Relaties
alle pijlers
Vader met Asperger
maandag 5 januari 2009 om 17:41
De laatste jaren hoor je steeds meer over kinderen met Asperger, een vorm van autisme waarbij kinderen een extreme interesse hebben in één onderwerp en sociaa contact moeilijk vinden. Er wordt steeds meer moeite gedaan om autistische kinderen op reguliere scholen te houden en ze de kans te bieden op een normale toekomst.
Waar je nooit iets over hoort, is over de volwassen geworden Aspergers. En daarom post ik dit topic. Ik heb een vader met Asperger. De diagnose is nooit officieel gesteld. In 'zijn tijd' werden kinderen niet op dat soort dingen onderzocht. Maar hij voldoet aan ALLE kenmerken op het lijstje. Een extreme fixatie op computers en andere gadgets, waar hij ook zijn beroep van heeft gemaakt, een volstrekt afwezig emotioneel invoelend vermogen, enzovoort.
Al vanaf jongsafaan heb ik hier niet mee kunnen omgaan. Mijn moeder heeft juist altijd volledig 'zijn kant' gekozen. Het contact met mijn ouders is hierdoor heel slecht.
Ik ben benieuwd of er meer forummers zijn die dit verhaal herkennen en hierover ervaringen willen uitwisseen.
Groetjes,
Juf
Waar je nooit iets over hoort, is over de volwassen geworden Aspergers. En daarom post ik dit topic. Ik heb een vader met Asperger. De diagnose is nooit officieel gesteld. In 'zijn tijd' werden kinderen niet op dat soort dingen onderzocht. Maar hij voldoet aan ALLE kenmerken op het lijstje. Een extreme fixatie op computers en andere gadgets, waar hij ook zijn beroep van heeft gemaakt, een volstrekt afwezig emotioneel invoelend vermogen, enzovoort.
Al vanaf jongsafaan heb ik hier niet mee kunnen omgaan. Mijn moeder heeft juist altijd volledig 'zijn kant' gekozen. Het contact met mijn ouders is hierdoor heel slecht.
Ik ben benieuwd of er meer forummers zijn die dit verhaal herkennen en hierover ervaringen willen uitwisseen.
Groetjes,
Juf
maandag 5 januari 2009 om 17:54
ik vermoed het van mijn vader, ik heb het weleens tegen hem gezegd; hij zegd wat niet weet wat niet deert.
Hij heeft extreme interesse in zijn werk (is ook het enigste wat hij doet, heeft geen vrienden en gaat nooit ergens heen anders dan werk gerelateerd.
Op zijn manier weet ik dat hij van mij houd, maar voor steun moet ik niet bij hem wezen.
Op zich heb ik wel goed contact met mijn vader, oppervlakkig dat wel.
Mijn moeder heeft vermoedelijk borderline maar zal nooit erkennen dat er iets niet 100% normaal aan haar is, ook aan die kant dus alleen een vermoede. Met mijn moeder heb ik weinig contact (een tijd zelfs helemaal niet)
Zelf heb ik borderline (wel vastgesteld) lekkere familie he :S ach we zijn met z'n alle een bijzondere bezienswaardigheid geweest voor andere....
Hij heeft extreme interesse in zijn werk (is ook het enigste wat hij doet, heeft geen vrienden en gaat nooit ergens heen anders dan werk gerelateerd.
Op zijn manier weet ik dat hij van mij houd, maar voor steun moet ik niet bij hem wezen.
Op zich heb ik wel goed contact met mijn vader, oppervlakkig dat wel.
Mijn moeder heeft vermoedelijk borderline maar zal nooit erkennen dat er iets niet 100% normaal aan haar is, ook aan die kant dus alleen een vermoede. Met mijn moeder heb ik weinig contact (een tijd zelfs helemaal niet)
Zelf heb ik borderline (wel vastgesteld) lekkere familie he :S ach we zijn met z'n alle een bijzondere bezienswaardigheid geweest voor andere....
maandag 5 januari 2009 om 17:58
Je omschrijving van Asperger vind ik wat kort door de bocht maarre.. google even op Colette de Bruin. Zij is opgevoed door een vader met Asperger en kan daar heel mooi over vertellen. Ze voedt nu zelf meerdere kinderen met een ASS op en geeft o.a. cursussen voor ouders en leerkrachten. Heel verhelderend.
donderdag 15 januari 2009 om 14:18
Hoi juf80,
Het is heel herkenbaar wat je schrijft. Ik kon ook nooit wat vinden wat voor een effect het heeft op kinderen die "opgevoed" zijn door een vader met asperger. Bij hem is ook nooit de diagnose gesteld, maar ik weet het bijna zeker dat het zo is.
Ik vond en vind het nog steeds lastig om hier mee om te gaan. Heb veel gemist op emotioneel gebied. En het vervelende is dat het voor de buitenwerled niet eens heel erg opvalt. Mijn moeder heeft heel lang gedaan of het wel normaal was.
Nu heeft ze wel zoiets van je kon wel eens gelijk hebben, maar op andere momenten krabbelt ze dan ook wel weer eens terug en schiet ze de verdediging in.
