Kinderen
alle pijlers
Advies gevraagd
maandag 23 augustus 2010 om 12:22
Beste allemaal,
Wat veel berichten over zwanger en kleine kinderen! Maar kleine kinderen worden toch ook groot? Ik heb zelf een jongen van 15 en een meid van bija 13. Sinds 3 jaar gescheiden. De vader heeft zich altijd netjes aan de gemaakte afspraken gehouden maar niet meer dan dat....Hij betaald alleen kinderalimentatie en heeft de kinderen 1 weekend in de 2 weken omdat hij niet anders kon. We verschillen over veel dingen van mening maar we zijn dan ook niet voor niets gescheiden. Ik heb hem nooit in de weg gestaan om de kinderen vaker te zien maar daar heeft hij nooit iets meegedaan. Nu wil hij co-ouderschap> week op week af. Intussen woont hij samen met zijn nieuwe vriendin en haar zoontje. Zijn eigen kinderen hebben pas kennisgemaakt met het zoontje toen hij samenwoonde. Dit jongetje zorgt voor nogal wat onrust. Hij schijnt erg aanwezig te zijn en mijn ex maakt opmerkingen naar zijn nieuwe vriendin in de trant van "wat heb jij op de wereld gezet". Ik zou dit als moeder niet kunnen waarderen. Maar goed dit ter zijde. Mijn ex stelt dat de kinderen 1 week bij hem zijn en 1 week bij mij en dat daardoor de kinderalimentatie komt te vervallen, hij de helft van de kinderbijslag krijgt en 1 kind bij hem wordt ingeschreven(hij zal dan belastingvoordeel ontvangen) Hier ben ik het niet mee eens want mijn inkomen is beduidend lager dan het zijne. Maar dit is tussen hem en mij. Het gaat met name om mijn zoon. Hij ziet erg op tegen het week op week af verhaal maar durft dit niet aan zijn vader te vertellen. Hij vreest een boze reactie van zijn vader. Nu weet ik niet wat ik het beste kan doen....Immers mijn zoon is ouder dan 12 en mag zelf beslissen maar hij ziet erg op tegen een gesprek hierover met zijn vader. Ik wil hem daarin helpen en steunen maar ik denk dat als ik dat doe mijn ex denkt dat ik degene ben die de problemen maak. Het doet me pijn te zien hoe mijn zoon daar mee worstelt en dat hij zich blijkbaar niet kan uiten bij zijn vader en zich onveilig voelt. Hij ziet op tegen de onrust die er blijkbaar is in het huis van zijn vader. Ik kom er niet uit wat wijsheid is....Ik hoop dat iemand een advies heeft...Oja mijn ex wil geen mediation of advocaat.
Groetjes Yottem
Wat veel berichten over zwanger en kleine kinderen! Maar kleine kinderen worden toch ook groot? Ik heb zelf een jongen van 15 en een meid van bija 13. Sinds 3 jaar gescheiden. De vader heeft zich altijd netjes aan de gemaakte afspraken gehouden maar niet meer dan dat....Hij betaald alleen kinderalimentatie en heeft de kinderen 1 weekend in de 2 weken omdat hij niet anders kon. We verschillen over veel dingen van mening maar we zijn dan ook niet voor niets gescheiden. Ik heb hem nooit in de weg gestaan om de kinderen vaker te zien maar daar heeft hij nooit iets meegedaan. Nu wil hij co-ouderschap> week op week af. Intussen woont hij samen met zijn nieuwe vriendin en haar zoontje. Zijn eigen kinderen hebben pas kennisgemaakt met het zoontje toen hij samenwoonde. Dit jongetje zorgt voor nogal wat onrust. Hij schijnt erg aanwezig te zijn en mijn ex maakt opmerkingen naar zijn nieuwe vriendin in de trant van "wat heb jij op de wereld gezet". Ik zou dit als moeder niet kunnen waarderen. Maar goed dit ter zijde. Mijn ex stelt dat de kinderen 1 week bij hem zijn en 1 week bij mij en dat daardoor de kinderalimentatie komt te vervallen, hij de helft van de kinderbijslag krijgt en 1 kind bij hem wordt ingeschreven(hij zal dan belastingvoordeel ontvangen) Hier ben ik het niet mee eens want mijn inkomen is beduidend lager dan het zijne. Maar dit is tussen hem en mij. Het gaat met name om mijn zoon. Hij ziet erg op tegen het week op week af verhaal maar durft dit niet aan zijn vader te vertellen. Hij vreest een boze reactie van zijn vader. Nu weet ik niet wat ik het beste kan doen....Immers mijn zoon is ouder dan 12 en mag zelf beslissen maar hij ziet erg op tegen een gesprek hierover met zijn vader. Ik wil hem daarin helpen en steunen maar ik denk dat als ik dat doe mijn ex denkt dat ik degene ben die de problemen maak. Het doet me pijn te zien hoe mijn zoon daar mee worstelt en dat hij zich blijkbaar niet kan uiten bij zijn vader en zich onveilig voelt. Hij ziet op tegen de onrust die er blijkbaar is in het huis van zijn vader. Ik kom er niet uit wat wijsheid is....Ik hoop dat iemand een advies heeft...Oja mijn ex wil geen mediation of advocaat.
