Relaties
alle pijlers
And this is the END
zondag 8 augustus 2010 om 15:53
Ben boos, verdrietig en teleurgesteld.............
Pas terug van vakantie met het gezin, nog een paar daagjes ergens anders geweest, partner gewoon werken. Bij thuiskomst blijkt dat hij het niet meer ziet zitten, stopt ermee.
Na 12 jaar is het op.
Er zijn heel veel dingen die ik wil zeggen maar kom er niet mee.
Voel me op, maar doe mijn best niet de hele dag te huilen voor de meiden (11 en 10)
Moet morgen weer aan het werk, gelukkig is mijn baas een goeie en kan ik wellicht na een paar uurtjes weer naar huis.
Moet zoveel regelen............hoe kom ik aan een woning, hoe ga ik het doen allemaal.
Heb net al op de site van woningnet zitten kijken en dat stemt me nou niet bepaald rooskleurig. We zitten nu in een koophuis en dat kan ik niet betalen, werk maar 3 dagen.
(ex)partner is me volledig behulpzaam, wilt zelf niets van het huis.
Ik sluit me aan bij de rij van mijn vriendinnen die me voor zijn gegaan, MAAR DAT WIL IK NIET. Ik wilde samen oud worden, hij ziet er geen heil meer in, het gevoel is over zegt hij. Er valt dus weinig meer te bepraten dan de regeling voor de meiden en het zoeken naar woonruimte.
Ik hoef hier niet weg, hij van mij ook niet, heb geen last van hem.
De woorden van mijn jongste galmen nog door mijn hoofd "waarom moet ons dat gebeuren" Het verdriet wat ze hebben doet zo'n pijn...............
Wie kan me nuttige info geven (vooral mbt wonen)
Punt is ook dat hij staat ingeschreven als hoofdbewoner, ik sta erbij (wonen al 12 jaar samen) maar hoe moet dat met een huis huren. En ik wil, vooral voor de meiden die geen makkelijke achtergrond hebben, niet te veel veranderen zoals woonomgeving.
En klinkt misschien uit de hoogte maar zit eindelijk in een huis met tuin en wil voor geen goud in een flat (die zijn hier trouwens zo vies en.....)
Pas terug van vakantie met het gezin, nog een paar daagjes ergens anders geweest, partner gewoon werken. Bij thuiskomst blijkt dat hij het niet meer ziet zitten, stopt ermee.
Na 12 jaar is het op.
Er zijn heel veel dingen die ik wil zeggen maar kom er niet mee.
Voel me op, maar doe mijn best niet de hele dag te huilen voor de meiden (11 en 10)
Moet morgen weer aan het werk, gelukkig is mijn baas een goeie en kan ik wellicht na een paar uurtjes weer naar huis.
Moet zoveel regelen............hoe kom ik aan een woning, hoe ga ik het doen allemaal.
Heb net al op de site van woningnet zitten kijken en dat stemt me nou niet bepaald rooskleurig. We zitten nu in een koophuis en dat kan ik niet betalen, werk maar 3 dagen.
(ex)partner is me volledig behulpzaam, wilt zelf niets van het huis.
Ik sluit me aan bij de rij van mijn vriendinnen die me voor zijn gegaan, MAAR DAT WIL IK NIET. Ik wilde samen oud worden, hij ziet er geen heil meer in, het gevoel is over zegt hij. Er valt dus weinig meer te bepraten dan de regeling voor de meiden en het zoeken naar woonruimte.
Ik hoef hier niet weg, hij van mij ook niet, heb geen last van hem.
De woorden van mijn jongste galmen nog door mijn hoofd "waarom moet ons dat gebeuren" Het verdriet wat ze hebben doet zo'n pijn...............
Wie kan me nuttige info geven (vooral mbt wonen)
Punt is ook dat hij staat ingeschreven als hoofdbewoner, ik sta erbij (wonen al 12 jaar samen) maar hoe moet dat met een huis huren. En ik wil, vooral voor de meiden die geen makkelijke achtergrond hebben, niet te veel veranderen zoals woonomgeving.
En klinkt misschien uit de hoogte maar zit eindelijk in een huis met tuin en wil voor geen goud in een flat (die zijn hier trouwens zo vies en.....)
donderdag 19 augustus 2010 om 12:22
Waaromdan, allereerst wil ik je zeggen dat ik het hartstikke rot voor je vind wat er nu allemaal speelt.
Ik vind wel dat je in een slachtofferrol ben beland nu. Ik zou je voor je eigen bestwil de bekende schop onder je k*nt willen geven zodat je jezelf bij elkaar kunt rapen. Dit is zeker ook voor je kinderen goed, zij zijn nu al hun vader kwijt uit huis en hebben jou meer dan ooit nodig.
Probeer niet alles negatief te zien, hoe donker alles nu ook lijkt.
En geld is wel belangrijk maar niet zo belangrijk. Dat komt wel goed. Je hebt zelf een inkomen, krijgt allimentatie en subsidies. Ik denk dat je straks ook prima kunt rondkomen.
Ik hoop niet dat je te erg als een aanval ziet. Ik wens je veel sterkte de komende tijd.
Ik vind wel dat je in een slachtofferrol ben beland nu. Ik zou je voor je eigen bestwil de bekende schop onder je k*nt willen geven zodat je jezelf bij elkaar kunt rapen. Dit is zeker ook voor je kinderen goed, zij zijn nu al hun vader kwijt uit huis en hebben jou meer dan ooit nodig.
Probeer niet alles negatief te zien, hoe donker alles nu ook lijkt.
