Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
zondag 1 augustus 2010 om 17:46
quote:lieveranoniemm schreef op 01 augustus 2010 @ 15:00:
Frizz ik heb vroeger wel een diagnose gekregen, maar die was uitgesteld omdat ik nog onder de 18 was, Borderlinepersoonlijkheidsstoornis.
Ik heb mijn leven tot nu toe zo weten te leven dat die diagnose onterecht blijkt te zijn.Bijvoorbeeld langdurige vriendschappen, relatie en werk behouden is meestal niet iets wat iemand die die diagnose heeft kan volhouden.
Het viel me op dat je dit schreef, LA. Ik heb zelf borderline maar studeer ook psychologie, en vanuit beide perspectieven kan ik je vertellen dat dat niet per se hoeft te kloppen. Borderline uit zich bij elk persoon anders. Waar de 1 inderdaad moeite heeft met lange relaties, heeft de ander (zoals ik) vooral de agressieve woedeaanvallen. En bij sommige borderliners komt het sterk naar buiten, bij andere niet, omdat er verschillende gradaties zijn. Ik heb een mildere variant.
Ik had het er gisteren nog met mijn vriend over. Een vriendin van me heeft ooit gezegd dat ze me niet vertrouwt, omdat een andere vriendin met borderline haar had laten vallen in het verleden. Vond ik nogal kwetsend, hihi. Want ik mag dan ook borderline hebben, ik ben niet hetzelfde als haar andere vriendin.
Dat wou ik je maar even meegeven. Ik hoop dat je het niet opvat als kritiek want zo is het zeker niet bedoeld! Ik dacht, ik deel mijn kijk erop even.
GE: Ik kom er later nog op terug, vind het nu een beetje ingewikkeld. Maar ik volg je geloof ik wel!
Frizz ik heb vroeger wel een diagnose gekregen, maar die was uitgesteld omdat ik nog onder de 18 was, Borderlinepersoonlijkheidsstoornis.
Ik heb mijn leven tot nu toe zo weten te leven dat die diagnose onterecht blijkt te zijn.Bijvoorbeeld langdurige vriendschappen, relatie en werk behouden is meestal niet iets wat iemand die die diagnose heeft kan volhouden.
Het viel me op dat je dit schreef, LA. Ik heb zelf borderline maar studeer ook psychologie, en vanuit beide perspectieven kan ik je vertellen dat dat niet per se hoeft te kloppen. Borderline uit zich bij elk persoon anders. Waar de 1 inderdaad moeite heeft met lange relaties, heeft de ander (zoals ik) vooral de agressieve woedeaanvallen. En bij sommige borderliners komt het sterk naar buiten, bij andere niet, omdat er verschillende gradaties zijn. Ik heb een mildere variant.
Ik had het er gisteren nog met mijn vriend over. Een vriendin van me heeft ooit gezegd dat ze me niet vertrouwt, omdat een andere vriendin met borderline haar had laten vallen in het verleden. Vond ik nogal kwetsend, hihi. Want ik mag dan ook borderline hebben, ik ben niet hetzelfde als haar andere vriendin.
Dat wou ik je maar even meegeven. Ik hoop dat je het niet opvat als kritiek want zo is het zeker niet bedoeld! Ik dacht, ik deel mijn kijk erop even.
GE: Ik kom er later nog op terug, vind het nu een beetje ingewikkeld. Maar ik volg je geloof ik wel!
anoniem_94082 wijzigde dit bericht op 01-08-2010 17:47
Reden: Ik kannie quoten nie
Reden: Ik kannie quoten nie
% gewijzigd
zondag 1 augustus 2010 om 18:01
Morisson: ik kan wat je schrijft ook volgen. Het idee dat je bijv. te lastig zou zijn voor anderen etc. Maar misschien kan je dat inderdaad gewoon eens vragen (misschien wel eng..), want dan kom je er achter.
Maar stel nou dat iemand jou lastig vindt: dan nog kan diegene om je geven en jou een waardevol persoon vinden en van je houden!
