Relaties
alle pijlers
Minnaar gaat scheiden
vrijdag 13 augustus 2010 om 17:33
Ik ben geschokt, mijn minnaar gaat scheiden en dat heeft niets (??) met mij te maken ?!??
Mijn beste vriendje en minnaar in 1 waar ik al 8 jaar lief en leed mee deel (met ingebouwde emotionele afstand en praktische beperkingen, want allebei getrouwd) heeft me verteld dat hij gaat scheiden. Ik was de 1e die het hoorde, dat wel, maar wel een paar maanden nadat de beslissing in zijn hoofd gemaakt was. Ook zag hij in eerste instantie niet in dat dit iets voor onze relatie zou betekenen, hij dacht dat dat gewoon zo door zou gaan. Bizar is nog wel dat hij altijd doodsbang was dat eea uit zou komen want hij wilde echt NOOIT scheiden.
Wat moet ik hier nou uit concluderen? Ik voel me op afstand gehouden want niet betrokken bij zijn emotionele overpeinzingen. Ook was ik even bang dat hij nu achter mij aan zou gaan, maar tegelijk ben ik ook wel beledigd dat dat niet zo is. Raar hoe iemand die je zo lang zo na aan je hart voelt, opeens een vreemde kan lijken doordat hij er heel anders in lijkt te zitten.
Ik vind het lastig er nu over te beginnen, want hij heeft het zwaar vanwege de scheiding, en heeft natuurlijk geen behoefte aan nog meer sores maar tegelijk voelt het niet goed. Ik twijfel tussen op de spits drijven, dan heb ik snel duidelijkheid, en afwachten tot eea in rustiger vaarwater is.
Mijn beste vriendje en minnaar in 1 waar ik al 8 jaar lief en leed mee deel (met ingebouwde emotionele afstand en praktische beperkingen, want allebei getrouwd) heeft me verteld dat hij gaat scheiden. Ik was de 1e die het hoorde, dat wel, maar wel een paar maanden nadat de beslissing in zijn hoofd gemaakt was. Ook zag hij in eerste instantie niet in dat dit iets voor onze relatie zou betekenen, hij dacht dat dat gewoon zo door zou gaan. Bizar is nog wel dat hij altijd doodsbang was dat eea uit zou komen want hij wilde echt NOOIT scheiden.
Wat moet ik hier nou uit concluderen? Ik voel me op afstand gehouden want niet betrokken bij zijn emotionele overpeinzingen. Ook was ik even bang dat hij nu achter mij aan zou gaan, maar tegelijk ben ik ook wel beledigd dat dat niet zo is. Raar hoe iemand die je zo lang zo na aan je hart voelt, opeens een vreemde kan lijken doordat hij er heel anders in lijkt te zitten.
Ik vind het lastig er nu over te beginnen, want hij heeft het zwaar vanwege de scheiding, en heeft natuurlijk geen behoefte aan nog meer sores maar tegelijk voelt het niet goed. Ik twijfel tussen op de spits drijven, dan heb ik snel duidelijkheid, en afwachten tot eea in rustiger vaarwater is.
woensdag 18 augustus 2010 om 11:39
@forreal, ik ben zomaar benieuwd , wat mis je in jouw eigen relatie? Wat mis je zoveel dat je het bij een minnaar zocht /zoekt?
Wat ik bedoel is wij hebben allemaal en dagje minder of wij voelen ons sip, maar wat krijg je van jouw minnaar wat je van jouw man niet kan?
En nog een vraag, heb jij een doel in het leven. Buiten jullie huwelijk heb jij een doel in het leven waar alle jouw energie naar uit gaat als jij niet bij jouw man bent?
Heb jij interesse in dingen die totaal niks met jouw man of huwelijk te maken hebben en waar je vaak na uit kijkt om te doen.
Kunnen jouw interesse (in de gezonde vorm) alle jouw aandacht op eisen en jouw totaal over jouw man / relaties / kinderen / minnaar vergeten.
Heb jij spannende, leuke, sexy, vrolijke leven buiten jouw relatie / minnaar / kinderen ?
Wat ik bedoel is wij hebben allemaal en dagje minder of wij voelen ons sip, maar wat krijg je van jouw minnaar wat je van jouw man niet kan?
En nog een vraag, heb jij een doel in het leven. Buiten jullie huwelijk heb jij een doel in het leven waar alle jouw energie naar uit gaat als jij niet bij jouw man bent?
Heb jij interesse in dingen die totaal niks met jouw man of huwelijk te maken hebben en waar je vaak na uit kijkt om te doen.
Kunnen jouw interesse (in de gezonde vorm) alle jouw aandacht op eisen en jouw totaal over jouw man / relaties / kinderen / minnaar vergeten.
