit forum) best snel een beeld hebben over een autist. Maar ik maak zelf ook onderscheid in het verschil in karakter & temperament van mensen. Bovendien: niet alle autisten zijn gelijk, wat AliceV ook zegt: t kent veel vormen en gradaties.
Voor alle forummers die beschadigd zijn geraakt en het moeilijk hebben: heel veel sterkte.
vrijdag 6 augustus 2010 om 12:12
Hoi Suiker...het zal idd aan de gradatie liggen...en wat fijn dat het bij jou positief heeft uitgepakt.
Ik moet zeggen dat toen mijn vader nog leefde er bij ons niks bekend was over autisme en dat ik hem dus alleen maar ervaren heb als een hele vervelende man waar moeilijk mee samen te leven was.
Er was duidelijk geen wederzijds begrip...wat een relatie toch heel moeilijk maakt.
Ik heb dus geen idee of uiten bij mijn vader gewerkt had. We hebben het hier ook nog eens over een groot generatie verschil en ik geloof dat mijn vader geen goed voorbeeld heeft gehad daar zijn vader altijd hevig teleurgesteld was in hem, ook weer door dat onbegrip.
Ik betrap mezelf er op dat ik het soms het zelfde naar mijn zoon heb.
Het is voor mij nog uitzoeken hoe er mee om te gaan!
Ik moet zeggen dat toen mijn vader nog leefde er bij ons niks bekend was over autisme en dat ik hem dus alleen maar ervaren heb als een hele vervelende man waar moeilijk mee samen te leven was.
Er was duidelijk geen wederzijds begrip...wat een relatie toch heel moeilijk maakt.
Ik heb dus geen idee of uiten bij mijn vader gewerkt had. We hebben het hier ook nog eens over een groot generatie verschil en ik geloof dat mijn vader geen goed voorbeeld heeft gehad daar zijn vader altijd hevig teleurgesteld was in hem, ook weer door dat onbegrip.
Ik betrap mezelf er op dat ik het soms het zelfde naar mijn zoon heb.
Het is voor mij nog uitzoeken hoe er mee om te gaan!
maandag 9 augustus 2010 om 12:33
Mijn vader leeft nog wel en is intussen 80 jaar. Maar we weten pas een kleine 10 jaar (volgens mij zelfs korter) dat hij asperger heeft. Ik heb wel altijd gezegd dat hij een autist was. En bij de pscych is dan uiteindelijk de diagnose asperger gesteld.
Inderdaad, geen wederzijds begrip, en een goede relatie met hem opbouwen was moeilijk. Het is ook moeilijk om er achter te komen wat er in hem om gaat, OF er uberhaupt wel iets in hem om gaat. Ik weet weinig van zijn achtergrond. Wat ik weet is wat hij me verteld heeft, en wat mijn moeder wel eens verteld heeft, maar zijn vader heb ik nooit gekend en mijn oma was eigenlijk dood tegen de tijd dat ik oud genoeg was om een fatsoenlijk gesprek met haar te voeren. Nu zou ik haar honderuit hebben gevraagd over mijn vader maar dat kan dus al heel lang niet meer.
Weet je wat het is? Asperger, AD(H)D, PDDnos en allerlei kleine mentale afwijkingen, zijn niet meestal niet ernstig genoeg om niet normaal mee te kunnen draaien in de maatschappij. En dat maakt als ze dus meedraaien in de normale maatschappij, ze ook op een normale manier afgerekend worden op hun gedrag. Ik weet dat bij mezelf ook. ADD of niet, als ik ongeduldig wordt tegen andere mensen, te direct ben, of vergeetachtig etc, dan word ik daarop net zo hard afgerekend als ieder ander. Dit geldt ook voor mensen met asperger.
En jij Ednaloy bent de moeder van je zoon en dus nog altijd toleranter en begrijpender dan de buitenwereld.