Ik vind het zelf ook wel moeilijk om dat te beseffen, maar volgens mij is dat wel wat je voor ogen moet houden.
(denk ik)
Maar stel nou dat iemand jou lastig vindt: dan nog kan diegene om je geven en jou een waardevol persoon vinden en van je houden!
Ik vind het zelf ook wel moeilijk om dat te beseffen, maar volgens mij is dat wel wat je voor ogen moet houden.
(denk ik)
zondag 1 augustus 2010 om 18:05
GE dank voor je toelichting, ik heb je inderdaad in eerste instantie niet goed begrepen.
Ik vind je namelijk heel leuk en open op het forum.
Wat heftig zeg van je moeder, lijkt me echt heel moeilijk, ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik daar over moet zeggen, behalve dat ik het echt heel rot voor je vind. Een moeder is toch wel heel belangrijk in een leven.
Misschien is het idee om te gaan oefenen met mensen via het forum? Ik heb je al gemaild of je een keer wilt afspreken, en zo zijn er vast meer mensen die jou graag willen ontmoeten.
Phoe het lijkt me wel heel moeilijk, zoals je schrijft over bijvoorbeeld oogcontact. Dat is wel heel belangrijk in het contact met andere mensen. Ik ben wel blij te lezen dat het nu veel beter gaat.
Hoop dat je hier een plekje vindt om je twijfels te delen
Enne open dat ene topic nou, wat heb je te verliezen?
Eerst even mailen mag natuurlijk ook!
Ik weet niet zoveel over je vader, kan me nog wel van een ander topic herinneren dat het niet een hele goede relatie is.
Heeft hij ondertussen een nieuwe relatie?
Ik vind je namelijk heel leuk en open op het forum.
Wat heftig zeg van je moeder, lijkt me echt heel moeilijk, ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik daar over moet zeggen, behalve dat ik het echt heel rot voor je vind. Een moeder is toch wel heel belangrijk in een leven.
Misschien is het idee om te gaan oefenen met mensen via het forum? Ik heb je al gemaild of je een keer wilt afspreken, en zo zijn er vast meer mensen die jou graag willen ontmoeten.
Phoe het lijkt me wel heel moeilijk, zoals je schrijft over bijvoorbeeld oogcontact. Dat is wel heel belangrijk in het contact met andere mensen. Ik ben wel blij te lezen dat het nu veel beter gaat.
Hoop dat je hier een plekje vindt om je twijfels te delen
Enne open dat ene topic nou, wat heb je te verliezen?
Eerst even mailen mag natuurlijk ook!
Ik weet niet zoveel over je vader, kan me nog wel van een ander topic herinneren dat het niet een hele goede relatie is.
Heeft hij ondertussen een nieuwe relatie?
zondag 1 augustus 2010 om 18:39
quote:Morisson schreef op 01 augustus 2010 @ 17:46:
[...]
Het viel me op dat je dit schreef, LA. Ik heb zelf borderline maar studeer ook psychologie, en vanuit beide perspectieven kan ik je vertellen dat dat niet per se hoeft te kloppen. Borderline uit zich bij elk persoon anders. Waar de 1 inderdaad moeite heeft met lange relaties, heeft de ander (zoals ik) vooral de agressieve woedeaanvallen. En bij sommige borderliners komt het sterk naar buiten, bij andere niet, omdat er verschillende gradaties zijn. Ik heb een mildere variant.
Ik had het er gisteren nog met mijn vriend over. Een vriendin van me heeft ooit gezegd dat ze me niet vertrouwt, omdat een andere vriendin met borderline haar had laten vallen in het verleden. Vond ik nogal kwetsend, hihi. Want ik mag dan ook borderline hebben, ik ben niet hetzelfde als haar andere vriendin.
Dat wou ik je maar even meegeven. Ik hoop dat je het niet opvat als kritiek want zo is het zeker niet bedoeld! Ik dacht, ik deel mijn kijk erop even.
Ohh ik vat het sowieso niet op kritiek, en zowel vind ik het alleen maar fijn, kan een leerpunt worden
Ik weet alle criteria van borderline en weet ook dat je niet aan alle criteria hoeft te voldoen.
