Relaties
alle pijlers
Minnaar gaat scheiden
vrijdag 13 augustus 2010 om 17:33
Ik ben geschokt, mijn minnaar gaat scheiden en dat heeft niets (??) met mij te maken ?!??
Mijn beste vriendje en minnaar in 1 waar ik al 8 jaar lief en leed mee deel (met ingebouwde emotionele afstand en praktische beperkingen, want allebei getrouwd) heeft me verteld dat hij gaat scheiden. Ik was de 1e die het hoorde, dat wel, maar wel een paar maanden nadat de beslissing in zijn hoofd gemaakt was. Ook zag hij in eerste instantie niet in dat dit iets voor onze relatie zou betekenen, hij dacht dat dat gewoon zo door zou gaan. Bizar is nog wel dat hij altijd doodsbang was dat eea uit zou komen want hij wilde echt NOOIT scheiden.
Wat moet ik hier nou uit concluderen? Ik voel me op afstand gehouden want niet betrokken bij zijn emotionele overpeinzingen. Ook was ik even bang dat hij nu achter mij aan zou gaan, maar tegelijk ben ik ook wel beledigd dat dat niet zo is. Raar hoe iemand die je zo lang zo na aan je hart voelt, opeens een vreemde kan lijken doordat hij er heel anders in lijkt te zitten.
Ik vind het lastig er nu over te beginnen, want hij heeft het zwaar vanwege de scheiding, en heeft natuurlijk geen behoefte aan nog meer sores maar tegelijk voelt het niet goed. Ik twijfel tussen op de spits drijven, dan heb ik snel duidelijkheid, en afwachten tot eea in rustiger vaarwater is.
Mijn beste vriendje en minnaar in 1 waar ik al 8 jaar lief en leed mee deel (met ingebouwde emotionele afstand en praktische beperkingen, want allebei getrouwd) heeft me verteld dat hij gaat scheiden. Ik was de 1e die het hoorde, dat wel, maar wel een paar maanden nadat de beslissing in zijn hoofd gemaakt was. Ook zag hij in eerste instantie niet in dat dit iets voor onze relatie zou betekenen, hij dacht dat dat gewoon zo door zou gaan. Bizar is nog wel dat hij altijd doodsbang was dat eea uit zou komen want hij wilde echt NOOIT scheiden.
Wat moet ik hier nou uit concluderen? Ik voel me op afstand gehouden want niet betrokken bij zijn emotionele overpeinzingen. Ook was ik even bang dat hij nu achter mij aan zou gaan, maar tegelijk ben ik ook wel beledigd dat dat niet zo is. Raar hoe iemand die je zo lang zo na aan je hart voelt, opeens een vreemde kan lijken doordat hij er heel anders in lijkt te zitten.
Ik vind het lastig er nu over te beginnen, want hij heeft het zwaar vanwege de scheiding, en heeft natuurlijk geen behoefte aan nog meer sores maar tegelijk voelt het niet goed. Ik twijfel tussen op de spits drijven, dan heb ik snel duidelijkheid, en afwachten tot eea in rustiger vaarwater is.
zondag 15 augustus 2010 om 03:59
quote:forreal schreef op 13 augustus 2010 @ 22:36:
[...]
Dat is wel erg grof, je kan ook een vraag stellen als iets niet duidelijk is. Destijds was ik nog trouw en was er niets gebeurd, we zijn toen trouwens in therapie geweest en de therapeut gaf ons op, hij kon niets betekenen als mijn man zo weinig open stond voor welke communicatie dan ook. Hij zei dat ik met mijn rug tegen de muur stond in deze relatie. En had nog nooit meegemaakt dat hij op moest geven. Dit om aan te geven dat mijn man niet de meest toegankelijke persoon op aarde is...
huh? De therapeut gaf ons op? Is het niet zo dat een echtpaar het op geeft? Hoe kómt die eut erbij jou het idee te geven dat jij met je rug tegen de muur staat? Kwestie van draaien je gezicht naar de muur even hakken en heel hard weg rennen doot het gat dat je in de muur gehakt hebt lijkt me. Het is geen gevangenis hoor het is maar een relatie.
Oftwel: Maareuh....... waarom ben je dan nog bij hem?
Ach wellicht staat het ergens .... maar ik ben oprecht verbaasd over dit stuk tekst van je.
[...]
Dat is wel erg grof, je kan ook een vraag stellen als iets niet duidelijk is. Destijds was ik nog trouw en was er niets gebeurd, we zijn toen trouwens in therapie geweest en de therapeut gaf ons op, hij kon niets betekenen als mijn man zo weinig open stond voor welke communicatie dan ook. Hij zei dat ik met mijn rug tegen de muur stond in deze relatie. En had nog nooit meegemaakt dat hij op moest geven. Dit om aan te geven dat mijn man niet de meest toegankelijke persoon op aarde is...
huh? De therapeut gaf ons op? Is het niet zo dat een echtpaar het op geeft? Hoe kómt die eut erbij jou het idee te geven dat jij met je rug tegen de muur staat? Kwestie van draaien je gezicht naar de muur even hakken en heel hard weg rennen doot het gat dat je in de muur gehakt hebt lijkt me. Het is geen gevangenis hoor het is maar een relatie.
Oftwel: Maareuh....... waarom ben je dan nog bij hem?
