Psyche
alle pijlers
Taboe? Schaamte? Deel 3
vrijdag 2 juli 2010 om 21:36
Dit is het derde deel van het topic Taboe? Schaamte? Een topic dat ik bijna een jaar geleden startte om het taboe rond schizofrenie te doorbreken. Een aandoening die mij zoveel parten speelt dat ik al vele jaren op een afdeling van een instelling woon. In de vorige delen van dit topic heb ik dit kunnen delen, maar ook heel veel kunnen leren van forummers die ook een aandoening hebben (psychisch en/of lichamelijk) of vanuit hun werkervaring postten of gewoon geïnteresseerd waren.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
Wat ook de reden is van posten, we praten gewoon lekker verder en iedereen is welkom om mee te praten! Hopelijk hebben we weer net zo veel steun aan elkaar en kunnen we weer samen veel lachen en/of huilen!
Of schizofrenie in de maatschappij nog een groot taboe is, blijft voor mij interessant. Maar dat geldt net zo goed voor andere aandoeningen of ze nou psychisch of somatisch zijn.
Nou ja, voor degenen die nog niet bekend zijn met dit topic, zie eerste post.
dinsdag 3 augustus 2010 om 14:45
Ben ik weer!
Mijn computer is nog niet gerepareerd. Mijn computerman weet nog niet waar het aan ligt en gaat dit eerst uitzoeken. Er moet waarschijnlijk een nieuw onderdeel in.
Maar zolang hij er nog niet achter is, mag ik de computer via een alternatieve manier opstarten.
Ik mocht gisteren de computer de hele dag niet aanhebben, ben ik naar de bibliotheek gegaan om hier te lezen. Hoezo verslaafd.... Ik kon helaas niets posten, want het inloggen lukte niet op die computer.
Annemeike, voor jou een en een
Hoop dat het snel weer beter met je gaat! Ik mail je vandaag nog wel even.
Mijn computer is nog niet gerepareerd. Mijn computerman weet nog niet waar het aan ligt en gaat dit eerst uitzoeken. Er moet waarschijnlijk een nieuw onderdeel in.
Maar zolang hij er nog niet achter is, mag ik de computer via een alternatieve manier opstarten.
Ik mocht gisteren de computer de hele dag niet aanhebben, ben ik naar de bibliotheek gegaan om hier te lezen. Hoezo verslaafd.... Ik kon helaas niets posten, want het inloggen lukte niet op die computer.
Annemeike, voor jou een en een
Hoop dat het snel weer beter met je gaat! Ik mail je vandaag nog wel even.
dinsdag 3 augustus 2010 om 16:36
quote:green_eyes schreef op 02 augustus 2010 @ 07:17:
Verana,
Bedankt voor je verhaal, mooi en interessant om te lezen!
Hoewel ik wat jonger ben, herken ik het ook wel dat alleen al het ouder worden wel wat helpt!
Fijn dat je in bep. opzichten je weg hebt gevonden.
Ik vroeg me nog af wat je hiermee bedoelt (alleen als je het wilt vertellen natuurlijk, voel je niet verplicht)
Aan de andere kant heb ik ook allerlei vermijdingsmechanismen ontwikkeld om de angst niet te voelen.
Dank je voor je reactie.
Mijn vermijdingsmechanisme om de angst niet te voelen is mij in mijn fantasie begeven in een soort droomwereldje. Doordat ik mij dan richt op dit fantaseren, voel ik mijn angsten niet of minder.
Het is wisselend hoe vaak en hoe lang ik in zo'n droomwereldje zit. Als ik lekker in mijn vel zit, heb ik het niet nodig en gebruik ik het alleen om te ontspannen voor het slapen gaan. Als ik slecht in mijn vel zit, kan ik er soms uren mee bezig zijn. En ben ik eigenlijk een beetje geïrriteerd als ik mij met de echte wereld bezig moet houden.