Toch vind ik er een negatieve nasmaak aan borderline zitten.
Misschien ontkenning?
Hmm moeilijk uit te leggen, Ik was 15 toen ik werd ontslagen op een psychiatrische instelling met de bedoeling naar een besloten groep te gaan. Ik had mijn diagnose op zak en ging eens googlen. Niet echt leuk om te lezen zeg maar, en ik vond dat ik er destijds ook wel aan voldeed. Maar ik had en heb mezelf voorgenomen om niet meer aan die diagnose te voldoen.
Op de een of andere manier betekent het heel veel voor me om geen borderline te hebben.
Dat gevoel uitleggen vind ik heel moeilijk. Ik heb soms, wat ik dan zelf zo noem,borderlinegedrag.
Ik probeer dat heel erg te onderdrukken, straf mezelf dan als het ware af, innerlijk.
Soms, als ik heel eerlijk ben, ben ik meer bezig met het niet hebben van borderline dan dat ik met mijn eigen leven bezig ben.
Dan denk ik weer ohh dat zou een borderliner doen en dat doe ik dus niet. Het wil ook weleens doorslaan naar de andere kant, dan ben ik zo lief en zo aardig, juist om maar geen borderliner te zijn.
Ohhh ik schrijf dit en realiseer me dat het niet leuk is om te lezen, sorry!
[...]
Het viel me op dat je dit schreef, LA. Ik heb zelf borderline maar studeer ook psychologie, en vanuit beide perspectieven kan ik je vertellen dat dat niet per se hoeft te kloppen. Borderline uit zich bij elk persoon anders. Waar de 1 inderdaad moeite heeft met lange relaties, heeft de ander (zoals ik) vooral de agressieve woedeaanvallen. En bij sommige borderliners komt het sterk naar buiten, bij andere niet, omdat er verschillende gradaties zijn. Ik heb een mildere variant.
Ik had het er gisteren nog met mijn vriend over. Een vriendin van me heeft ooit gezegd dat ze me niet vertrouwt, omdat een andere vriendin met borderline haar had laten vallen in het verleden. Vond ik nogal kwetsend, hihi. Want ik mag dan ook borderline hebben, ik ben niet hetzelfde als haar andere vriendin.
Dat wou ik je maar even meegeven. Ik hoop dat je het niet opvat als kritiek want zo is het zeker niet bedoeld! Ik dacht, ik deel mijn kijk erop even.
Ohh ik vat het sowieso niet op kritiek, en zowel vind ik het alleen maar fijn, kan een leerpunt worden
Ik weet alle criteria van borderline en weet ook dat je niet aan alle criteria hoeft te voldoen.
Toch vind ik er een negatieve nasmaak aan borderline zitten.
Misschien ontkenning?
Hmm moeilijk uit te leggen, Ik was 15 toen ik werd ontslagen op een psychiatrische instelling met de bedoeling naar een besloten groep te gaan. Ik had mijn diagnose op zak en ging eens googlen. Niet echt leuk om te lezen zeg maar, en ik vond dat ik er destijds ook wel aan voldeed. Maar ik had en heb mezelf voorgenomen om niet meer aan die diagnose te voldoen.
Op de een of andere manier betekent het heel veel voor me om geen borderline te hebben.
Dat gevoel uitleggen vind ik heel moeilijk. Ik heb soms, wat ik dan zelf zo noem,borderlinegedrag.
Ik probeer dat heel erg te onderdrukken, straf mezelf dan als het ware af, innerlijk.
Soms, als ik heel eerlijk ben, ben ik meer bezig met het niet hebben van borderline dan dat ik met mijn eigen leven bezig ben.
Dan denk ik weer ohh dat zou een borderliner doen en dat doe ik dus niet. Het wil ook weleens doorslaan naar de andere kant, dan ben ik zo lief en zo aardig, juist om maar geen borderliner te zijn.