Het zou mooi zijn als ouders hun kinderen hiervoor konden waarschuwen zodat ze zichzelf een beetje konden beschermen. Het ze uitleggen wat voor gevoel ze soms opwekken met hun gedrag, de irritatie. Ze leren het dan misschien niet zozeer te begrijpen, maar wel te herkennen. DAn kunnen ze zich een beetje indekken.
Inderdaad, geen wederzijds begrip, en een goede relatie met hem opbouwen was moeilijk. Het is ook moeilijk om er achter te komen wat er in hem om gaat, OF er uberhaupt wel iets in hem om gaat. Ik weet weinig van zijn achtergrond. Wat ik weet is wat hij me verteld heeft, en wat mijn moeder wel eens verteld heeft, maar zijn vader heb ik nooit gekend en mijn oma was eigenlijk dood tegen de tijd dat ik oud genoeg was om een fatsoenlijk gesprek met haar te voeren. Nu zou ik haar honderuit hebben gevraagd over mijn vader maar dat kan dus al heel lang niet meer.
Weet je wat het is? Asperger, AD(H)D, PDDnos en allerlei kleine mentale afwijkingen, zijn niet meestal niet ernstig genoeg om niet normaal mee te kunnen draaien in de maatschappij. En dat maakt als ze dus meedraaien in de normale maatschappij, ze ook op een normale manier afgerekend worden op hun gedrag. Ik weet dat bij mezelf ook. ADD of niet, als ik ongeduldig wordt tegen andere mensen, te direct ben, of vergeetachtig etc, dan word ik daarop net zo hard afgerekend als ieder ander. Dit geldt ook voor mensen met asperger.
En jij Ednaloy bent de moeder van je zoon en dus nog altijd toleranter en begrijpender dan de buitenwereld.
Het zou mooi zijn als ouders hun kinderen hiervoor konden waarschuwen zodat ze zichzelf een beetje konden beschermen. Het ze uitleggen wat voor gevoel ze soms opwekken met hun gedrag, de irritatie. Ze leren het dan misschien niet zozeer te begrijpen, maar wel te herkennen. DAn kunnen ze zich een beetje indekken.
woensdag 11 augustus 2010 om 17:50
Oh iones...zie nu pas je bericht...moet zeggen dat dit topic een hoop bij me los heeft gemaakt.
Alsof een hoop oud zeer terug komt. En mede vraag ik me idd af wat de juiste aanpak voor mijn zoon zou zijn.
Je hebt helemaal gelijk met dat stukje dat ze afgerekend worden op een normale manier in de maatschappij.
Je ziet aan de buitenkant ook idd niet wat er is met mijn zoon.
Daar had ik het een tijd terug over met een moeder die een gehandicapt dochterje heeft. Je ziet het niet aan de buitenkant...dus worden er ook andere dingen verwacht.
Net zoals ik eigenlijk van mijn vader verwachtte.....en omdat hij nooit voor zijn dood gediagnostiseerd is. Vond ik het heel cru gezegd.."een hele vervelende man"...
Alsof een hoop oud zeer terug komt. En mede vraag ik me idd af wat de juiste aanpak voor mijn zoon zou zijn.
Je hebt helemaal gelijk met dat stukje dat ze afgerekend worden op een normale manier in de maatschappij.
Je ziet aan de buitenkant ook idd niet wat er is met mijn zoon.
Daar had ik het een tijd terug over met een moeder die een gehandicapt dochterje heeft. Je ziet het niet aan de buitenkant...dus worden er ook andere dingen verwacht.
Net zoals ik eigenlijk van mijn vader verwachtte.....en omdat hij nooit voor zijn dood gediagnostiseerd is. Vond ik het heel cru gezegd.."een hele vervelende man"...
donderdag 12 augustus 2010 om 13:44
Mag je gerust zeggen. Vergeet niet dat vrouwen vroeger alles maar te pikken hadden van hun man, al zijn grillen. Er werd niet gescheiden en die mannen kwamen overal mee weg. Ze hoefden zich niet aan te passen van hun kant, dat moest hun vrouw maar doen.