Ach wellicht staat het ergens .... maar ik ben oprecht verbaasd over dit stuk tekst van je.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 15 augustus 2010 om 04:16
deze man gaat scheiden en zal zich nu een slag in de rondte neuken.
jij kan wachten tot je vaarwater een drap vol algen wordt.
conclusie is luid en duidelijk.
je bent niet meer spannend, opwindend of wat dan ook in elke vorm.
deze man kan gaan en staan waar hij wilt.
jij bent niet meer nodig en dat is heel heel vervelend voor je.
jij kan wachten tot je vaarwater een drap vol algen wordt.
conclusie is luid en duidelijk.
je bent niet meer spannend, opwindend of wat dan ook in elke vorm.
deze man kan gaan en staan waar hij wilt.
jij bent niet meer nodig en dat is heel heel vervelend voor je.
zondag 15 augustus 2010 om 08:22
Je zegt dat je man niet het meest toegankelijke type is en dat daarmee de therapie gedoemd was te mislukken. Uit -onder andere- die opmerking klinkt zoveel boosheid en verwijt jegens je man. Maar kijk nu eens naar je eigen aandeel, jij bent een type dat zorgt dat ze haar gerief krijgt ondanks alle schade die ze daarmee aanricht. Om alle volwassen betrokkenen nog maar even buiten beschouwing te laten in ieder geval je eigen kinderen. Je heb hun veilige thuishaven op het spel gezet, het blinde vertrouwen in het feit dat je ouders te vertrouwen zijn in gevaar gebracht. En dat allemaal om geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen en tòch met deze geweldige hoofdprijs het bed in te kunnen duiken.
Nu komt daar ook nog eens een bak ongenoegen richting je minnaar bij. Hoe hééft hij dit kunnen bedenken zonder jouw belangen mee te nemen in zijn overweging. En hoe heeft hij het in zijn hoofd kunnen halen om jou de kans te ontnemen hem op al die belangen te wijzen.
Je schrijft alsof je vindt dat alles je 'overkomt', je niet communicatieve man, je affaire, de teloorgang van je affaire. Dat zal geen prettig gevoel zijn, dusdanig als een speelbal van het lot moeten afwachten welke kruimels geluk of bakken vol ellende jouw kant op komen.
Gelukkig hoeft je leven er zo niet uit te zien. Je màg het roer in handen nemen en zèlf de koers bepalen.
Dat is niet makkelijk, want het is confronterend en hard werken. Maar het geeft je wel een kans op duurzaam geluk èn de mogelijkheid om jezelf met opgeheven hoofd aan te kijken in de spiegel. Ik denk namelijk dat je verbijstering over hoe iemand na acht jaar zo anders kan zijn dan je dacht veel meer gaat over jou dan over hem. Of heb jij jezelf al die acht jaar bewust gezien als iemand die dagelijks probleemloos de harten en het welzijn van haar geliefden op het spel zette?
Nu komt daar ook nog eens een bak ongenoegen richting je minnaar bij. Hoe hééft hij dit kunnen bedenken zonder jouw belangen mee te nemen in zijn overweging. En hoe heeft hij het in zijn hoofd kunnen halen om jou de kans te ontnemen hem op al die belangen te wijzen.
Je schrijft alsof je vindt dat alles je 'overkomt', je niet communicatieve man, je affaire, de teloorgang van je affaire. Dat zal geen prettig gevoel zijn, dusdanig als een speelbal van het lot moeten afwachten welke kruimels geluk of bakken vol ellende jouw kant op komen.
Gelukkig hoeft je leven er zo niet uit te zien. Je màg het roer in handen nemen en zèlf de koers bepalen.
Dat is niet makkelijk, want het is confronterend en hard werken. Maar het geeft je wel een kans op duurzaam geluk èn de mogelijkheid om jezelf met opgeheven hoofd aan te kijken in de spiegel. Ik denk namelijk dat je verbijstering over hoe iemand na acht jaar zo anders kan zijn dan je dacht veel meer gaat over jou dan over hem. Of heb jij jezelf al die acht jaar bewust gezien als iemand die dagelijks probleemloos de harten en het welzijn van haar geliefden op het spel zette?
zondag 15 augustus 2010 om 08:43
quote:Helmy schreef op 14 augustus 2010 @ 19:30:
Waarom zulke nare reacties? Als nu gewoon degenen reageren die TO kunnen helpen i.p.v. haar af te zeiken. Lijkt me een stuk prettiger.
Enne, zeg inderdaad nooit nooit en veroordeel NIEMAND! Wie "zonder zonde" is gooit de eerste steen...
Zeg nooit "nooit" want het kan iedereen overkomen?
Wanneer dan? Ik loop al heel wat jaren mee, komt regelmatig aantrekkelijke mannen tegen en ben nog nooit vreemdgegaan. Voor degenen met verstand is vreemdgaan een keuze. Voor degenen die geen verstand hebben meegekregen een hormonale dwaling. Vlei jezelf nou niet met de gedachte dat het je is overkomen en dat je slechts je passie hebt gevolgd. Slechts een minderheid van alle mensen gaat vreemd. De rest weet zich dus gewoon in te houden en dat lijkt me wel zo'n prettige benadering.
Waarom zulke nare reacties? Als nu gewoon degenen reageren die TO kunnen helpen i.p.v. haar af te zeiken. Lijkt me een stuk prettiger.
Enne, zeg inderdaad nooit nooit en veroordeel NIEMAND! Wie "zonder zonde" is gooit de eerste steen...
Zeg nooit "nooit" want het kan iedereen overkomen?
Wanneer dan? Ik loop al heel wat jaren mee, komt regelmatig aantrekkelijke mannen tegen en ben nog nooit vreemdgegaan. Voor degenen met verstand is vreemdgaan een keuze. Voor degenen die geen verstand hebben meegekregen een hormonale dwaling. Vlei jezelf nou niet met de gedachte dat het je is overkomen en dat je slechts je passie hebt gevolgd. Slechts een minderheid van alle mensen gaat vreemd. De rest weet zich dus gewoon in te houden en dat lijkt me wel zo'n prettige benadering.
zondag 15 augustus 2010 om 12:14
Je was, je bent en je wordt niet anders dan een minnares. En een minnares wordt nou eenmaal op afstand gehouden. Dan kun je nog vinden dat jullie een o zo speciale band hebben, jij en je beste maatje en minnaar in 1. Maar blijkbaar is er toch een verschil van visie.