Groetjes Yottem
maandag 23 augustus 2010 om 12:45
Wat een lastige situatie zeg!
Kan me voorstelen dat het voor jouw zoontje nogal wat is om ipv eens in de twee weken om de week bij zijn vader te wonen. Daarbij komt natuurlijk dat hij dan ook met vriendin van vader en diens zoontje woont (hoe oud is haar zoontje als ik vragen mag?)
Ik vind het ook een beetje onredelijk dat de alimentatie dan meteen zou komen te vervallen. Hij wil de kinderen ineens veel meer zien, jij staat hem niet in de weg, maar moet het vervolgens wel met minder geld doen.. Beetje raar, maar goed ik heb totaal geen verstand van dit soort zaken.
Het lastigste nog is beslissen of je wel of niet voor je zoon spreekt. Persoonlijk zou ik het aan je zoon zelf over laten. Hij is tenslotte al 15. Ik denk dat het weleens verkeerd opgevat zou kunnen worden als jij namens hem spreekt.
Wel zou je natuurlijk met je zoon kunnen gaan zitten, eens goed praten over de situatie, waarom hij er tegenop ziet,, waarom hij zich daar onveilig voelt. En aangeven dat het belangrijk is dat hij dit ook tegen zijn vader zegt.
Misschien kun je hem helpen met het bedenken hoe hij dit het beste naar zijn vader toe kan brengen.
Hij wilt zijn vader niet kwetsen , dat is heel lief van hem, maar hij moet wel voor zichzelf op (leren) komen.
Echt lastig hoor, vind het ook lastig te reageren..
Hoe vind je dochter de plannen?
Kan me voorstelen dat het voor jouw zoontje nogal wat is om ipv eens in de twee weken om de week bij zijn vader te wonen. Daarbij komt natuurlijk dat hij dan ook met vriendin van vader en diens zoontje woont (hoe oud is haar zoontje als ik vragen mag?)
Ik vind het ook een beetje onredelijk dat de alimentatie dan meteen zou komen te vervallen. Hij wil de kinderen ineens veel meer zien, jij staat hem niet in de weg, maar moet het vervolgens wel met minder geld doen.. Beetje raar, maar goed ik heb totaal geen verstand van dit soort zaken.
Het lastigste nog is beslissen of je wel of niet voor je zoon spreekt. Persoonlijk zou ik het aan je zoon zelf over laten. Hij is tenslotte al 15. Ik denk dat het weleens verkeerd opgevat zou kunnen worden als jij namens hem spreekt.
Wel zou je natuurlijk met je zoon kunnen gaan zitten, eens goed praten over de situatie, waarom hij er tegenop ziet,, waarom hij zich daar onveilig voelt. En aangeven dat het belangrijk is dat hij dit ook tegen zijn vader zegt.
Misschien kun je hem helpen met het bedenken hoe hij dit het beste naar zijn vader toe kan brengen.
Hij wilt zijn vader niet kwetsen , dat is heel lief van hem, maar hij moet wel voor zichzelf op (leren) komen.
Echt lastig hoor, vind het ook lastig te reageren..
Hoe vind je dochter de plannen?
anoniem_92636 wijzigde dit bericht op 23-08-2010 12:47
Reden: spelfoutje
Reden: spelfoutje
% gewijzigd
maandag 23 augustus 2010 om 12:55
Tja, voor mij zou dit toch vallen onder mijn verantwoordelijkheden als moeder. Nare taak misschien, maar zolang mijn kinderen minderjarig zijn haal ik de hete kolen voor ze uit het vuur in dit soort situaties. School en verenigingsleven is een ander verhaal, maar de relatie met hun vader heb ik zelf zo gecompliceerd gemaakt door weg te gaan.
Als je zoon echt niet wil dan zou ik hem niet dwingen mee te werken aan een co-ouderschap.
Als je zoon echt niet wil dan zou ik hem niet dwingen mee te werken aan een co-ouderschap.
maandag 23 augustus 2010 om 12:56
Overigens heeft je ex er denk ik (los van de kinderbijslag) niet zo gek veel aan als hij een kind op zijn adres inschrijft. Dit is handig om beiden één ouder toeslag te ontvangen, maar aangezien je ex samenwoont komt hij daarvoor niet in aanmerking.