En daar werden ze dus niet aangenamer van.
nu komen mannen er niet meer mee weg want ze raken hun vrouw kwijt met dat gedrag. Ze zullen zich dus toch op de een of andere manier moeten aanpassen. Dat kunnen ze denk ik wel leren, en we weten nu gewoon veel meer dan toen. Dat is hoopgevend.
En daar werden ze dus niet aangenamer van.
nu komen mannen er niet meer mee weg want ze raken hun vrouw kwijt met dat gedrag. Ze zullen zich dus toch op de een of andere manier moeten aanpassen. Dat kunnen ze denk ik wel leren, en we weten nu gewoon veel meer dan toen. Dat is hoopgevend.
vrijdag 20 augustus 2010 om 23:19
voor mij helaas ook allemaal erg herkenbaar...vader met asperger-achtige trekken. Maar ook nooit gediagnosticeerd. Aangezien al mijn broers het ook hebben, is het heel aannemelijk dat hij ook deze variant heeft. Ik vind hem een hele vervelende man, heb ook slecht contact met mijn ouders (zelf contact verbroken) en eigenlijk helemaal geen behoefte aan contact. Mijn moeder kiest en koos altijd voor hem....mijn broer is ook vader, maar een heel andere vader (een lieve). Dus dat kan ook gelukkig. En ook een lieve man. Aanpassen kan dus zeker ...
dinsdag 22 november 2011 om 15:23
Het is al weer een hele tijd geleden dat ik dit topic opende, maar ik zou het graag weer nieuw leven willen inblazen. Hoewel ik inmiddels volwassen ben en mijn eigen gezin heb opgebouwd, blijf ik heel veel moeite houden met het feit dat ik van mijn ouders nooit liefde en betrokkenheid zal ontvangen. Het contact is nu zo slecht, het doet me alleen maar pijn. En het valt me tegen dat er voor de kinderen van autisten nog steeds maar zo weinig aandacht is.
dinsdag 22 november 2011 om 17:32
Enige tijd geleden kwam ik aanraking met de term asperger: een collega vroeg mij, vertrouwelijk hoor, of ik dat kende, want haar zoontje had dat (gediagnosticeerd) en zij herkende mij er ook wel in. Ik heb toen het boek van Colette de Bruin gelezen en al lezende vielen er ook idd puzzelstukjes op hun plek.
Ik herkende mezelf erin, maar ook mijn vader. (Aspecten die ik bij mezelf herkende, herkende ik minder bij mijn vader en andersom.)
Als kind was ik altijd al sociaal onhandig (zei ik vaak 'stomme' niet passende dingen en was ik verbaasd als dat verkeer viel). Ik werd dan ook als kind gepest en begreep niet echt waarom (ik viel uiterlijk gezien niet op).
Als kind (en later als tiener) kon ik het vaak prima met mijn vader vinden, maar als het clashte (foutging) dan ging het ook flink fout en vaak ook omdat wij allebei een andere tijdsplanning hadden (ik had de dag anders dan hem ingepland). Daarom denk ik, dat áls wij allebei asperger hebben, dit de reden is waarom we dit niet eerder (aan elkaar gemerkt hebben).
De zaken die hierboven genoemd worden als kenmerken, zijn zeker ook enkele kenmerken, maar er zijn er meer (volgens het boek van Colette). En zo zijn asperger doorgaans ook bovengemiddeld intelligent en kunnen zij vaak nog door de jaren heen zichzelf leren aanpassen. Zodat ze niet zo erg opvallen binnen groepen. (Iets was mij herkenbaar voorkomt. Ik heb het gevoel dat ik vaak een rol speel, me daarin aanpas aan wat de maatschappij van me verwacht. Tsja en soms val ik toch door de mand. En meerdere collega's (met een psychologische achtergrond) die me beter kennen, hebben me inmiddels gevraagd of ik het misschien niet heb. Typisch.