Vroeger neigde het zelfs naar dissociatie. Dit is momenteel niet meer het geval. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik soms wel verlang naar het even "helemaal weg zijn", wat je hebt met dissociatie. Maar het lukt me niet meer om helemaal weg te raken. Is overigens niet dat ik me dan niets meer herinner hoor. Maar dan is het net of ik mezelf niet helemaal herken. Dat ik bijv. in de spiegel kijk en schrik dat ik dit ben. Of dat het net is of mijn arm niet helemaal bij mij hoort. Maar wat ik al schreef: zo heftig is het de laatste jaren eigenlijk nooit meer. En dat is wel beter!
Verana,
Bedankt voor je verhaal, mooi en interessant om te lezen!
Hoewel ik wat jonger ben, herken ik het ook wel dat alleen al het ouder worden wel wat helpt!
Fijn dat je in bep. opzichten je weg hebt gevonden.
Ik vroeg me nog af wat je hiermee bedoelt (alleen als je het wilt vertellen natuurlijk, voel je niet verplicht)
Aan de andere kant heb ik ook allerlei vermijdingsmechanismen ontwikkeld om de angst niet te voelen.
Dank je voor je reactie.
Mijn vermijdingsmechanisme om de angst niet te voelen is mij in mijn fantasie begeven in een soort droomwereldje. Doordat ik mij dan richt op dit fantaseren, voel ik mijn angsten niet of minder.
Het is wisselend hoe vaak en hoe lang ik in zo'n droomwereldje zit. Als ik lekker in mijn vel zit, heb ik het niet nodig en gebruik ik het alleen om te ontspannen voor het slapen gaan. Als ik slecht in mijn vel zit, kan ik er soms uren mee bezig zijn. En ben ik eigenlijk een beetje geïrriteerd als ik mij met de echte wereld bezig moet houden.
Vroeger neigde het zelfs naar dissociatie. Dit is momenteel niet meer het geval. Al moet ik eerlijk bekennen dat ik soms wel verlang naar het even "helemaal weg zijn", wat je hebt met dissociatie. Maar het lukt me niet meer om helemaal weg te raken. Is overigens niet dat ik me dan niets meer herinner hoor. Maar dan is het net of ik mezelf niet helemaal herken. Dat ik bijv. in de spiegel kijk en schrik dat ik dit ben. Of dat het net is of mijn arm niet helemaal bij mij hoort. Maar wat ik al schreef: zo heftig is het de laatste jaren eigenlijk nooit meer. En dat is wel beter!
dinsdag 3 augustus 2010 om 17:24
Vooral in mijn hoofd.
Het heeft misschien te maken met de onzekerheid over de toekomst. Het zoeken naar woonruimte bijv - ik heb geen idee wanneer ik ongeveer zou kunnen verhuizen. Als ik wist: 1 oktober, dan kon ik me daar op instellen. Maar ik heb dus echt geen idee.
En zo is het op meer gebieden allemaal wat vaag. Denk dat daar dat rare gevoel deels vandaan komt.
En ik wil meer leuke dingen doen. Afgelopen tijd had ik er niet zo veel zin in, maar nu wel weer. En ik wil meer mensen leren kennen. Om die leuke dingen mee te doen, dus.
Het heeft misschien te maken met de onzekerheid over de toekomst. Het zoeken naar woonruimte bijv - ik heb geen idee wanneer ik ongeveer zou kunnen verhuizen. Als ik wist: 1 oktober, dan kon ik me daar op instellen. Maar ik heb dus echt geen idee.
En zo is het op meer gebieden allemaal wat vaag. Denk dat daar dat rare gevoel deels vandaan komt.
En ik wil meer leuke dingen doen. Afgelopen tijd had ik er niet zo veel zin in, maar nu wel weer. En ik wil meer mensen leren kennen. Om die leuke dingen mee te doen, dus.
dinsdag 3 augustus 2010 om 19:12
Jammer Veraan dat je computer nog niet gemaatk is, maar wel fijn dat je 'm voorlopig wel kunt gebruiken. En naa de bieb om te kunnen lezen op het forum......
