Relaties
alle pijlers
Ik ben het zat...
zaterdag 31 juli 2010 om 20:14
Hi lezers,
Ik heb besloten om mijn verhaal met jullie te delen zodat ik een heldere visie heb op wat er nu in mijn leven speelt.
Ik ben de moeder van een dochter van 2 en heb nu bijna 4 jaar een relatie met mijn vriend. Wij hebben in onze relatie al heel wat meegemaakt, dingen die veel te ver zijn gegaan. Ik heb het dan over huiselijk geweld en veel verbaal geweld. Ik heb hier zelf ook een groot aandeel in gehad.
De laatste keer is nu denk ik 3 maanden geleden dat hij zichzelf niet kon beheersen en mij heeft aangeraakt, wat tot een gevecht heeft geleidt. Ik heb hem toen het huis uitgeschopt, hij woont nu weer bij zijn ouders. Tenminste, officieel op papier.
Het probleem is eigenlijk dat hij nu iedere dag bij ons is en financieel niets bijdraagt. Ik heb hier enigszins wel begrip voor omdat hij weinig geld heeft. Het zit me alleen dwars dat hij zijn ouders wel bijdraagt in de kosten terwijl hij altijd bij ons is.
Ik heb het hier met hem over gehad en hij vind dat hij het ziet als een kamer huren bij zijn ouders en dat dit bij zijn vaste lasten hoort omdat hij die afspraak nou eenmaal met zijn ouders heeft gemaakt maar ik vind dat ons kind ook onderhouden moet worden en niet alleen door mij.
Ik weet eigenlijk niet meer wat ik wil, het is niet alleen financieel maar de hele relatie lijkt wel op. Ik werk op dit moment 4 dagen maar kan niet echt op hem steunen, daarmee bedoel ik dat hij meer op zich neemt als ik er niet ben. Hij slaapt hier, eet hier maar draagt eigenlijk niets bij ondanks het feit dat hij veel meer vrije tijd heeft dan mij.
Daarnaast vind hij het nu belangrijk om zich bezig te houden met muziek en dus 3 keer in de week 4 a 5 uren weg is. Ik ben hier niet blij mee en ik kan hem ook niet goed duidelijk maken waarom. Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat ik eigenlijk bijna nooit op hem kan rekenen maar als het om muziek gaat is hij in ene wel die verantwoordelijke kerel.
Ik weet eigenlijk niet wat ik wil en wat ik moet doen. Ik kan hem ook niet goed duidelijk maken wat ik wil. Ik weet het gewoon niet meer.
Ik heb besloten om mijn verhaal met jullie te delen zodat ik een heldere visie heb op wat er nu in mijn leven speelt.
Ik ben de moeder van een dochter van 2 en heb nu bijna 4 jaar een relatie met mijn vriend. Wij hebben in onze relatie al heel wat meegemaakt, dingen die veel te ver zijn gegaan. Ik heb het dan over huiselijk geweld en veel verbaal geweld. Ik heb hier zelf ook een groot aandeel in gehad.
De laatste keer is nu denk ik 3 maanden geleden dat hij zichzelf niet kon beheersen en mij heeft aangeraakt, wat tot een gevecht heeft geleidt. Ik heb hem toen het huis uitgeschopt, hij woont nu weer bij zijn ouders. Tenminste, officieel op papier.
Het probleem is eigenlijk dat hij nu iedere dag bij ons is en financieel niets bijdraagt. Ik heb hier enigszins wel begrip voor omdat hij weinig geld heeft. Het zit me alleen dwars dat hij zijn ouders wel bijdraagt in de kosten terwijl hij altijd bij ons is.
Ik heb het hier met hem over gehad en hij vind dat hij het ziet als een kamer huren bij zijn ouders en dat dit bij zijn vaste lasten hoort omdat hij die afspraak nou eenmaal met zijn ouders heeft gemaakt maar ik vind dat ons kind ook onderhouden moet worden en niet alleen door mij.