Na lang wikken en wegen heb ik (voor nu?) besloten om het niet specifiek te onderzoeken. Oa. omdat ik er nu niet zo veel last meer van heb (dan toen ik kind was) en bovendien ben ik niet zo van die etiketjes (en ben ik bang dat ik ernaar ga leven: 'sorry kan er niets aan doen, want ik heb asperger'). Mijn vader is er niet zo zeker van dat hij het heeft en wil het ook niet laten onderzoeken.
Moraal van mijn verhaal: je kunt er op verschillende manieren mee omgaan. (Slachtofferhoekje, niet bij de pakken neerzitten enz.) Ik wilde ook een wat ander (?) beeld laten zien.
En ook als omgeving: als ik lees"mijn vader doet expres vreemd (waar anderen bij zijn)." Ik denk niet dat hij dit expres doet (om jouw te plagen), maar dat dit zijn sociale onhandigheid is. desondanks erg vervelend, maar als je het ziet als: hij doet het per ongeluk, is het voor jou ook makkelijker om ermee om te gaan.
Ik herkende mezelf erin, maar ook mijn vader. (Aspecten die ik bij mezelf herkende, herkende ik minder bij mijn vader en andersom.)
Als kind was ik altijd al sociaal onhandig (zei ik vaak 'stomme' niet passende dingen en was ik verbaasd als dat verkeer viel). Ik werd dan ook als kind gepest en begreep niet echt waarom (ik viel uiterlijk gezien niet op).
Als kind (en later als tiener) kon ik het vaak prima met mijn vader vinden, maar als het clashte (foutging) dan ging het ook flink fout en vaak ook omdat wij allebei een andere tijdsplanning hadden (ik had de dag anders dan hem ingepland). Daarom denk ik, dat áls wij allebei asperger hebben, dit de reden is waarom we dit niet eerder (aan elkaar gemerkt hebben).
De zaken die hierboven genoemd worden als kenmerken, zijn zeker ook enkele kenmerken, maar er zijn er meer (volgens het boek van Colette). En zo zijn asperger doorgaans ook bovengemiddeld intelligent en kunnen zij vaak nog door de jaren heen zichzelf leren aanpassen. Zodat ze niet zo erg opvallen binnen groepen. (Iets was mij herkenbaar voorkomt. Ik heb het gevoel dat ik vaak een rol speel, me daarin aanpas aan wat de maatschappij van me verwacht. Tsja en soms val ik toch door de mand. En meerdere collega's (met een psychologische achtergrond) die me beter kennen, hebben me inmiddels gevraagd of ik het misschien niet heb. Typisch.
Na lang wikken en wegen heb ik (voor nu?) besloten om het niet specifiek te onderzoeken. Oa. omdat ik er nu niet zo veel last meer van heb (dan toen ik kind was) en bovendien ben ik niet zo van die etiketjes (en ben ik bang dat ik ernaar ga leven: 'sorry kan er niets aan doen, want ik heb asperger'). Mijn vader is er niet zo zeker van dat hij het heeft en wil het ook niet laten onderzoeken.
Moraal van mijn verhaal: je kunt er op verschillende manieren mee omgaan. (Slachtofferhoekje, niet bij de pakken neerzitten enz.) Ik wilde ook een wat ander (?) beeld laten zien.
En ook als omgeving: als ik lees"mijn vader doet expres vreemd (waar anderen bij zijn)." Ik denk niet dat hij dit expres doet (om jouw te plagen), maar dat dit zijn sociale onhandigheid is. desondanks erg vervelend, maar als je het ziet als: hij doet het per ongeluk, is het voor jou ook makkelijker om ermee om te gaan.
dinsdag 22 november 2011 om 17:39
Wat zijn dan de meest voorkomende kenmerken van Asperger bij volwassenen?
Is dat bv ook nooit initiatief nemen tot dingen/sociale contacten, weinig interesse tonen in anderen, veel over zichzelf praten, zich geen dingen van anderen herinneren en er dus ook nauwelijks naar vragen etc..? En zie je het op het eerste gezicht aan iemand? Of kan iemand in eerste instantie heel leuk overkomen maar dat je in de loop van het contact denkt: Mmmh? Er klopt iets niet..?