En geld is wel belangrijk maar niet zo belangrijk. Dat komt wel goed. Je hebt zelf een inkomen, krijgt allimentatie en subsidies. Ik denk dat je straks ook prima kunt rondkomen.
Ik hoop niet dat je te erg als een aanval ziet. Ik wens je veel sterkte de komende tijd.
donderdag 19 augustus 2010 om 12:30
Je zult zien dat als de storm is gaan liggen en je niet meer heen en weer wordt geslingerd door emoties die je bijna niet in de hand hebt er weer ruimte ontstaat voor nieuwe dingen.
Maar daar hoef je je nu niet mee bezig te houden, dat komt vanzelf.
Echt op een dag wordt je wakker en schrik je bijna van het feit dat ex en de scheiding niet meer de eerste dingen zijn waar je aan denkt. En opeens betrap je jezelf erop dat je weer kan lachen en genieten van de zon op je gezicht.
Het is een langzaam en zeer pijnlijk proces, maar iedereen komt er uiteindelijk doorheen. En of dat samen met iemand anders zal zijn zal de tijd je leren. Echt de factor tijd is hier heel belangrijk, die heelt immers alle wonden.
Littekens zullen achterblijven maar daar valt steeds beter mee te leven.
Maar daar hoef je je nu niet mee bezig te houden, dat komt vanzelf.
Echt op een dag wordt je wakker en schrik je bijna van het feit dat ex en de scheiding niet meer de eerste dingen zijn waar je aan denkt. En opeens betrap je jezelf erop dat je weer kan lachen en genieten van de zon op je gezicht.
Het is een langzaam en zeer pijnlijk proces, maar iedereen komt er uiteindelijk doorheen. En of dat samen met iemand anders zal zijn zal de tijd je leren. Echt de factor tijd is hier heel belangrijk, die heelt immers alle wonden.
Littekens zullen achterblijven maar daar valt steeds beter mee te leven.
donderdag 19 augustus 2010 om 12:47
Het is hier nu zo stil dat ik weinig anders kan doen dan internetten.
De kinderen vermaken zich wel maar missen hun vader.
Ze zullen het niet hardop zeggen maar vragen wel wanneer hij terug komt en of hij al iets heeft laten horen.
HAlfuurtje geleden heeft hij gebeld............
Alles was goed en woensdag komt hij terug. Vaker bellen is bijna onmogelijk en reteduur. Kinderen waren er niet en ik twijfel om te zeggen dat hij heeft gebeld (weer verdriet)
@Marielle, slachtofferrol.....tja weet het niet
Komt waarschijnlijk door het verdriet.
Ik weet, dat als het echt moet, ik het alleen kan. Dat ik het opalle fronten ga redden. Maar dat is niet mijn eerste keuze en zal me er ook niet zonder slag of stoot bij neerleggen.
Voor mijn meiden verstop ik mijn verdriet en praat er verder ook niet over. Maar het is zwaar. Mijn jongste gaat vreselijk opstandig gedrag vertonen momenteel, iets waar ze vaker last van heeft tegen mij. Ze praat niet, is een binnenvetter en ik krijg de volle lading.
Ga een ijsje halen met de meiden en boodschappen doen.
Over naar de normale gang van zaken
De kinderen vermaken zich wel maar missen hun vader.
Ze zullen het niet hardop zeggen maar vragen wel wanneer hij terug komt en of hij al iets heeft laten horen.
HAlfuurtje geleden heeft hij gebeld............
Alles was goed en woensdag komt hij terug. Vaker bellen is bijna onmogelijk en reteduur. Kinderen waren er niet en ik twijfel om te zeggen dat hij heeft gebeld (weer verdriet)
@Marielle, slachtofferrol.....tja weet het niet
Komt waarschijnlijk door het verdriet.
Ik weet, dat als het echt moet, ik het alleen kan. Dat ik het opalle fronten ga redden. Maar dat is niet mijn eerste keuze en zal me er ook niet zonder slag of stoot bij neerleggen.
Voor mijn meiden verstop ik mijn verdriet en praat er verder ook niet over. Maar het is zwaar. Mijn jongste gaat vreselijk opstandig gedrag vertonen momenteel, iets waar ze vaker last van heeft tegen mij. Ze praat niet, is een binnenvetter en ik krijg de volle lading.
Ga een ijsje halen met de meiden en boodschappen doen.
Over naar de normale gang van zaken
donderdag 19 augustus 2010 om 13:02
Maria, inderdaad, mijn man zei gelijk dat hij dan op zoek ging naar andere woonruimte. Vond hij beter. Maar hier gaat wel een hele lange tijd van twijfelen, dan weer zeggen dat hij weggaat, dan weer zeggen dat hij ervoor gaat... aan vooraf. Voorde bevalling wilde hij ervoor gaan en onze baby was nog geen 2 weken of hij wilde alweer weg. (leuke kraamtijd...).
Vorige week heeft hij dus zijn definitieve keus gemaakt en is ook gelijk vertrokken.
Ik heb dus ook meegemaakt dat ik elke dag wakker werd en dan met die knoop in mijn maag lag. Overigens is die knoop er nog. Nu bestaat die niet meer uit onzekerheid of ik nog wel een echtgenoot had, maar nu bestaat die uit onzekerheid over de rest van mijn leven. Ik voel me heel onbestemd.
Waaromdan, mijn man heeft de afggelopen tijd ook alleen maar rust gewild. Rust en geen contact. HIj heeft in die tijd zich helemaal emotioneel afgesloten, en dat is het begin van het einde. Ik heb hem dat steeds gezegd. HIj zei in het begin nog dat hij vond dat dit beter was voor onze relatie, dat hij moest nadenken. Maar hij heeft zich alleen maar emotioneel afgesloten om blijkbaar los te komen van het huwelijk. Ik zat erbij en keek ernaar.