Ik weet eigenlijk niet meer wat ik wil, het is niet alleen financieel maar de hele relatie lijkt wel op. Ik werk op dit moment 4 dagen maar kan niet echt op hem steunen, daarmee bedoel ik dat hij meer op zich neemt als ik er niet ben. Hij slaapt hier, eet hier maar draagt eigenlijk niets bij ondanks het feit dat hij veel meer vrije tijd heeft dan mij.
Daarnaast vind hij het nu belangrijk om zich bezig te houden met muziek en dus 3 keer in de week 4 a 5 uren weg is. Ik ben hier niet blij mee en ik kan hem ook niet goed duidelijk maken waarom. Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat ik eigenlijk bijna nooit op hem kan rekenen maar als het om muziek gaat is hij in ene wel die verantwoordelijke kerel.
Ik weet eigenlijk niet wat ik wil en wat ik moet doen. Ik kan hem ook niet goed duidelijk maken wat ik wil. Ik weet het gewoon niet meer.
zondag 1 augustus 2010 om 05:28
zondag 1 augustus 2010 om 05:50
Ik ga mijn tanden poetsen en naar bed, straks de poes van dochterlief ophalen, dochter moet werken vandaag en aangezien ze met 1 kat van mij ( Gompie) zich helemaal kan uitleven,spelen vechten en kroelen ,en dus dan niet de hele dag alleen is haal ik haar op en ja ik ben ook gek op haar , dochter woont gelukkig om de hoek
zondag 1 augustus 2010 om 09:56
quote:vlindertje198 schreef op 01 augustus 2010 @ 09:40:
Wat hij toevoegt? Het kan gezellig met hem zijn, hij helpt me wel met de kleine naar de creche brengen en mij naar mijn werk brengen. En hij zorgt ervoor dat ik me niet al te eenzaam voel.
is dat alles? is dat een reden om bij deze lummel te blijven? gezellig hebben kan met vrienden. vervoer kun je zelf regelen en om je niet eenzaam te voelen kun je ook een kat nemen.
ik snap het niet.
Wat hij toevoegt? Het kan gezellig met hem zijn, hij helpt me wel met de kleine naar de creche brengen en mij naar mijn werk brengen. En hij zorgt ervoor dat ik me niet al te eenzaam voel.
is dat alles? is dat een reden om bij deze lummel te blijven? gezellig hebben kan met vrienden. vervoer kun je zelf regelen en om je niet eenzaam te voelen kun je ook een kat nemen.
ik snap het niet.
zondag 1 augustus 2010 om 10:01
quote:vlindertje198 schreef op 01 augustus 2010 @ 09:40:
En hij zorgt ervoor dat ik me niet al te eenzaam voel.
Nee, het lijkt me absoluut niet eenzaam met een gewelddadige man die niet met zijn poten van je af kan blijven, muziek belangrijker vindt dan jou en je dochter, geen ruk uitvoert thuis en uren per dag weg is.
Die eenzaamheid lijkt me best te verdragen als je je op de zorg voor je dochter zou richten, op het creëren van een veilig thuis zonder ruzie en spanningen.
Jij bent blij met de kruimels, terwijl je het hele brood verdient.
Jouw eigenwaarde is is gedaald tot beneden het vriespunt, daarom laat jij je zo behandelen.
En hij zorgt ervoor dat ik me niet al te eenzaam voel.
Nee, het lijkt me absoluut niet eenzaam met een gewelddadige man die niet met zijn poten van je af kan blijven, muziek belangrijker vindt dan jou en je dochter, geen ruk uitvoert thuis en uren per dag weg is.
Die eenzaamheid lijkt me best te verdragen als je je op de zorg voor je dochter zou richten, op het creëren van een veilig thuis zonder ruzie en spanningen.
Jij bent blij met de kruimels, terwijl je het hele brood verdient.