En die optie werd hier al ergens een keer genoemd en ik denk dat het nog wel een heel realistische is: Misschien heeft zijn echtgenote wel haar buik vol van haar vreemdgaande echtgenoot. Ik gun jouw man dezelfde opleving. Voor zichzelf en voor jullie kinderen
En die optie werd hier al ergens een keer genoemd en ik denk dat het nog wel een heel realistische is: Misschien heeft zijn echtgenote wel haar buik vol van haar vreemdgaande echtgenoot. Ik gun jouw man dezelfde opleving. Voor zichzelf en voor jullie kinderen
zondag 15 augustus 2010 om 12:17
quote:Arion schreef op 14 augustus 2010 @ 19:41:
[...]
'Hij die zonder zonde is werpe de eerste steen' is het gezegde.
Maar belangrijker, waar vind jij nare reacties op dit draadje ?
Het is geen gezegde, maar een bijbeltekst.
Met nare reacties bedoel ik de veroordelende (onder-)toon. TO zit ergens mee en weet natuurlijk dondersgoed dat het hebben van een minnaar niet "goed", eerlijk of handig is, maar volgens mij gaat het daar nu even niet om.
[...]
'Hij die zonder zonde is werpe de eerste steen' is het gezegde.
Maar belangrijker, waar vind jij nare reacties op dit draadje ?
Het is geen gezegde, maar een bijbeltekst.
Met nare reacties bedoel ik de veroordelende (onder-)toon. TO zit ergens mee en weet natuurlijk dondersgoed dat het hebben van een minnaar niet "goed", eerlijk of handig is, maar volgens mij gaat het daar nu even niet om.
zondag 15 augustus 2010 om 12:19
Dank jullie voor alle reacties. Een aantal zijn erg confronterend, maar dat is alleen maar goed. Ik heb op dit moment niet veel tijd om aan de computer te zitten, maar ben wel aan het broeden over al jullie input. Ik denk wel dat het op dit moment een breekpunt-moment is, waarschijnlijk had ik anders ook niets gepost natuurlijk.
Even de meest brandende vragen beantwoord:
Vreemdgaan is een keuze klopt. Maar niet een die licht genomen is. Wel iets waar je naar toe groeit en dat is volledig bewust, dus verwijtbaar. Daadwerkelijk lichamelijk contact is er geen 8 jaar maar 3 en niet vaak of zo. Dus jarenlang tegengehouden.
Man wist eerste 2 jaar van de vriendschap, toen ik verliefd was geworden heb ik dat gezegd, dit was aanleiding voor crisis en therapie. Ik moest het contact verbreken, dat ook gedaan maar jaar later weer opgepakt, dat wist hij niet.
Rug tegen de muur was:take it of leave it, deze man ziet bij zichzelf geen fouten of redenen om te veranderen, therapeut kon geen ingang vinden. Kortom alle schuld voor enig ongemak in onze relatie ligt bij mij, volgens mijn man.
Ik ben verder nergens trots op hoe eea is gelopen. Het is een kwestie van aandacht krijgen, dat is thuis behelpen, en mijn vriend is een heel sprankelende man. Maar daar moet ik met mijn man iets mee hoe moeilijk ook om ergens over te praten, hij ziet alle kritiek als verwijt, dus een ingang vinden is moeilijk.
Tot zover even. Nogmaals dank voor al jullie input, een aantal van jullie maakt heel scherpe analyses. Volgende week zie ik mijn vriend in een cafe overigens dus kuis, en kans is niet nul dat ik (op zijn minst) tijdelijk het contact verbreek om orde op zaken te stellen. Wel moeilijk, want hij heeft niets fout gedaan en het is een moeilijke periode, maar lijkt me ook voor hem beter om alle aandacht op zijn kinderen te richten nu.
Even de meest brandende vragen beantwoord:
Vreemdgaan is een keuze klopt. Maar niet een die licht genomen is. Wel iets waar je naar toe groeit en dat is volledig bewust, dus verwijtbaar. Daadwerkelijk lichamelijk contact is er geen 8 jaar maar 3 en niet vaak of zo. Dus jarenlang tegengehouden.
Man wist eerste 2 jaar van de vriendschap, toen ik verliefd was geworden heb ik dat gezegd, dit was aanleiding voor crisis en therapie. Ik moest het contact verbreken, dat ook gedaan maar jaar later weer opgepakt, dat wist hij niet.
Rug tegen de muur was:take it of leave it, deze man ziet bij zichzelf geen fouten of redenen om te veranderen, therapeut kon geen ingang vinden. Kortom alle schuld voor enig ongemak in onze relatie ligt bij mij, volgens mijn man.
Ik ben verder nergens trots op hoe eea is gelopen. Het is een kwestie van aandacht krijgen, dat is thuis behelpen, en mijn vriend is een heel sprankelende man. Maar daar moet ik met mijn man iets mee hoe moeilijk ook om ergens over te praten, hij ziet alle kritiek als verwijt, dus een ingang vinden is moeilijk.
Tot zover even. Nogmaals dank voor al jullie input, een aantal van jullie maakt heel scherpe analyses. Volgende week zie ik mijn vriend in een cafe overigens dus kuis, en kans is niet nul dat ik (op zijn minst) tijdelijk het contact verbreek om orde op zaken te stellen. Wel moeilijk, want hij heeft niets fout gedaan en het is een moeilijke periode, maar lijkt me ook voor hem beter om alle aandacht op zijn kinderen te richten nu.
zondag 15 augustus 2010 om 15:05
En als je minnaar nu wel had vermeldt dat hij ging scheiden om jou, zou je dan wel bij je man weggaan?
Heeft het feit dat jouw minnaar jou geen veiligheid biedt op dit moment invloed op jouw besluit om bij je man te blijven?
Wat als minnaar over een paar maanden een andere vriendin heeft, hoe ga jij daar dan mee om? Ben je van plan om jullie verhouding door te zetten?
Wat wil jij? Hoe sta jij in deze relaties? Laat jij je keuzes afhangen van de mannen met wie je samen bent? Je zou ook kunnen besluiten om alleen verder te gaan. Dus zonder echtgenoot en minnaar. Is dat een optie?
Heeft het feit dat jouw minnaar jou geen veiligheid biedt op dit moment invloed op jouw besluit om bij je man te blijven?