Ik heb dat ook, dat ik heus wel alleen verder kan, maar ik wil het ook niet. Dit is niet mijn keus. Dit is niet hoe ik mijn toekomst zag, al helemaal niet omdat we nog maar net een baby hebben!!! Ik wil onze kinderen een stabiel gezin bieden. Wij hadden het goed samen, hij miste alleen gevoel. Was niet genoeg volgens hem. En hij had de wil niet om het te verbeteren. Hij gelooft niet dat het zou gaan werken. Nou daar zit je dan met je baby en peuter.
Vorige week heeft hij dus zijn definitieve keus gemaakt en is ook gelijk vertrokken.
Ik heb dus ook meegemaakt dat ik elke dag wakker werd en dan met die knoop in mijn maag lag. Overigens is die knoop er nog. Nu bestaat die niet meer uit onzekerheid of ik nog wel een echtgenoot had, maar nu bestaat die uit onzekerheid over de rest van mijn leven. Ik voel me heel onbestemd.
Waaromdan, mijn man heeft de afggelopen tijd ook alleen maar rust gewild. Rust en geen contact. HIj heeft in die tijd zich helemaal emotioneel afgesloten, en dat is het begin van het einde. Ik heb hem dat steeds gezegd. HIj zei in het begin nog dat hij vond dat dit beter was voor onze relatie, dat hij moest nadenken. Maar hij heeft zich alleen maar emotioneel afgesloten om blijkbaar los te komen van het huwelijk. Ik zat erbij en keek ernaar.
Ik heb dat ook, dat ik heus wel alleen verder kan, maar ik wil het ook niet. Dit is niet mijn keus. Dit is niet hoe ik mijn toekomst zag, al helemaal niet omdat we nog maar net een baby hebben!!! Ik wil onze kinderen een stabiel gezin bieden. Wij hadden het goed samen, hij miste alleen gevoel. Was niet genoeg volgens hem. En hij had de wil niet om het te verbeteren. Hij gelooft niet dat het zou gaan werken. Nou daar zit je dan met je baby en peuter.
donderdag 19 augustus 2010 om 13:04
@waaromdan: denk dat het nu heel logisch is dat je je een slachtoffer voelt van de omstandigheden. Denk ook niet dat dat de vermijden is in het begin. Ik voel me ook slachtoffer omdat je in een situatie zit waar je niet voor hebt gekozen.
Denk dat Marielle bedoelt dat je niet in een hoekje moet gaan zitten kniezen, maar zoals ik nu allemaal lees, doe je dat ook niet. Je beschrijft je gevoel en dat is heel herkenbaar, maar je probeert er ook echt iets van te maken op de camping toch? Je komt op mij over als een sterke persoon die ondanks het verdriet toch ook probeert de blik op de toekomst te richten?
En de normale dingen blijven doen is het belangrijkste. Af en toe onder de dekens willen kruipen is een herkenbaar gevoel, maar zal ons niet verder helpen he? Misschien is het goed als de meiden volgende week weer naar school gaan een paar dagen rust te nemen, maar ik merk dat daarna weer aan het werk gaan een goede afleiding is. Ook om niet echt af te zakken in verdriet en depressie.....
Denk dat Marielle bedoelt dat je niet in een hoekje moet gaan zitten kniezen, maar zoals ik nu allemaal lees, doe je dat ook niet. Je beschrijft je gevoel en dat is heel herkenbaar, maar je probeert er ook echt iets van te maken op de camping toch? Je komt op mij over als een sterke persoon die ondanks het verdriet toch ook probeert de blik op de toekomst te richten?
En de normale dingen blijven doen is het belangrijkste. Af en toe onder de dekens willen kruipen is een herkenbaar gevoel, maar zal ons niet verder helpen he? Misschien is het goed als de meiden volgende week weer naar school gaan een paar dagen rust te nemen, maar ik merk dat daarna weer aan het werk gaan een goede afleiding is. Ook om niet echt af te zakken in verdriet en depressie.....
donderdag 19 augustus 2010 om 13:15
@Waaromdan, eigenlijk bedoel ik dat je zelf sterk genoeg bent om zonder je man verder te gaan, sterker dan je beseft. Hij gaat bij jou weg en dat lijkt me vreselijk maar hij laat je wel mooi zitten, ook met je kinderen want je geeft aan dat hij heel veel werkt waaronder savonds. Dus de kinderen zullen voor een groot deel jouw verantwoordelijkheid, zorg en tijd worden.
Een scheiding is een heftig proces en vergt veel energie. Dus is het juist nu belangrijk goed voor jezelf te zorgen, goed slapen, lekker en gezond eten, toch proberen wat ontspanning te vinden. Je bent het waard en dat bedoel ik een beetje met mijn vorige post.
Een scheiding is een heftig proces en vergt veel energie. Dus is het juist nu belangrijk goed voor jezelf te zorgen, goed slapen, lekker en gezond eten, toch proberen wat ontspanning te vinden. Je bent het waard en dat bedoel ik een beetje met mijn vorige post.
donderdag 19 augustus 2010 om 13:21
@vivalina: tja wat is dat dan een gemis aan gevoel? Dat is ook wat mij steeds bezighoudt. Is dat dan altijd zo geweest? Gaat dat dan altijd zo blijven? Allemaal vragen waar ik maar over blijf malen.... Kan me in jouw situatie helemaal voorstellen dat je je ook gen**id voelt, waarom dan nog gaan voor een tweede kind? Slap, maarja makkelijk voor mij om te zeggen en jij schiet er natuurlijk niets mee op....