Ja, dan bn je wel een beetje verslaafd!
Ik herken dat droomwereldj trouwens wel. Grappig, heb dat nooit zo beshreven gezien, maar jij dtoet dat heel duidelijk.
'k Wist niet dat anderen dat ook deden.
Ik werd gewezen op warriger schrijven. Mijn excuus als ik minder leesbaar ben.
Gaat wonder boven vwonder beter dan gisteren. Heb veel geslapen en zie de wereld minder als een doedelzak.
Moon, is dat gevoel erg v ervelend? Je bent er druk mee he, met dat zoeken van een huisje. Hoop dat je spoedig iets vindt!
GE, het lijkt me ontzettend moeilijk om zonder moeder op te groeien. Dat wuo ik je nog even zeggen.
Groetjes aan iedereen!
Ja, dan bn je wel een beetje verslaafd!Ik herken dat droomwereldj trouwens wel. Grappig, heb dat nooit zo beshreven gezien, maar jij dtoet dat heel duidelijk.
'k Wist niet dat anderen dat ook deden.
Ik werd gewezen op warriger schrijven. Mijn excuus als ik minder leesbaar ben.
Gaat wonder boven vwonder beter dan gisteren. Heb veel geslapen en zie de wereld minder als een doedelzak.
Moon, is dat gevoel erg v ervelend? Je bent er druk mee he, met dat zoeken van een huisje. Hoop dat je spoedig iets vindt!
GE, het lijkt me ontzettend moeilijk om zonder moeder op te groeien. Dat wuo ik je nog even zeggen.
Groetjes aan iedereen!
dinsdag 3 augustus 2010 om 19:14
<ego>
Mijn vriend is nu in zijn eentje naar de bios en ik ben kwaad en verdrietig. GVD, waarom kan ik dat niet? Waarom zit ik nou weer thuis? Waarom durf ik die bioscoop niet in? Waarom durf ik niks te doen dat ik leuk vind??
</ego>
Annemeike, superfijn dat je je vandaag beter voelt!! Dat is heel goed nieuws!
Veel liefs allemaal!
Mijn vriend is nu in zijn eentje naar de bios en ik ben kwaad en verdrietig. GVD, waarom kan ik dat niet? Waarom zit ik nou weer thuis? Waarom durf ik die bioscoop niet in? Waarom durf ik niks te doen dat ik leuk vind??
</ego>
Annemeike, superfijn dat je je vandaag beter voelt!! Dat is heel goed nieuws!
Veel liefs allemaal!
dinsdag 3 augustus 2010 om 19:32
Dat gevoel, tja, ik schreef dat t vooral mijn hoofd was maar t is deels ook lichamelijk eigenlijk. Voel me beetje opgejaagd af en toe en ik denk dat het wel met de medicijnen te maken kan hebben.
Nouja, combinatie van alles dus.
Annemeike, ik kan je altijd prima lezen hoor!
Denk dat diegene eerder bezorgd was omdat ze aan je schrijven kon zien dat het even minder ging.
Gaat het weer een beetje beter nu, of nog niet?
Morisson
Misschien durf jij over een tijdje ook wel alleen naar de bios. Het lijkt nu heel ver weg maar wie weet gaat het over een tijdje wat beter.
Nouja, combinatie van alles dus.
Annemeike, ik kan je altijd prima lezen hoor!
Denk dat diegene eerder bezorgd was omdat ze aan je schrijven kon zien dat het even minder ging.
Gaat het weer een beetje beter nu, of nog niet?
Morisson
Misschien durf jij over een tijdje ook wel alleen naar de bios. Het lijkt nu heel ver weg maar wie weet gaat het over een tijdje wat beter.
dinsdag 3 augustus 2010 om 19:47
dinsdag 3 augustus 2010 om 21:39
quote:Moonlight82 schreef op 03 augustus 2010 @ 17:24:
Vooral in mijn hoofd.
