Relaties
alle pijlers
Verbroken relatie, kletstopic
zondag 25 juli 2010 om 19:55
Hallo allemaal,
Ik heb zojuist mijn relatie van bijna 6 maanden verbroken. Het doet pijn, maar ik denk dat ik de juiste beslissing heb genomen. Ik ben gewoonweg niet gelukkig met hem. Dit komt o.a. door verschillende karakters en geen juiste draai naar elkaar toe kunnen vinden. Ik wilde het vandaag, na een ruzie, face-to-face uitmaken, maar ik kreeg de kans niet. Mocht niet langskomen. Dus heb ik hem een brief gestuurd, want ik wilde gewoon niet langer wachten. Heel onpersoonlijk, maar ik denk dat het voor hem niet als een verrassing is gekomen. Ik kreeg een reactie terug dat hij er over na ging denken.
Ik voel me moe, maar tegelijkertijd ook opgelucht.
Er zijn ongetwijfeld mensen hier die in hetzelfde schuitje zitten. Misschien kunnen we kletsen over van alles. Het verloop, het liefdesverdriet, elkaar een hart onder de riem steken.
Wie volgt?
Groetjes,
Stien
Ik heb zojuist mijn relatie van bijna 6 maanden verbroken. Het doet pijn, maar ik denk dat ik de juiste beslissing heb genomen. Ik ben gewoonweg niet gelukkig met hem. Dit komt o.a. door verschillende karakters en geen juiste draai naar elkaar toe kunnen vinden. Ik wilde het vandaag, na een ruzie, face-to-face uitmaken, maar ik kreeg de kans niet. Mocht niet langskomen. Dus heb ik hem een brief gestuurd, want ik wilde gewoon niet langer wachten. Heel onpersoonlijk, maar ik denk dat het voor hem niet als een verrassing is gekomen. Ik kreeg een reactie terug dat hij er over na ging denken.
Ik voel me moe, maar tegelijkertijd ook opgelucht.
Er zijn ongetwijfeld mensen hier die in hetzelfde schuitje zitten. Misschien kunnen we kletsen over van alles. Het verloop, het liefdesverdriet, elkaar een hart onder de riem steken.
Wie volgt?
Groetjes,
Stien
zondag 25 juli 2010 om 20:19
Hier ook afgelopen week relatie na 1,5 jaar verbroken.
Hadden het best ok samen, maar beetje zelfde als jij: verschillende karakters en vooral verschillende manier van indelen van ons leven wat ons uiteindelijk opgebroken heeft.
Samen uitgemaakt en heel rustig zijn spulletjes weer naar zijn eigen huis etc. Ben niet echt superverdrietig, dus was toch wel de juiste keuze. Maar moet ook weer wennen aan het alleen zijn, en mis natuurlijk wel de leuke dingen...
Hadden het best ok samen, maar beetje zelfde als jij: verschillende karakters en vooral verschillende manier van indelen van ons leven wat ons uiteindelijk opgebroken heeft.
Samen uitgemaakt en heel rustig zijn spulletjes weer naar zijn eigen huis etc. Ben niet echt superverdrietig, dus was toch wel de juiste keuze. Maar moet ook weer wennen aan het alleen zijn, en mis natuurlijk wel de leuke dingen...
zondag 25 juli 2010 om 20:34
quote:Mozzarella schreef op 25 juli 2010 @ 20:19:
Hier ook afgelopen week relatie na 1,5 jaar verbroken.
Hadden het best ok samen, maar beetje zelfde als jij: verschillende karakters en vooral verschillende manier van indelen van ons leven wat ons uiteindelijk opgebroken heeft.
Samen uitgemaakt en heel rustig zijn spulletjes weer naar zijn eigen huis etc. Ben niet echt superverdrietig, dus was toch wel de juiste keuze. Maar moet ook weer wennen aan het alleen zijn, en mis natuurlijk wel de leuke dingen...Ik ben ook weg gegaan maar wel super verdrietig...is het dan niet de juiste keuze? waarom doet dit zo pijn zo veeeeel pijn...is het normaal zoveel tehuilen en te missen..het gevoel te hebben dat je geamputeerd bent?
Hier ook afgelopen week relatie na 1,5 jaar verbroken.
Hadden het best ok samen, maar beetje zelfde als jij: verschillende karakters en vooral verschillende manier van indelen van ons leven wat ons uiteindelijk opgebroken heeft.
Samen uitgemaakt en heel rustig zijn spulletjes weer naar zijn eigen huis etc. Ben niet echt superverdrietig, dus was toch wel de juiste keuze. Maar moet ook weer wennen aan het alleen zijn, en mis natuurlijk wel de leuke dingen...Ik ben ook weg gegaan maar wel super verdrietig...is het dan niet de juiste keuze? waarom doet dit zo pijn zo veeeeel pijn...is het normaal zoveel tehuilen en te missen..het gevoel te hebben dat je geamputeerd bent?
zondag 25 juli 2010 om 20:52
Hey Mozarella en Butterfly14.....wat fijn, jullie reacties.
Butterfly...het is normaal dat je verdriet hebt, ook als je zelf bent weggegaan. Zo'n keuze maak je vaak rationeel, omdat je weet dat het nooit zal werken. Maar dat betekent niet dat je niet gek bent op iemand, dat je niet van zo iemand kan houden. Dus het is niet gek dat je iemand mist. En dat geldt ook voor Mozarella.
Ik mis mijn (ex)vriend nu ook al. En twijfel nu ook al of ik wel de juiste keuze heb gemaakt. Maar is dat niet een fase die bij liefdesverdriet hoort? Doorzetten, denk ik. En mezelf blijven herinneren waarom ik deze stap heb gezet. Ik ben twee en een half jaar geleden gescheiden en ik heb toentertijd met mezelf een afspraak gemaakt dat ik voor mezelf ga kiezen, lief moet zijn voor mezelf. En dat als ik een nieuwe relatie zou aangaan, dat het leuk en gezellig moet zijn. Natuurlijk kan dat niet altijd zo zijn, maar ik mag dat toch wel verwachten van een beginnende relatie?
Butterfly...het is normaal dat je verdriet hebt, ook als je zelf bent weggegaan. Zo'n keuze maak je vaak rationeel, omdat je weet dat het nooit zal werken. Maar dat betekent niet dat je niet gek bent op iemand, dat je niet van zo iemand kan houden. Dus het is niet gek dat je iemand mist. En dat geldt ook voor Mozarella.
