Psyche
alle pijlers
steeds spontaan in tranen???
maandag 2 augustus 2010 om 11:19
Misschien dat jullie raad/advies en een verklaring hebben.
Ik ben 34 jaar, single, en heb afgelopen weekend opgepast op mijn neefje en nichtje..(3 jaar en 9 maanden oud).
Het was zwaar maar ook heerlijk, 2 van die schatjes helemaal voor mezelf alleen.
Nadat ik ze gisteravond weer netjes thuis afleverde en naar huis reed, kwamen spontaan de tranen en kon ik niet meer stoppen met huilen...dat is zo de hele avond doorgegaan, vooral toen mijn zusje belde en daarna mijn moeder (die was ingelicht door mijn zus). Ik was zo verdrietig maar kan niet echt een verklaring waarom vinden.
Vanmorgen leek het goed te gaan, behalve dan dat ik er natuurlijk niet uitzie met dikke huilogen, maar op mijn werk begon het weer en zaten de tranen zo hoog dat ze weer spontaan begonnen te stromen...
Ben dus maar naar huis gegaan om daar verder te werken want dan zit je niet echt relaxed achter je bureau.
herkent iemand dit toevallig??
Ik ben 34 jaar, single, en heb afgelopen weekend opgepast op mijn neefje en nichtje..(3 jaar en 9 maanden oud).
Het was zwaar maar ook heerlijk, 2 van die schatjes helemaal voor mezelf alleen.
Nadat ik ze gisteravond weer netjes thuis afleverde en naar huis reed, kwamen spontaan de tranen en kon ik niet meer stoppen met huilen...dat is zo de hele avond doorgegaan, vooral toen mijn zusje belde en daarna mijn moeder (die was ingelicht door mijn zus). Ik was zo verdrietig maar kan niet echt een verklaring waarom vinden.
Vanmorgen leek het goed te gaan, behalve dan dat ik er natuurlijk niet uitzie met dikke huilogen, maar op mijn werk begon het weer en zaten de tranen zo hoog dat ze weer spontaan begonnen te stromen...
Ben dus maar naar huis gegaan om daar verder te werken want dan zit je niet echt relaxed achter je bureau.
herkent iemand dit toevallig??
maandag 2 augustus 2010 om 11:27
Wat herkenbaar, ik heb dit inmiddels al een paar dagen. Zit je verder wel lekker in je vel? Want bij mij ligt het vrijwel zeker daaraan. Gisteren met mijn vriend een dag weg geweest. Toen ik smiddags merkte dat ik me niet goed voelde zijn we weer naar huis gegaan.
In de auto op de terugweg zat ik te vechten tegen mijn tranen. Totdat mijn vriend zei dat het ok was als ik moest huilen en dat ik het niet tegen moest houden. Nou toen heb ik dus een uur in de auto zitten janken.
Gelukkig reageerde hij heel lief en zojuist belde hij nog om te vragen of het weer ging. Hij had zich best zorgen gemaakt.
Kun je het nergens op herleiden? Voel je je bijvoorbeeld moe of doe je dingen die je eigenlijk niet wil?
Als het zwaar was bij je neefje en nichtje kan ik me best voorstellen dat je het even van je af moet laten glijden daarna.
In de auto op de terugweg zat ik te vechten tegen mijn tranen. Totdat mijn vriend zei dat het ok was als ik moest huilen en dat ik het niet tegen moest houden. Nou toen heb ik dus een uur in de auto zitten janken.
Gelukkig reageerde hij heel lief en zojuist belde hij nog om te vragen of het weer ging. Hij had zich best zorgen gemaakt.
Kun je het nergens op herleiden? Voel je je bijvoorbeeld moe of doe je dingen die je eigenlijk niet wil?
Als het zwaar was bij je neefje en nichtje kan ik me best voorstellen dat je het even van je af moet laten glijden daarna.
maandag 2 augustus 2010 om 11:32
Soms als je begint met huilen (als je erg moe bent bijvoorbeeld), kun je niet meer stoppen omdat je moet huilen om al die keren dat je het hebt weggeslikt.
Ondertussen weet je niet meer waar je verdrietig over was, maar toch komt alles er uit.
Ik heb jaren niet gehuild. Veel mensen om me heen gingen dood. Niets van verdriet, voelde niks. Nu heb ik van die huilbuien (hormonaal?). Ik laat het maar lekker gaan. Denk dat het een inhaalslag is voor het weggestopte verdriet.
Zou het zo iets bij jou kunnen zijn?
Ondertussen weet je niet meer waar je verdrietig over was, maar toch komt alles er uit.
Ik heb jaren niet gehuild. Veel mensen om me heen gingen dood. Niets van verdriet, voelde niks. Nu heb ik van die huilbuien (hormonaal?). Ik laat het maar lekker gaan. Denk dat het een inhaalslag is voor het weggestopte verdriet.
Zou het zo iets bij jou kunnen zijn?
maandag 2 augustus 2010 om 11:37
Ja ik wil zelf wel heel graag kinderen maar ben me nu niet bewust van een echte reden voor dit plotselinge verdriet...
ik ben ook helemaal geen huiler, doe het zelden eigenlijk.
wel inderdaad weinig geslapen met die kids dit weekend maar vannacht prima geslapen eigenlijk.
Ik voel me ook niet heel rot of depressief dus daar kan ik ook geen verklaring in vinden...