Wat als minnaar over een paar maanden een andere vriendin heeft, hoe ga jij daar dan mee om? Ben je van plan om jullie verhouding door te zetten?
Wat wil jij? Hoe sta jij in deze relaties? Laat jij je keuzes afhangen van de mannen met wie je samen bent? Je zou ook kunnen besluiten om alleen verder te gaan. Dus zonder echtgenoot en minnaar. Is dat een optie?
zondag 15 augustus 2010 om 18:24
Ik vind het heel vreemd dat hij dit niet heeft besproken met jou. Zeker omdat je jullie contact omschrijft als ook intiem en vriendschappelijk buiten de seks.
Ik krijg juist de neiging te denken dat het je er niets over vertellen iets met jou te maken heeft.
Misschien dat hij je geen hoop wilde geven. Maar kan evengoed zo zijn dat hij bang was dat het je af zou schrikken. Kunnen allerlei redenen zijn, behalve dat jij niet belangrijk genoeg bent voor hem om zoiets te melden lijkt me. Na acht jaar, waarvan vijf jaar vriendachap, kom op zeg...
Verder vind ik veel reacties hier erg veroordelend en gaan deze alleen maar in op de verhouding an sich en niet op het probleem/de vraag van TO. Dat iemand zijn leven op een andere manier inricht dan je zelf zou doen lijkt me geen reden zo belerend tekeer te gaan hier. Pfff wát een vingertjes zeg.
Ik krijg juist de neiging te denken dat het je er niets over vertellen iets met jou te maken heeft.
Misschien dat hij je geen hoop wilde geven. Maar kan evengoed zo zijn dat hij bang was dat het je af zou schrikken. Kunnen allerlei redenen zijn, behalve dat jij niet belangrijk genoeg bent voor hem om zoiets te melden lijkt me. Na acht jaar, waarvan vijf jaar vriendachap, kom op zeg...
Verder vind ik veel reacties hier erg veroordelend en gaan deze alleen maar in op de verhouding an sich en niet op het probleem/de vraag van TO. Dat iemand zijn leven op een andere manier inricht dan je zelf zou doen lijkt me geen reden zo belerend tekeer te gaan hier. Pfff wát een vingertjes zeg.
zondag 15 augustus 2010 om 18:48
quote:februari schreef op 15 augustus 2010 @ 18:24:
Verder vind ik veel reacties hier erg veroordelend en gaan deze alleen maar in op de verhouding an sich en niet op het probleem/de vraag van TO. Dat iemand zijn leven op een andere manier inricht dan je zelf zou doen lijkt me geen reden zo belerend tekeer te gaan hier. Pfff wát een vingertjes zeg.
Tja, de beste stuurlui staan altijd aan wal toch?
Maar ik ben ook erg benieuwd waarom je niet gewoon gaat scheiden (ongeacht wat minnaar doet). Zo te lezen ben je hartstikke ongelukkig in je huwelijk.
Verder vind ik veel reacties hier erg veroordelend en gaan deze alleen maar in op de verhouding an sich en niet op het probleem/de vraag van TO. Dat iemand zijn leven op een andere manier inricht dan je zelf zou doen lijkt me geen reden zo belerend tekeer te gaan hier. Pfff wát een vingertjes zeg.
Tja, de beste stuurlui staan altijd aan wal toch?
Maar ik ben ook erg benieuwd waarom je niet gewoon gaat scheiden (ongeacht wat minnaar doet). Zo te lezen ben je hartstikke ongelukkig in je huwelijk.
dinsdag 17 augustus 2010 om 11:46
Je hebt niet veel geluk in de liefde, hè?
Wat is dit nou voor een zooitje? De man waarmee je getrouwd bent is een ongevoelige narcistische man en je minnaar houdt zich niet aan de spelregels. In beide gevallen trek jij aan het kortse eind.
Zet ze allebei de deur maar uit en begin op nieuw. Eerst maar es bij jezelf en je kinderen. Wat is nu werkelijk waardevol in het leven en hervind je integriteit weer terug. Dit is echt drie keer niks zo!
Wat is dit nou voor een zooitje? De man waarmee je getrouwd bent is een ongevoelige narcistische man en je minnaar houdt zich niet aan de spelregels. In beide gevallen trek jij aan het kortse eind.
Zet ze allebei de deur maar uit en begin op nieuw. Eerst maar es bij jezelf en je kinderen. Wat is nu werkelijk waardevol in het leven en hervind je integriteit weer terug. Dit is echt drie keer niks zo!
dinsdag 17 augustus 2010 om 12:34
quote:forreal schreef op 15 augustus 2010 @ 12:19:
Dank jullie voor alle reacties. Een aantal zijn erg confronterend, maar dat is alleen maar goed. Ik heb op dit moment niet veel tijd om aan de computer te zitten, maar ben wel aan het broeden over al jullie input. Ik denk wel dat het op dit moment een breekpunt-moment is, waarschijnlijk had ik anders ook niets gepost natuurlijk.
Even de meest brandende vragen beantwoord:
Vreemdgaan is een keuze klopt. Maar niet een die licht genomen is. Wel iets waar je naar toe groeit en dat is volledig bewust, dus verwijtbaar. Daadwerkelijk lichamelijk contact is er geen 8 jaar maar 3 en niet vaak of zo. Dus jarenlang tegengehouden.
Man wist eerste 2 jaar van de vriendschap, toen ik verliefd was geworden heb ik dat gezegd, dit was aanleiding voor crisis en therapie. Ik moest het contact verbreken, dat ook gedaan maar jaar later weer opgepakt, dat wist hij niet.
Rug tegen de muur was:take it of leave it, deze man ziet bij zichzelf geen fouten of redenen om te veranderen, therapeut kon geen ingang vinden. Kortom alle schuld voor enig ongemak in onze relatie ligt bij mij, volgens mijn man.
Ik ben verder nergens trots op hoe eea is gelopen. Het is een kwestie van aandacht krijgen, dat is thuis behelpen, en mijn vriend is een heel sprankelende man. Maar daar moet ik met mijn man iets mee hoe moeilijk ook om ergens over te praten, hij ziet alle kritiek als verwijt, dus een ingang vinden is moeilijk.