Het gevoel van ik ben toch niet gek? Er is toch zeker iets blijft dan altijd in je hoofd spoken. Mijn ouders zijn ook gewoon getrouwd en het contact blijft lastig. Ik heb op zich wel een goed contact met mijn moeder maar op sommige momenten kan ik als we het over mijn vader hebben niet echt tot haar doordringen omdat ze af en toe nog in die ontkenningsfase zit en dat maakt het wel lastig.
Ik heb laatst nog een gesprek gehad en mijn vader met allerlei dingen geconfronteerd. Hij neemt het dan als gegeven aan, maar heeft een heel eigen visie. Hij wil er wel iets aan veranderen, maar heeft daarbij geeen idee wat ik dan van hem vraag. Hij heeft eigenlijk met niemand een sterke band zegt hij en weet ook niet zo goed wat het inhoudt.
Ben benieuwd naar jou ervaringen en vindt het wel prettig om ervaringen te delen. Want soms heb je wel het idee of je daar alleeen in staat. Maar er zijn dus nog meer die het herkennen.
groetjes huppeta
Het is heel herkenbaar wat je schrijft. Ik kon ook nooit wat vinden wat voor een effect het heeft op kinderen die "opgevoed" zijn door een vader met asperger. Bij hem is ook nooit de diagnose gesteld, maar ik weet het bijna zeker dat het zo is.
Ik vond en vind het nog steeds lastig om hier mee om te gaan. Heb veel gemist op emotioneel gebied. En het vervelende is dat het voor de buitenwerled niet eens heel erg opvalt. Mijn moeder heeft heel lang gedaan of het wel normaal was.
Nu heeft ze wel zoiets van je kon wel eens gelijk hebben, maar op andere momenten krabbelt ze dan ook wel weer eens terug en schiet ze de verdediging in.
Het gevoel van ik ben toch niet gek? Er is toch zeker iets blijft dan altijd in je hoofd spoken. Mijn ouders zijn ook gewoon getrouwd en het contact blijft lastig. Ik heb op zich wel een goed contact met mijn moeder maar op sommige momenten kan ik als we het over mijn vader hebben niet echt tot haar doordringen omdat ze af en toe nog in die ontkenningsfase zit en dat maakt het wel lastig.
Ik heb laatst nog een gesprek gehad en mijn vader met allerlei dingen geconfronteerd. Hij neemt het dan als gegeven aan, maar heeft een heel eigen visie. Hij wil er wel iets aan veranderen, maar heeft daarbij geeen idee wat ik dan van hem vraag. Hij heeft eigenlijk met niemand een sterke band zegt hij en weet ook niet zo goed wat het inhoudt.
Ben benieuwd naar jou ervaringen en vindt het wel prettig om ervaringen te delen. Want soms heb je wel het idee of je daar alleeen in staat. Maar er zijn dus nog meer die het herkennen.
groetjes huppeta
donderdag 29 januari 2009 om 09:21
Sorry dat ik nu pas reageer, ik kon het topic niet meer terugvinden.
Gigaluilak~ Jee, wat moeilijk zeg! Kun je er wel met je ouders overpraten, of is het een onderwerp waar jullie het eigenlijk niet over hebben?
1609~ Hoezo kort door de bocht? Ik wilde het berichtje niet te lang maken, en heb dus maar een paar kenmerken genoemd. Ik ben me ervan bewust dat Asperger een complexe stoornis is (sta voor de klas en heb een aantal autistische leerlingen in de klas) maar hij voldoet aan alle kenmerken. Bedankt voor de tip over Colette de Bruin, ik ga eens op onderzoek uit.
Huppeta~ Lijkt me fijn om ervaringen uit te wisselen! Het is zo herkenbaar wat je schrijft, vooral ook over je moeder. Tegen mijn moeder heb ik het nooit geëxpliciteerd, ze zou het niet willen zien ook al weet ze het van binnen misschien wel. Ze is, net als zoals jij schrijft, zo compleet aan hem toegewijd dat er toch niet tussen te komen is.
Heb je broers of zussen? Ik heb één oudere zus. Haar contact met mijn ouders is goed, omdat zij ervoor heeft gekozen om in de gekte mee te gaan. Zo heeft ze zich ook gespecialiseerd in computers, en is dat de basis voor hun contact. Maar ik kan dat niet.
Hoop dat je dit topic nog leest!!!
Groetjes,
Juf
Gigaluilak~ Jee, wat moeilijk zeg! Kun je er wel met je ouders overpraten, of is het een onderwerp waar jullie het eigenlijk niet over hebben?
1609~ Hoezo kort door de bocht? Ik wilde het berichtje niet te lang maken, en heb dus maar een paar kenmerken genoemd. Ik ben me ervan bewust dat Asperger een complexe stoornis is (sta voor de klas en heb een aantal autistische leerlingen in de klas) maar hij voldoet aan alle kenmerken. Bedankt voor de tip over Colette de Bruin, ik ga eens op onderzoek uit.
Huppeta~ Lijkt me fijn om ervaringen uit te wisselen! Het is zo herkenbaar wat je schrijft, vooral ook over je moeder. Tegen mijn moeder heb ik het nooit geëxpliciteerd, ze zou het niet willen zien ook al weet ze het van binnen misschien wel. Ze is, net als zoals jij schrijft, zo compleet aan hem toegewijd dat er toch niet tussen te komen is.