Ik heb er gewoon geen controle over, heel apart.
Thanx voor jullie reacties... ik hoop dat het snel over is want het is zo onhandig hahah.
ik ben ook helemaal geen huiler, doe het zelden eigenlijk.
wel inderdaad weinig geslapen met die kids dit weekend maar vannacht prima geslapen eigenlijk.
Ik voel me ook niet heel rot of depressief dus daar kan ik ook geen verklaring in vinden...
Ik heb er gewoon geen controle over, heel apart.
Thanx voor jullie reacties... ik hoop dat het snel over is want het is zo onhandig hahah.
maandag 2 augustus 2010 om 11:41
quote:jasmine schreef op 02 augustus 2010 @ 11:37:
Moet je soms ongesteld worden? Ik heb ooit eens vreselijk staan janken vlak voor kerst bij de diepvrieskonijnen van de Aldi.
Bleef ook huilerig de dagen er na.
hahaha daar moet ik dan wel weer om lachen..maar nee dat is niet het geval, daarbij heb ik daar nooit last van...
gelukkig komt mijn mama vanmiddag, al heb ik geen idee waar ik dan over moet praten als reden voor dit gebeuren..
Moet je soms ongesteld worden? Ik heb ooit eens vreselijk staan janken vlak voor kerst bij de diepvrieskonijnen van de Aldi.
Bleef ook huilerig de dagen er na.
hahaha daar moet ik dan wel weer om lachen..maar nee dat is niet het geval, daarbij heb ik daar nooit last van...
gelukkig komt mijn mama vanmiddag, al heb ik geen idee waar ik dan over moet praten als reden voor dit gebeuren..
maandag 2 augustus 2010 om 11:47
quote:mijsjemeisje schreef op 02 augustus 2010 @ 11:41:
[...]
hahaha daar moet ik dan wel weer om lachen..maar nee dat is niet het geval, daarbij heb ik daar nooit last van...
gelukkig komt mijn mama vanmiddag, al heb ik geen idee waar ik dan over moet praten als reden voor dit gebeuren..
Gelukkig dat je even hebt kunnen lachen.
Maar serieus, zoiets kan zomaar komen, ik stond daarvoor ook niet elke maand ergens bij te janken.
Maar als je aangeeft dat je niet ongesteld moet worden, kan het dan misschien zijn dat alles wat je de afgelopen maanden/jaren weggeslikt hebt dat het er nu even uitkwam?
't Hoeft niet gelijk iets ergs te zijn maar vermoeidheid kan zoiets wel uitlokken.
En misschien toch de onbewuste kinderwens wat anderen ook al aangaven?
[...]
hahaha daar moet ik dan wel weer om lachen..maar nee dat is niet het geval, daarbij heb ik daar nooit last van...
gelukkig komt mijn mama vanmiddag, al heb ik geen idee waar ik dan over moet praten als reden voor dit gebeuren..
Gelukkig dat je even hebt kunnen lachen.
Maar serieus, zoiets kan zomaar komen, ik stond daarvoor ook niet elke maand ergens bij te janken.
Maar als je aangeeft dat je niet ongesteld moet worden, kan het dan misschien zijn dat alles wat je de afgelopen maanden/jaren weggeslikt hebt dat het er nu even uitkwam?
't Hoeft niet gelijk iets ergs te zijn maar vermoeidheid kan zoiets wel uitlokken.
En misschien toch de onbewuste kinderwens wat anderen ook al aangaven?
Those dresses and skirts make you look so gloriously girlie, my darlings.
maandag 2 augustus 2010 om 11:48
maandag 2 augustus 2010 om 11:48
quote:mijsjemeisje schreef op 02 augustus 2010 @ 11:37:
Ja ik wil zelf wel heel graag kinderen maar ben me nu niet bewust van een echte reden voor dit plotselinge verdriet...
ik ben ook helemaal geen huiler, doe het zelden eigenlijk.
Precies, je huilt zelden.
Daarom, als de schuiven dan open gaan, is er geen houden meer aan.
Niet erg, is zo nu en dan gewoon nodig.
Ja ik wil zelf wel heel graag kinderen maar ben me nu niet bewust van een echte reden voor dit plotselinge verdriet...
ik ben ook helemaal geen huiler, doe het zelden eigenlijk.
Precies, je huilt zelden.
Daarom, als de schuiven dan open gaan, is er geen houden meer aan.
Niet erg, is zo nu en dan gewoon nodig.
maandag 2 augustus 2010 om 11:51
Ik denk , vooral omdat je verder aangeeft niet te weten waar het vandaan komt, dat het door vermoeidheid kan komen. Dat herken ik namelijk. Heb dat wel eens gehad. Als ik ergens heel druk mee was geweest, dan had ik zelf niet door dat ik zo vermoeid was. En dat uiten zich dan in onverklaarbaar verdriet..
maandag 2 augustus 2010 om 11:54
Waarom ben je bang dat je het aan je moeder moet uitleggen? Iemand die je troost is heerlijk, dus schaam je niet! Je hoeft het niet uit te leggen. Laat je maar even lekker knuffelen. Ik denk dat iedereen wel eens huilt zonder duidelijke reden. Je had het gewoon even zwaar. En emoties moeten eruit. Hoe langer je het het wegstopt, hoe erger er het uiteindelijk uitkomt.