Ik mis mijn (ex)vriend nu ook al. En twijfel nu ook al of ik wel de juiste keuze heb gemaakt. Maar is dat niet een fase die bij liefdesverdriet hoort? Doorzetten, denk ik. En mezelf blijven herinneren waarom ik deze stap heb gezet. Ik ben twee en een half jaar geleden gescheiden en ik heb toentertijd met mezelf een afspraak gemaakt dat ik voor mezelf ga kiezen, lief moet zijn voor mezelf. En dat als ik een nieuwe relatie zou aangaan, dat het leuk en gezellig moet zijn. Natuurlijk kan dat niet altijd zo zijn, maar ik mag dat toch wel verwachten van een beginnende relatie?
zondag 25 juli 2010 om 20:57
Het is idd de fase die na liefdesverdriet komt. Kan ook wel vergeleken worden met een rouwfase (hoop dat niemand over deze vergelijking valt). Alles wat je dacht dat was is niet meer en dat heeft tijd nodig. Afleiding zoeken, het per dag aankijken en idd herinneren waarom het uit is. Wat ik altijd deed was dat ik dan dacht: het was nog niet zo erg dat hij zus en zo was of dit en dat deed... ik ging lopen wegstrepen, alles om hem terug te willen. Maar geloof me, begin daar niet aan want mocht je daarmee succes hebben, dan begint alles weer van voor af aan. Blijf staan waar je voor staat en je zult er sterker uitkomen
zondag 25 juli 2010 om 21:00
Ja, ik weet dat hij er op terug gaat komen en probeer ook wel heel sterk te blijven. Ik heb hem nog wel even telefonisch gesproken later en hem gezegd dat ik verder niet boos ben. Dat ben ik ook niet. Geef hem niet de schuld en weet van mezelf dat ik ook niet de makkelijkste ben. Maar het werkt gewoon niet voor mij.
Spreek je jouw ex nog wel eens elastiekje? Of kunnen jullie elkaar met rust laten?
Spreek je jouw ex nog wel eens elastiekje? Of kunnen jullie elkaar met rust laten?
zondag 25 juli 2010 om 21:25
Ja het doet pijn he,. en zelfs ik begin al weer te twijfelen, en heel erg mijn eigen aandeel te zien hier in.
Begin meer me zelf de schuld te geven.....
Ik heb net als jij gezegd stien dat ik niet boos ben...de mijne doet nogal hatelijk dat is zijn manier om te proberen vergeten en hij sluit zich gewoon helemaal af.
en elastiekje je kan het een beetje vergelijken idd met een rouwproces
Begin meer me zelf de schuld te geven.....
Ik heb net als jij gezegd stien dat ik niet boos ben...de mijne doet nogal hatelijk dat is zijn manier om te proberen vergeten en hij sluit zich gewoon helemaal af.
en elastiekje je kan het een beetje vergelijken idd met een rouwproces
zondag 25 juli 2010 om 21:29
@ stien sorry heb even onder je loepje gekeken..je bent toch niet om de reden weg gegaan dat je je partner niet vertrouwd??
Je hebt misschien idd een tik opgelopen door wat je ex man je gfeflikt heeft...daardoor ben je beschadigd..
Hoop niet dat jou onzekerheid heeft geleidt tot een breuk tussen jou en je partner nu...
Je hebt misschien idd een tik opgelopen door wat je ex man je gfeflikt heeft...daardoor ben je beschadigd..
Hoop niet dat jou onzekerheid heeft geleidt tot een breuk tussen jou en je partner nu...
zondag 25 juli 2010 om 21:59
voor jullie!
Ook al hebben jullie zelf besloten het uit te maken, dat betekent niet dat het niet enorm pijn doet!
Wat dat betreft mag ik me gelukkig prijzen dat het met mijn verdriet wel meevalt. (en zelfs dat vind ik dan juist weer pijnlijk, heb ik het zo ver laten komen dat het meer een opluchting is?)
Heb ook heel erg wat jij schrijft Butterfly, hoe langer het uit is, hoe meer ik de negatieve dingen vergeet, en hoe meer ik de positieve dingen mis.
Zat vandaag ook steeds vaker te denken dat het misschien allemaal best meeviel, en ik misschien veel te veel zat te zeiken... maar als ik dan weer terugdenk aan hoe vaak ik al zat te twijfelen omdat ik me weer aan iets van hem ergerde... dan weet ik weer waarom het niet ging. We pasten gewoon toch echt niet bij elkaar, ook al wilden we dat beiden graag. Goed om me af en toe bewust te herinneren wat er stom was...
Stien, je ex zal er nog op terug komen, bedoel je daarmee dat hij je graag terugwil?
Ook al hebben jullie zelf besloten het uit te maken, dat betekent niet dat het niet enorm pijn doet!
Wat dat betreft mag ik me gelukkig prijzen dat het met mijn verdriet wel meevalt. (en zelfs dat vind ik dan juist weer pijnlijk, heb ik het zo ver laten komen dat het meer een opluchting is?)
Heb ook heel erg wat jij schrijft Butterfly, hoe langer het uit is, hoe meer ik de negatieve dingen vergeet, en hoe meer ik de positieve dingen mis.
Zat vandaag ook steeds vaker te denken dat het misschien allemaal best meeviel, en ik misschien veel te veel zat te zeiken... maar als ik dan weer terugdenk aan hoe vaak ik al zat te twijfelen omdat ik me weer aan iets van hem ergerde... dan weet ik weer waarom het niet ging. We pasten gewoon toch echt niet bij elkaar, ook al wilden we dat beiden graag. Goed om me af en toe bewust te herinneren wat er stom was...
Stien, je ex zal er nog op terug komen, bedoel je daarmee dat hij je graag terugwil?
maandag 26 juli 2010 om 08:55
Goedemorgen allemaal...iedereen het nachtje weer goed doorgekomen? Ik heb liggen dromen joh! Allemaal van die gekke, korte droompjes. Dat ik opeens weer bij m'n ouders thuiswoonde...hihi...moet er niet aan denken.
Ik herken dat wel wat Mozarella schrijft. Je gaat je lopen afvragen of het allemaal niet meeviel. Of je zelf niet te veel liep te zeiken. Ik probeer me ook wel de leuke dingen te herinneren, maar hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik er achter kom dat die leuke herinneringen er sinds de laatste tijd echt niet meer zijn. We liepen echt alleen maar te kibbelen. En dan escaleerde het weer en dan beloofden we elkaar lief te zijn en prompt de volgende dag, weer mis.
Ja, ik denk dat mijn ex er wel op terug gaat komen. Hij neemt die ruziepartijtjes helemaal niet zo zwaar. Vind dat dat onze startstrubbelingen zijn, mede omdat we allebei rond de 40 zijn, allebei onze ervaringen achter de rug hebben en er niet onbevangen in kunnen gaan. Maar ik wil helemaal geen startstrubbelingen!! Ik wil van verliefdheid op een roze wolkje kunnen drijven. Pfffff...naïef misschien.