Ohhh ik schrijf dit en realiseer me dat het niet leuk is om te lezen, sorry!
zondag 1 augustus 2010 om 19:16
Ik ben in een soort van 'literaire' bui ofzo, geloof ik , maar waar ik dus bij jouw tekst aan moest denken:
"What's in a name? That which we call a rose
By any other name would smell as sweet." (shakespeare)
Je bent heel erg met het labeltje bezig, hartstikke logisch, wellicht kan het je ook duidelijkheid geven, maar..:
Je bent dus LA.
LA met wat problemen. Misschien zelfs LA met een labeltje. Maar dan ben je LA (met allerlei waardevolle eigenschappen!) en dan heb je een labeltje.
Dat geldt trouwens voor iedereen hier (vind ik), met of zonder label.
Nou ja, ik kom niet helemaal uit m'n woorden (ben zelf niet zo literair enzo ), maar de strekking is hopelijk duidelijk.
"What's in a name? That which we call a rose
By any other name would smell as sweet." (shakespeare)
Je bent heel erg met het labeltje bezig, hartstikke logisch, wellicht kan het je ook duidelijkheid geven, maar..:
Je bent dus LA.
LA met wat problemen. Misschien zelfs LA met een labeltje. Maar dan ben je LA (met allerlei waardevolle eigenschappen!) en dan heb je een labeltje.
Dat geldt trouwens voor iedereen hier (vind ik), met of zonder label.
Nou ja, ik kom niet helemaal uit m'n woorden (ben zelf niet zo literair enzo ), maar de strekking is hopelijk duidelijk.
zondag 1 augustus 2010 om 19:23
LA, wat enorm herkenbaar! Ik ben constant bezig met onderdrukken van gedrag. Ook voor mij klinkt BPS negatief, het voelt naar en duister. Ik denk, maar waarschijnlijk heb ik dat mis, dat andere mensen dat meestal ook zo zien. Dus onderdruk ik zoveel mogelijk.
Ik ben een enorme pleaser, want ik wil dat mensen me lief en leuk en vooral normaal vinden en niet een 'borderliner'. Soms check ik via google wel eens of ik nog aan alle criteria voldoe, en hoop elke keer er weer eentje af te kunnen strepen. Ik voldeed aan ze allemaal, en dat wilde ik niet. Dus ging ik 'typisch' gedrag proberen te blokkeren. Het enige wat ik wilde, was 'erbij horen'.
Of het ontkenning is weet ik niet. Vind ik een lastige. Het zou net zo goed kunnen zijn dat je het ook echt niet hebt. Het lijkt me ook wel deel van een proces. Ik denk nu steeds vaker: "Ja, nou, dan ben ik maar zo." Terwijl ik, toen ik net de diagnose had en de 2/3 jaar daarna, ik probeerde het te negeren en 'gewoon normaal' te doen. Maar wat jij zegt, ik leefde alleen nog maar om geen borderline te hebben. Nu heb ik geaccepteerd dat ik het gewoon heb en aan de criteria voldoe. Balen, maar zo ben ik.
Pff, ik schrijf wazige dingen.
Ik ben een enorme pleaser, want ik wil dat mensen me lief en leuk en vooral normaal vinden en niet een 'borderliner'. Soms check ik via google wel eens of ik nog aan alle criteria voldoe, en hoop elke keer er weer eentje af te kunnen strepen. Ik voldeed aan ze allemaal, en dat wilde ik niet. Dus ging ik 'typisch' gedrag proberen te blokkeren. Het enige wat ik wilde, was 'erbij horen'.
Of het ontkenning is weet ik niet. Vind ik een lastige. Het zou net zo goed kunnen zijn dat je het ook echt niet hebt. Het lijkt me ook wel deel van een proces. Ik denk nu steeds vaker: "Ja, nou, dan ben ik maar zo." Terwijl ik, toen ik net de diagnose had en de 2/3 jaar daarna, ik probeerde het te negeren en 'gewoon normaal' te doen. Maar wat jij zegt, ik leefde alleen nog maar om geen borderline te hebben. Nu heb ik geaccepteerd dat ik het gewoon heb en aan de criteria voldoe. Balen, maar zo ben ik.