Dat stabiele gezin is ook waar mijn hart om huilt. Ik heb geen kinderen op de wereld gezet om nu zo op te moeten groeien. Manlief heeft geen gelukkige jeugd gehad en wil dat zijn kinderen besparen door niet in een verstandshuwelijk te blijven hangen. Maar we hebben het toch 14 jaar goed gehad, dat kan toch weer terugkomen? En hoe gelukkig zal hun jeugd nu zijn dan??? Nouja dat laatste ga ik wel voor zorgen natuurlijk, maar het is wel heel anders dan ik ze had gegund...
Dat stabiele gezin is ook waar mijn hart om huilt. Ik heb geen kinderen op de wereld gezet om nu zo op te moeten groeien. Manlief heeft geen gelukkige jeugd gehad en wil dat zijn kinderen besparen door niet in een verstandshuwelijk te blijven hangen. Maar we hebben het toch 14 jaar goed gehad, dat kan toch weer terugkomen? En hoe gelukkig zal hun jeugd nu zijn dan??? Nouja dat laatste ga ik wel voor zorgen natuurlijk, maar het is wel heel anders dan ik ze had gegund...
donderdag 19 augustus 2010 om 15:57
Dat is juist het punt. Al tijden komen de verantwoordelijkheden ed voor het grootste gedeelte op bordje.
Niet erg, want hij werkt echt hard en dat doet/deed hij altijd voor ons (viertjes)
Dat er dan weinig tijd voor ons overbleef heeft me wel geirriteerd maar ja, het kwam altijd wel goed
Maar om nu met zijn drietjes verder te gaan, helemaal niemand waar ik tegen aan kan hangen en vragen of ik het goed met de kids vind ik moeilijk.
Voor de kinderen bij elkaar blijven is geen optie vind ik.
Maar zij zijn wel mijn grootste drijfveer (en mijn liefde voor hem) om het tot een goed eind te breien.
Je mag kinderen de kans op een "normaal" gezinsleven niet ontzeggen omdat "je vindt dat het niet lekker loopt" en er dan maar mee te stoppen. Dat is het makkelijkste wat je kunt doen.
Ik zit namelijk met 2 verdrietige kinderen, heel veel nog komende ellende en waar is hij???? Zorgen dat zijn zaken goed lopen en als hij wil/tijd en/of zin heeft naar de kinderen komen.
Goh, dat moet je als moeder eens doen; Er geen heil meer in zien en tegen je partner en kids zeggen dat je weggaat en het nog doen ook.
Dan word je publiekelijk gekielhaald.
Niet erg, want hij werkt echt hard en dat doet/deed hij altijd voor ons (viertjes)
Dat er dan weinig tijd voor ons overbleef heeft me wel geirriteerd maar ja, het kwam altijd wel goed
Maar om nu met zijn drietjes verder te gaan, helemaal niemand waar ik tegen aan kan hangen en vragen of ik het goed met de kids vind ik moeilijk.
Voor de kinderen bij elkaar blijven is geen optie vind ik.
Maar zij zijn wel mijn grootste drijfveer (en mijn liefde voor hem) om het tot een goed eind te breien.
Je mag kinderen de kans op een "normaal" gezinsleven niet ontzeggen omdat "je vindt dat het niet lekker loopt" en er dan maar mee te stoppen. Dat is het makkelijkste wat je kunt doen.
Ik zit namelijk met 2 verdrietige kinderen, heel veel nog komende ellende en waar is hij???? Zorgen dat zijn zaken goed lopen en als hij wil/tijd en/of zin heeft naar de kinderen komen.
Goh, dat moet je als moeder eens doen; Er geen heil meer in zien en tegen je partner en kids zeggen dat je weggaat en het nog doen ook.
Dan word je publiekelijk gekielhaald.
donderdag 19 augustus 2010 om 16:14
Ik denk dat dat in de meeste gezinnen zo is. Ook ik doe het meeste in huis, vond ik prima. Hij bracht de kinderen naar school, zorgde dat hij met avondeten weer thuis was en ging vervolgens tot een uurtje of 10 werken en sporten. Vond ik allemaal prima, had mijn carriere naar het tweede plan geschoven en voel me nu behoorlijk aan de kant geschoven. Maar ik denk dat hij zijn klap nog wel krijgt, want praktisch gezien verandert er voor mij niet zo heel veel en hij zit natuurlijk straks helemaal alleen. Kan zich storten op werk en sport maar zal toch alleen zijn..... Misschien dat hij zich dan realiseert wat hij allemaal mist. Niet dat ik daar op ga zitten wachten trouwens.....
Maar je hebt gelijk, het zal erg moeilijk zijn om geen klankbord meer te hebben, geen schouder om me heen.
En ik ben ook erg boos, om dezelfde redenen die jij ook aangeeft. Alleen begin ik me steeds meer te realiseren dat dat niets opschiet, dat hij er niet anders door gaat denken en ik dus met mijn woede met name mezelf in de weg zit...... Ben dus van plan om dat maar te laten gaan.... Moeilijk, maar ik heb weinig keuze. Ik wil sterk zijn, worden en blijven. En hij doet maar wat hij moet doen. Hoop alleen dat het hem gaat brengen wat hij wil, maar dat betwijfel ik zeer...
Die verdrietige kinderen, tja daar zie ik het meeste tegenop, die weten nog van niets.....
Maar je hebt gelijk, het zal erg moeilijk zijn om geen klankbord meer te hebben, geen schouder om me heen.