Tot zover even. Nogmaals dank voor al jullie input, een aantal van jullie maakt heel scherpe analyses. Volgende week zie ik mijn vriend in een cafe overigens dus kuis, en kans is niet nul dat ik (op zijn minst) tijdelijk het contact verbreek om orde op zaken te stellen. Wel moeilijk, want hij heeft niets fout gedaan en het is een moeilijke periode, maar lijkt me ook voor hem beter om alle aandacht op zijn kinderen te richten nu.
Jeetje F., je hebt het dus eigenlijk al die jaren in je huwelijk uit kunnen houden omdat je daarnaast je vriend had? Begrijpelijk dat je er nu stevig van baalt dat deze 'veilige situatie' op lossen schroeven komt te staan......
Ik wens je veel sterkte, weet niet wat ik zou moeten doen als ik in jouw schoenen stond.....
Dank jullie voor alle reacties. Een aantal zijn erg confronterend, maar dat is alleen maar goed. Ik heb op dit moment niet veel tijd om aan de computer te zitten, maar ben wel aan het broeden over al jullie input. Ik denk wel dat het op dit moment een breekpunt-moment is, waarschijnlijk had ik anders ook niets gepost natuurlijk.
Even de meest brandende vragen beantwoord:
Vreemdgaan is een keuze klopt. Maar niet een die licht genomen is. Wel iets waar je naar toe groeit en dat is volledig bewust, dus verwijtbaar. Daadwerkelijk lichamelijk contact is er geen 8 jaar maar 3 en niet vaak of zo. Dus jarenlang tegengehouden.
Man wist eerste 2 jaar van de vriendschap, toen ik verliefd was geworden heb ik dat gezegd, dit was aanleiding voor crisis en therapie. Ik moest het contact verbreken, dat ook gedaan maar jaar later weer opgepakt, dat wist hij niet.
Rug tegen de muur was:take it of leave it, deze man ziet bij zichzelf geen fouten of redenen om te veranderen, therapeut kon geen ingang vinden. Kortom alle schuld voor enig ongemak in onze relatie ligt bij mij, volgens mijn man.
Ik ben verder nergens trots op hoe eea is gelopen. Het is een kwestie van aandacht krijgen, dat is thuis behelpen, en mijn vriend is een heel sprankelende man. Maar daar moet ik met mijn man iets mee hoe moeilijk ook om ergens over te praten, hij ziet alle kritiek als verwijt, dus een ingang vinden is moeilijk.
Tot zover even. Nogmaals dank voor al jullie input, een aantal van jullie maakt heel scherpe analyses. Volgende week zie ik mijn vriend in een cafe overigens dus kuis, en kans is niet nul dat ik (op zijn minst) tijdelijk het contact verbreek om orde op zaken te stellen. Wel moeilijk, want hij heeft niets fout gedaan en het is een moeilijke periode, maar lijkt me ook voor hem beter om alle aandacht op zijn kinderen te richten nu.
Jeetje F., je hebt het dus eigenlijk al die jaren in je huwelijk uit kunnen houden omdat je daarnaast je vriend had? Begrijpelijk dat je er nu stevig van baalt dat deze 'veilige situatie' op lossen schroeven komt te staan......
Ik wens je veel sterkte, weet niet wat ik zou moeten doen als ik in jouw schoenen stond.....
dinsdag 17 augustus 2010 om 13:24
[
Zeg nooit "nooit" want het kan iedereen overkomen?
Wanneer dan? Ik loop al heel wat jaren mee, komt regelmatig aantrekkelijke mannen tegen en ben nog nooit vreemdgegaan. Voor degenen met verstand is vreemdgaan een keuze. Voor degenen die geen verstand hebben meegekregen een hormonale dwaling. Vlei jezelf nou niet met de gedachte dat het je is overkomen en dat je slechts je passie hebt gevolgd. Slechts een minderheid van alle mensen gaat vreemd. De rest weet zich dus gewoon in te houden en dat lijkt me wel zo'n prettige benadering.[/quote]
Wuiles, vreemdgaan is inderdaad een keuze maar of het werkelijk een verstandelijke is ??
Ik heb het zelf (helaas) ondervonden. Een partner die volledig ontspoorde toen onze relatie te kampen kreeg met zware problemen. En ja ZELFS hij ging vreemd.
Mijn omgeving was totally in shock, de integere, verstandige, warme, oprechte man die zichzelf zo heeft verloochend.
Ik zeg dus inderdaad "zeg nooit NOOIT".
Niets zo onvoorspelbaar als het gedrag van een mens.
Een vreemdgaande man of vrouw is niet per definitie een slecht mens met een fout karakter.
Ik kan niet voor de vreemdganger spreken maar blijkbaar is het mogelijk om een schemerwereld te creëren, een dubbelleven te gaan leiden, je kop in het zand te steken, een manier vinden om het voor jezelf te rechtvaardigen.
Pas als het avontuur klapt/knalt wordt de realiteit zichtbaar en ook de verwoesting die is aangericht.
Ik hoop dat de personen die vreemdgaan inderdaad maar een klein percentage behelzen.
Voor TO: wat een bende. Getrouwd en al jaren een minnaar, minaar ook (nog) getrouwd maar/en binnenkort niet meer.
Maak de balans op en wellicht is het tijd om schoon schip te maken. Wil je je leven werkelijk op deze manier leven ? In een leugen met je partner, met een minnaar die aan de andere kant de kluit belazert.
Is het een mogelijkheid dat zijn vrouw achter zijn vreemdgaan is gekomen en hem de deur heeft gewezen ? (zo maar een gedachte...). Wat moet je met deze man en wat is de bedoeling van je affaire ?
"Slechts" een vluchtroute om te ontsnappen aan de teleurstellende relatie waarin je thuis terecht bent gekomen ?
Zeg nooit "nooit" want het kan iedereen overkomen?