Heb jij spannende, leuke, sexy, vrolijke leven buiten jouw relatie / minnaar / kinderen ?
woensdag 18 augustus 2010 om 13:58
Forreal, ik vind ook dat iedereen wel heel makkelijk een scheiding aanraadt. Voor de kinderen is dat in de meeste gevallen de slechtste optie. Ik begrijp uit je woorden dat de situatie bij jullie thuis meestal rustig en kalm is. Dat is voor kinderen een prettige basis en honderdmaal beter dan het hebben van gescheiden ouders. Nu kan ik dat natuurlijk niet goed beoordelen en zal dat niet in alle gevallen opgaan, maar ik vind dat het belang van de kinderen heel erg zwaar moet wegen zolang ze nog niet volwassen zijn.
Vreemd gaan vind ik ook niet kunnen maar op dit moment moet je keuzes maken. Ik zou zeggen: kies in de eerste plaats voor de kinderen, en ik kan me goed indenken dat dat betekent dat je niet voor een scheiding kiest (en ook niet meer voor een relatie buiten de deur). Sterkte!
Vreemd gaan vind ik ook niet kunnen maar op dit moment moet je keuzes maken. Ik zou zeggen: kies in de eerste plaats voor de kinderen, en ik kan me goed indenken dat dat betekent dat je niet voor een scheiding kiest (en ook niet meer voor een relatie buiten de deur). Sterkte!
Beter een half motto....
woensdag 18 augustus 2010 om 18:43
Ah, wél "op tijd" ingelicht dus. Hij was er zelf nog maar net zeker van en jij bent de eerste met wie hij het gedeeld heeft als ik het goed begrijp.
Niks aan de hand dus.
Lijkt mij dan. Daarom begrijp ik de radio stilte die je van plan bent dan ook niet helemaal om eerlijk te zijn...?
Hij wil blijkbaar op de oude voet door en jij ook, dus waarom uit de lucht gaan dan?
Niks aan de hand dus.
Lijkt mij dan. Daarom begrijp ik de radio stilte die je van plan bent dan ook niet helemaal om eerlijk te zijn...?
Hij wil blijkbaar op de oude voet door en jij ook, dus waarom uit de lucht gaan dan?
woensdag 18 augustus 2010 om 23:49
@lila @moniekk Een besluit heeft soms een aanloopje nodig, waarin het voor jezelf groeit en een onontkoombare waarheid wordt. Dit besluit is nog vrij pril, ik wordt hierin ook gevoed door dit forum,maar dat betekent niet dat ik het al zo helder voor mezelf heb dat het "nu"-moment is aangebroken.
@cameron Ik ken mijn man van toen ik 15 was, maar ben niet al zo lang samen, wel 20 jaar inmiddels. Mijn kinderen zijn nog jong 10, 11. Ik denk wel eens dat ik mijn hart vasthou voor als ze de deur uitzijn en als ik dan alleen met mijn man ben.
@Bim de kinderen gun ik echt geen scheiding, maar mijn man ook niet.
@ Elizey Wat is mis in mijn relatie is gezien en gewaardeerd worden als vrouw. Mijn man knuffelt uit zichzelf bijna nooit (vroeger wel en nu vrijwel alleen nog de kinderen), maakt nooit complimentjes, ziet niet als ik naar de kapper ben geweest, maakt op vakantie nooit een foto van me, maakt het niet uit hoe ik eruitzie (dat laatste is ook relaxed overigens). Voor de goede orde: ik heb maat 36 en zie er jonger uit en verzorg me goed. Ook accepteert hij als normaal bijna nooit meer seks te hebben en als we vrijen is hij erg doelgericht met weinig oog voor genieten van elkaar.
Ik heb verder een vol leven met 4 dagen werk, sporten en vriendinnen, maar dat vult niet al mijn behoeften natuurlijk.
Verder snap ik iedereen die zegt dat je eerst je relatie een eerlijke kans moet geven en/of netjes afronden en dan op zoek kan naar een ander. Probleem is alleen dat ik die ander al ontmoet heb. Het gaat me niet om een willekeurige relatie aan te gaan mocht ik ooit scheiden, het gaat me dan nog steeds om mijn huidige vriend.
Het dilemma is nu dat afstand van mijn vriend moet nemen, om mijn huwelijk een tweede kans te geven, wat ik ook echt wil. Het is echt niet fijn om een bedrieger te zijn in die relatie. Maar tegelijkertijd is een overweging dat mocht het mislukken dat ik dan het liefst met de vriend verder zou bouwen. Dus die speelt zodoende toch op de achtergrond mee. Dat hij nu gaat scheiden maakt dat ik serieus moet nadenken, daarvoor kabbelde alles zo'n beetje voort. Hij was niet beschikbaar en ik ook niet, dus ons contact is nooit verkend als "echte" relatie. Dat zouden we uit moeten proberen en kan ook nog mislukken. Maar ik kan die verkenning niet nu starten maar pas als ik met mijn man alles geprobeerd heb.