Is dat bv ook nooit initiatief nemen tot dingen/sociale contacten, weinig interesse tonen in anderen, veel over zichzelf praten, zich geen dingen van anderen herinneren en er dus ook nauwelijks naar vragen etc..? En zie je het op het eerste gezicht aan iemand? Of kan iemand in eerste instantie heel leuk overkomen maar dat je in de loop van het contact denkt: Mmmh? Er klopt iets niet..?
woensdag 23 november 2011 om 12:07
quote:Marsepeintje schreef op 22 november 2011 @ 17:39:
Wat zijn dan de meest voorkomende kenmerken van Asperger bij volwassenen?
Is dat bv ook nooit initiatief nemen tot dingen/sociale contacten, weinig interesse tonen in anderen, veel over zichzelf praten, zich geen dingen van anderen herinneren en er dus ook nauwelijks naar vragen etc..? En zie je het op het eerste gezicht aan iemand? Of kan iemand in eerste instantie heel leuk overkomen maar dat je in de loop van het contact denkt: Mmmh? Er klopt iets niet..?
Volgens mij zijn deze zaken niet per se kenmerken voor Asperger. Ik dacht meteen aan narcisme, maar ik weet daar te weinig over.
Edit: en als ik naar mezelf en mijn vader kijk, dan kan ik ons niet in jouw beschrijving plaatsen. Vooral dat over jezelf praten en niet in anderen geinteresseerd lijken te zijn (zaken niet onthouden).
Ik denk overigens dat het bij volwassen Aspergers ook verschilt van persoon tot persoon. Sommigen hebben geleerd zich aan te passen en anderen niet. Ik heb weleens gehoord dat Aspergers bijv. wel erg graag onder de mensen zijn. Had ik ook niet verwacht. (Ben zelf nl. ook erg graag onder de mensen en heb het mogelijk dus ook.)
Wat zijn dan de meest voorkomende kenmerken van Asperger bij volwassenen?
Is dat bv ook nooit initiatief nemen tot dingen/sociale contacten, weinig interesse tonen in anderen, veel over zichzelf praten, zich geen dingen van anderen herinneren en er dus ook nauwelijks naar vragen etc..? En zie je het op het eerste gezicht aan iemand? Of kan iemand in eerste instantie heel leuk overkomen maar dat je in de loop van het contact denkt: Mmmh? Er klopt iets niet..?
Volgens mij zijn deze zaken niet per se kenmerken voor Asperger. Ik dacht meteen aan narcisme, maar ik weet daar te weinig over.
Edit: en als ik naar mezelf en mijn vader kijk, dan kan ik ons niet in jouw beschrijving plaatsen. Vooral dat over jezelf praten en niet in anderen geinteresseerd lijken te zijn (zaken niet onthouden).
Ik denk overigens dat het bij volwassen Aspergers ook verschilt van persoon tot persoon. Sommigen hebben geleerd zich aan te passen en anderen niet. Ik heb weleens gehoord dat Aspergers bijv. wel erg graag onder de mensen zijn. Had ik ook niet verwacht. (Ben zelf nl. ook erg graag onder de mensen en heb het mogelijk dus ook.)
woensdag 23 november 2011 om 12:13
quote:Silky schreef op 23 november 2011 @ 12:07:
[...]
Volgens mij zijn deze zaken niet per se kenmerken voor Asperger. Ik dacht meteen aan narcisme, maar ik weet daar te weinig over.
Edit: en als ik naar mezelf en mijn vader kijk, dan kan ik ons niet in jouw beschrijving plaatsen. Vooral dat over jezelf praten en niet in anderen geinteresseerd lijken te zijn (zaken niet onthouden).