Heb je broers of zussen? Ik heb één oudere zus. Haar contact met mijn ouders is goed, omdat zij ervoor heeft gekozen om in de gekte mee te gaan. Zo heeft ze zich ook gespecialiseerd in computers, en is dat de basis voor hun contact. Maar ik kan dat niet.
Hoop dat je dit topic nog leest!!!
Groetjes,
Juf
donderdag 12 maart 2009 om 09:37
vrijdag 13 maart 2009 om 01:23
Hey Juf80
Ik heb zelf een lichte vorm van Asperger maar echt veel kan ik je niet vertellen omdat m'n eigen diagnose nog maar een paar maanden geleden gesteld is, Ik kan je dus niet echt vertellen hoe dit voor mij is.
Ik heb trouwens ook dezelfde vermoedens over m'n moeder, wij hebben heel veel dezelfde trekjes terwijl mijn zusje en vader juist veel meer op mekaar lijken en daar heb ik 't ook heel moeilijk mee gehad (en soms nog steeds).
Mijn familie aan moeders kant koos ook altijd voor haar ipv 'de waarheid', op een gegeven moment heb ik hun mening dan ook maar losgelaten. 't hield me alleen maar tegen, ik heb wel wat beters te doen
Mijn moeder heeft ook geen diagnose maar toen ik haar vertelde over mijn diagnose, vertelde zij mij dat zij waarschijnlijk 't zelfde heeft als ik, nog voor ik dat aan haar kon vertellen!
Extreme hobbies heb ik niet, ik ben niet zo van 't de hele tijd 1 ding doen. Ik heb altijd meerdere hobbies gehad en ben altijd weer nieuwe dingen begonnen al moet ik wel zeggen dat alles wat met computers te maken heeft me wel erg goed ligt! Niet toevallig dus
Qua karakter zit ik ergens tussen Asperger en ADD (heb een dubbele diagnose) in met een vleugje hoogbegaafdheid.
Als je verder nog vragen hebt, hoor ik 't wel
Spinnetje
Ik heb zelf een lichte vorm van Asperger maar echt veel kan ik je niet vertellen omdat m'n eigen diagnose nog maar een paar maanden geleden gesteld is, Ik kan je dus niet echt vertellen hoe dit voor mij is.
Ik heb trouwens ook dezelfde vermoedens over m'n moeder, wij hebben heel veel dezelfde trekjes terwijl mijn zusje en vader juist veel meer op mekaar lijken en daar heb ik 't ook heel moeilijk mee gehad (en soms nog steeds).
Mijn familie aan moeders kant koos ook altijd voor haar ipv 'de waarheid', op een gegeven moment heb ik hun mening dan ook maar losgelaten. 't hield me alleen maar tegen, ik heb wel wat beters te doen
Mijn moeder heeft ook geen diagnose maar toen ik haar vertelde over mijn diagnose, vertelde zij mij dat zij waarschijnlijk 't zelfde heeft als ik, nog voor ik dat aan haar kon vertellen!
Extreme hobbies heb ik niet, ik ben niet zo van 't de hele tijd 1 ding doen. Ik heb altijd meerdere hobbies gehad en ben altijd weer nieuwe dingen begonnen al moet ik wel zeggen dat alles wat met computers te maken heeft me wel erg goed ligt! Niet toevallig dus
Qua karakter zit ik ergens tussen Asperger en ADD (heb een dubbele diagnose) in met een vleugje hoogbegaafdheid.
Als je verder nog vragen hebt, hoor ik 't wel
Spinnetje
zondag 15 maart 2009 om 13:37
Dag Juf80,
Ik ben heel blij dat je dit topic geopend heb. Ik ben sinds 4 jaar in therapie en ik begin steeds meer te denken dat mijn vader Asperger heeft en dat ik me daarom zo rot en depressief voel. Mijn vader kent geen empathie (zal nooit vragen hoe het met mij of met mijn moeder gaat), heeft obsessies voor bepaalde onderwerpen (voor zijn werk oa. wiskundige formules) en kan alleen over zijn obsessies praten. Je kunt geen gewoon gesprek met hem voeren. Daarom heb ik denk ik emotioneel heel wat gemist en ik heb me daarnaast altijd verantwoordlijk voor hem gevoeld, voor zijn geluk etc.
Ik zou heel graag contact hebben met mensen om ervaringen uit te wisselen hierover. Want ik voel me hier erg alleen in staan en ik kan er niet echt met mensen over praten.
Groetjes!
Ik ben heel blij dat je dit topic geopend heb. Ik ben sinds 4 jaar in therapie en ik begin steeds meer te denken dat mijn vader Asperger heeft en dat ik me daarom zo rot en depressief voel. Mijn vader kent geen empathie (zal nooit vragen hoe het met mij of met mijn moeder gaat), heeft obsessies voor bepaalde onderwerpen (voor zijn werk oa. wiskundige formules) en kan alleen over zijn obsessies praten. Je kunt geen gewoon gesprek met hem voeren. Daarom heb ik denk ik emotioneel heel wat gemist en ik heb me daarnaast altijd verantwoordlijk voor hem gevoeld, voor zijn geluk etc.
Ik zou heel graag contact hebben met mensen om ervaringen uit te wisselen hierover. Want ik voel me hier erg alleen in staan en ik kan er niet echt met mensen over praten.