Pff, ik schrijf wazige dingen.
zondag 1 augustus 2010 om 19:54
Morisson ben blij met je reactie, durfde bijna niet op de knop te drukken om mijn bericht te plaatsen, was bang dat jij het negatief op zou vatten.
En nu herken je het zelfs. Misschien egoistisch van mij maar daar ben ik wel blij mee
Ga er later nog inhoudelijk op in, lukt vanavond even niet om mijn gedachten erbij te houden.
GE wat een mooie post, dank je! Ik voel me helemaal goed dankzij jouw post, ik ben inderdaad LA en ik ben er trots op.
Oh enne shakespeare staat hier ook in de kast, prachtig!
frizz jij weet het weer heerlijk in perspectief te plaatsen
En nu herken je het zelfs. Misschien egoistisch van mij maar daar ben ik wel blij mee
Ga er later nog inhoudelijk op in, lukt vanavond even niet om mijn gedachten erbij te houden.
GE wat een mooie post, dank je! Ik voel me helemaal goed dankzij jouw post, ik ben inderdaad LA en ik ben er trots op.
Oh enne shakespeare staat hier ook in de kast, prachtig!
frizz jij weet het weer heerlijk in perspectief te plaatsen
zondag 1 augustus 2010 om 20:11
Even nav GE die zegt dat ze de diagnose nog nooit met bekenden heeft besproken: Ik was vanmiddag met vriendinnen, waarvan ik bedacht heb dat ze eigenlijk wel moeten weten van mijn diagnose. Sowieso nu ik niet drink gaat dat ze opvallen en ik wil niet allerlei leugentjes om bestwil ophangen (heb bij deze vriendinnen voor t gemak de waarheid af en toe verdraaid... niet netjes)
Het gesprek neemt bijna nooit een wending waarin ik er over kan beginnen en ik weet ook niet zo goed hoe ik er over ga beginnen. t Is ook weer niet iets wat je even tussen de bedrijven door meldt.
Het gaat vaak gewoon niet zo diep met deze meiden maar das geen reden om ze niks te vertellen.
Nouja ik zie wel
Het gesprek neemt bijna nooit een wending waarin ik er over kan beginnen en ik weet ook niet zo goed hoe ik er over ga beginnen. t Is ook weer niet iets wat je even tussen de bedrijven door meldt.
Het gaat vaak gewoon niet zo diep met deze meiden maar das geen reden om ze niks te vertellen.
Nouja ik zie wel
zondag 1 augustus 2010 om 20:39
@ GE:
Ik heb dezelfde diagnose als jij, de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis (of vermijdende persoonlijkheidsstoornis, zoals jij het noemt).
Op dit moment is de situatie zo, dat ik geen sociale angst meer heb. Natuurlijk zijn er nog wel kruimeltjes van over. Ik zal bijvoorbeeld nooit een uitgaanstype worden, en ik zal altijd een klein hobbeltje over moeten bij sociale gebeurtenissen. Gelukkig is het nu een klein hobbeltje, terwijl het vroeger een hele hoge berg was.
Het gedeelte van de diagnose waar ik nog wel last van heb, is het vermijdingsgedrag. Op bepaalde gebieden dan. Aan de ene kant vermijd ik situaties waar ik bang voor ben (die hebben vooral nog te maken met afwijzing op werkgebied, en afwijzing door mannen). Aan de andere kant heb ik ook allerlei vermijdingsmechanismen ontwikkeld om de angst niet te voelen.
Verder heeft sommig vermijdingsgedrag niet eens in alle gevallen zozeer een doel meer, maar is het gewoon gedrag op zichzelf geworden.
Ik heb veel gemist door mijn vermijdingsgedrag. Die heus in het begin een reëel doel had. Als je mijn hele verhaal zou kennen, is het wel begrijpelijk dat het zo gelopen is.
Een echt normaal leven heb ik nooit opgebouwd (met man, werk en kinderen). Kinderen gaat sowieso niet meer lukken (geen baarmoeder meer), en werk is ook zeer de vraag. Zowel qua leeftijd (39), als dat ik inmiddels lastig plaatsbaar schijn te zijn. Een man kan natuurlijk op elke leeftijd nog Maar ook op dit gebied heb ik nog steeds last van vermijdingsgedrag.