Wanneer dan? Ik loop al heel wat jaren mee, komt regelmatig aantrekkelijke mannen tegen en ben nog nooit vreemdgegaan. Voor degenen met verstand is vreemdgaan een keuze. Voor degenen die geen verstand hebben meegekregen een hormonale dwaling. Vlei jezelf nou niet met de gedachte dat het je is overkomen en dat je slechts je passie hebt gevolgd. Slechts een minderheid van alle mensen gaat vreemd. De rest weet zich dus gewoon in te houden en dat lijkt me wel zo'n prettige benadering.[/quote]
Wuiles, vreemdgaan is inderdaad een keuze maar of het werkelijk een verstandelijke is ??
Ik heb het zelf (helaas) ondervonden. Een partner die volledig ontspoorde toen onze relatie te kampen kreeg met zware problemen. En ja ZELFS hij ging vreemd.
Mijn omgeving was totally in shock, de integere, verstandige, warme, oprechte man die zichzelf zo heeft verloochend.
Ik zeg dus inderdaad "zeg nooit NOOIT".
Niets zo onvoorspelbaar als het gedrag van een mens.
Een vreemdgaande man of vrouw is niet per definitie een slecht mens met een fout karakter.
Ik kan niet voor de vreemdganger spreken maar blijkbaar is het mogelijk om een schemerwereld te creëren, een dubbelleven te gaan leiden, je kop in het zand te steken, een manier vinden om het voor jezelf te rechtvaardigen.
Pas als het avontuur klapt/knalt wordt de realiteit zichtbaar en ook de verwoesting die is aangericht.
Ik hoop dat de personen die vreemdgaan inderdaad maar een klein percentage behelzen.
Voor TO: wat een bende. Getrouwd en al jaren een minnaar, minaar ook (nog) getrouwd maar/en binnenkort niet meer.
Maak de balans op en wellicht is het tijd om schoon schip te maken. Wil je je leven werkelijk op deze manier leven ? In een leugen met je partner, met een minnaar die aan de andere kant de kluit belazert.
Is het een mogelijkheid dat zijn vrouw achter zijn vreemdgaan is gekomen en hem de deur heeft gewezen ? (zo maar een gedachte...). Wat moet je met deze man en wat is de bedoeling van je affaire ?
"Slechts" een vluchtroute om te ontsnappen aan de teleurstellende relatie waarin je thuis terecht bent gekomen ?
dinsdag 17 augustus 2010 om 15:56
@ Forreal, ik vind het heel vervelend voor jouw.
Kan jouw eigen man jouw niet genoeg geven dat je ook bij een andere wil zijn?
Zo ja, waarom durf jij niet bij jouw man weg te gaan?
Jij ben getrouwd, krijg niet genoeg aansluiting met jouw man
dus wordt verliefd op een ander.
Maar geen van beide geven jouw een ultiem gevoel van tevredenheid in het leven. klopt dat ?
Durf jij geen relatie aan te gaan met één man, maar dan wel met een man waar je jezelf helemaal open een bloot aan hem durft te geven.
Wij kiezen namelijk altijd een partner die voldoet aan hoe veel wij ons zelf willen geven.
En als wij bang zijn voor echte intimiteit, kiezen wij dan iemand die ons ook daar niet veel van zal geven, zoals een getrouwde man bijvoorbeeld.
Kan jouw eigen man jouw niet genoeg geven dat je ook bij een andere wil zijn?
Zo ja, waarom durf jij niet bij jouw man weg te gaan?
Jij ben getrouwd, krijg niet genoeg aansluiting met jouw man
dus wordt verliefd op een ander.
Maar geen van beide geven jouw een ultiem gevoel van tevredenheid in het leven. klopt dat ?
Durf jij geen relatie aan te gaan met één man, maar dan wel met een man waar je jezelf helemaal open een bloot aan hem durft te geven.
Wij kiezen namelijk altijd een partner die voldoet aan hoe veel wij ons zelf willen geven.
En als wij bang zijn voor echte intimiteit, kiezen wij dan iemand die ons ook daar niet veel van zal geven, zoals een getrouwde man bijvoorbeeld.
dinsdag 17 augustus 2010 om 21:21
Lieve mensen,
Ik heb echt veel aan jullie opmerkingen. Die leiden ook tot zelfonderzoek, waarom ik mezelf in deze situatie gebracht heb. Daar ben ik nog niet helemaal uit.
Wel valt me op dat ik zoveel scheidingsadviezen krijg, alsof dat zo makkelijk besloten wordt, zeker als er kinderen zijn. En een aantal van jullie heeft afgeleid dat mijn man echt vreselijk is, maar zo ongelukkig is mijn relatie nou ook weer niet, laten we zeggen 80% ok. Er zijn vast mensen die voor minder bij elkaar blijven. De grote vraag is natuurlijk of die 20% die niet ok is of die je mist zo belangrijk is dat je daarvoor uit elkaar gaat. En daarnaast of er ook 100% bestaat, nou dat vast wel, maar misschien met een lampje te zoeken, En of je een zekere 80% moet ruilen voor een onzekere 100%, dat is ook hoe je instelling is. Nou wat jullie er ook van vinden, ik geef nog niet op. Wel ga ik een poging doen actief iets te veranderen in mijn huwelijk, want veel van de scheefgroei komt ook doordat ik dat laat gebeuren. En omdat ik me af laat leiden door een relatie ernaast. Dus die moet op afstand.
Vandaag mijn vriend gesproken, dat was enerzijds verhelderend en anderszijds verwarrend, want ons contact is vanzelfsprekend en comfortabel, Wat nu duidelijk is dat hij eigenlijk pas kort voor hij het mij vertelde echt duidelijk had dat hij ging scheiden en daarvoor was het nog niet uitgekristalliseerd en was er bij zijn vrouw en hem nog hoop dat het niet zover zou komen al waren en al stevige gesprekken (waar hij me al wel over had verteld). En voor de goede orde het was een gezamenlijk besluit, zijn vrouw heeft hem niet weggestuurd zoals sommigen suggereren. Verder heeft het volgens hem niets met mij te maken, behalve als enige misschien dat hij met mij ervoer hoe je ook contact kunt hebben/gewaardeerd kan worden. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat dat geen eerlijke vergelijking is want dat wij een soort droom/sprookjesrelatie hebben waarin je elkaar nooit chagrijnig of lelijk ziet en altijd 100% betrokken op elkaar bent als je elkaar ziet.