Groetjes!
zondag 22 maart 2009 om 14:50
Hoi,
Ik heb al eerder een berichtje achter gelaten. Ik kijk af en toe. Maar ik vind het makkelijker om met mensen te mailen.
Ik heb nog op www.asspect.nl gekeken. Bedankt voor de link.
Heb me aangemeld om mee te doen met het onderzoek.
Voor wie wil mailen kan een mail sturen naar huppeta.gmail.com
groetjes huppeta
Ik heb al eerder een berichtje achter gelaten. Ik kijk af en toe. Maar ik vind het makkelijker om met mensen te mailen.
Ik heb nog op www.asspect.nl gekeken. Bedankt voor de link.
Heb me aangemeld om mee te doen met het onderzoek.
Voor wie wil mailen kan een mail sturen naar huppeta.gmail.com
groetjes huppeta
dinsdag 23 februari 2010 om 15:36
Hey allen.
Excuses dat ik op een topic van al bijna een jaar oud reageer, maar ik ben erg op zoek naar mensen die ook opgevoed zijn door een autistische ouder.
Bij mijn vader wordt ook een vorm van autisme vermoed, en ik herken hem sterk in al het bovengeschrevene. Emotioneel afwezig, geen vrienden, eenzijdige interesses, etc. Ook ik heb het hierdoor soms erg moeilijk.
Ik zou erg graag over willen praten!
Excuses dat ik op een topic van al bijna een jaar oud reageer, maar ik ben erg op zoek naar mensen die ook opgevoed zijn door een autistische ouder.
Bij mijn vader wordt ook een vorm van autisme vermoed, en ik herken hem sterk in al het bovengeschrevene. Emotioneel afwezig, geen vrienden, eenzijdige interesses, etc. Ook ik heb het hierdoor soms erg moeilijk.
Ik zou erg graag over willen praten!
donderdag 6 mei 2010 om 10:08
Hoi allen, het blijft een lastig onderwerp om op internet te bespreken. Er is op een Engelstalig forum op het moment een interessante discussie over het opgroeien met een autistische ouder en zag dat psychologie magazine ook een topic heeft geopend.
Huppeta, heb jij nog mee gedaan aan het asspect onderzoek?
groetjes
Huppeta, heb jij nog mee gedaan aan het asspect onderzoek?
groetjes
donderdag 6 mei 2010 om 13:28
Tjee, en nu pas ontdek ik dit topic.
Ik heb een vader met asperger.
Ik heb altijd al gezegd dat hij autistisch was maar pas een kleine 10 jaar geleden is hij naar de psych geweest en deze heeft de diagnose gesteld. Mijn vader heeft altijd alleen vanuit eigen oogpunt kunnen denken, en wat hij denkt dat is zo. Hij heeft dus altijd gelijk (vindt hij) en als hij het niet krijgt, overschreeuwt hij je. Hij had hele rare eigenschappen. Natuurlijk, ook de empathie ontbrak. Hij kan je iets flikken en als je daarover kwaad wordt, dan ben je een zeur of wat dan ook en dan ligt het aan jou. Maar.... flik jij hem exact hetzelfde.... dan is het wat anders!
Hij zet je graag voor schut in gezelschap. Zo wilde hij vroeger altijd perse een tukje doen in de woonkamer. Ook als mijn vrienden erbij waren. En omdat op de bank geen plaats was, ging hij op de grond liggen waar iedereen bij was. Terwijl er nog een woonkamer was, terwijl hij ook naar boven had kunnen gaan.
We hadden vaak ruzie. Door zijn gebrek aan inlevingsvermogen ontstonden geregeld conflicten en ik ging een hekel aan hem krijgen. De buitenwacht had niets in de gaten want "het is toch zo'n zachtaardige en lieve man". Ja, naar buiten toe wel maar hij kon een etter zijn die je het bloed onder je nagels vandaan haalde.
Het huwelijk van mijn ouders is eigenlijk geen huwelijk. Het moet van 1 kant komen. Ook mijn moeder zet hij voor schut in gezelschap, en hij flikt haar ook van alles waar ze dan ruzie over krijgen. Stukje bij beetje heeft hij de liefde van mijn moeder voor hem eigenhandig afgebroken met zijn houding.
Toch is het niet dat hij geen vader voor mij is. Op sommige gebied kon ik goed met hem praten en i.t.t. mijn moeder was hij niet veroordelend als me iets was overkomen. Hij luisterde dan stil en zei verder niets maar je wist dat het hem wel aan het hart ging. Hij zag mij of mijn zus niet graag ongelukkig.
En hij zou zijn kinderen NOOIT in de steek hebben gelaten, hij is altijd onvoorwaardelijk een vader geweest en gebleven. Zelfs als wij aan de drugs waren geweest en we zouden hem in een neerwaartse spiraal hebben meegezogen.
Nu is hij 80 en heeft hij beginnend alzheimer. Het lijkt alsof zijn asperger is uitvergroot en je kunt niets meer met hem beginnen. Hij is daarmee zijn eigen ergste vijand, want hij eet niet goed en onderhoudt zichzelf niet goed, maar hij zal niet luisteren naar goed bedoelde adviezen. Mijn moeder is lang geleden gestopt met koken omdat ze niet meer tegen die kritiek kon altijd. Je kunt hem ook niet meer tevreden stellen. En ik wil hem hier in huis niet hebben want je wordt stapel gek van hem.