Ik herken dat wel wat Mozarella schrijft. Je gaat je lopen afvragen of het allemaal niet meeviel. Of je zelf niet te veel liep te zeiken. Ik probeer me ook wel de leuke dingen te herinneren, maar hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik er achter kom dat die leuke herinneringen er sinds de laatste tijd echt niet meer zijn. We liepen echt alleen maar te kibbelen. En dan escaleerde het weer en dan beloofden we elkaar lief te zijn en prompt de volgende dag, weer mis.
Ja, ik denk dat mijn ex er wel op terug gaat komen. Hij neemt die ruziepartijtjes helemaal niet zo zwaar. Vind dat dat onze startstrubbelingen zijn, mede omdat we allebei rond de 40 zijn, allebei onze ervaringen achter de rug hebben en er niet onbevangen in kunnen gaan. Maar ik wil helemaal geen startstrubbelingen!! Ik wil van verliefdheid op een roze wolkje kunnen drijven. Pfffff...naïef misschien.
maandag 26 juli 2010 om 10:24
Hoi dames,
Wat rot voor jullie dat de relaties verbroken zijn.
Ik zelf ga waarschijnlijk ook weg bij mijn vriend. Vooral omdat ik veel wil reizen en wil zien van de wereld en het idee van een relatie me nogal benauwd op dit moment.
Ik ben ook niet blij met mijn huidige woonplaats, we wonen nu 4 maanden samen en ben hier nog steeds heel ongelukkig. Ik mis de mensen in het noorden.
Mijn vriend is een lieve jongen, maar heeft weinig ervaring met relaties, hij is af en toe ook erg lomp met uitspraken.
Wel vaker heb ik gedacht: is dit het nou voor de rest van mijn leven, voor altijd bij hem zijn.
Ik heb ook een beetje bindingsangst en andere issues.
Voor mij loopt het dus gewoon niet meer, heb op werk al ontslag genomen nu moet ik alleen nog mijn moeder vragen of ze me kan ophalen binnenkort met al mijn spullen. Oh en ik moet het hem vertellen maar heb geen idee hoe.
Iemand tips?
Wat rot voor jullie dat de relaties verbroken zijn.
Ik zelf ga waarschijnlijk ook weg bij mijn vriend. Vooral omdat ik veel wil reizen en wil zien van de wereld en het idee van een relatie me nogal benauwd op dit moment.
Ik ben ook niet blij met mijn huidige woonplaats, we wonen nu 4 maanden samen en ben hier nog steeds heel ongelukkig. Ik mis de mensen in het noorden.
Mijn vriend is een lieve jongen, maar heeft weinig ervaring met relaties, hij is af en toe ook erg lomp met uitspraken.
Wel vaker heb ik gedacht: is dit het nou voor de rest van mijn leven, voor altijd bij hem zijn.
Ik heb ook een beetje bindingsangst en andere issues.
Voor mij loopt het dus gewoon niet meer, heb op werk al ontslag genomen nu moet ik alleen nog mijn moeder vragen of ze me kan ophalen binnenkort met al mijn spullen. Oh en ik moet het hem vertellen maar heb geen idee hoe.
Iemand tips?
maandag 26 juli 2010 om 12:26
Herkenbaar Stien. Dat je elkaar belooft lief te zijn en dat het dan toch meteen weer mis gaat. Had ik ook heel erg. We konden echt heel goed praten over de dingen die niet werkten tussen ons (veel beter dan met exen hiervoor). Dus dat gaf elke keer weer hoop, en dan konden we er weer even tegenaan. Maar altijd zakte het na een tijdje weer af en begonnen dezelfde ergernissen weer.
Goed dat je duidelijk weet wat je wilt nu. En wees sterk he, als 'ie weer belt. Je hebt niet voor niks deze beslissing genomen.
En jaaaa, ik wil ook weer een roze wolkje!
(wat me meteen ook bang maakt: stel nou dat ik weer verliefd wordt, dan ben ik zoooo bang om op mijn bek te gaan! Hebben jullie dat ook?)
Rogue, wat vervelend dat het je allemaal benauwd nu. Is het echt dat het niet werkt voor je, of speelt het wennen en je pietsie bindingsangst een te grote rol hierin? Vind je HEM niet leuk, of de situatie? Nou ja, maakt ook niet uit, want volgens mij heb je je besluit al genomen. Tips heb ik niet echt. Blijft altijd lastig!
Goed dat je duidelijk weet wat je wilt nu. En wees sterk he, als 'ie weer belt. Je hebt niet voor niks deze beslissing genomen.
En jaaaa, ik wil ook weer een roze wolkje!
(wat me meteen ook bang maakt: stel nou dat ik weer verliefd wordt, dan ben ik zoooo bang om op mijn bek te gaan! Hebben jullie dat ook?)
Rogue, wat vervelend dat het je allemaal benauwd nu. Is het echt dat het niet werkt voor je, of speelt het wennen en je pietsie bindingsangst een te grote rol hierin? Vind je HEM niet leuk, of de situatie? Nou ja, maakt ook niet uit, want volgens mij heb je je besluit al genomen. Tips heb ik niet echt. Blijft altijd lastig!
maandag 26 juli 2010 om 17:55
mijn realtie is ook over van 5.5 jaar. het is moeilijk en het doet pijn. ik denk de hele dag nergens anders aan. je hoopt idd dat het goed komt. maar hij veranderd gewoon niet.soms heb ik ook me zwakke momenten bijvoorbeeld als hij me belt of smst.
hij heeft geldproblemen en ik vind het daardoor nog moeilijker omdat ik hem zo graag wil helpen. en hem ook een leuk leven gun.
sterkte dames
hij heeft geldproblemen en ik vind het daardoor nog moeilijker omdat ik hem zo graag wil helpen. en hem ook een leuk leven gun.
sterkte dames
maandag 26 juli 2010 om 18:06
Stien: NIET bellen! Ga even iets heel anders doen, rondje wandelen zonder telefoon, een nieuw recept opzoeken...
Hoi Ninadv Heb je verhaal even gelezen op een ander topic en daarom: goed dat je er een punt achter hebt gezet! Als hij zich niet laat helpen sleurt 'ie je alleen maar mee in zijn geldproblemen. Gun vooral jezelf een leuk leven! Wel moeilijk om zoiets een twee drie los te laten, dat kan ik me voorstellen. Maar ik vind het een pluim waard dat je voor jezelf hebt gekozen!