Jouw eigenwaarde is is gedaald tot beneden het vriespunt, daarom laat jij je zo behandelen.
zondag 1 augustus 2010 om 10:05
quote:vlindertje198 schreef op 01 augustus 2010 @ 09:40:
Wat hij toevoegt? Het kan gezellig met hem zijn, hij helpt me wel met de kleine naar de creche brengen en mij naar mijn werk brengen. En hij zorgt ervoor dat ik me niet al te eenzaam voel.Vind je dat belangrijker dan een stabiele leefomgeving voor je dochter? Er zijn ook manieren om iets aan je eenzaamheid te doen zonder dat de dochter daaronder lijdt
Wat hij toevoegt? Het kan gezellig met hem zijn, hij helpt me wel met de kleine naar de creche brengen en mij naar mijn werk brengen. En hij zorgt ervoor dat ik me niet al te eenzaam voel.Vind je dat belangrijker dan een stabiele leefomgeving voor je dochter? Er zijn ook manieren om iets aan je eenzaamheid te doen zonder dat de dochter daaronder lijdt
zondag 1 augustus 2010 om 10:34
Wat is dat toch met die vrouwen die willens en wetens in een gewelddadige relatie blijven zitten en daarbij hun kind blootstellen aan geweld en allerlei andere zaken die een kind helemaal niet hoort mee te maken alleen omdat ze bang zijn eenzaam te zullen zijn en nooit meer een ander te zullen vinden?
Je hebt de verantwoording voor een kind, de verantwoording dat ze op kan groeien in een stabiele liefdevolle omgeving. En dan gaan mekkeren over eenzaamheid en nooit meer iemand kunnen vinden? Daar ben je zelf bij hoor. Net zoals je er zelf bij bent dat je deze "relatie" laat doorsudderen terwijl je heel goed weet wat voor schade je dochter en jij hiervan ondervinden. Triest.
Je hebt de verantwoording voor een kind, de verantwoording dat ze op kan groeien in een stabiele liefdevolle omgeving. En dan gaan mekkeren over eenzaamheid en nooit meer iemand kunnen vinden? Daar ben je zelf bij hoor. Net zoals je er zelf bij bent dat je deze "relatie" laat doorsudderen terwijl je heel goed weet wat voor schade je dochter en jij hiervan ondervinden. Triest.
zondag 1 augustus 2010 om 13:19
quote:vlindertje198 schreef op 31 juli 2010 @ 23:06:
Bedankt voor alle reacties, Als ik alles op een rijtje zet weet ik dat ik ermee moet kappen. Dat ik blijf proberen heeft denk ik meer te maken met mijn eigen onzekerheid en angst dat ik geen nieuwe partner kan vinden en alleen blijf. Ik heb mezelf erg emotioneel afhankelijk gemaakt van hem. Ik was net uit een depressie toen ik hem ontmoette en ben bang dat ik weer instort als ik onze relatie verbreek.
Meid, jij zegt het tenminste eerlijk, je bent bang dat je geen nieuwe partner kan vinden, dit is idd een reden waarom je zou kunnen doorgaan, maar ik zou zeggen je kan er alleen maar op vooruit gaan. En soms moet je even door een zure appel heenbijten, maar je hebt je dochtertje, en ik zou zeggen kap er mee.
Veel Sterkte.
Bedankt voor alle reacties, Als ik alles op een rijtje zet weet ik dat ik ermee moet kappen. Dat ik blijf proberen heeft denk ik meer te maken met mijn eigen onzekerheid en angst dat ik geen nieuwe partner kan vinden en alleen blijf. Ik heb mezelf erg emotioneel afhankelijk gemaakt van hem. Ik was net uit een depressie toen ik hem ontmoette en ben bang dat ik weer instort als ik onze relatie verbreek.
Meid, jij zegt het tenminste eerlijk, je bent bang dat je geen nieuwe partner kan vinden, dit is idd een reden waarom je zou kunnen doorgaan, maar ik zou zeggen je kan er alleen maar op vooruit gaan. En soms moet je even door een zure appel heenbijten, maar je hebt je dochtertje, en ik zou zeggen kap er mee.
Veel Sterkte.
Wie zon brengt in het leven van anderen, kan de stralen niet weghouden van zichzelf.
