Relaties
alle pijlers
**LDR deel 15**
dinsdag 24 augustus 2010 om 10:16
Nemo, ik ben blij voor jullie!! Hoe voelt je moeder zich nu? Ik hoop dat er meer positieve berichten volgen!
Isiss, ik bewonder je nu al om je geduld voor de komende week. Soms lijkt het me heel fijn om in zo'n familie-cultuur te leven en een bijpassende grote familie te hebben. Maar ik kom altijd weer tot de conclusie dat ik daar veel te individualistisch voor (opgevoed) ben en dat mij dat dus nooit gaat lukken om dat leuk te vinden. In Zuid-Amerika kwam soms in het weekend de hele familie van mijn gastgezin over de vloer (8 zussen/broer met aanhang en kinderen!) en dan verveelde ik me al snel want de gesprekken gingen vooral door elkaar heen en nergens over. Toen ben ik wel eens naar buiten gevlucht of thee gaan drinken bij mensen waar het rustiger was.
Heejhallo, MZ en Punica, hoe gaat het met het aftellen? Duurt niet lang meer toch?
Isiss, ik bewonder je nu al om je geduld voor de komende week. Soms lijkt het me heel fijn om in zo'n familie-cultuur te leven en een bijpassende grote familie te hebben. Maar ik kom altijd weer tot de conclusie dat ik daar veel te individualistisch voor (opgevoed) ben en dat mij dat dus nooit gaat lukken om dat leuk te vinden. In Zuid-Amerika kwam soms in het weekend de hele familie van mijn gastgezin over de vloer (8 zussen/broer met aanhang en kinderen!) en dan verveelde ik me al snel want de gesprekken gingen vooral door elkaar heen en nergens over. Toen ben ik wel eens naar buiten gevlucht of thee gaan drinken bij mensen waar het rustiger was.
Heejhallo, MZ en Punica, hoe gaat het met het aftellen? Duurt niet lang meer toch?
dinsdag 24 augustus 2010 om 10:36
quote:dan ben ik de chauffeur voor de terugweg omdat ie z'n ogen niet open kan houden. En dan ga ik op de heenweg in m'n eentje achterin de auto bij 'n arabische schreeuwsessie zitten, want waarom zou je naast elkaar zittend op normaal volume tegen elkaar praten?quote: kans op wolken 0%, windkracht 2, luchtvochtigheid 15% en kans op neerslag 0%.
Ik denk dan, doe gewoon eens een keertje 20% of 25% dat je een beetje hoop hebt.quote:WAAROM BEL JE DAN?
Ik denk dan, doe gewoon eens een keertje 20% of 25% dat je een beetje hoop hebt.quote:WAAROM BEL JE DAN?
dinsdag 24 augustus 2010 om 11:10
Vannacht kwam ik thuis van een bespreking. En daar draaide de afwasmachien.
Ik heb nog een sigaretje gerookt bij het geluid van vuil water afpompen en ben naast mijn snurkende hooibaal/zak hooi gaan liggen.
En ineens was ik Gelukkig.
Omdat ik het besef had dat ik álles heb.
Álles.
Dat Kman een jaar geleden bij ons kwam en we sindsdien stapje voor stapje ineens een gezin bleken.
Met een gezonde zoon en dochter.
Een grote auto waar iedereen en alles zonder morren of proppen in past en we de hele wereld mee rond kunnen.
Elke avond een bord vol warm vers eten dat niet uit de magnetron komt.
Kraakhelder pasgeverfde muren en een tuin om in te volleyballen of te leren fietsen.
Seks wanneer ik wil.
En zélfs een goudvis.
Zo godvergeten gelukkig dat ik er nog zeker twee uur van wakker heb gelegen.
Sjeses wat lekker!
Moraal van het verhaal: neem een afwasmachine.
Ik heb nog een sigaretje gerookt bij het geluid van vuil water afpompen en ben naast mijn snurkende hooibaal/zak hooi gaan liggen.
