Relaties
alle pijlers
Die eeuwige tweestrijd!
zondag 1 augustus 2010 om 20:11
Hallo allemaal,
Het is nu acht maanden geleden dat mijn relatie is verbroken. Helaas, want we hebben twee jonge kindjes. We hebben er wel wat aan gedaan om een breuk te voorkomen, maar niet genoeg wat mij betreft. Toch ben ik de gene die is weggegaan.(zijn huis ook dus..)
De eerste vier maanden voelde ik me sterk en hoe intensief ik het ook vond,bracht de breuk mij even rust. Maar nu weet ik het niet meer. Ik ben de afgelopen maanden zo emotioneel. Ik mis hem elke dag en niet alleen voor de kinderen. Maar dan denk ik weer er is wel het een en ander gebeurd. Ik heb hem niet zomaar van me afgeduwd. Dan spreekt mijn verstand dus, maar mijn hart is gewoon gebroken. Ik moet re-integreren via een traject. Ik heb overigens geen uitkering. Geen eigen woonruimte, misschien dat ik me daarom ook zo voel.
Daarnaast speelt er een juridische kwestie(alimentatie) die hij overigens netjes van af het begin voldoet, maar niet voldoende naar mijn mening en volgens de berekeningen ook niet. Hij heeft een ruim boven modaal inkomen. Hier door is hij boos geworden en nam hij geen contact meer op met de kinderen(zie mijn eerste topic)
Nou ja, het verhaal wordt straks te lang dus ik stop met deze vragen:Moet ik hier gewoon doorheen, moet ik blij zijn dat het voorbij is of alles op alles zetten en het nog een kans geven?
Het is nu acht maanden geleden dat mijn relatie is verbroken. Helaas, want we hebben twee jonge kindjes. We hebben er wel wat aan gedaan om een breuk te voorkomen, maar niet genoeg wat mij betreft. Toch ben ik de gene die is weggegaan.(zijn huis ook dus..)
De eerste vier maanden voelde ik me sterk en hoe intensief ik het ook vond,bracht de breuk mij even rust. Maar nu weet ik het niet meer. Ik ben de afgelopen maanden zo emotioneel. Ik mis hem elke dag en niet alleen voor de kinderen. Maar dan denk ik weer er is wel het een en ander gebeurd. Ik heb hem niet zomaar van me afgeduwd. Dan spreekt mijn verstand dus, maar mijn hart is gewoon gebroken. Ik moet re-integreren via een traject. Ik heb overigens geen uitkering. Geen eigen woonruimte, misschien dat ik me daarom ook zo voel.
Daarnaast speelt er een juridische kwestie(alimentatie) die hij overigens netjes van af het begin voldoet, maar niet voldoende naar mijn mening en volgens de berekeningen ook niet. Hij heeft een ruim boven modaal inkomen. Hier door is hij boos geworden en nam hij geen contact meer op met de kinderen(zie mijn eerste topic)
Nou ja, het verhaal wordt straks te lang dus ik stop met deze vragen:Moet ik hier gewoon doorheen, moet ik blij zijn dat het voorbij is of alles op alles zetten en het nog een kans geven?
zondag 1 augustus 2010 om 20:28
Maar wat is de reden van jullie breuk? Als jullie twee kindjes hebben is dat het vechten voor jullie relatie wel waard. Als jij het idee hebt dat jullie niet hebben gevochten voor de relatie en hij mist jou ook, is het dan geen idee om het nogmaals te proberen? Tenzij het een gewelddadige relatie was of iets dergelijks...Ik kan me voorstellen dat je niet zomaar even door kan gaan met je leven..Het lijkt me heel heftig wat jij hebt meegemaakt. Als ik in jouw schoenen stond, als ik ook maar een beetje het gevoel had gehad dat er nog kans van slagen was had ik het nog een kans gegeven. Lekker weer terug bij man en kindjes, een huisje en zekerheid. Maar ik weet natuurlijk niet wat zich heeft allemaal afgespeeld in jullie relatie, ik wens je heel veel sterkte
zondag 1 augustus 2010 om 21:10
@ krokusje:Ik leef van mijn spaargeld en moet re-integreren in mijn vakgebied of hier aan gerelateerd
@nova78:Ja, dat vraag ik mijzelf oprecht af komt het door mijn situatie of niet. Maar ik denk dat als ik straks weer een baan en woning heb, hem nog steeds zal missen
@chanella:Dank voor je troostende woorden. Het is ook veel om mee te maken maar ergens geeft het mij ook kracht. De reden van de breuk heeft te maken met ontrouw. Toch was dit voor mij niet de doorslaggevende reden. Ik merkte dat hij niet aan ons dacht als hij. over de toekomst nadacht maar alleen aan zichzelf
@allen:Ik werk hard aan het "gedeelte"van mijn leven wat niet op orde is. Het belangrijkste is een baan die mij voldoening geeft. Daar krijg ik nu ondersteuning bij en daar maak ik gebruik van.Het zal nog een paar maanden duren voor ik het traject heb doorlopen(moet nog starten) Dan kan ik als ik eindelijk aan de beurt ben met 11 jaar inschrijftijd een woning betrekken met mijn kinderen. Maar dan is hij er niet pfff.