Hoi Ninadv Heb je verhaal even gelezen op een ander topic en daarom: goed dat je er een punt achter hebt gezet! Als hij zich niet laat helpen sleurt 'ie je alleen maar mee in zijn geldproblemen. Gun vooral jezelf een leuk leven! Wel moeilijk om zoiets een twee drie los te laten, dat kan ik me voorstellen. Maar ik vind het een pluim waard dat je voor jezelf hebt gekozen!
maandag 26 juli 2010 om 19:06
@Mozarella: goh, ik merk dat ik schrik dat het uit is gegaan tussen jou en je vriend! Vooral omdat ik vaak herkenning bij jou vond..
Misschien wil je hier geen antwoord op geven omdat het persoonlijke vragen zijn, maar wat heeft bij jullie de doorslag gegeven? En staat je (ex-)vriend er hetzelfde in als jij? Was er geen verandering in de ergernissen die jullie bij elkaar hadden, in de zin van meer acceptatie?
In ieder geval knap dat je een knoop hebt doorgehakt. Ik hoop dat dat voor rust zorgt en dat je je vertrouwen in de toekomst weer vindt. Relaties blijven moeilijk (vind ik) maar zeker de moeite waard om aan te gaan..
Misschien wil je hier geen antwoord op geven omdat het persoonlijke vragen zijn, maar wat heeft bij jullie de doorslag gegeven? En staat je (ex-)vriend er hetzelfde in als jij? Was er geen verandering in de ergernissen die jullie bij elkaar hadden, in de zin van meer acceptatie?
In ieder geval knap dat je een knoop hebt doorgehakt. Ik hoop dat dat voor rust zorgt en dat je je vertrouwen in de toekomst weer vindt. Relaties blijven moeilijk (vind ik) maar zeker de moeite waard om aan te gaan..
maandag 26 juli 2010 om 20:46
Hoihoi, mijn relatie is ook over, puur omdat ik er aan onderdoor ging. Pathalogisch leugenaar is hij. Na zijn laatste leugen, hij sliep weer eens niet in zijn eigen bed en beweerde van wel, heb ik hem verteld dat ik geen enkel respect meer voel voor hem. Uiteraard was ik een hoer en een slet en hoopte hij dat ik tegen een boom mezelf dood zou rijden. Maar een uur daarna wilde hij me niet kwijt uit zijn leven.
We hadden de afspraak dat ik hem zou melden als hij na de zoveelste stoplicht-situatie echt geen kans meer maakte.
Ik heb het hem gezegd. Uit ervaring wist dat hij achter me aan zou blijven lopen. Maar dit keer wil ik sterk zijn en hem niet terugnemen. Die smsjes sterken me wel, omdat ik weet dat hij dan tenminste nog wel voor me voelt. Maar ik wil niet meer van die smsjes afhankelijk zijn en wil dat hij me voor altijd laat rusten, loslaat en nooit meer iets van zichzelf laat horen.
Het is een machtsspel geworden. Als hij smst en ik reageer niet, dan voel ik me goed. Ik wil me aan me belofte houden: van mij zul je niets meer horen. Elke dag mag ik weer een turfje zetten als ik niet op hem reageer.
Maar als hij niet smst dan voel ik me vreselijk. Bijna elke dag smst hij maar soms zomaar een dag niet. En vandaag is zo'n dag. En dan weet ik dat hij bij een volgende vriendin zit en bij haar, net als hij bij mij deed, zijn telefoon diep in zijn zak heeft zitten. En dat doet zo'n pijn....ik ken hem zo goed, dat ik door zijn sms gedrag weet wat hij uitspookt. Het doet zo'n pijn omdat ineens alles weer zo dubbel en dwars fake is geweest. Het gaat hem helemaal niet om mij, het gaat hem om een vrouw die hij kan misbruiken.
Ik voel me vreselijk debiel, omdat ik van hem af wil, niet meer aan hem wil denken, niet meer weten wil wat hij doet, maar mijn gedachten gaan elke keer weer naar hem uit....juist temeer op zo'n stiltedag. Als ik nu een sms van hem zou krijgen, dan voel ik me weer beter...
Zucht, wat is het toch heftig om dit pad te lopen, om niet meer afhankelijk te zijn van hem en daarna van geen enkele vent meer.... Gelukkig heb ik contact met een ex uit zijn vroege verleden. Zij vertelt me ook dat het afkicken is van hem en dat kan alleen maar op de harde manier. Niets, noppes, nada meer.
Sterkte aan mezelf, sterkte aan jullie die ook dat zware pad bewandelen...
We hadden de afspraak dat ik hem zou melden als hij na de zoveelste stoplicht-situatie echt geen kans meer maakte.
Ik heb het hem gezegd. Uit ervaring wist dat hij achter me aan zou blijven lopen. Maar dit keer wil ik sterk zijn en hem niet terugnemen. Die smsjes sterken me wel, omdat ik weet dat hij dan tenminste nog wel voor me voelt. Maar ik wil niet meer van die smsjes afhankelijk zijn en wil dat hij me voor altijd laat rusten, loslaat en nooit meer iets van zichzelf laat horen.
Het is een machtsspel geworden. Als hij smst en ik reageer niet, dan voel ik me goed. Ik wil me aan me belofte houden: van mij zul je niets meer horen. Elke dag mag ik weer een turfje zetten als ik niet op hem reageer.
Maar als hij niet smst dan voel ik me vreselijk. Bijna elke dag smst hij maar soms zomaar een dag niet. En vandaag is zo'n dag. En dan weet ik dat hij bij een volgende vriendin zit en bij haar, net als hij bij mij deed, zijn telefoon diep in zijn zak heeft zitten. En dat doet zo'n pijn....ik ken hem zo goed, dat ik door zijn sms gedrag weet wat hij uitspookt. Het doet zo'n pijn omdat ineens alles weer zo dubbel en dwars fake is geweest. Het gaat hem helemaal niet om mij, het gaat hem om een vrouw die hij kan misbruiken.
Ik voel me vreselijk debiel, omdat ik van hem af wil, niet meer aan hem wil denken, niet meer weten wil wat hij doet, maar mijn gedachten gaan elke keer weer naar hem uit....juist temeer op zo'n stiltedag. Als ik nu een sms van hem zou krijgen, dan voel ik me weer beter...
Zucht, wat is het toch heftig om dit pad te lopen, om niet meer afhankelijk te zijn van hem en daarna van geen enkele vent meer.... Gelukkig heb ik contact met een ex uit zijn vroege verleden. Zij vertelt me ook dat het afkicken is van hem en dat kan alleen maar op de harde manier. Niets, noppes, nada meer.