En ik ben ook erg boos, om dezelfde redenen die jij ook aangeeft. Alleen begin ik me steeds meer te realiseren dat dat niets opschiet, dat hij er niet anders door gaat denken en ik dus met mijn woede met name mezelf in de weg zit...... Ben dus van plan om dat maar te laten gaan.... Moeilijk, maar ik heb weinig keuze. Ik wil sterk zijn, worden en blijven. En hij doet maar wat hij moet doen. Hoop alleen dat het hem gaat brengen wat hij wil, maar dat betwijfel ik zeer...
Die verdrietige kinderen, tja daar zie ik het meeste tegenop, die weten nog van niets.....
donderdag 19 augustus 2010 om 16:31
De meiden hier weten wel het eea.
Afgelopen zondag zijn we ook met zijn vieren ergens heen geweest maar hebben ze wel duidelijk gemaakt dat het nog niet "goed" is. Dat we daar nog enkele gesprekken over moeten hebben.
Sommige mensen vinden dat je de kinderen overal buiten met houden, tja ze hoeven niet alles te weten.
Maar ik vind dat ze mogen zien als je elkaar lief vind dat ze ook mogen weten als het niet goed gaat.
Ook ik wil niet gaan zitten wachten totdat hij tot inkeer komt.
Maar toch wil ik er alles aan doen om hem te laten weten/voelen etc wat hij mist.
Het was toch godver niet altijd slecht????? Ik ben bereid dingen te veranderen, tot op zekere hoogte en waar ik achter sta.
Maar kan en wil hij dat ook??
Afgelopen zondag zijn we ook met zijn vieren ergens heen geweest maar hebben ze wel duidelijk gemaakt dat het nog niet "goed" is. Dat we daar nog enkele gesprekken over moeten hebben.
Sommige mensen vinden dat je de kinderen overal buiten met houden, tja ze hoeven niet alles te weten.
Maar ik vind dat ze mogen zien als je elkaar lief vind dat ze ook mogen weten als het niet goed gaat.
Ook ik wil niet gaan zitten wachten totdat hij tot inkeer komt.
Maar toch wil ik er alles aan doen om hem te laten weten/voelen etc wat hij mist.
Het was toch godver niet altijd slecht????? Ik ben bereid dingen te veranderen, tot op zekere hoogte en waar ik achter sta.
Maar kan en wil hij dat ook??
donderdag 19 augustus 2010 om 16:34
Wij hebben de kinderen expres nog niets verteld. We waren er op voorbereid toen we ze gingen vertellen over de gescheiden vakanties, maar toen vroegen ze niet door. Ze zijn 5 en 6, dus het leek ons niet zinvol iets te vertellen voordat er echt duidelijkheid is wanneer mijn man vertrekt. Tot die tijd denk ik dat het nog veel te abstract voor ze is. Maar misschien vergissen we ons daar in?
Tja die boosheid he?! Denk er net zo over als jij, zoals ik al eerder schreef, maar toch gaat dat niets veranderen aan hoe onze mannen er in staan. Alhoewel die van jou dus nog wat genuanceerder is dan die van mij...
Tja die boosheid he?! Denk er net zo over als jij, zoals ik al eerder schreef, maar toch gaat dat niets veranderen aan hoe onze mannen er in staan. Alhoewel die van jou dus nog wat genuanceerder is dan die van mij...
donderdag 19 augustus 2010 om 17:06
Ik heb mijn poot stijf gehouden afgelopen zondag en geeist dat we gingen praten.
Ik wilde gewoon weten waar hij tegen aan liep, wat hem dwars zat. Ook duidelijk gemaakt wat IK niet lekker vind lopen.
Jammer genoeg kan ik dat alleen maar huilend momenteel....
Hij wilt niet dat ik op mijn tenen ga lopen om hem te pleasen.
Nou daar hoeft hij niet bang voor te zijn.
Heb hem duidelijk verteld reëel vond en wat niet.
Gelukkig kwam dat best overeen en heeft hij ook over sommige dingen gezegd dat ik daar gelijk in had.
Verder zie ik het wel, eerst moet hij terugkomen en dat duurt nog bijna een week.
5 en 6 is ook nog klein al moet je je niet vergissen wat kinderen al begrijpen en merken.
Die van mij zijn natuurlijk ouder en aangezien ik best verdrietig was had de oudste het eigenlijk heel snel door.
Hoop dat dit alles geen invloed heeft op school, de jongste gat maandag naar haar nieuwe school en de oudste zit in de laatste klas.
Echt, soms heb ik het idee dat ze niet verder denken dan hun eigen geluk en weten ze niet wat ze verder aanrichten.
Mannen................BAH
Ik wilde gewoon weten waar hij tegen aan liep, wat hem dwars zat. Ook duidelijk gemaakt wat IK niet lekker vind lopen.
Jammer genoeg kan ik dat alleen maar huilend momenteel....
Hij wilt niet dat ik op mijn tenen ga lopen om hem te pleasen.
Nou daar hoeft hij niet bang voor te zijn.
Heb hem duidelijk verteld reëel vond en wat niet.
Gelukkig kwam dat best overeen en heeft hij ook over sommige dingen gezegd dat ik daar gelijk in had.
Verder zie ik het wel, eerst moet hij terugkomen en dat duurt nog bijna een week.
5 en 6 is ook nog klein al moet je je niet vergissen wat kinderen al begrijpen en merken.
Die van mij zijn natuurlijk ouder en aangezien ik best verdrietig was had de oudste het eigenlijk heel snel door.
Hoop dat dit alles geen invloed heeft op school, de jongste gat maandag naar haar nieuwe school en de oudste zit in de laatste klas.
Echt, soms heb ik het idee dat ze niet verder denken dan hun eigen geluk en weten ze niet wat ze verder aanrichten.