En besproken dat ik kwam om afstand te nemen, wat hij aan zag komen en begrijpt en accepteert als dat mijn behoefte is, al heeft hij er wel moeite mee, maar dat mag voor mij geen argument zijn van hem.
Echt een beslissing is er nog niet genomen, alleen aangekondigd, maar ik denk dat ik hem ga zeggen een paar maanden helemaal uit de lucht te gaan
Ik heb echt veel aan jullie opmerkingen. Die leiden ook tot zelfonderzoek, waarom ik mezelf in deze situatie gebracht heb. Daar ben ik nog niet helemaal uit.
Wel valt me op dat ik zoveel scheidingsadviezen krijg, alsof dat zo makkelijk besloten wordt, zeker als er kinderen zijn. En een aantal van jullie heeft afgeleid dat mijn man echt vreselijk is, maar zo ongelukkig is mijn relatie nou ook weer niet, laten we zeggen 80% ok. Er zijn vast mensen die voor minder bij elkaar blijven. De grote vraag is natuurlijk of die 20% die niet ok is of die je mist zo belangrijk is dat je daarvoor uit elkaar gaat. En daarnaast of er ook 100% bestaat, nou dat vast wel, maar misschien met een lampje te zoeken, En of je een zekere 80% moet ruilen voor een onzekere 100%, dat is ook hoe je instelling is. Nou wat jullie er ook van vinden, ik geef nog niet op. Wel ga ik een poging doen actief iets te veranderen in mijn huwelijk, want veel van de scheefgroei komt ook doordat ik dat laat gebeuren. En omdat ik me af laat leiden door een relatie ernaast. Dus die moet op afstand.
Vandaag mijn vriend gesproken, dat was enerzijds verhelderend en anderszijds verwarrend, want ons contact is vanzelfsprekend en comfortabel, Wat nu duidelijk is dat hij eigenlijk pas kort voor hij het mij vertelde echt duidelijk had dat hij ging scheiden en daarvoor was het nog niet uitgekristalliseerd en was er bij zijn vrouw en hem nog hoop dat het niet zover zou komen al waren en al stevige gesprekken (waar hij me al wel over had verteld). En voor de goede orde het was een gezamenlijk besluit, zijn vrouw heeft hem niet weggestuurd zoals sommigen suggereren. Verder heeft het volgens hem niets met mij te maken, behalve als enige misschien dat hij met mij ervoer hoe je ook contact kunt hebben/gewaardeerd kan worden. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat dat geen eerlijke vergelijking is want dat wij een soort droom/sprookjesrelatie hebben waarin je elkaar nooit chagrijnig of lelijk ziet en altijd 100% betrokken op elkaar bent als je elkaar ziet.
En besproken dat ik kwam om afstand te nemen, wat hij aan zag komen en begrijpt en accepteert als dat mijn behoefte is, al heeft hij er wel moeite mee, maar dat mag voor mij geen argument zijn van hem.
Echt een beslissing is er nog niet genomen, alleen aangekondigd, maar ik denk dat ik hem ga zeggen een paar maanden helemaal uit de lucht te gaan
dinsdag 17 augustus 2010 om 21:31
quote:moniekk schreef op 17 augustus 2010 @ 13:24:
[
Zeg nooit "nooit" want het kan iedereen overkomen?
Wanneer dan? Ik loop al heel wat jaren mee, komt regelmatig aantrekkelijke mannen tegen en ben nog nooit vreemdgegaan. Voor degenen met verstand is vreemdgaan een keuze. Voor degenen die geen verstand hebben meegekregen een hormonale dwaling. Vlei jezelf nou niet met de gedachte dat het je is overkomen en dat je slechts je passie hebt gevolgd. Slechts een minderheid van alle mensen gaat vreemd. De rest weet zich dus gewoon in te houden en dat lijkt me wel zo'n prettige benadering.[/quote]
Wuiles, vreemdgaan is inderdaad een keuze maar of het werkelijk een verstandelijke is ??
Ik heb het zelf (helaas) ondervonden. Een partner die volledig ontspoorde toen onze relatie te kampen kreeg met zware problemen. En ja ZELFS hij ging vreemd.
Mijn omgeving was totally in shock, de integere, verstandige, warme, oprechte man die zichzelf zo heeft verloochend.
Ik zeg dus inderdaad "zeg nooit NOOIT".
Niets zo onvoorspelbaar als het gedrag van een mens.
Een vreemdgaande man of vrouw is niet per definitie een slecht mens met een fout karakter.
Ik kan niet voor de vreemdganger spreken maar blijkbaar is het mogelijk om een schemerwereld te creëren, een dubbelleven te gaan leiden, je kop in het zand te steken, een manier vinden om het voor jezelf te rechtvaardigen.
Pas als het avontuur klapt/knalt wordt de realiteit zichtbaar en ook de verwoesting die is aangericht.
Ik hoop dat de personen die vreemdgaan inderdaad maar een klein percentage behelzen.
Is hij vreemd gegaan waar jij naast stond? Heeft hij haar op de parkeerplaats of in de lobby van het hotel de kleren van het lijf gerukt? Of haar besprongen in het bijzijn van de kinderen, zijn collega's, willekeurige voorbijgangers of beste vrienden? Als hij zich op die momenten heeft kunnen inhouden dan had hij zich natuurlijk ook op andere momenten kunnen inhouden. Toegeven aan je lusten vergt een rationele beslissing. Het is weliswaar veel comfortabeler om te blijven geloven in de theorie van de verstandsverbijstering maar daarvoor moet je dan wel bereid zijn alle logica te laten varen en dat ben ik niet.
[
Zeg nooit "nooit" want het kan iedereen overkomen?