En als iemand een relatie heeft met iemand met asperger, dan roep ik, afgaande op mijn ervaring: REN en maak dat je weg komt.
Ik heb een vader met asperger.
Ik heb altijd al gezegd dat hij autistisch was maar pas een kleine 10 jaar geleden is hij naar de psych geweest en deze heeft de diagnose gesteld. Mijn vader heeft altijd alleen vanuit eigen oogpunt kunnen denken, en wat hij denkt dat is zo. Hij heeft dus altijd gelijk (vindt hij) en als hij het niet krijgt, overschreeuwt hij je. Hij had hele rare eigenschappen. Natuurlijk, ook de empathie ontbrak. Hij kan je iets flikken en als je daarover kwaad wordt, dan ben je een zeur of wat dan ook en dan ligt het aan jou. Maar.... flik jij hem exact hetzelfde.... dan is het wat anders!
Hij zet je graag voor schut in gezelschap. Zo wilde hij vroeger altijd perse een tukje doen in de woonkamer. Ook als mijn vrienden erbij waren. En omdat op de bank geen plaats was, ging hij op de grond liggen waar iedereen bij was. Terwijl er nog een woonkamer was, terwijl hij ook naar boven had kunnen gaan.
We hadden vaak ruzie. Door zijn gebrek aan inlevingsvermogen ontstonden geregeld conflicten en ik ging een hekel aan hem krijgen. De buitenwacht had niets in de gaten want "het is toch zo'n zachtaardige en lieve man". Ja, naar buiten toe wel maar hij kon een etter zijn die je het bloed onder je nagels vandaan haalde.
Het huwelijk van mijn ouders is eigenlijk geen huwelijk. Het moet van 1 kant komen. Ook mijn moeder zet hij voor schut in gezelschap, en hij flikt haar ook van alles waar ze dan ruzie over krijgen. Stukje bij beetje heeft hij de liefde van mijn moeder voor hem eigenhandig afgebroken met zijn houding.
Toch is het niet dat hij geen vader voor mij is. Op sommige gebied kon ik goed met hem praten en i.t.t. mijn moeder was hij niet veroordelend als me iets was overkomen. Hij luisterde dan stil en zei verder niets maar je wist dat het hem wel aan het hart ging. Hij zag mij of mijn zus niet graag ongelukkig.
En hij zou zijn kinderen NOOIT in de steek hebben gelaten, hij is altijd onvoorwaardelijk een vader geweest en gebleven. Zelfs als wij aan de drugs waren geweest en we zouden hem in een neerwaartse spiraal hebben meegezogen.
Nu is hij 80 en heeft hij beginnend alzheimer. Het lijkt alsof zijn asperger is uitvergroot en je kunt niets meer met hem beginnen. Hij is daarmee zijn eigen ergste vijand, want hij eet niet goed en onderhoudt zichzelf niet goed, maar hij zal niet luisteren naar goed bedoelde adviezen. Mijn moeder is lang geleden gestopt met koken omdat ze niet meer tegen die kritiek kon altijd. Je kunt hem ook niet meer tevreden stellen. En ik wil hem hier in huis niet hebben want je wordt stapel gek van hem.
En als iemand een relatie heeft met iemand met asperger, dan roep ik, afgaande op mijn ervaring: REN en maak dat je weg komt.
donderdag 6 mei 2010 om 18:38
Beste Iones,
Wat je beschrijft klinkt op 1 ding na exact hetzelfde als mijn vader. Het enige is dat hij, niet bewust, ons voor schut zet. Wel onbewust!
Ik heb er nooit zo over nagedacht dat het een ziekte zou kunnen zijn los van het feit dat hij voornamelijk niet kon communiceren, verschrikkelijk eigenwijs was en idd nooit emotie toonde. Mijn broer en ik zijn ook echt door mijn moeder opgevoed, het voelde af en toe dat hij "die man was die elke zondag het vlees snijdt." En dat terwijl hij sinds ik 13 was al gepensioneerd was en dus ieder moment van de dag thuis was, omdat hij verder geen vrienden of hobby's heeft. etc.etc.etc. Mijn broer en ik probeerden hem ook zo vaak mogelijk te mijden omdat het gewoon verschikkelijk is/was om met hem om te gaan.
Nu is hij ook bijna 80 en heeft al 6 jaar Alzheimer...af en toe heeft hij buien waarin hij wel positiever lijkt, maar af en toe is er geen land met hem te bezeilen...en 5 minuten later weer...en 5 minuten later weer. Aangezien mijn moeder niet 24/7 bij hem kan zijn en hij niet slecht genoeg voor een tehuis is passen we in shifts op hem...maar je wordt daar geregeld echt gek en het verleden komt dan echt weer naar boven. Zo sneu voor mijn moeder!
Ik ben wel benieuwd hoe jij zelf ervaring hebt met bijvoorbeeld vrienden maken, emoties tonen, spreken in openbaar, open staan voor anderen etc. Ikzelf weet 99,9% zeker dat ik geen asperger heb, maar heb wel af en toe moeite om bijvoorbeeld met nieuwe mensen te communiceren, ik kijk altijd eerst de kat uit de boom bijvoorbeeld. Maar ik weet dat mijn broer daar veel meer moeite mee heeft..