Ik las laatst, dat je in je 20-er jaren de basis legt voor je verdere leven, op relatiegebied en op werkgebied. Dit heb ik dus nooit gedaan. Door de angst en het vermijdingsgedrag.
Ik plaats eerst deze post maar even, anders wordt 'ie zo lang....
Ik heb dezelfde diagnose als jij, de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis (of vermijdende persoonlijkheidsstoornis, zoals jij het noemt).
Op dit moment is de situatie zo, dat ik geen sociale angst meer heb. Natuurlijk zijn er nog wel kruimeltjes van over. Ik zal bijvoorbeeld nooit een uitgaanstype worden, en ik zal altijd een klein hobbeltje over moeten bij sociale gebeurtenissen. Gelukkig is het nu een klein hobbeltje, terwijl het vroeger een hele hoge berg was.
Het gedeelte van de diagnose waar ik nog wel last van heb, is het vermijdingsgedrag. Op bepaalde gebieden dan. Aan de ene kant vermijd ik situaties waar ik bang voor ben (die hebben vooral nog te maken met afwijzing op werkgebied, en afwijzing door mannen). Aan de andere kant heb ik ook allerlei vermijdingsmechanismen ontwikkeld om de angst niet te voelen.
Verder heeft sommig vermijdingsgedrag niet eens in alle gevallen zozeer een doel meer, maar is het gewoon gedrag op zichzelf geworden.
Ik heb veel gemist door mijn vermijdingsgedrag. Die heus in het begin een reëel doel had. Als je mijn hele verhaal zou kennen, is het wel begrijpelijk dat het zo gelopen is.
Een echt normaal leven heb ik nooit opgebouwd (met man, werk en kinderen). Kinderen gaat sowieso niet meer lukken (geen baarmoeder meer), en werk is ook zeer de vraag. Zowel qua leeftijd (39), als dat ik inmiddels lastig plaatsbaar schijn te zijn. Een man kan natuurlijk op elke leeftijd nog Maar ook op dit gebied heb ik nog steeds last van vermijdingsgedrag.
Ik las laatst, dat je in je 20-er jaren de basis legt voor je verdere leven, op relatiegebied en op werkgebied. Dit heb ik dus nooit gedaan. Door de angst en het vermijdingsgedrag.
Ik plaats eerst deze post maar even, anders wordt 'ie zo lang....
zondag 1 augustus 2010 om 20:51
Ik heb wel therapie gehad. Hierdoor heb ik geen last meer van sociale angst. Ook door mijn vrijwilligerswerk en gewoon door het leven zelf ben ik hier een soort van "overheen gegroeid".
Mijn therapie was niet specifiek gericht op de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Soms denk ik weleens dat dit toch een goed idee was geweest. Af en toe denk ik erover na of ik dit alsnog wil doen, maar een groot deel van die therapie gaat ook over sociale angst, en dat heb ik niet meer nodig (was mijn huisarts het overigens mee eens).
Wat betreft dat je niet je diagnose bent, maar dat je gewoon JIJ bent: mijn voormalig therapeut zei altijd over gedragingen die bij een stoornis horen: dat is een gezonde reactie op een ongezonde situatie.
Dus dat je overlevingsmechanismen ontwikkeld hebt om een ongezonde situatie (in je jeugd of anderszins) te kunnen overleven. Die overlevingsmechanismen zijn in die situaties waarin je moet overleven een gezonde reactie.
Het vervelende is alleen, dat als je allang uit de situatie bent, je deze overlevingsmechanismen blijft gebruiken. Terwijl ze eigenlijk niet meer nodig zijn.
Mijn therapie was niet specifiek gericht op de ontwijkende persoonlijkheidsstoornis. Soms denk ik weleens dat dit toch een goed idee was geweest. Af en toe denk ik erover na of ik dit alsnog wil doen, maar een groot deel van die therapie gaat ook over sociale angst, en dat heb ik niet meer nodig (was mijn huisarts het overigens mee eens).