Voor de kinderbijslag en alimentatie is het natuurlijk heel simpel, als hij geld ontvangt mag hij ook kosten betalen . Gewoon even op papier zetten voor hem wat school, de voetbalclub, de boekenpakketten en de orthodontist kosten en dat naar draagkracht verdelen over jullie twee. Zal wel loslopen denk ik, hoe graag hij dat er door zal willen drukken.
Voor de kinderbijslag en alimentatie is het natuurlijk heel simpel, als hij geld ontvangt mag hij ook kosten betalen . Gewoon even op papier zetten voor hem wat school, de voetbalclub, de boekenpakketten en de orthodontist kosten en dat naar draagkracht verdelen over jullie twee. Zal wel loslopen denk ik, hoe graag hij dat er door zal willen drukken.
maandag 23 augustus 2010 om 13:01
quote:twinkeling schreef op 23 augustus 2010 @ 12:55:
Tja, voor mij zou dit toch vallen onder mijn verantwoordelijkheden als moeder. Nare taak misschien, maar zolang mijn kinderen minderjarig zijn haal ik de hete kolen voor ze uit het vuur in dit soort situatiesHier sluit ik me bij aan.
Tja, voor mij zou dit toch vallen onder mijn verantwoordelijkheden als moeder. Nare taak misschien, maar zolang mijn kinderen minderjarig zijn haal ik de hete kolen voor ze uit het vuur in dit soort situatiesHier sluit ik me bij aan.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
maandag 23 augustus 2010 om 13:11
De alimentatie door de helft is natuurlijk een onzin.
Kosten voor school, sport, verjaarsfeestjes e.d. zullen van jou rekening waarschijnlijk worden afgeschreven.
Ik denk dat jij als moeder dit moet vertellen aan je expartner. Wellicht waar je zoon bij is. Je kunt iemand van 15 denk ik niet zo'n moeilijk gesprek alleen aan laten gaan met je ex.
Kosten voor school, sport, verjaarsfeestjes e.d. zullen van jou rekening waarschijnlijk worden afgeschreven.
Ik denk dat jij als moeder dit moet vertellen aan je expartner. Wellicht waar je zoon bij is. Je kunt iemand van 15 denk ik niet zo'n moeilijk gesprek alleen aan laten gaan met je ex.
maandag 23 augustus 2010 om 13:18
maandag 23 augustus 2010 om 13:40
Heb niet alle reacties gelezen dus misschien dubbel advies:
Misschien kan je zoon met zijn vader praten met een 'neutraler' persoon erbij zoals misschien een tante of een oom of ander familie lid. Zodat je je ex niet het gevoel geeft dat het van jou komt maar echt van je zoon...
Hoop dat je er iets aan hebt en dat het allemaal goed komt...
Misschien kan je zoon met zijn vader praten met een 'neutraler' persoon erbij zoals misschien een tante of een oom of ander familie lid. Zodat je je ex niet het gevoel geeft dat het van jou komt maar echt van je zoon...
Hoop dat je er iets aan hebt en dat het allemaal goed komt...
maandag 23 augustus 2010 om 14:52
Wat een nare situatie zeg! Waarom wil je ex na 3 jaar (nu alle leed en zeer waarschijnlijk zijn verwerkt en alles waarschijnlijk goed reilt en zeilt) een nieuwe situatie creëren? Wat zijn zijn beweegredenen? Is hij hierover duidelijk geweest tegen je kinderen?
Kinderen zijn natuurlijk al 12+ en zouden dus gewoon moeten kunnen zeggen als ze het niet willen. Als ze dit niet durven, kunnen ze misschien een brief schrijven, kunnen ze heel goed nadenken over wat ze nou eigenlijk willen zeggen en alles misschien beter verwoorden...
Kinderen zijn natuurlijk al 12+ en zouden dus gewoon moeten kunnen zeggen als ze het niet willen. Als ze dit niet durven, kunnen ze misschien een brief schrijven, kunnen ze heel goed nadenken over wat ze nou eigenlijk willen zeggen en alles misschien beter verwoorden...