Het heeft misschien te maken met de onzekerheid over de toekomst. Het zoeken naar woonruimte bijv - ik heb geen idee wanneer ik ongeveer zou kunnen verhuizen. Als ik wist: 1 oktober, dan kon ik me daar op instellen. Maar ik heb dus echt geen idee.
En zo is het op meer gebieden allemaal wat vaag. Denk dat daar dat rare gevoel deels vandaan komt.
En ik wil meer leuke dingen doen. Afgelopen tijd had ik er niet zo veel zin in, maar nu wel weer. En ik wil meer mensen leren kennen. Om die leuke dingen mee te doen, dus.
Ja, dat zou inderdaad best kunnen dat dit het is. Onzekerheid hoe de toekomst gaat lopen, en waarschijnlijk veel veranderingen in het vooruitzicht. Dat is spannend allemaal!
Een goed teken trouwens dat je weer meer zin hebt om leuke dingen te doen. Betekent dat je weer beter in je vel zit!
(wil er ook al bijna de tijd onder zetten )
Vooral in mijn hoofd.
Het heeft misschien te maken met de onzekerheid over de toekomst. Het zoeken naar woonruimte bijv - ik heb geen idee wanneer ik ongeveer zou kunnen verhuizen. Als ik wist: 1 oktober, dan kon ik me daar op instellen. Maar ik heb dus echt geen idee.
En zo is het op meer gebieden allemaal wat vaag. Denk dat daar dat rare gevoel deels vandaan komt.
En ik wil meer leuke dingen doen. Afgelopen tijd had ik er niet zo veel zin in, maar nu wel weer. En ik wil meer mensen leren kennen. Om die leuke dingen mee te doen, dus.
Ja, dat zou inderdaad best kunnen dat dit het is. Onzekerheid hoe de toekomst gaat lopen, en waarschijnlijk veel veranderingen in het vooruitzicht. Dat is spannend allemaal!
Een goed teken trouwens dat je weer meer zin hebt om leuke dingen te doen. Betekent dat je weer beter in je vel zit!
(wil er ook al bijna de tijd onder zetten )
dinsdag 3 augustus 2010 om 21:52
@ Annemeike:
Ik wist ook niet dat anderen dit deden (van dat droomwereldje bedoel ik). Ik heb er vorige week ook over gemaild met die vriendin van die paniekaanvallen. Zij herkent het ook. Dus er zijn er meer!
@ Morisson:
Ik kan me voorstellen dat het zo verdrietig en frustrerend is dat je niet mee durft naar de bios.
Jaren geleden heb ik eens een paniekaanval gehad in de bioscoop. Daarna durfde ik er eigenlijk ook niet meer naartoe. Maar ik had het "probleem" dat ik er altijd zo ontzettend van genoot. Dus na een paar keer niet meegegaan te zijn, heb ik mezelf gedwongen weer te gaan. Met een vriendin waarbij ik me heel veilig voelde. De eerste paar keer ben ik consequent aan het gangpad gaan zitten. Dus dat ik zo weg kon als ik angstig werd.
Daarna is vriendin een aantal keren aan het gangpad gaan zitten, en ik op de tweede stoel vanaf het gangpad. En zo heb ik dit langzaam opgebouwd. Steeds meer naar het midden toe gaan zitten.
Op dit moment ga ik weer overal in de zaal zitten, maar ik moet zeggen dat ik er nog steeds niet helemáál blanco in sta. Het schiet altijd nog even weer door mijn hoofd. Maar gelukkig is het nu al zo lang goed gegaan, dat dit inmiddels geruststelling genoeg voor mij is.
Nu is het wel zo dat de paniekaanvallen die ik had, veel minder heftig zijn dan die van jou. Dus ik begrijp dat het voor jou waarschijnlijk lastiger ligt dan voor mij.
Moraal van het verhaal: uiteindelijk kom jij ook zover! Daar ben ik van overtuigd. En dan kun je gewoon weer overal heen waar je naar toe wilt
Ik wist ook niet dat anderen dit deden (van dat droomwereldje bedoel ik). Ik heb er vorige week ook over gemaild met die vriendin van die paniekaanvallen. Zij herkent het ook. Dus er zijn er meer!