Pff wat een zootje he.
@cameron Ik ken mijn man van toen ik 15 was, maar ben niet al zo lang samen, wel 20 jaar inmiddels. Mijn kinderen zijn nog jong 10, 11. Ik denk wel eens dat ik mijn hart vasthou voor als ze de deur uitzijn en als ik dan alleen met mijn man ben.
@Bim de kinderen gun ik echt geen scheiding, maar mijn man ook niet.
@ Elizey Wat is mis in mijn relatie is gezien en gewaardeerd worden als vrouw. Mijn man knuffelt uit zichzelf bijna nooit (vroeger wel en nu vrijwel alleen nog de kinderen), maakt nooit complimentjes, ziet niet als ik naar de kapper ben geweest, maakt op vakantie nooit een foto van me, maakt het niet uit hoe ik eruitzie (dat laatste is ook relaxed overigens). Voor de goede orde: ik heb maat 36 en zie er jonger uit en verzorg me goed. Ook accepteert hij als normaal bijna nooit meer seks te hebben en als we vrijen is hij erg doelgericht met weinig oog voor genieten van elkaar.
Ik heb verder een vol leven met 4 dagen werk, sporten en vriendinnen, maar dat vult niet al mijn behoeften natuurlijk.
Verder snap ik iedereen die zegt dat je eerst je relatie een eerlijke kans moet geven en/of netjes afronden en dan op zoek kan naar een ander. Probleem is alleen dat ik die ander al ontmoet heb. Het gaat me niet om een willekeurige relatie aan te gaan mocht ik ooit scheiden, het gaat me dan nog steeds om mijn huidige vriend.
Het dilemma is nu dat afstand van mijn vriend moet nemen, om mijn huwelijk een tweede kans te geven, wat ik ook echt wil. Het is echt niet fijn om een bedrieger te zijn in die relatie. Maar tegelijkertijd is een overweging dat mocht het mislukken dat ik dan het liefst met de vriend verder zou bouwen. Dus die speelt zodoende toch op de achtergrond mee. Dat hij nu gaat scheiden maakt dat ik serieus moet nadenken, daarvoor kabbelde alles zo'n beetje voort. Hij was niet beschikbaar en ik ook niet, dus ons contact is nooit verkend als "echte" relatie. Dat zouden we uit moeten proberen en kan ook nog mislukken. Maar ik kan die verkenning niet nu starten maar pas als ik met mijn man alles geprobeerd heb.
Pff wat een zootje he.
donderdag 19 augustus 2010 om 11:31
quote:forreal schreef op 18 augustus 2010 @ 23:49:
Wat is mis in mijn relatie is gezien en gewaardeerd worden als vrouw. Mijn man knuffelt uit zichzelf bijna nooit (vroeger wel en nu vrijwel alleen nog de kinderen), maakt nooit complimentjes, ziet niet als ik naar de kapper ben geweest, maakt op vakantie nooit een foto van me, maakt het niet uit hoe ik eruitzie (dat laatste is ook relaxed overigens). Voor de goede orde: ik heb maat 36 en zie er jonger uit en verzorg me goed. Ook accepteert hij als normaal bijna nooit meer seks te hebben en als we vrijen is hij erg doelgericht met weinig oog voor genieten van elkaar.
Ik heb verder een vol leven met 4 dagen werk, sporten en vriendinnen, maar dat vult niet al mijn behoeften natuurlijk.
Was hij vroeger alleen attent met knuffelen en de rest, zoals complimentjes geven of weke aandacht in welke vorm dan ook gaaf hij toen ook al niet?
Of is jullie relatie in de 20 jaar dat jullie elkaar kennen zo verandert dat je jezelf opgewaardeerd begon te voelen en in het verleden kreeg wel voldoende uit de relatie met hem ?
ik ben zelf ruim 17 jaar getrouwd en kan voorstellen dat je dat niet zomaar weg wil gooien en dan nog als kinderen in het spel zijn ook.
Waar ik eigenlijk na benieuwd ben is, is jouw man überhaupt in staat om aan een vrouw de aandacht te geven waar jij na smacht.
En uit jouw omschrijving volgens mij willen de meesten vrouwen wat jij wil, bedoel ik.
Heb jij jouw man ooit meegemaakt als romantisch en attent (hoe kort het in het begin ook was, zelfs als het maar een jaar duurde )of is hij altijd al zo geweest?