maandag 23 augustus 2010 om 18:46
Jeetje ....wat veel reacties. Het is inderdaad lastig. Tuurlijk wil ik de kastanjes voor mijn zoon uit het vuur halen. Ik loop zeker het risico om mijn vingers te branden want mijn ex heeft een bord voor zijn kop....Ik ben immers degene die de uiteindelijke beslissing heeft genomen ( na vreemdgaan van zijn kant (tot 2 x toe)terwijl ik hem het hardste nodig had, relatietherapie en 4 maanden in een studentenhuis omdat hij niet weg wilde. In de afgelopen 3 jaar heeft hij zichzelf aan de zijlijn gezet. Minimale interesse voor zijn kinderen. En financiele hulp al helemaal niet. Ik zit op de bijstandsgrens en heb het aardig kunnen redden. Nu hij samenwoont kan het wel op zijn voorwaarden. Mijn ex gaat niet minder werken dus zijn nieuwe vriendin mag het doen. Ik vind dus dat hij het niet "verdient" gezien zijn opstelling de afgelopen jaren en dat weet hij vandaar dat hij mij de schuld zal geven. Het zoontje van zijn vriendin is 7 jaar en hij moppert veel over de jongen vlg. mijn kinderen. Het mijn zoon alleen laten doen is voor hem moeilijk. Hij is zelf inderdaad een hele lieve jongen die iedereen te vriend wil houden. Ik heb het er met hem overgehad datdat niet kan en dat hij het er met zijn vader over moet hebben. Voor zijn gevoel zal vader boos op hem worden en niet voldoende naar hem luisteren en serieus nemen. Triest dat een kind hiermee opgezadeld wordt. Zich niet kan uiten bij zijn vader en bang is voor een reactie. Mijn dochter laat zich er niet over uit. Zij zegt het best te vinden. Beide kinderen vinden dat ze geen keus hebben gehad. Ex gaat samenwonen en dat is het dan. Mijn vriend en ik hebben een andere keus gemaakt...Hij heeft een mannetje van 4 1/2 en wij hebben het contact stapsgewijs aangepakt en gesproken met mijn kinderen hoe ze zouden vinden als we gingen samenwonen. We wonen nog niet samen maar er zijn geen bezwaren van de kinderen. Ik denk dat ik een soort van overleg met mijn kinderen ga doen over het hoe en wat en hoe ze zich daarbij voelen en dat schijt hebben aan wat mijn ex wel niet allemaal zal vinden maar ik kan het mijn zoon niet alleen laten opknappen (ex is ook wat aan de dominante kant) Ik heb inderdaad van ex nog niets gehoord over het missen e.d. het lijkt erop dat het hem nu wel uitkomt omdat nieuwe vriendin veel thuis is.Voor wat betreft de financiele kant...dat ligt bij hem. Hij wil een verandering maar zonder mediator/advocaat dus laat hij maar komen met een redelijk voorstel. Zo niet dan blijft alles zoals het is...Ik baal ervan dat 3 jaar na de scheiding hij blijft emmeren. Wij zijn als partners klaar met elkaar dus ga verder met je eigen leven.Het lijkt erop dat mijn ex niet klaar is en zijn gram wil halen.Wordt vast vervolgt
vrijdag 27 augustus 2010 om 06:48
Intussen een gesprek gehad met z'n 3-tjes. Wat ben ik toch een trotse moeder! Ik heb bewust er geen zwaar gesprek van gemaakt...gewoon onder het eten. Mijn zoon van 15 geeft aan dat hij graag zijn eigen plek wil houden en de onrust bij mijn ex te groot vindt. Ook omdat hij in zijn eindexamenjaar zit. De 3 weken zomervakantie bij mijn ex, zijn vriendin en haar zoontje waren voor hem niet zo prettig. Mijn dochter zit wat minder met die onrust en wil het wel proberen. Ik heb benadrukt dat zij degene zijn die bepalen. Ik heb mijn zoon voorgesteld om contact hierover op te nemen met zijn vader als hij er te erg tegen op ziet. Dat ik me dat kan voorstellen en hem steun. Als hij mijn hulp nodig heeft dan krijgt hij die. Hij denkt erover na en laat het me weten.Gister gesprek met ex gehad en hij wil nu wel gebruik maken van onze advocaat omdat ik niet accoord ga. Het gaat hem echt om de centen en hij staat geen moment stil bij het gevoel van onze kinderen. Hij wil weten wanneer ik ga samenwonen en ook die situatie laten berekenen. Het is schandalig want ik zit met kinderalimentatie net boven de bijstandsnorm en als ik ga samenwonen zal mijn draagkracht niet stijgen want mijn vriend verdient ook niet geweldig en betaald ook alimentatie. Gezamenlijk zullen wij een inkomen hebben van zo'n ¤2100.= terwijl mijn ex dat ruim in zijn 1tje verdient. Zijn vriendin heeftdenk ik ook een behoorlijk salaris,.....Gaat dus helemaal nergens over!!!!Ja...het gaat over "hoe kan ik mijn ex-vrouw dwars blijven zitten en laten boeten voor wat ze mij heeft aangedaan". Hem treft geen enkele blaam Dat is ook de reden dat hij niet naar mediator wil want dan wordt hij geconfronteerd met zijn eigen aandeel en dat wil meneer niet.In ieder geval zal alles nu officieel berkend gaan worden.Krijg ik waar ik recht op heb voor de kinderen....en daar gaat het mij om meer niet