Wat betreft dat je niet je diagnose bent, maar dat je gewoon JIJ bent: mijn voormalig therapeut zei altijd over gedragingen die bij een stoornis horen: dat is een gezonde reactie op een ongezonde situatie.
Dus dat je overlevingsmechanismen ontwikkeld hebt om een ongezonde situatie (in je jeugd of anderszins) te kunnen overleven. Die overlevingsmechanismen zijn in die situaties waarin je moet overleven een gezonde reactie.
Het vervelende is alleen, dat als je allang uit de situatie bent, je deze overlevingsmechanismen blijft gebruiken. Terwijl ze eigenlijk niet meer nodig zijn.
zondag 1 augustus 2010 om 22:18
Wat schrijven jullie allemaal mooie, interessante dingen!
LA: Wees niet bang om eerlijk te zijn tegen me hoor. Het werkt heel raar bij mij, als ik mensen vertrouw maar niet goed ken pik ik echt alles en word ik nooit boos haha. En tsja, hoewel ik hier pas kort ben vertrouw ik jullie wel. En wees gerust blij hoor, ik ben soms ook blij als iemand zich herkent in wat ik zeg, hoe vervelend het ook is voor die persoon. Maar dan ben je in ieder geval niet de enige!
GE: Heftig wat je allemaal vertelt. Maar ik kan me wel vinden in wat Verana zegt, dat je reageert op een ongezonde situatie (geen moeder) en dat zo'n overlevingsmechanisme overeind blijft. Jij moest je al vroeg zelf redden en dat hou je nu nog vol, al is het misschien niet meer nodig.
Ik herken wel wat van jouw gedrag bij mezelf. Bij mensen bij wie ik me niet op mijn gemak voel, komt er geen zinnig woord uit. Oogcontact lukt niet en ik neem altijd een gesloten houding aan. Ondertussen zit ik mezelf voor m'n kop te slaan omdat ik niet 'normaal' en 'gezellig' mee kan doen. Ik ben gewoon TE bang om iets stoms te zeggen, stom te kijken, een rare stem te hebben of wat dan ook.
Maar weet je, eigenlijk betekent het voor mij gewoon dat ik geen energie moet steken in die persoon. Ik heb gemerkt dat het vooral gebeurt bij personen waarvan ik weet/vermoed dat ze mij niet mogen. Dus waarom zou ik energie in die personen steken, terwijl ik bij vriendinnen wel kan praten?
Fijn dat het inmiddels veel beter gaat met je! Natuurlijk is het nog moeilijk, maar in zekere mate is het dat voor iedereen en dat is niks om je voor te schamen hoor.
Moonlight, moeilijk is dat he, bepalen of en hoe en wanneer je iets vertelt. Ik heb het bij een vriendin die ik sinds dit schooljaar ken, ook maanden voor me uitgeschoven. Totdat ik merkte dat we toch van klasgenoten naar vriendinnen verschoven. Ik weet dat mijn BPS heftiger is bij mensen om wie ik veel geef, of in ieder geval, dat die er meer mee te maken hebben, dus ik wilde het haar wel vertellen.
Uiteindelijk was ik een lafbek en heb ik een mail gestuurd... Maar zij is gelukkig ontzettend lief en begripvol dus ze reageerde goed. Succes met jouw beslissing!
Verana, Ik vind jouw posts om de 1 of andere reden heel mooi. Ik voel me er fijn door. (Hoop niet dat dat verkeerd overkomt trouwens!) Ik heb er verder weinig zinnigs op te zeggen, maar ik wilde het je even laten weten!
Een heel fijne avond allemaal!
LA: Wees niet bang om eerlijk te zijn tegen me hoor. Het werkt heel raar bij mij, als ik mensen vertrouw maar niet goed ken pik ik echt alles en word ik nooit boos haha. En tsja, hoewel ik hier pas kort ben vertrouw ik jullie wel. En wees gerust blij hoor, ik ben soms ook blij als iemand zich herkent in wat ik zeg, hoe vervelend het ook is voor die persoon. Maar dan ben je in ieder geval niet de enige!