En ineens was ik Gelukkig.
Omdat ik het besef had dat ik álles heb.
Álles.
Dat Kman een jaar geleden bij ons kwam en we sindsdien stapje voor stapje ineens een gezin bleken.
Met een gezonde zoon en dochter.
Een grote auto waar iedereen en alles zonder morren of proppen in past en we de hele wereld mee rond kunnen.
Elke avond een bord vol warm vers eten dat niet uit de magnetron komt.
Kraakhelder pasgeverfde muren en een tuin om in te volleyballen of te leren fietsen.
Seks wanneer ik wil.
En zélfs een goudvis.
Zo godvergeten gelukkig dat ik er nog zeker twee uur van wakker heb gelegen.
Sjeses wat lekker!
Moraal van het verhaal: neem een afwasmachine.
dinsdag 24 augustus 2010 om 16:28
Wat fijn dat er goed nieuws is Nemo!
Aftellen gaat hier wel lekker! Over drie dagen ga ik vliegen en over vier daagjes dan zie ik hem weer. Ik zie er echt naar uit, maar ik vind het ook spannend om hem weer te zien.
Het stomme is dat ik momenteel zo onzeker ben. Over mezelf, of ik wel leuk genoeg ben. Over mijn studie, of ik wel uit dit scriptie onderzoek kom. Over de toekomst, of ik wel een baan kan vinden. Ik weet dat ik er te veel over aan 't nadenken ben, maar de uitknop heb ik nog niet gevonden. En om het verhaal nog maar eens compleet te maken ben ik ook bang dat mijn lief me niet meer leuk genoeg vindt. En vooral dat laaste is stom, want ik heb geen reden om daar aan te twijfelen, want de vorige keer dat we elkaar zagen was zo geweldig en anders dan zouden we dit echt niet zo plannen. Dus de conclusie: Ik heb meer zelfvertrouwen nodig. Iemand tips om dit voor elkaar te krijgen?
Misschien helpt een afwasmachine?
Aftellen gaat hier wel lekker! Over drie dagen ga ik vliegen en over vier daagjes dan zie ik hem weer. Ik zie er echt naar uit, maar ik vind het ook spannend om hem weer te zien.
Het stomme is dat ik momenteel zo onzeker ben. Over mezelf, of ik wel leuk genoeg ben. Over mijn studie, of ik wel uit dit scriptie onderzoek kom. Over de toekomst, of ik wel een baan kan vinden. Ik weet dat ik er te veel over aan 't nadenken ben, maar de uitknop heb ik nog niet gevonden. En om het verhaal nog maar eens compleet te maken ben ik ook bang dat mijn lief me niet meer leuk genoeg vindt. En vooral dat laaste is stom, want ik heb geen reden om daar aan te twijfelen, want de vorige keer dat we elkaar zagen was zo geweldig en anders dan zouden we dit echt niet zo plannen. Dus de conclusie: Ik heb meer zelfvertrouwen nodig. Iemand tips om dit voor elkaar te krijgen?
Misschien helpt een afwasmachine?
dinsdag 24 augustus 2010 om 16:34
ohhh mevrouwtje zonneschijn, ik weet niet of je dat altijd hebt voordat je elkaar weer gaat zien, maar ik herken me daar ook in.
Een paar dagen voor dat ik ga vliegen ben ik altijd slecht gehumeurd door het hele gedoe. Dan denk ik "het is stom!", omdat het niet makkelijk/handig/snel is en veel te "los" naar mijn idee. Of ie zo *poef* van de aardbodem verdwenen kan zijn als je even geen contact hebt...