Mannen................BAH
donderdag 19 augustus 2010 om 17:13
Dan heb jij nog een man die het zinvol vindt om te praten. Dat stadium zijn wij voorbij. Hij wil best naar me luisteren, maar het veranderd niets meer voor hem zegt hij steeds. Tja dan ben je uitgeluld.... Ik kan wel vertellen hoe ik het anders zou willen doen en willen, zijn reactie is dan dat hij dat niet meer ziet gebeuren. Denkt dat we het nog prima met elkaar kunnen hebben in 1 huis, maar noemt dat een verstandshuwelijk en dat is niet wat hij wil (en ik uiteraard ook niet).
Het kan dus nog zo zijn dat jouw man zich bedenkt. Probeer hem dan ook de rust te geven, hoe moeilijk ook. Dat is waar ik uiteindelijk de boel mee omzeep heb geholpen, door hem steeds maar weer op de nek te zitten, terwijl we hadden afgesproken dat we het even zouden laten rusten...
Het kan dus nog zo zijn dat jouw man zich bedenkt. Probeer hem dan ook de rust te geven, hoe moeilijk ook. Dat is waar ik uiteindelijk de boel mee omzeep heb geholpen, door hem steeds maar weer op de nek te zitten, terwijl we hadden afgesproken dat we het even zouden laten rusten...
donderdag 19 augustus 2010 om 17:25
Ja die rust................ heeft in mijn ogen 2 kanten.
komt hij dan tot bezinnen of wil hij dna helemaal neit meer.
Als er dingen daadwerkelijk gaan veranderen moet je er samen aanw erken, vind ik
en dat kan je niet doen als je alletwee ergens anders bent, denk ik.
Praten hebben we namelijk nog nooit echt gedaan, misschien is het nu te laat maar ik ga er voor!!!
komt hij dan tot bezinnen of wil hij dna helemaal neit meer.
Als er dingen daadwerkelijk gaan veranderen moet je er samen aanw erken, vind ik
en dat kan je niet doen als je alletwee ergens anders bent, denk ik.
Praten hebben we namelijk nog nooit echt gedaan, misschien is het nu te laat maar ik ga er voor!!!
donderdag 19 augustus 2010 om 18:59
Maria, het lijkt wel of wij precies dezelfde man hebben!!! Ook die van mij zei dat we het normaal heel leuk en grzellig hebben. Maar dat dat niet genoeg is. Hij wil meer verbondenheid voelen, maar wil daar niks voor doen. Dus vertrekt hij. Sjezus.. Net vader geworden...
En die rust... Daar hebben ze het blojkbaar ook allemaal over, ook die van mij. Hij wilde steeds meer tijd alleen en nadenken. Het enige waar dat goed voor was was dat hij zich emotioneel kon afsluiten van mij.
Geloof mij maar, als je man daar mee begint, is er geen weg meer terug...
En die rust... Daar hebben ze het blojkbaar ook allemaal over, ook die van mij. Hij wilde steeds meer tijd alleen en nadenken. Het enige waar dat goed voor was was dat hij zich emotioneel kon afsluiten van mij.
Geloof mij maar, als je man daar mee begint, is er geen weg meer terug...
donderdag 19 augustus 2010 om 20:05
De een zegt dit, de ander dat!!!
Of hij echt rust wil dat wet ik niet.
Hij heeft alleen gezegd dat hij thuis niet kan nadenken na ons gesprek.
Voor mij, tja vind ik het logisch................. Ik weet het niet.
Ik kna hem wel begrijpen wat dat betreft.
Als hij thuis blijft dan zit ik hem echt op zijn nek en dat gaat zeker niet werken.
Maar dat hij er moet zijn om er aan te werken is een ander ding.
Want hij wist echt niet wat ij nou moest zondag.........dat hij wilde denken moet ik dan maar accepteren. Maar ben er natuurlijk niet blij mee
Of hij echt rust wil dat wet ik niet.
Hij heeft alleen gezegd dat hij thuis niet kan nadenken na ons gesprek.
Voor mij, tja vind ik het logisch................. Ik weet het niet.
Ik kna hem wel begrijpen wat dat betreft.
Als hij thuis blijft dan zit ik hem echt op zijn nek en dat gaat zeker niet werken.
Maar dat hij er moet zijn om er aan te werken is een ander ding.
Want hij wist echt niet wat ij nou moest zondag.........dat hij wilde denken moet ik dan maar accepteren. Maar ben er natuurlijk niet blij mee
donderdag 19 augustus 2010 om 20:19
Tja, ik weet alleen dat het bij mijn man niet heeft gewerkt om thuis te blijven. We wilden het laten rusten om te kijken of we er samen uit konden komen door weer in een normaal ritme te komen (lees: geen ruzies meer die alleen uit verwijten bestonden). Dan spraken we af er een aantal weken niet over te hebben. Alleen hield ik dat nooit vol, zocht steeds bevestiging als het een tijdje lekker ging, dan zei hij weer dat hij het nog steeds niet wist, tranen met tuiten en dat herhaalde zich om de 2 weken. Dat werkt dus niet.
Toen hebben we in mei besloten om dan tijdelijk uit elkaar te gaan en te werken aan de relatie. Alleen is mijn man zo practisch ingesteld dat hij eerst wilde weten wat de financiele gevolgen zouden zijn als we echt zouden scheiden, zodat hij wist wat hij kon betalen aan huur. Maar actie ondernemen ho maar.
Dus zaten we nog steeds samen in huis en veranderde er niet zoveel, behalve dat we weer echt konden praten, het weer gezellig hadden. Dat heeft dus ook tot niets geleid, want hij denkt er nog steeds hetzelfde over. Wat bij mij veel verdriet heeft veroorzaakt want door de gezelligheid dacht ik dat we het wel zouden redden.