Wat je beschrijft klinkt op 1 ding na exact hetzelfde als mijn vader. Het enige is dat hij, niet bewust, ons voor schut zet. Wel onbewust!
Ik heb er nooit zo over nagedacht dat het een ziekte zou kunnen zijn los van het feit dat hij voornamelijk niet kon communiceren, verschrikkelijk eigenwijs was en idd nooit emotie toonde. Mijn broer en ik zijn ook echt door mijn moeder opgevoed, het voelde af en toe dat hij "die man was die elke zondag het vlees snijdt." En dat terwijl hij sinds ik 13 was al gepensioneerd was en dus ieder moment van de dag thuis was, omdat hij verder geen vrienden of hobby's heeft. etc.etc.etc. Mijn broer en ik probeerden hem ook zo vaak mogelijk te mijden omdat het gewoon verschikkelijk is/was om met hem om te gaan.
Nu is hij ook bijna 80 en heeft al 6 jaar Alzheimer...af en toe heeft hij buien waarin hij wel positiever lijkt, maar af en toe is er geen land met hem te bezeilen...en 5 minuten later weer...en 5 minuten later weer. Aangezien mijn moeder niet 24/7 bij hem kan zijn en hij niet slecht genoeg voor een tehuis is passen we in shifts op hem...maar je wordt daar geregeld echt gek en het verleden komt dan echt weer naar boven. Zo sneu voor mijn moeder!
Ik ben wel benieuwd hoe jij zelf ervaring hebt met bijvoorbeeld vrienden maken, emoties tonen, spreken in openbaar, open staan voor anderen etc. Ikzelf weet 99,9% zeker dat ik geen asperger heb, maar heb wel af en toe moeite om bijvoorbeeld met nieuwe mensen te communiceren, ik kijk altijd eerst de kat uit de boom bijvoorbeeld. Maar ik weet dat mijn broer daar veel meer moeite mee heeft..
zaterdag 8 mei 2010 om 19:05
quote:LouLou1 schreef op 06 mei 2010 @ 18:38:
Beste Iones,
Wat je beschrijft klinkt op 1 ding na exact hetzelfde als mijn vader. Het enige is dat hij, niet bewust, ons voor schut zet. Wel onbewust!
maar als je hem daar achteraf op wijst, dan is het niet onbewust meer! Dan is hij op de hoogte! Om het de volgende keer doodleuk WEER te doen. mijn vader geeft helemaal NIETS om de gevoelens van anderen als hij iets in zijn hoofd heeft.
Ook mijn moeder wordt nu te zwaar belast voor iemand van haar leeftijd. MAar er is een persoonverbonden budget en die heeft jouw vader vast ook. Als bij hem alzheimer is geconstateerd, is voor hem misschien wel ergens dagopvang mogelijk en dan heeft je moeder vrij. Mijn vader gaat 3x per week naar de dagopvang en daar krijgt hij een soort bezigheidstherapie die hem sociale contacten biedt maar die ook zijn verstandelijke vermogen prikkelt zodat het alzheimerproces ietwat stagneert.
Wat betreft mijn eigen communicatieve vaardigheden: die zijn heel goed. En ..... dat heb ik ook weer van mijn vader! Die was makelaar en die stond heel goed aangeschreven bij de mensen, betrouwbaar, integer, heel goede adviseur etc.
Ik heb echter ook wel een paar eigenschappen die erop duiden dat ik "anders ben dan de anderen'. Asperger is het zeer zeker niet maar ik heb ADD. En ook dat maakt het leven wel gecompliceerder dan het al is.
Beste Iones,
Wat je beschrijft klinkt op 1 ding na exact hetzelfde als mijn vader. Het enige is dat hij, niet bewust, ons voor schut zet. Wel onbewust!
maar als je hem daar achteraf op wijst, dan is het niet onbewust meer! Dan is hij op de hoogte! Om het de volgende keer doodleuk WEER te doen. mijn vader geeft helemaal NIETS om de gevoelens van anderen als hij iets in zijn hoofd heeft.
Ook mijn moeder wordt nu te zwaar belast voor iemand van haar leeftijd. MAar er is een persoonverbonden budget en die heeft jouw vader vast ook. Als bij hem alzheimer is geconstateerd, is voor hem misschien wel ergens dagopvang mogelijk en dan heeft je moeder vrij. Mijn vader gaat 3x per week naar de dagopvang en daar krijgt hij een soort bezigheidstherapie die hem sociale contacten biedt maar die ook zijn verstandelijke vermogen prikkelt zodat het alzheimerproces ietwat stagneert.
Wat betreft mijn eigen communicatieve vaardigheden: die zijn heel goed. En ..... dat heb ik ook weer van mijn vader! Die was makelaar en die stond heel goed aangeschreven bij de mensen, betrouwbaar, integer, heel goede adviseur etc.