Ik denk overigens dat het bij volwassen Aspergers ook verschilt van persoon tot persoon. Sommigen hebben geleerd zich aan te passen en anderen niet. Ik heb weleens gehoord dat Aspergers bijv. wel erg graag onder de mensen zijn. Had ik ook niet verwacht. (Ben zelf nl. ook erg graag onder de mensen en heb het mogelijk dus ook.)Dat herken ik niet bij mijn schoonvader, die gaat met een verjaardag gerust heel de avond boven zitten. En anders ergens weggekropen in een hoekje.
[...]
Volgens mij zijn deze zaken niet per se kenmerken voor Asperger. Ik dacht meteen aan narcisme, maar ik weet daar te weinig over.
Edit: en als ik naar mezelf en mijn vader kijk, dan kan ik ons niet in jouw beschrijving plaatsen. Vooral dat over jezelf praten en niet in anderen geinteresseerd lijken te zijn (zaken niet onthouden).
Ik denk overigens dat het bij volwassen Aspergers ook verschilt van persoon tot persoon. Sommigen hebben geleerd zich aan te passen en anderen niet. Ik heb weleens gehoord dat Aspergers bijv. wel erg graag onder de mensen zijn. Had ik ook niet verwacht. (Ben zelf nl. ook erg graag onder de mensen en heb het mogelijk dus ook.)Dat herken ik niet bij mijn schoonvader, die gaat met een verjaardag gerust heel de avond boven zitten. En anders ergens weggekropen in een hoekje.
woensdag 23 november 2011 om 13:45
Mijn vader heeft de diagnose Asperger, net als mijn zusje. Bij mijn vader is de diagnose eerst gesteld en mijn zusje herkende zich er wel heel erg in, is ook onderzocht en heeft blijkbaar ook Asperger. We weten dit nu een jaar of 5, misschien 6? mijn zusje een jaartje minder. En dit verklaart een heleboel. Alles letterlijk nemen, geen sociale invoeling, enorm gericht op 1 onderwerp en dan alles daarvan willen weten.. En meer natuurlijk, maar ik woon inmiddels al een jaar of 10 niet meer thuis dus ik zit er niet meer dagelijks in. Het beste voorbeeld komt uit de kindertijd van mijn vader: hij ging naar zijn moeder toe met de mededeling "mam, ik verveel me, wat moet ik doen?" en oma zegt "ik weet het niet jongen, ga maar met je grote teen spelen"... Vader komt een kwartier later met een blote voet de keuken in en zegt "mam dit vind ik echt niet leuk hoor". Grappig, maar tegelijk ook zo triest want het maakt je leven zo ontzettend moeilijk!
Gelukkig is mijn vader met mijn moeder getrouwd. Mijn moeder is een heel invoelende vrouw, weet wat er aan de hand is, accepteert dat en maakt dan ook het beste van de situatie. Mijn vader heeft zijn diagnose gekregen en is er helemaal in weggezakt. Wat eerder in dit topic is gezegt: "ik heb Asperger, ik kan er niets aan doen". Dat zagen we dan maar als de eerste obsessie: alles willen weten over Asperger. Daardoor, en ook de opluchting en vermoeidheid die loskwam nadat de diagnose gesteld werd, is mijn vader steeds minder kunnen gaan werken, tot hij helemaal afgekeurd werd. Ok, nu werkt mijn moeder fulltime en zorgt mijn vader volgens op papier gezette afspraken voor het huishouden. Geen probleem voor mijn moeder. Wel voor de omgeving, familie van vooral mijn moeder vindt mijn vader maar een luie donder die zijn vrouw laat werken. Terwijl ze weten waarom dit zo is.
Hij heeft een eigen kamer in het huis waar hij zich kan terugtrekken, daar staat een pc, zijn gitaar (de nieuwste obsessie is gitaar leren spelen), daar mag hij roken (een van de eerste obsessies: hij wilde graag sigaar en pijp roken).