Misschien was hij ook niet van gedachten veranderd als hij eerder was vertrokken, maar ik ben nu bang dat het 'blijven' de situatie alleen maar erger heeft gemaakt. Ik weet natuurlijk niet hoe dat bij jullie uit gaat pakken natuurlijk. Maar soms kun je dingen ook 'dood' analyseren ben ik bang.
Mijn man wil een liefdevolle relatie en blijkbaar kan ik hem die niet meer geven.... Of kan hij mij die niet meer geven.... Tja dat heb ik zelf helemaal niet zo ervaren... Afgelopen jaar was echt niet goed, maar we hadden het tot die tijd zo goed. Ik vind het ook moeilijk om mijn leventje achter te laten. We hebben jaren keihard gewerkt om te bereiken wat we nu hebben, mooi huis, 2 auto's, 3x per jaar op vakantie. Ik weet wel dat dat misschien wel heel materieel is, maar sjezusss ik moet weer helemaal opnieuw beginnen, ook dat valt me zwaar....
Toen hebben we in mei besloten om dan tijdelijk uit elkaar te gaan en te werken aan de relatie. Alleen is mijn man zo practisch ingesteld dat hij eerst wilde weten wat de financiele gevolgen zouden zijn als we echt zouden scheiden, zodat hij wist wat hij kon betalen aan huur. Maar actie ondernemen ho maar.
Dus zaten we nog steeds samen in huis en veranderde er niet zoveel, behalve dat we weer echt konden praten, het weer gezellig hadden. Dat heeft dus ook tot niets geleid, want hij denkt er nog steeds hetzelfde over. Wat bij mij veel verdriet heeft veroorzaakt want door de gezelligheid dacht ik dat we het wel zouden redden.
Misschien was hij ook niet van gedachten veranderd als hij eerder was vertrokken, maar ik ben nu bang dat het 'blijven' de situatie alleen maar erger heeft gemaakt. Ik weet natuurlijk niet hoe dat bij jullie uit gaat pakken natuurlijk. Maar soms kun je dingen ook 'dood' analyseren ben ik bang.
Mijn man wil een liefdevolle relatie en blijkbaar kan ik hem die niet meer geven.... Of kan hij mij die niet meer geven.... Tja dat heb ik zelf helemaal niet zo ervaren... Afgelopen jaar was echt niet goed, maar we hadden het tot die tijd zo goed. Ik vind het ook moeilijk om mijn leventje achter te laten. We hebben jaren keihard gewerkt om te bereiken wat we nu hebben, mooi huis, 2 auto's, 3x per jaar op vakantie. Ik weet wel dat dat misschien wel heel materieel is, maar sjezusss ik moet weer helemaal opnieuw beginnen, ook dat valt me zwaar....
donderdag 19 augustus 2010 om 20:50
Mijn ex is ook practisch ingesteld, soms iets te....
Wat hij wilt bereiken nu weet ik niet. Na het gesprek zondag zei hij letterlijk "Jezus, wat moet ik nu"
Ik heb geen antwoord gegeven, wnt ik weet het wel maar hij meot het zeker weten.
Dat ik wel wil veranderen, dat ik wel wil om samen er iets aan te doen.
Dat ik snap waar hij tegen aan loopt, maar dat hij ook mijn frustraties begrijpt.
Dat hij ales wat we hebben opgebouwd aan de kant zet "omdat et niet meer lekker gaat" is voor mij onbegrijpelijk.
Hij die voor zichzelf gaat werken en ik die een stap teug deed om hem die ruimte te geven....................
Ik wil niet opnieuw beginnen, heb dat ook duidelijk gemaakt.
Iemand zei "mannen zijn slappelingen en hebben geen ruggegraat. Lopen maar weg als het ze niet meer zint"
Ja, ze heeft gelijk..............
Wat hij wilt bereiken nu weet ik niet. Na het gesprek zondag zei hij letterlijk "Jezus, wat moet ik nu"
Ik heb geen antwoord gegeven, wnt ik weet het wel maar hij meot het zeker weten.
Dat ik wel wil veranderen, dat ik wel wil om samen er iets aan te doen.
Dat ik snap waar hij tegen aan loopt, maar dat hij ook mijn frustraties begrijpt.
Dat hij ales wat we hebben opgebouwd aan de kant zet "omdat et niet meer lekker gaat" is voor mij onbegrijpelijk.
Hij die voor zichzelf gaat werken en ik die een stap teug deed om hem die ruimte te geven....................
Ik wil niet opnieuw beginnen, heb dat ook duidelijk gemaakt.
Iemand zei "mannen zijn slappelingen en hebben geen ruggegraat. Lopen maar weg als het ze niet meer zint"
Ja, ze heeft gelijk..............
donderdag 19 augustus 2010 om 20:51
quote:Monique_64 schreef op 19 augustus 2010 @ 20:45:
Dat laatste geldt ook voor mij.....opnieuw beginnen. En eigenlijk ook weer niet. Ik was 19 jaar getrouwd en eigenlijk altijd al alleen....
Op 1 november krijg ik de sleutel van mijn nieuwe (start) huis.
En dan ga je het gewoon redden Monique.
Natuurlijk gaan we het allemaal redden mocht het nodig zijn, al hoop je nooit in deze situatie te komen.
Dat laatste geldt ook voor mij.....opnieuw beginnen. En eigenlijk ook weer niet. Ik was 19 jaar getrouwd en eigenlijk altijd al alleen....
Op 1 november krijg ik de sleutel van mijn nieuwe (start) huis.