Ik heb echter ook wel een paar eigenschappen die erop duiden dat ik "anders ben dan de anderen'. Asperger is het zeer zeker niet maar ik heb ADD. En ook dat maakt het leven wel gecompliceerder dan het al is.
dinsdag 27 juli 2010 om 12:34
Hoi, ik vind nauwelijks informatie over kinderen van autisten. Zoals hierboven staat: "De autistische mens kan partner zijn, kind, collega of medeleerling". Maar helaas (en waarom wordt hier nooit iets over geschreven?) kun je ze ook als ouders hebben. Het is afschuwelijk om een autist als vader te hebben, in mijn geval had mijn moeder er ook trekken van. Om je hele leven te horen dat het aan jou als kind ligt, dat zij niet geinteresseerd in je zijn, is ziekmakend en heeft mij tot eind van mijn 30er jaren behoorlijk vertekend. Jaren heb ik in therapie gezeten, om de invloeden van thuis om te kunnen zetten naar iets positiefs. Als je kind het heeft, of je partner, dan ben je al volwassen als je met de afwijking te maken krijgt. Maar als je erin opgroeit , dan wordt je hele zelfbeeld, je wereldbeeld, de taak die je denkt te hebben, etc, van kleins af aan gevormd door mensen die alleen vanuit zichzelf denken en volledig voorbij gaan aan de behoeften van het kind. Ik weet zeker dat er heel, heel, héél veel mensen met zulke ouders levenslange problemen hebben. Er valt ook niet over te praten, want dan wordt het meteen weer op het bord van het kind (in dit geval ik) geschoven. Ik heb jaren depressies gehad, minderwaardigheidscomplexen, mezelf totaal maar dan ook totaal wegcijferen voor het geluk van anderen (want als ik voor mezelf op kwam was ik een egoist...). In die jaren van depressies heb ik geen seconde hoeven rekenen op hulp of interesse van mijn ouders, ik heb zelfs 9 jaar het contact verbroken vanwege hun totale desinteresse. Want, niet alleen waren ze er niet voor mij, ze vonden het ook nog eens lastig voor zichzelf dat het zo slecht met me ging! Hoe egoistisch kan een mens zijn? Het is ondraaglijk om zulke mensen als ouders te hebben. Ik hoop dat er in de toekomst meer te vinden zal zijn voor kinderen van autisten, het is een vergeten groep die ongelofelijk veel verdriet en pijn te verduren heeft. Ik heb het geluk dat ik me er enigszins van heb kunnen losmaken en uiteindelijk ben gaan inzien (na jaren depressies en therapie)dat niet ik, maar zijzelf een grote stoornis hebben. Mijn oudste broer heeft het ook. Ik en mijn jongste broer niet. Ik wens iedereen die in dezelfde schoenen staat als ik heel veel sterkte.
Ymadea
Ymadea
dinsdag 27 juli 2010 om 13:00
Beetje off topic misschien....
Onlangs een interessant stukje gelezen over het feit dat de diagnose Asperger/ADHD etc. steeds vaker gesteld wordt, maar dat de oorzaak ervan met name ligt in de verruiming van de definitie. Waar je vroeger nog gewoon 'normaal'was, kun je volgens de ruimere definitie al snel rekenen op een leuk labeltje. Dat laatste is natuurlijk erg prettig voor de bedrijven die goud geld verdienen aan de levenslange medicatie.
Ik vraag me wel eens af, of je zonder dat labeltje niet een heel normaal leven zou kunnen leiden, maar dat hetzelfde labletje je nu gelijk in een hokje drukt (Wajong etc.) waar je niet meer uitkomt.
Overbodig om te vermelden dat ik een groot wantrouwen jegens de farma industrie heb, en daardoor misschien ook selectief informatie tot me neem.
Onlangs een interessant stukje gelezen over het feit dat de diagnose Asperger/ADHD etc. steeds vaker gesteld wordt, maar dat de oorzaak ervan met name ligt in de verruiming van de definitie. Waar je vroeger nog gewoon 'normaal'was, kun je volgens de ruimere definitie al snel rekenen op een leuk labeltje. Dat laatste is natuurlijk erg prettig voor de bedrijven die goud geld verdienen aan de levenslange medicatie.
Ik vraag me wel eens af, of je zonder dat labeltje niet een heel normaal leven zou kunnen leiden, maar dat hetzelfde labletje je nu gelijk in een hokje drukt (Wajong etc.) waar je niet meer uitkomt.
Overbodig om te vermelden dat ik een groot wantrouwen jegens de farma industrie heb, en daardoor misschien ook selectief informatie tot me neem.
dinsdag 27 juli 2010 om 13:06
Ben het helemaal met je eens Richard. Maar ergens ligt er dus duidelijk wel een grens, namelijk als degene zelf, of de omgeving het echt als een probleem gaat ervaren. Neemt niet weg dat ik het dus wel met je eens bent wat betreft verruiming van de definitie, de farmaceutische industrie en labeltjes!
dinsdag 27 juli 2010 om 13:11
Ik zie dit topic ook nu pas. Met name het stuk van iones is herkenbaar. Mijn vader (God zij dank gescheiden van mijn moeder) heeft sinds een paar jaar het idee van Asperger omarmd. Hij verschuilt zich bij alles wat niet goed lijkt te gaan of waar hij geen zin in heeft achter de Asperger: "Ja, maar ik heb Asperger, ik kan dat niet." Of "Het heeft helemaal geen zin om jouw kant te laten horen, je kan bij een Asperger alleen maar luisteren." Misschien allemaal wel waar, maar ik word er hoorndol van. Ik ben blij dat ik tegenwoordig m'n eigen leven heb. Wat een tiran (zeg ik met alle respect en mededogen voor de aandoening)!
donderdag 29 juli 2010 om 07:38
Ik heb zelf PDD/NOS. Het lijkt me erg moeilijk om een kind op te voeden. Kan ik hem/haar wel geven waar hij/zij recht op heeft? Ik betwijfel dat. Ik kan enigszins wel met kinderen omgaan, maar dat is slechts oppervlakkig.