Sterkte aan mezelf, sterkte aan jullie die ook dat zware pad bewandelen...
maandag 26 juli 2010 om 23:11
Hee tjonge! Hoe is het met jou? Ik zag onder je loepje niet staan of je nog met je vriend bent of niet... hopelijk gaat alles goed!
En persoonlijk geeft niet hoor, juist wel goed om het beetje op een rijtje te krijgen.
De doorslag was uiteindelijk voor mij toch de verschillen in levensstijl. Hadden beiden echt andere behoeftes en vonden andere dingen belangrijk. Als ik het zo schrijf klinkt het als iets waar je een relatie niet om uit hoeft te maken... en er was ook een hoop overlap dat wel goed zat. Maar toch zaten we door die verschillen elkaar uiteindelijk vaak in de weg of deden dan maar dingen apart.
We probeerden het wel hoor, om naar elkaar toe te 'groeien'. Hij kocht bijv. vaker biologisch vlees (met zo'n zucht van: het boeit mij geen reet, maar als jíj daar nou blijer van wordt, vooruit maar) en als hij uitging zeurde ik niet teveel als 'ie dronken of laat (lees: vroeg) wou thuiskomen (maar dan ook met een zucht van ergernis als de dag daarop dan weer niet samen was omdat hij moest uitslapen).
En dat gaat dan wel even goed, maar het stapelt toch op als het wringt...
OF we kregen er ruzie over (bijv. omdat ik overdag iets leuks wou doen, en hij 's nachts), OF we gingen (al dan niet mokkend) ons eigen weg en tja, waar blijft je samen-gevoel dan?
De kleine ergernisjes accepteerde ik op zich wel... maar op momenten dat iets weer helemaal niet lekker samen loopt, komen die toch weer naar voren. Om maar weer even zo'n voorbeeld te geven: Als 'ie dan een gat in de dag slaapt terwijl ik iets leuks samen wou gaan doen, vervolgens op zijn dooie gemak gaat ontbijten, al smakkend, en dan ook nog zijn lelijkste t-shirt aantrekt... dan had ik echt even zo'n moment van: waarom ben jij hier in mijn huis? Ben jij nou echt mijn vriend? Dan duurde het weer even tot ik zijn lieve voorstel om samen dan naar iets te gaan wat ík leuk vond accepteerde en weer blij werd.
We probeerden elkaar heel hard te accepteren, maar het lukte ons beiden gewoon echt niet meer.
Beiden hebben we momenten gehad dat we het niet meer zagen zitten, maar omdat 1 van ons dan nog hoop had, en we daar dan toch voor wilden vechten, bleven we. Maar nu waren we het allebei tegelijk zat. Dus samen besloten dat we het gevecht maar op moeten geven. Wel echt jammer, want het is echt geen slechte vent (zoals bijv. van Amari, kom ik zo op terug!). Maar ja, als het zo moeilijk moet, en met zoveel twijfel en zoveel gewring... dan lucht het zelfs op als dat niet meer hoeft. Ik mis hem, en toch mis ik veel dingen als kiespijn.
Zo, sorry voor deze ellenlange uitleg!
En persoonlijk geeft niet hoor, juist wel goed om het beetje op een rijtje te krijgen.
De doorslag was uiteindelijk voor mij toch de verschillen in levensstijl. Hadden beiden echt andere behoeftes en vonden andere dingen belangrijk. Als ik het zo schrijf klinkt het als iets waar je een relatie niet om uit hoeft te maken... en er was ook een hoop overlap dat wel goed zat. Maar toch zaten we door die verschillen elkaar uiteindelijk vaak in de weg of deden dan maar dingen apart.
We probeerden het wel hoor, om naar elkaar toe te 'groeien'. Hij kocht bijv. vaker biologisch vlees (met zo'n zucht van: het boeit mij geen reet, maar als jíj daar nou blijer van wordt, vooruit maar) en als hij uitging zeurde ik niet teveel als 'ie dronken of laat (lees: vroeg) wou thuiskomen (maar dan ook met een zucht van ergernis als de dag daarop dan weer niet samen was omdat hij moest uitslapen).
En dat gaat dan wel even goed, maar het stapelt toch op als het wringt...
OF we kregen er ruzie over (bijv. omdat ik overdag iets leuks wou doen, en hij 's nachts), OF we gingen (al dan niet mokkend) ons eigen weg en tja, waar blijft je samen-gevoel dan?
De kleine ergernisjes accepteerde ik op zich wel... maar op momenten dat iets weer helemaal niet lekker samen loopt, komen die toch weer naar voren. Om maar weer even zo'n voorbeeld te geven: Als 'ie dan een gat in de dag slaapt terwijl ik iets leuks samen wou gaan doen, vervolgens op zijn dooie gemak gaat ontbijten, al smakkend, en dan ook nog zijn lelijkste t-shirt aantrekt... dan had ik echt even zo'n moment van: waarom ben jij hier in mijn huis? Ben jij nou echt mijn vriend? Dan duurde het weer even tot ik zijn lieve voorstel om samen dan naar iets te gaan wat ík leuk vond accepteerde en weer blij werd.
We probeerden elkaar heel hard te accepteren, maar het lukte ons beiden gewoon echt niet meer.
Beiden hebben we momenten gehad dat we het niet meer zagen zitten, maar omdat 1 van ons dan nog hoop had, en we daar dan toch voor wilden vechten, bleven we. Maar nu waren we het allebei tegelijk zat. Dus samen besloten dat we het gevecht maar op moeten geven. Wel echt jammer, want het is echt geen slechte vent (zoals bijv. van Amari, kom ik zo op terug!). Maar ja, als het zo moeilijk moet, en met zoveel twijfel en zoveel gewring... dan lucht het zelfs op als dat niet meer hoeft. Ik mis hem, en toch mis ik veel dingen als kiespijn.
Zo, sorry voor deze ellenlange uitleg!
maandag 26 juli 2010 om 23:16
Amari! Wat een heftig verhaal!!!
Ten eerste: heeeeeeel goed dat je de knoop doorgehakt hebt en hiervan los gaat komen! Dikke voor jou. En wat een moeilijke periode maak je nu door. Het loskomen is niet niks, zeker niet met de manier waarop hij doet. Gelukkig heb je een beetje voorbeeld (en hopelijk ook steun) aan zijn andere ex. Leer daarvan! En laat je niet meeslepen in zijn wereld van leugens en trekken aan jou.