@ Morisson:
Ik kan me voorstellen dat het zo verdrietig en frustrerend is dat je niet mee durft naar de bios.
Jaren geleden heb ik eens een paniekaanval gehad in de bioscoop. Daarna durfde ik er eigenlijk ook niet meer naartoe. Maar ik had het "probleem" dat ik er altijd zo ontzettend van genoot. Dus na een paar keer niet meegegaan te zijn, heb ik mezelf gedwongen weer te gaan. Met een vriendin waarbij ik me heel veilig voelde. De eerste paar keer ben ik consequent aan het gangpad gaan zitten. Dus dat ik zo weg kon als ik angstig werd.
Daarna is vriendin een aantal keren aan het gangpad gaan zitten, en ik op de tweede stoel vanaf het gangpad. En zo heb ik dit langzaam opgebouwd. Steeds meer naar het midden toe gaan zitten.
Op dit moment ga ik weer overal in de zaal zitten, maar ik moet zeggen dat ik er nog steeds niet helemáál blanco in sta. Het schiet altijd nog even weer door mijn hoofd. Maar gelukkig is het nu al zo lang goed gegaan, dat dit inmiddels geruststelling genoeg voor mij is.
Nu is het wel zo dat de paniekaanvallen die ik had, veel minder heftig zijn dan die van jou. Dus ik begrijp dat het voor jou waarschijnlijk lastiger ligt dan voor mij.
Moraal van het verhaal: uiteindelijk kom jij ook zover! Daar ben ik van overtuigd. En dan kun je gewoon weer overal heen waar je naar toe wilt
dinsdag 3 augustus 2010 om 23:44
quote:Verana schreef op 03 augustus 2010 @ 14:45:
Ik mocht gisteren de computer de hele dag niet aanhebben, ben ik naar de bibliotheek gegaan om hier te lezen. Hoezo verslaafd.... Ik kon helaas niets posten, want het inloggen lukte niet op die computer.
Ik mocht gisteren de computer de hele dag niet aanhebben, ben ik naar de bibliotheek gegaan om hier te lezen. Hoezo verslaafd.... Ik kon helaas niets posten, want het inloggen lukte niet op die computer.
Dat was mijn spreekbeurt, zijn er nog vragen?!
woensdag 4 augustus 2010 om 18:05
Hee lieve allemaal!
Even een wat beter bericht. Voel me wat beter en vanmiddag had ik een gesprek met pb'er. Was fijn. Even het idee uit de wereld geholpen dat ik gesmokkeld zou hebben met med's. Heb ik de laatste maand nl écht niet gedaan, maar werd er het weekend wel van beschuldigd. Waarschijnlijk kwam het dipje door oververmoeidheid (door lichamelijke oorzaak). Ben gelukkig niet verder afgegleden en prijs me heul gelukkig dat ik hier gewoon in mijn eigen kamer zit!!!
Schuddebuik, ben je al weer thuis???
Is Veraantje hier of op tijdtopic vandaag al gespot??
Hoe is het met iedereen????
18.05
Even een wat beter bericht. Voel me wat beter en vanmiddag had ik een gesprek met pb'er. Was fijn. Even het idee uit de wereld geholpen dat ik gesmokkeld zou hebben met med's. Heb ik de laatste maand nl écht niet gedaan, maar werd er het weekend wel van beschuldigd. Waarschijnlijk kwam het dipje door oververmoeidheid (door lichamelijke oorzaak). Ben gelukkig niet verder afgegleden en prijs me heul gelukkig dat ik hier gewoon in mijn eigen kamer zit!!!
Schuddebuik, ben je al weer thuis???
Is Veraantje hier of op tijdtopic vandaag al gespot??
Hoe is het met iedereen????
18.05
woensdag 4 augustus 2010 om 19:43