Wanneer dan? Ik loop al heel wat jaren mee, komt regelmatig aantrekkelijke mannen tegen en ben nog nooit vreemdgegaan. Voor degenen met verstand is vreemdgaan een keuze. Voor degenen die geen verstand hebben meegekregen een hormonale dwaling. Vlei jezelf nou niet met de gedachte dat het je is overkomen en dat je slechts je passie hebt gevolgd. Slechts een minderheid van alle mensen gaat vreemd. De rest weet zich dus gewoon in te houden en dat lijkt me wel zo'n prettige benadering.[/quote]
Wuiles, vreemdgaan is inderdaad een keuze maar of het werkelijk een verstandelijke is ??
Ik heb het zelf (helaas) ondervonden. Een partner die volledig ontspoorde toen onze relatie te kampen kreeg met zware problemen. En ja ZELFS hij ging vreemd.
Mijn omgeving was totally in shock, de integere, verstandige, warme, oprechte man die zichzelf zo heeft verloochend.
Ik zeg dus inderdaad "zeg nooit NOOIT".
Niets zo onvoorspelbaar als het gedrag van een mens.
Een vreemdgaande man of vrouw is niet per definitie een slecht mens met een fout karakter.
Ik kan niet voor de vreemdganger spreken maar blijkbaar is het mogelijk om een schemerwereld te creëren, een dubbelleven te gaan leiden, je kop in het zand te steken, een manier vinden om het voor jezelf te rechtvaardigen.
Pas als het avontuur klapt/knalt wordt de realiteit zichtbaar en ook de verwoesting die is aangericht.
Ik hoop dat de personen die vreemdgaan inderdaad maar een klein percentage behelzen.
Is hij vreemd gegaan waar jij naast stond? Heeft hij haar op de parkeerplaats of in de lobby van het hotel de kleren van het lijf gerukt? Of haar besprongen in het bijzijn van de kinderen, zijn collega's, willekeurige voorbijgangers of beste vrienden? Als hij zich op die momenten heeft kunnen inhouden dan had hij zich natuurlijk ook op andere momenten kunnen inhouden. Toegeven aan je lusten vergt een rationele beslissing. Het is weliswaar veel comfortabeler om te blijven geloven in de theorie van de verstandsverbijstering maar daarvoor moet je dan wel bereid zijn alle logica te laten varen en dat ben ik niet.
dinsdag 17 augustus 2010 om 21:43
Wuiles, ik kan natuurlijk niet voor hem spreken maar hij was behoorlijk in love....hij maakte het veel mooier dan het in werkelijkheid was. Want hey, ook zij had minpunten maar die zie je niet als je enkel de leuke/fijne/spannende momenten samen beleefd. Natuurlijk is het een vorm van de ratio en het verstand negeren en toegeven aan een kriebel, iets wat opbouwt en volledig uit de hand loopt.
En ja, dat heeft hij helemaal zelf "besloten". Niemand heeft hem het mes op z'n keel gezet. Het is heel fout gedrag en getuigt van weinig respect voor de eigen partner/relatie. Maar zoals zo vaak wordt geschreven is het vooral "struisvogelpolitiek". Je kop in het zand steken en niet willen denken aan de gevolgen en de verwoesting die je gaat aanrichten. Want natuurlijk viel ook hij (vet) door de mand en heeft hij daarmee veel credit verloren bij een heleboel mensen.
En.....................de spijt en het besef komen altijd te laat.
En ja, dat heeft hij helemaal zelf "besloten". Niemand heeft hem het mes op z'n keel gezet. Het is heel fout gedrag en getuigt van weinig respect voor de eigen partner/relatie. Maar zoals zo vaak wordt geschreven is het vooral "struisvogelpolitiek". Je kop in het zand steken en niet willen denken aan de gevolgen en de verwoesting die je gaat aanrichten. Want natuurlijk viel ook hij (vet) door de mand en heeft hij daarmee veel credit verloren bij een heleboel mensen.
En.....................de spijt en het besef komen altijd te laat.
woensdag 18 augustus 2010 om 00:04
quote:forreal schreef op 17 augustus 2010 @ 21:21:
Echt een beslissing is er nog niet genomen, alleen aangekondigd, maar ik denk dat ik hem ga zeggen een paar maanden helemaal uit de lucht te gaanDit snap ik niet, als je 100% voor je huwelijk wilt gaan, doe het dan ook voor 100% en hou niet nog een slag om de arm, maar kap volledig met minnaar, anders geef je je man (je huwelijk) geen eerlijke kans!
Echt een beslissing is er nog niet genomen, alleen aangekondigd, maar ik denk dat ik hem ga zeggen een paar maanden helemaal uit de lucht te gaanDit snap ik niet, als je 100% voor je huwelijk wilt gaan, doe het dan ook voor 100% en hou niet nog een slag om de arm, maar kap volledig met minnaar, anders geef je je man (je huwelijk) geen eerlijke kans!
woensdag 18 augustus 2010 om 08:36
Forreal, je maakt het jezelf zo lastig als je al deze ballen in de lucht wilt houden. Ik denk dat je jezelf een plezier doet door te stoppen met de affaire. Daar wordt het leven een stuk rustiger van.
En ja, miss kom je er na 30 jaar wel achter dat je bent uitgekeken op deze communicatieve nono, maar stop daar dan eerst mee en zoek dan een ander. Als je al 30 jaar bent met iemand, hoe oud zijn je kids dan inmiddels? Geen kleintjes meer, maakt de keuze iets eenvoudiger lijkt me. Als je kids volwassen zijn, blijf je dan ook getrouwd met nono?
En ja, miss kom je er na 30 jaar wel achter dat je bent uitgekeken op deze communicatieve nono, maar stop daar dan eerst mee en zoek dan een ander. Als je al 30 jaar bent met iemand, hoe oud zijn je kids dan inmiddels? Geen kleintjes meer, maakt de keuze iets eenvoudiger lijkt me. Als je kids volwassen zijn, blijf je dan ook getrouwd met nono?
You can fool all the people some of the time, and some of the people all the time, but you cannot fool all the people all the time.