(mijn vorige ex kon er ook wat van, man, wat was dat moeilijk soms... zelfs al was mijn gevoel voor hem totaal weg, hij bleef aan me trekken, en dan inderdaad: voelde het gek als hij het ineens niet deed)
Hoe lang is het al uit? Kun je zijn nummer niet gewoon blokkeren ofzo? (ik weet niet hoe dat werkt) Dus dat je ook echt geen smsjes meer van hem krijgt, of 'ie ze nou wel stuurt of niet. En blijf die streepjes zetten en kom maar hier kletsen als je het moeilijk hebt hoor! Het kost tijd om los te komen, maar het gaat je lukken. Heel veel sterkte!
Ten eerste: heeeeeeel goed dat je de knoop doorgehakt hebt en hiervan los gaat komen! Dikke voor jou. En wat een moeilijke periode maak je nu door. Het loskomen is niet niks, zeker niet met de manier waarop hij doet. Gelukkig heb je een beetje voorbeeld (en hopelijk ook steun) aan zijn andere ex. Leer daarvan! En laat je niet meeslepen in zijn wereld van leugens en trekken aan jou.
(mijn vorige ex kon er ook wat van, man, wat was dat moeilijk soms... zelfs al was mijn gevoel voor hem totaal weg, hij bleef aan me trekken, en dan inderdaad: voelde het gek als hij het ineens niet deed)
Hoe lang is het al uit? Kun je zijn nummer niet gewoon blokkeren ofzo? (ik weet niet hoe dat werkt) Dus dat je ook echt geen smsjes meer van hem krijgt, of 'ie ze nou wel stuurt of niet. En blijf die streepjes zetten en kom maar hier kletsen als je het moeilijk hebt hoor! Het kost tijd om los te komen, maar het gaat je lukken. Heel veel sterkte!
woensdag 28 juli 2010 om 15:19
Hoi Mozzarella!
Dank voor je reactie. Het feit dat het wordt gelezen en beantwoord helpt zeker. Ik heb vandaag nog wat gelezen her en der in andere topics, wat ook helpt.
Jij hebt je portie ook al gehad zeg. Sterkte met het ding wat jij moet dragen. Missen en verlangen zijn 2 verschillende dingen. Weten wat goed voor jezelf is, dat zit allang in ons. Maar het ego gaat met ons aan de haal. En de angst voor eenzaamheid en dat niemand daar is die de complimentjes maakt over je kleren, je lach of je kookkunst...
Weet je wat er op nu.nl staat: dat liefdesverdriet hetzelfde is als afkicken van drugs of alcohol, omdat dezelfde delen in de hersenen worden aangesproken.
Gisteren heb ik een berichtje van mijn ex ontvangen wat de volgende maalstroom alweer activeerde in mijn hoofd. Shit, 2 weken geleden wachtte hij nog op me, nu alleen mist hij me en denkt hij aan me. Verdomme, hij wil me niet meer. En dat is flink wennen. Hoe een lul het ook is, het voelt even gek als niemand meer om me heen draalt. Ik kom er wel doorheen, het is echt afkicken. Wat het mooie is, is dat ik nu, door zijn gedrag, het antwoord heb dat hij een ander heeft, hij geeft mij dat antwoord als ik erom zou vragen toch niet. Het is zijn ziekte... Zelfs zijn ex van 10 jaar geleden of langer heeft hij onlangs nog gevonden en hij wilde met haar afspreken. Als hij weer eenzaam is, dan gaat hij eerst bedelen bij de exen.
Overigens, toen hij gister met privenummer belde en ik opnam en hem hoorde vragen hoe het met me gaat, dacht ik nog heel even, o het kan zijn dat hij nu volwassen gaat vertellen dat hij een ander heeft. Want die afspraak had ik met hem. Hij zou me vertellen als hij weer op de vlucht was gegaan in de armen van een andere vrouw. Maar ik heb toch, zonder iets te zeggen de verbinding verbroken, tot 2x aan toe.
Wat mijn denken misleid is, dat hij nu zoveel rustiger is in sms en niet meer dreigt mijn ruiten in te gooien (omdat hij nu een andere dagbesteding heeft...er is weer een vrouw die in hem gelooft) daarvan weet hij toch ook wel dat ik zijn veranderde gedrag zie en dat hij nu echt niet meer kan ontkennen. Hierdoor heb ik de hoop dat hij nu eens eerlijk zal zijn. Maar nee ik moet sterk zijn, nooit meer, nooit meer, hij mag voor mij niet meer bestaan...
Het is een tijdje uitgeweest in jan-feb-mrt-april. Ik vermoedde toen ook voor 100% dat hij een ander had. En toen ik niet meer kon van verdriet....omdat ik al zijn oproepen en mails waarin stond dat hij zo van mij hield en hij wel met mij wilde afspreken negeerde maar wel in de gaten hield.... heb ik toch een keer in een gesprek al mijn verdriet eruit gegooid. In een zwak moment toch mezelf weer weggegeven en toen opeens was ik het zat. Door al zijn verhaaltjes aan elkaar te knopen heb ik de vrouw gevonden met wie hij was vanaf januari. En ik heb hem daarmee geconfronteerd. Hij heeft me mishandeld, gewurgd en van de trap gegooid en geschopt. Toen was het voor mij over. Mij hij had me nog in de macht, want hij zei me dat als ik geen contact meer wilde met hem, dat hij het mij heel moeilijk zou maken en zou stalken en mijn ramen zou ingooien enzo. En dus hield ik contact. Hij zei me dat hij op me zou wachten en er altijd voor me zou zijn. Tot begin juli hij niet in zijn eigen bed sliep en daarover loog. Ik vertelde hem dat ik respect voor hem kwijt was. Hij was woest maar gelukkig ging ik voor cursus naar buitenland. Daar heb ik nog lieve smsjes ontvangen maar het werd minder en minder. En tja, maandag toen ik thuis was niets meer, gister nog een poging tot contact van hem en vandaag weer stilte.
Ik lees in mijn dagboeken en al om het maar dragelijk te maken en ook de therapie die ik volg om het positief te houden en te stoppen met destructieve relaties waarin ik mezelf zo makkelijk weggeef. Geen mannen meer die achter hun pik aanlopen voor mij.
Ik kan mijn nummer niet wijzigen omdat ik een bedrijf heb. Als ik al mijn energie en veel geld erin gestoken heb om het te veranderen dan komt hij er zo weer achter als hij wil.
Wat ik wel heb gedaan is mijn hyves verwijderen en mijn hotmail accounts opheffen. Dat scheelt ook al.
Overigens kwam ik er gisteren achter dat hij waarschijnlijk degene is die erachter zit dat tijdens mijn vakantie 2x geld is afgeschreven van mijn bankrekening door een automatische machtiging van lexa.nl
Ik ga zaterdag maar weer eens naar politie om aangifte te doen. Eerst van stalking, toen van mishandeling en nu dit weer.