Gelukkig leert hij wel hoe het wel hoort, en kan je dus, ondanks dat hij het niet meent, niet uit zichzelf maar uit fatsoen doet, wel een fijn gesprek met hem voeren. Ook als je een probleem hebt of advies wil, hij luistert naar je. Komt vervolgens wel met een volledige analyse en een oplossing, maar daar heeft hij meestal ook nog gelijk in.
Ik ben blij met mijn vader. We hebben, zeker tijdens mijn pubertijd, echt onze problemen wel gehad, maar daar hebben we allemaal van geleerd, ook mijn vader.
Wat betreft mijn zusje: daarin zie ik echt dat het verschil maakt tussen een vrouw met Asperger en een man met Asperger. Mijn zusje is gewoon heel anders. Het is dat ze een diagnose heeft, anders zou ik er zelf niet op zijn gekomen. Ze is wel in haar doen en laten een exacte kopie van mijn moeder (het aangeleerd sociale gedrag). Als ik mijn moeder of haar bel en ze nemen op met "hoi" of "hallo", zonder naam dus, moet ik echt even vragen wie ik nou aan de lijn heb. De maniertjes, intonatie en uitspraken.
Het kan zijn dat mijn verhaal wat warrig en onvolledig overkomt, sorry daarvoor, maar ik wilde toch mijn positieve ervaring kwijt nadat ik de soms best heftige en negatieve verhalen heb gelezen in dit topic.
Gelukkig is mijn vader met mijn moeder getrouwd. Mijn moeder is een heel invoelende vrouw, weet wat er aan de hand is, accepteert dat en maakt dan ook het beste van de situatie. Mijn vader heeft zijn diagnose gekregen en is er helemaal in weggezakt. Wat eerder in dit topic is gezegt: "ik heb Asperger, ik kan er niets aan doen". Dat zagen we dan maar als de eerste obsessie: alles willen weten over Asperger. Daardoor, en ook de opluchting en vermoeidheid die loskwam nadat de diagnose gesteld werd, is mijn vader steeds minder kunnen gaan werken, tot hij helemaal afgekeurd werd. Ok, nu werkt mijn moeder fulltime en zorgt mijn vader volgens op papier gezette afspraken voor het huishouden. Geen probleem voor mijn moeder. Wel voor de omgeving, familie van vooral mijn moeder vindt mijn vader maar een luie donder die zijn vrouw laat werken. Terwijl ze weten waarom dit zo is.
Hij heeft een eigen kamer in het huis waar hij zich kan terugtrekken, daar staat een pc, zijn gitaar (de nieuwste obsessie is gitaar leren spelen), daar mag hij roken (een van de eerste obsessies: hij wilde graag sigaar en pijp roken).
Gelukkig leert hij wel hoe het wel hoort, en kan je dus, ondanks dat hij het niet meent, niet uit zichzelf maar uit fatsoen doet, wel een fijn gesprek met hem voeren. Ook als je een probleem hebt of advies wil, hij luistert naar je. Komt vervolgens wel met een volledige analyse en een oplossing, maar daar heeft hij meestal ook nog gelijk in.
Ik ben blij met mijn vader. We hebben, zeker tijdens mijn pubertijd, echt onze problemen wel gehad, maar daar hebben we allemaal van geleerd, ook mijn vader.
Wat betreft mijn zusje: daarin zie ik echt dat het verschil maakt tussen een vrouw met Asperger en een man met Asperger. Mijn zusje is gewoon heel anders. Het is dat ze een diagnose heeft, anders zou ik er zelf niet op zijn gekomen. Ze is wel in haar doen en laten een exacte kopie van mijn moeder (het aangeleerd sociale gedrag). Als ik mijn moeder of haar bel en ze nemen op met "hoi" of "hallo", zonder naam dus, moet ik echt even vragen wie ik nou aan de lijn heb. De maniertjes, intonatie en uitspraken.
Het kan zijn dat mijn verhaal wat warrig en onvolledig overkomt, sorry daarvoor, maar ik wilde toch mijn positieve ervaring kwijt nadat ik de soms best heftige en negatieve verhalen heb gelezen in dit topic.