Ik krijg veel liefde van mijn ouders, die geen autisme hebben. Ze doen hun uiterste best om zo normaal mogelijk met me om te gaan, en ik denk dat ze dat goed doen. Het lijkt me zwaar om (als niet-autist) opgevoed te worden door ouders van wie één autisme heeft, en daarom emotioneel niet zo inlevend zijn, zoals jullie hierboven omschreven.
Ik krijg veel liefde van mijn ouders, die geen autisme hebben. Ze doen hun uiterste best om zo normaal mogelijk met me om te gaan, en ik denk dat ze dat goed doen. Het lijkt me zwaar om (als niet-autist) opgevoed te worden door ouders van wie één autisme heeft, en daarom emotioneel niet zo inlevend zijn, zoals jullie hierboven omschreven.
World of Warcraft: Legion
donderdag 29 juli 2010 om 08:22
quote:Richard035 schreef op 27 juli 2010 @ 13:00:Overbodig om te vermelden dat ik een groot wantrouwen jegens de farma industrie heb, en daardoor misschien ook selectief informatie tot me neem.Zonder helemaal op je verhaal in te gaan: er is geen medicatie direct tegen ass, De mensen met een ass die ik ken slikken medicatie vrijwel altijd tegen 'randverschijnselen' (variërend van depressie en psychoses tot ocd en overprikkeling). Aangezien deze medicatie dus niet direct samenhangt met de diagnose heeft de industrie ook niets aan een dergelijke diagnose. Je wantrouwen is in dit geval dus misplaatst (mogelijk niet wanneer het gaat om de opkomst van bipo's in de VS trouwens).
vrijdag 30 juli 2010 om 23:06
zaterdag 31 juli 2010 om 00:32
Hier nog iemand met Asperger vader. Ik hoor nu veel rampverhalen in dit topic, maar Asperger komt natuurlijk in veel vormen en gradaties voor. Bij mijn vader viel het gelukkig nog mee en het scheelde dat ik een erg sociale moeder heb die veel opgevangen heeft.
Zelf kan ik inmiddels goed omgaan met mijn vader's rare trekken, vooral omdat ik me in Asperger verdiept heb. Daardoor begrijp ik beter dat zijn gedrag niet gemeen of egoïstisch bedoeld is. Vroeger werd ik vaak gekwetst door zijn gedrag en desinteresse, maar nu weet ik dat hij gewoon niet beter KAN en vat ik het niet meer persoonlijk op.
Om een voorbeeld te noemen, het komt niet in zijn hoofd op om te vragen hoe mijn vakantie was (als hij zich al herinnert dat ik weg ben geweest). Ik weet nu dat dat geen egoïsme is; Als ik hem vertel over mijn vakantie luistert hij naar me, maar het komt gewoon niet in hem op om spontaan interesse te tonen. Als ik hem zie ga ik hem dan ook maar spontaan van alles over mijn leven vertellen zonder dat hij er naar vraagt.
Als ik hem om hulp vraag staat hij ook voor me klaar. Ik moet wel duidelijk aangeven wat ik wil, maar dan doet hij het ook.
Ik heb vooral afstand genomen, en mijn verwachtingen drastisch naar beneden geschroefd. Dat helpt veel. Nu zie ik hem vooral als een lieve zachtaardige man die het goed bedoelt en eigenlijk nog een klein jongetje van binnen is. Het is geen ideale sterke vaderfiguur maar ik heb 'vrede' met het verleden en hoe onze relatie nu gaat.
Zelf kan ik inmiddels goed omgaan met mijn vader's rare trekken, vooral omdat ik me in Asperger verdiept heb. Daardoor begrijp ik beter dat zijn gedrag niet gemeen of egoïstisch bedoeld is. Vroeger werd ik vaak gekwetst door zijn gedrag en desinteresse, maar nu weet ik dat hij gewoon niet beter KAN en vat ik het niet meer persoonlijk op.
Om een voorbeeld te noemen, het komt niet in zijn hoofd op om te vragen hoe mijn vakantie was (als hij zich al herinnert dat ik weg ben geweest). Ik weet nu dat dat geen egoïsme is; Als ik hem vertel over mijn vakantie luistert hij naar me, maar het komt gewoon niet in hem op om spontaan interesse te tonen. Als ik hem zie ga ik hem dan ook maar spontaan van alles over mijn leven vertellen zonder dat hij er naar vraagt.
Als ik hem om hulp vraag staat hij ook voor me klaar. Ik moet wel duidelijk aangeven wat ik wil, maar dan doet hij het ook.
Ik heb vooral afstand genomen, en mijn verwachtingen drastisch naar beneden geschroefd. Dat helpt veel. Nu zie ik hem vooral als een lieve zachtaardige man die het goed bedoelt en eigenlijk nog een klein jongetje van binnen is. Het is geen ideale sterke vaderfiguur maar ik heb 'vrede' met het verleden en hoe onze relatie nu gaat.