Het is toch van de zotte. Dat ik zo'n man mis. Nee, verlangen niet. Ik verlang naar een echte man. Volwassen en zuiver....
Dank voor je reactie. Het feit dat het wordt gelezen en beantwoord helpt zeker. Ik heb vandaag nog wat gelezen her en der in andere topics, wat ook helpt.
Jij hebt je portie ook al gehad zeg. Sterkte met het ding wat jij moet dragen. Missen en verlangen zijn 2 verschillende dingen. Weten wat goed voor jezelf is, dat zit allang in ons. Maar het ego gaat met ons aan de haal. En de angst voor eenzaamheid en dat niemand daar is die de complimentjes maakt over je kleren, je lach of je kookkunst...
Weet je wat er op nu.nl staat: dat liefdesverdriet hetzelfde is als afkicken van drugs of alcohol, omdat dezelfde delen in de hersenen worden aangesproken.
Gisteren heb ik een berichtje van mijn ex ontvangen wat de volgende maalstroom alweer activeerde in mijn hoofd. Shit, 2 weken geleden wachtte hij nog op me, nu alleen mist hij me en denkt hij aan me. Verdomme, hij wil me niet meer. En dat is flink wennen. Hoe een lul het ook is, het voelt even gek als niemand meer om me heen draalt. Ik kom er wel doorheen, het is echt afkicken. Wat het mooie is, is dat ik nu, door zijn gedrag, het antwoord heb dat hij een ander heeft, hij geeft mij dat antwoord als ik erom zou vragen toch niet. Het is zijn ziekte... Zelfs zijn ex van 10 jaar geleden of langer heeft hij onlangs nog gevonden en hij wilde met haar afspreken. Als hij weer eenzaam is, dan gaat hij eerst bedelen bij de exen.
Overigens, toen hij gister met privenummer belde en ik opnam en hem hoorde vragen hoe het met me gaat, dacht ik nog heel even, o het kan zijn dat hij nu volwassen gaat vertellen dat hij een ander heeft. Want die afspraak had ik met hem. Hij zou me vertellen als hij weer op de vlucht was gegaan in de armen van een andere vrouw. Maar ik heb toch, zonder iets te zeggen de verbinding verbroken, tot 2x aan toe.
Wat mijn denken misleid is, dat hij nu zoveel rustiger is in sms en niet meer dreigt mijn ruiten in te gooien (omdat hij nu een andere dagbesteding heeft...er is weer een vrouw die in hem gelooft) daarvan weet hij toch ook wel dat ik zijn veranderde gedrag zie en dat hij nu echt niet meer kan ontkennen. Hierdoor heb ik de hoop dat hij nu eens eerlijk zal zijn. Maar nee ik moet sterk zijn, nooit meer, nooit meer, hij mag voor mij niet meer bestaan...
Het is een tijdje uitgeweest in jan-feb-mrt-april. Ik vermoedde toen ook voor 100% dat hij een ander had. En toen ik niet meer kon van verdriet....omdat ik al zijn oproepen en mails waarin stond dat hij zo van mij hield en hij wel met mij wilde afspreken negeerde maar wel in de gaten hield.... heb ik toch een keer in een gesprek al mijn verdriet eruit gegooid. In een zwak moment toch mezelf weer weggegeven en toen opeens was ik het zat. Door al zijn verhaaltjes aan elkaar te knopen heb ik de vrouw gevonden met wie hij was vanaf januari. En ik heb hem daarmee geconfronteerd. Hij heeft me mishandeld, gewurgd en van de trap gegooid en geschopt. Toen was het voor mij over. Mij hij had me nog in de macht, want hij zei me dat als ik geen contact meer wilde met hem, dat hij het mij heel moeilijk zou maken en zou stalken en mijn ramen zou ingooien enzo. En dus hield ik contact. Hij zei me dat hij op me zou wachten en er altijd voor me zou zijn. Tot begin juli hij niet in zijn eigen bed sliep en daarover loog. Ik vertelde hem dat ik respect voor hem kwijt was. Hij was woest maar gelukkig ging ik voor cursus naar buitenland. Daar heb ik nog lieve smsjes ontvangen maar het werd minder en minder. En tja, maandag toen ik thuis was niets meer, gister nog een poging tot contact van hem en vandaag weer stilte.
Ik lees in mijn dagboeken en al om het maar dragelijk te maken en ook de therapie die ik volg om het positief te houden en te stoppen met destructieve relaties waarin ik mezelf zo makkelijk weggeef. Geen mannen meer die achter hun pik aanlopen voor mij.
Ik kan mijn nummer niet wijzigen omdat ik een bedrijf heb. Als ik al mijn energie en veel geld erin gestoken heb om het te veranderen dan komt hij er zo weer achter als hij wil.
Wat ik wel heb gedaan is mijn hyves verwijderen en mijn hotmail accounts opheffen. Dat scheelt ook al.
Overigens kwam ik er gisteren achter dat hij waarschijnlijk degene is die erachter zit dat tijdens mijn vakantie 2x geld is afgeschreven van mijn bankrekening door een automatische machtiging van lexa.nl
Ik ga zaterdag maar weer eens naar politie om aangifte te doen. Eerst van stalking, toen van mishandeling en nu dit weer.
Het is toch van de zotte. Dat ik zo'n man mis. Nee, verlangen niet. Ik verlang naar een echte man. Volwassen en zuiver....
woensdag 28 juli 2010 om 18:21
Butterfly, sorry…ik zie net pas dat je gevraagd hebt of ik bij mijn vriend ben weggegaan, vanwege het feit dat ik moeite heb hem te vertrouwen. Nee, uiteindelijk niet. Er waren gewoon meer dingen die speelden. Te verschillende karakters en verschillende ideeën over een relatie hebben. Voor hem bleef het allemaal wat losjes. Had geen moeite met afspraken afzeggen e.d. En als we elkaar vandaag niet zagen, dan toch morgen? Of overmorgen? Zo’n soort houding. Nu is dat op zich niet erg, maar niet altijd. Hoe je het ook wendt of keert, ik wil graag kunnen bouwen in een relatie. Van het begin af aan. Niet eerst maar een beetje aanzien. Als ik een relatie heb, heb ik behoefte aan bij elkaar zijn. Elkaar door en door leren kennen. En dat ontbrak er eigenlijk allemaal een beetje aan. Het ‘samen-gevoel’ waar Mozarella het over heeft, zeg maar.
Ik heb hem laatst niet gebeld overigens. We hebben wel even kort contact gehad later (op zijn initiatief) en binnenkort gaan we elkaar even zien. Hij wil graag met me praten, ook om het af te sluiten. Die kans wil ik hem wel geven, eerlijk is eerlijk.