@nova78:Ja, dat vraag ik mijzelf oprecht af komt het door mijn situatie of niet. Maar ik denk dat als ik straks weer een baan en woning heb, hem nog steeds zal missen
@chanella:Dank voor je troostende woorden. Het is ook veel om mee te maken maar ergens geeft het mij ook kracht. De reden van de breuk heeft te maken met ontrouw. Toch was dit voor mij niet de doorslaggevende reden. Ik merkte dat hij niet aan ons dacht als hij. over de toekomst nadacht maar alleen aan zichzelf
@allen:Ik werk hard aan het "gedeelte"van mijn leven wat niet op orde is. Het belangrijkste is een baan die mij voldoening geeft. Daar krijg ik nu ondersteuning bij en daar maak ik gebruik van.Het zal nog een paar maanden duren voor ik het traject heb doorlopen(moet nog starten) Dan kan ik als ik eindelijk aan de beurt ben met 11 jaar inschrijftijd een woning betrekken met mijn kinderen. Maar dan is hij er niet pfff.
maandag 2 augustus 2010 om 13:11
Ik haal het topic maar even omhoog. Misschien zijn er nog anderen met inzichten over mijn situatie.
Gisteren ben ik maar vroeg naar bed gegaan om niet constant over alles te twijfelen. Ik probeer echt positief vooruit te kijken maar het is moeilijker dan ik aan mijn omgeving toegeef. Vooral de gedachten aan hem met een ander die straks bij hem intrekt, in het huis waar onze kinderen geboren zijn steekt.
Ik voel me zo dom! Zolang heb ik gewacht op de "geschikte" man om een relatie mee te beginnen, en dan dit.
Gisteren ben ik maar vroeg naar bed gegaan om niet constant over alles te twijfelen. Ik probeer echt positief vooruit te kijken maar het is moeilijker dan ik aan mijn omgeving toegeef. Vooral de gedachten aan hem met een ander die straks bij hem intrekt, in het huis waar onze kinderen geboren zijn steekt.
Ik voel me zo dom! Zolang heb ik gewacht op de "geschikte" man om een relatie mee te beginnen, en dan dit.
maandag 2 augustus 2010 om 13:52
maandag 2 augustus 2010 om 20:45
dit kost echt tijd, eerst staat je hele leven op z'n kop, je bent alles wat zo vertrouwd was kwijt geraakt. dat is niet niks..
probeer te zorgen dat je je leven wat op orde hebt, en zorg dat je heel veel afleiding hebt. thuis alleen gaan zitten is niet een goed idee (ik weet er alles van!)
je zal echt nog wel vele ups en downs krijgen, maar uiteindelijk ga je je echt beter voelen! (ook al geloof je dat nu misschien nog niet)
ik ben sinds vorig jaar alleen komen te staan met mijn 2 kids.
heb echt een rottijd gehad (mijn ex werd verliefd op een ander, en wou niets meer! en woonde na 8 maanden alweer samen)
maar hou de eer aan jezelf en zorg dat de kids er niet teveel van mee krijgen!! en probeer een goed contact op te bouwen met je ex voor de kids!
er komt nu zoveel op je af, maar uiteindelijk komt alles goed! je bent veel sterker dan je denkt!!
probeer te zorgen dat je je leven wat op orde hebt, en zorg dat je heel veel afleiding hebt. thuis alleen gaan zitten is niet een goed idee (ik weet er alles van!)
je zal echt nog wel vele ups en downs krijgen, maar uiteindelijk ga je je echt beter voelen! (ook al geloof je dat nu misschien nog niet)
ik ben sinds vorig jaar alleen komen te staan met mijn 2 kids.
heb echt een rottijd gehad (mijn ex werd verliefd op een ander, en wou niets meer! en woonde na 8 maanden alweer samen)
maar hou de eer aan jezelf en zorg dat de kids er niet teveel van mee krijgen!! en probeer een goed contact op te bouwen met je ex voor de kids!
er komt nu zoveel op je af, maar uiteindelijk komt alles goed! je bent veel sterker dan je denkt!!