Wat is mis in mijn relatie is gezien en gewaardeerd worden als vrouw. Mijn man knuffelt uit zichzelf bijna nooit (vroeger wel en nu vrijwel alleen nog de kinderen), maakt nooit complimentjes, ziet niet als ik naar de kapper ben geweest, maakt op vakantie nooit een foto van me, maakt het niet uit hoe ik eruitzie (dat laatste is ook relaxed overigens). Voor de goede orde: ik heb maat 36 en zie er jonger uit en verzorg me goed. Ook accepteert hij als normaal bijna nooit meer seks te hebben en als we vrijen is hij erg doelgericht met weinig oog voor genieten van elkaar.
Ik heb verder een vol leven met 4 dagen werk, sporten en vriendinnen, maar dat vult niet al mijn behoeften natuurlijk.
Was hij vroeger alleen attent met knuffelen en de rest, zoals complimentjes geven of weke aandacht in welke vorm dan ook gaaf hij toen ook al niet?
Of is jullie relatie in de 20 jaar dat jullie elkaar kennen zo verandert dat je jezelf opgewaardeerd begon te voelen en in het verleden kreeg wel voldoende uit de relatie met hem ?
ik ben zelf ruim 17 jaar getrouwd en kan voorstellen dat je dat niet zomaar weg wil gooien en dan nog als kinderen in het spel zijn ook.
Waar ik eigenlijk na benieuwd ben is, is jouw man überhaupt in staat om aan een vrouw de aandacht te geven waar jij na smacht.
En uit jouw omschrijving volgens mij willen de meesten vrouwen wat jij wil, bedoel ik.
Heb jij jouw man ooit meegemaakt als romantisch en attent (hoe kort het in het begin ook was, zelfs als het maar een jaar duurde )of is hij altijd al zo geweest?
donderdag 19 augustus 2010 om 11:39
quote:forreal schreef op 18 augustus 2010 @ 23:49:
Het dilemma is nu dat afstand van mijn vriend moet nemen, om mijn huwelijk een tweede kans te geven, wat ik ook echt wil. Het is echt niet fijn om een bedrieger te zijn in die relatie. Maar tegelijkertijd is een overweging dat mocht het mislukken dat ik dan het liefst met de vriend verder zou bouwen. Dus die speelt zodoende toch op de achtergrond mee. Dat hij nu gaat scheiden maakt dat ik serieus moet nadenken, daarvoor kabbelde alles zo'n beetje voort. Hij was niet beschikbaar en ik ook niet, dus ons contact is nooit verkend als "echte" relatie. Dat zouden we uit moeten proberen en kan ook nog mislukken. Maar ik kan die verkenning niet nu starten maar pas als ik met mijn man alles geprobeerd heb.
Pff wat een zootje he.
Ik weet uit ervaring wat het is om een bedrieger te zijn in de relatie, dus ik veroordeel je ook niet. Maar ik vind dat het moeilijk wordt om je huwelijk een echte kans te geven als er ergens op de achtergrond nog een (ideale) man aanwezig is, snap je?
Ik begrijp heel goed dat je niet zomaar gaat scheiden, zeker met 2 kinderen, maar besef je wel dat het gevoel van gemis wat je nu hebt niet weg zal gaan.
Je houdt trouwens de optie om met je vriend door te gaan open, maar WIL HIJ OOK MET JOU DOOR??
Het dilemma is nu dat afstand van mijn vriend moet nemen, om mijn huwelijk een tweede kans te geven, wat ik ook echt wil. Het is echt niet fijn om een bedrieger te zijn in die relatie. Maar tegelijkertijd is een overweging dat mocht het mislukken dat ik dan het liefst met de vriend verder zou bouwen. Dus die speelt zodoende toch op de achtergrond mee. Dat hij nu gaat scheiden maakt dat ik serieus moet nadenken, daarvoor kabbelde alles zo'n beetje voort. Hij was niet beschikbaar en ik ook niet, dus ons contact is nooit verkend als "echte" relatie. Dat zouden we uit moeten proberen en kan ook nog mislukken. Maar ik kan die verkenning niet nu starten maar pas als ik met mijn man alles geprobeerd heb.
Pff wat een zootje he.
Ik weet uit ervaring wat het is om een bedrieger te zijn in de relatie, dus ik veroordeel je ook niet. Maar ik vind dat het moeilijk wordt om je huwelijk een echte kans te geven als er ergens op de achtergrond nog een (ideale) man aanwezig is, snap je?
Ik begrijp heel goed dat je niet zomaar gaat scheiden, zeker met 2 kinderen, maar besef je wel dat het gevoel van gemis wat je nu hebt niet weg zal gaan.
Je houdt trouwens de optie om met je vriend door te gaan open, maar WIL HIJ OOK MET JOU DOOR??