Amari, wat een situatie zit je in joh! En je klinkt zo dapper. Heb respect voor je dat je dit gedaan hebt. En nee, ik vind het niet raar dat je hem mist. Je hebt veel meegemaakt. Gevoelens gaan niet zomaar over.
Ik heb hem laatst niet gebeld overigens. We hebben wel even kort contact gehad later (op zijn initiatief) en binnenkort gaan we elkaar even zien. Hij wil graag met me praten, ook om het af te sluiten. Die kans wil ik hem wel geven, eerlijk is eerlijk.
Amari, wat een situatie zit je in joh! En je klinkt zo dapper. Heb respect voor je dat je dit gedaan hebt. En nee, ik vind het niet raar dat je hem mist. Je hebt veel meegemaakt. Gevoelens gaan niet zomaar over.
woensdag 28 juli 2010 om 21:08
@Amari, jeetje, één van de dingen die je omschrijft zou al erg zijn, maar het lijkt wel een oneindige lijst van nare dingen die je met hem mee hebt gemaakt. Wat een verschrikkelijke relatie... en ondanks dat kan ik ook begrijpen dat het nog steeds moeilijk is om zonder hem te zijn. Juist zo'n heftige tijd kan heel verslavend zijn, ook al is het negatief.
Heel goed dat je in therapie bent, zoiets moet je niet alleen proberen te boven te komen. En ga inderdaad alsjeblieft niet weer in zee met weer zo'n man! Je kunt beter zonder man zijn dan weer bij zo'n vent terecht te komen hoor! Eerst maar even heel lief voor jezelf zijn. Veel met vriendinnen en voor jezelf doen. Dat heb je echt verdiend. En hou vol, hoe moeilijk het ook is. De moeilijkste stap heb je al genomen met weggaan. Nu nog volhouden!
@Stien Wat jammer dat hij zo losjes wilde blijven. Kan me voorstellen dat dat op een gegeven moment echt niet meer leuk is als je relatie wat langer duurt. Dan wil je toch zeker weten dat je voor elkaar gaat, en bij elkaar wilt zijn. En niet van dat halve gedoe. Natuurlijk moet je elkaar ruimte geven, en tijd voor jezelf etcetera, maar het basisgevoel van bij elkaar willen zijn miste ik de laatste tijd ook steeds meer.
Goed dat jullie nog een keer gaan praten om het af te sluiten. Vind dat zelf altijd wel fijn, dat je niet van die open eindjes achter laat. Je klinkt er heel nuchter over, dus je kunt het wel aan, gevoelsmatig... om hem ineens weer te zien en te spreken?
En liefdesverdriet is echt als afkicken. Ik heb nooit hoeven afkicken van iets, maar wel van een enorme verliefdheid die maar heel kort heeft geduurd, maar wel heel heftig was. Die jongen maakte het uit na 1,5 maand, terwijl ik nog helemaal op een roze wolk zat. En dat voel je echt letterlijk in je lijf, die pijn. Is niet te vergelijken met de situatie van Amari natuurlijk, maar juist omdat ik zo verliefd was, hakte het er heel hard in. Woog bijv. nog maar 48 kilo toen... achteraf zo gek dat het me zo raakte, maar als je er middenin zit...
Anders dan bij deze relatie die net uit is... De verliefdheid was al voor een groot deel weg, en het werd steeds lastiger met al die ergernissen, dus was me al heel erg aan het afsluiten voor hem, en hij voor mij. Dan gaat het relatief 'makkelijk'.
Nou ja, makkelijk... We wonen in dezelfde stad, dus kan hem nog best tegenkomen. Stel nou dat ik hem met een andere meid zie, of weet dat hij met iemand anders het bed deelt... dat zal wel even slikken worden. De seks was tot het eind aan toe fantastisch, dus ben weleens bang dat ik dat niet meer tegenkom en de gedachte dat hij het met een ander doet... kan ik nog even niet hebben. Moe tik ook maar niet aan denken dus...
Heel goed dat je in therapie bent, zoiets moet je niet alleen proberen te boven te komen. En ga inderdaad alsjeblieft niet weer in zee met weer zo'n man! Je kunt beter zonder man zijn dan weer bij zo'n vent terecht te komen hoor! Eerst maar even heel lief voor jezelf zijn. Veel met vriendinnen en voor jezelf doen. Dat heb je echt verdiend. En hou vol, hoe moeilijk het ook is. De moeilijkste stap heb je al genomen met weggaan. Nu nog volhouden!
@Stien Wat jammer dat hij zo losjes wilde blijven. Kan me voorstellen dat dat op een gegeven moment echt niet meer leuk is als je relatie wat langer duurt. Dan wil je toch zeker weten dat je voor elkaar gaat, en bij elkaar wilt zijn. En niet van dat halve gedoe. Natuurlijk moet je elkaar ruimte geven, en tijd voor jezelf etcetera, maar het basisgevoel van bij elkaar willen zijn miste ik de laatste tijd ook steeds meer.
Goed dat jullie nog een keer gaan praten om het af te sluiten. Vind dat zelf altijd wel fijn, dat je niet van die open eindjes achter laat. Je klinkt er heel nuchter over, dus je kunt het wel aan, gevoelsmatig... om hem ineens weer te zien en te spreken?
En liefdesverdriet is echt als afkicken. Ik heb nooit hoeven afkicken van iets, maar wel van een enorme verliefdheid die maar heel kort heeft geduurd, maar wel heel heftig was. Die jongen maakte het uit na 1,5 maand, terwijl ik nog helemaal op een roze wolk zat. En dat voel je echt letterlijk in je lijf, die pijn. Is niet te vergelijken met de situatie van Amari natuurlijk, maar juist omdat ik zo verliefd was, hakte het er heel hard in. Woog bijv. nog maar 48 kilo toen... achteraf zo gek dat het me zo raakte, maar als je er middenin zit...
Anders dan bij deze relatie die net uit is... De verliefdheid was al voor een groot deel weg, en het werd steeds lastiger met al die ergernissen, dus was me al heel erg aan het afsluiten voor hem, en hij voor mij. Dan gaat het relatief 'makkelijk'.
Nou ja, makkelijk... We wonen in dezelfde stad, dus kan hem nog best tegenkomen. Stel nou dat ik hem met een andere meid zie, of weet dat hij met iemand anders het bed deelt... dat zal wel even slikken worden. De seks was tot het eind aan toe fantastisch, dus ben weleens bang dat ik dat niet meer tegenkom en de gedachte dat hij het met een ander doet... kan ik nog even niet hebben. Moe tik ook maar niet aan denken dus...
zondag 1 augustus 2010 om 13:33