En dan ga je het gewoon redden Monique.
Natuurlijk gaan we het allemaal redden mocht het nodig zijn, al hoop je nooit in deze situatie te komen.
donderdag 19 augustus 2010 om 23:47
Ja alsof ze er iets vanaf weten.
Gelukkig heb ik allemaal mensen om me heen die er echt niks van snappen................ Maar natuurlijk weten ze niet alles over mijn leven.
Ik snap het wel, gedeeltelijk.
Net onder het genot van een fles wijn met 2 vriendinnen het leed gedeeld. Zitten beide in de zelfde situatie, al mag ik mijn handen dichtknijpen met zo'n ex/partner.
Als ik er een gehad zoals die van hun..........was het niet goed gegaan.
Wat een eikels!!!
Gelukkig heb ik allemaal mensen om me heen die er echt niks van snappen................ Maar natuurlijk weten ze niet alles over mijn leven.
Ik snap het wel, gedeeltelijk.
Net onder het genot van een fles wijn met 2 vriendinnen het leed gedeeld. Zitten beide in de zelfde situatie, al mag ik mijn handen dichtknijpen met zo'n ex/partner.
Als ik er een gehad zoals die van hun..........was het niet goed gegaan.
Wat een eikels!!!
vrijdag 20 augustus 2010 om 00:38
quote:vivalina schreef op 19 augustus 2010 @ 18:59:
En die rust... Daar hebben ze het blojkbaar ook allemaal over, ook die van mij. Hij wilde steeds meer tijd alleen en nadenken. Het enige waar dat goed voor was was dat hij zich emotioneel kon afsluiten van mij.
Geloof mij maar, als je man daar mee begint, is er geen weg meer terug...
Zo te lezen heb je het over ons mannen.
Afgelopen juni ben ik, vader van 2 kids ook gescheiden.
Overigens ging mijn nu ex er met een ander vandoor maar
dat terzijde.
Ons afscheid nemen is anders dan dat van jullie.
Ik hoop dat ik het goed uitleg.
Buiten het financieele aspect veranderd er voor
jullie een ding, je wordt 's morgens niet meer wakker
naast een man.
Voor ons spelen er 2 dingen, we moeten afscheid nemen
van onze vrouw en ons gezin.
Want hoe goed de bezoeksregelingen ook zijn, het woord
zegt het al, je kinderen komen op bezoek.
Verder is het in veel gevallen de man die het huis verlaat.
In ieder geval bij mij, woon nu gezellie bij paps en mams.
Die rust heb ik ook genomen, ex afsluiten en wennen aan de
nieuwe woon & kinder situatie.
Wij kunnen nu eenmaal maar een ding tegelijk dus kost
het tijd.
Nog vragen dames
En die rust... Daar hebben ze het blojkbaar ook allemaal over, ook die van mij. Hij wilde steeds meer tijd alleen en nadenken. Het enige waar dat goed voor was was dat hij zich emotioneel kon afsluiten van mij.
Geloof mij maar, als je man daar mee begint, is er geen weg meer terug...
Zo te lezen heb je het over ons mannen.
Afgelopen juni ben ik, vader van 2 kids ook gescheiden.
Overigens ging mijn nu ex er met een ander vandoor maar
dat terzijde.
Ons afscheid nemen is anders dan dat van jullie.
Ik hoop dat ik het goed uitleg.
Buiten het financieele aspect veranderd er voor
jullie een ding, je wordt 's morgens niet meer wakker
naast een man.
Voor ons spelen er 2 dingen, we moeten afscheid nemen
van onze vrouw en ons gezin.
Want hoe goed de bezoeksregelingen ook zijn, het woord
zegt het al, je kinderen komen op bezoek.
Verder is het in veel gevallen de man die het huis verlaat.
In ieder geval bij mij, woon nu gezellie bij paps en mams.
Die rust heb ik ook genomen, ex afsluiten en wennen aan de
nieuwe woon & kinder situatie.
Wij kunnen nu eenmaal maar een ding tegelijk dus kost
het tijd.
Nog vragen dames
Voltaire: ik veracht u en uw mening, maar ik zal mijn leven geven om uw recht op die verachtelijke mening uit te mogen dragen.
vrijdag 20 augustus 2010 om 00:43
Ja hollebollegijs, die bezoekregeling vind ik ook ruk.
Van mij hoeft dat ook niet, papa mag zijn kids ten alle tijden zien.
Want oh wat leuk, naar papa om leuke dingen te doen en bij mama is de gewone regelmaat.
Als de kinderen bij mama blijven en zij kan het betale waarom dan niet in het huis blijven. Maar voor het merendeel geldt dat mama minder werkt sinds er kinderen zijn. Dus een hypotheek betalen wordt lastig ook met de ali van papa.
En voor vele veranderd er wellicht wel meer dan jij denkt.
Sommige vaders doen mee met de opvoeding gedurende de week (jij ook neem ik aan) dus dat alleen wakker worden is nog wel het minste waar ik me druk om maak hoor
Van mij hoeft dat ook niet, papa mag zijn kids ten alle tijden zien.
Want oh wat leuk, naar papa om leuke dingen te doen en bij mama is de gewone regelmaat.
Als de kinderen bij mama blijven en zij kan het betale waarom dan niet in het huis blijven. Maar voor het merendeel geldt dat mama minder werkt sinds er kinderen zijn. Dus een hypotheek betalen wordt lastig ook met de ali van papa.
En voor vele veranderd er wellicht wel meer dan jij denkt.
Sommige vaders doen mee met de opvoeding gedurende de week (jij ook neem ik aan) dus dat alleen wakker worden is nog wel het minste waar ik me druk om maak hoor