GE: Heftig wat je allemaal vertelt. Maar ik kan me wel vinden in wat Verana zegt, dat je reageert op een ongezonde situatie (geen moeder) en dat zo'n overlevingsmechanisme overeind blijft. Jij moest je al vroeg zelf redden en dat hou je nu nog vol, al is het misschien niet meer nodig.
Ik herken wel wat van jouw gedrag bij mezelf. Bij mensen bij wie ik me niet op mijn gemak voel, komt er geen zinnig woord uit. Oogcontact lukt niet en ik neem altijd een gesloten houding aan. Ondertussen zit ik mezelf voor m'n kop te slaan omdat ik niet 'normaal' en 'gezellig' mee kan doen. Ik ben gewoon TE bang om iets stoms te zeggen, stom te kijken, een rare stem te hebben of wat dan ook.
Maar weet je, eigenlijk betekent het voor mij gewoon dat ik geen energie moet steken in die persoon. Ik heb gemerkt dat het vooral gebeurt bij personen waarvan ik weet/vermoed dat ze mij niet mogen. Dus waarom zou ik energie in die personen steken, terwijl ik bij vriendinnen wel kan praten?
Fijn dat het inmiddels veel beter gaat met je! Natuurlijk is het nog moeilijk, maar in zekere mate is het dat voor iedereen en dat is niks om je voor te schamen hoor.
Moonlight, moeilijk is dat he, bepalen of en hoe en wanneer je iets vertelt. Ik heb het bij een vriendin die ik sinds dit schooljaar ken, ook maanden voor me uitgeschoven. Totdat ik merkte dat we toch van klasgenoten naar vriendinnen verschoven. Ik weet dat mijn BPS heftiger is bij mensen om wie ik veel geef, of in ieder geval, dat die er meer mee te maken hebben, dus ik wilde het haar wel vertellen.
Uiteindelijk was ik een lafbek en heb ik een mail gestuurd... Maar zij is gelukkig ontzettend lief en begripvol dus ze reageerde goed. Succes met jouw beslissing!
Verana, Ik vind jouw posts om de 1 of andere reden heel mooi. Ik voel me er fijn door. (Hoop niet dat dat verkeerd overkomt trouwens!) Ik heb er verder weinig zinnigs op te zeggen, maar ik wilde het je even laten weten!
Een heel fijne avond allemaal!
zondag 1 augustus 2010 om 23:46
Morisson, fijn dat je je goed voelt door mijn posts!
Morgenavond komt een vriend van mij voor mijn computer. Nu mag ik morgen de computer de hele dag niet aan, anders kan hij 's avonds niet zien wat er aan mankeert.
Als ik pech heb, moet hij hem meenemen voor reparatie. Dus het kan zijn dat ik hier een paar dagen niet kom!
Morgenavond komt een vriend van mij voor mijn computer. Nu mag ik morgen de computer de hele dag niet aan, anders kan hij 's avonds niet zien wat er aan mankeert.
Als ik pech heb, moet hij hem meenemen voor reparatie. Dus het kan zijn dat ik hier een paar dagen niet kom!
maandag 2 augustus 2010 om 04:21
Zoo annemeike heeft straks genoeg bij te lezen
GE wat ik me nog afvroeg, heb jij een beetje meegekregen bij vriendinnen vroeger hoe het is om een moeder te hebben?
Morisson hoe lang geleden is het eigenlijk dat jij die diagnose hebt gekregen? En heb jij nog specifieke training/therapie gevolgd zoals de VERStraining?
(als ik dat mag vragen)
Verana: hoop dat je computer gauw gemaakt kan worden!
GE wat ik me nog afvroeg, heb jij een beetje meegekregen bij vriendinnen vroeger hoe het is om een moeder te hebben?
Morisson hoe lang geleden is het eigenlijk dat jij die diagnose hebt gekregen? En heb jij nog specifieke training/therapie gevolgd zoals de VERStraining?
(als ik dat mag vragen)
Verana: hoop dat je computer gauw gemaakt kan worden!