Ik weet zeker, als je eenmaal daar bent valt alles van je af en ga je alleen maar genieten Dat ga ik ook doen
kjong: Afwasmachines zijn super! Het eerste apparaat wat ik kocht toen ik alleen ging wonen (nog voor ik een wasmachine/kookstel/gasfornuis had). Fijn om je zo goed te voelen ook
Nemo: fijn dat de operatie goed is gelukt, hoop dat alles ok gaat en blijft gaan
Een paar dagen voor dat ik ga vliegen ben ik altijd slecht gehumeurd door het hele gedoe. Dan denk ik "het is stom!", omdat het niet makkelijk/handig/snel is en veel te "los" naar mijn idee. Of ie zo *poef* van de aardbodem verdwenen kan zijn als je even geen contact hebt...
Ik weet zeker, als je eenmaal daar bent valt alles van je af en ga je alleen maar genieten Dat ga ik ook doen
kjong: Afwasmachines zijn super! Het eerste apparaat wat ik kocht toen ik alleen ging wonen (nog voor ik een wasmachine/kookstel/gasfornuis had). Fijn om je zo goed te voelen ook
Nemo: fijn dat de operatie goed is gelukt, hoop dat alles ok gaat en blijft gaan
dinsdag 24 augustus 2010 om 16:45
Logisch Punica, want je kunt ook koken en wassen met een afwasmachine. Heb ik gisteren in een ander topic geleerd. Er ging een wereld voor me open, maar ja, ik heb dan ook geen afwasmachine.
MZ, ik heb zo'n terugslag-dip zelfs bij vakanties. Dan heb ik me daar zolang op lopen verheugen dat ik een paar dagen ervoor ineens geen zin meer heb en wilde dat ik lekker makkelijk en rustig thuis kon blijven.
MZ, ik heb zo'n terugslag-dip zelfs bij vakanties. Dan heb ik me daar zolang op lopen verheugen dat ik een paar dagen ervoor ineens geen zin meer heb en wilde dat ik lekker makkelijk en rustig thuis kon blijven.
dinsdag 24 augustus 2010 om 17:18
Owww, Kjong, nou begrijp ik pas wat ik fout doe: ik heb geen afwasmachine! Alle puzzelstukjes vallen nu in een keer in elkaar. Gelukkig ben ik bijna jarig, zal toch maar ns een inzamelingsactie op touw gaan zetten hiervoor
En verder ben ik blij, gewoon heel erg blij voor je!
En Nemo, voor jou ook. Hoe gaat het nu met je mama? Heb je haar alweer gesproken?
MZ, niet piekeren, maar gewoon schouders eronder en door. Is moeilijk, weet ik uit ervaring, maar met dat piekeren verspil je echt enorm veel energie, die je prima voor andere zaken kunt gebruiken.
En verder ben ik blij, gewoon heel erg blij voor je!
En Nemo, voor jou ook. Hoe gaat het nu met je mama? Heb je haar alweer gesproken?
MZ, niet piekeren, maar gewoon schouders eronder en door. Is moeilijk, weet ik uit ervaring, maar met dat piekeren verspil je echt enorm veel energie, die je prima voor andere zaken kunt gebruiken.
dinsdag 24 augustus 2010 om 21:31
quote:kjong schreef op 24 augustus 2010 @ 11:10:
Seks wanneer ik wil.
Echt?
Ik heb nu ook een afwasmachine. Maar geen wasmachine. Ik denk dat het daar fout gaat in mijn leven. In mijn volgende huis doet de douche het niet, hoorde ik vandaag. Dus ik ga de komende zes maanden sowieso geen seks hebben.
Seks wanneer ik wil.
Echt?
Ik heb nu ook een afwasmachine. Maar geen wasmachine. Ik denk dat het daar fout gaat in mijn leven. In mijn volgende huis doet de douche het niet, hoorde ik vandaag. Dus ik ga de komende zes maanden sowieso geen seks hebben.
dinsdag 24 augustus 2010 om 21:31
Ik wilde net een uitgebreider verhaal geven van de operatie, maar bedacht me dat het handiger was om de update van mijn vader te kopieren, die heeft het weer goed geschreven. Heb mijn mama haar naam even vervangen voor "mijn vrouw" / "mama van Nemo"
-------
Beste mensen,
Nog maar afgelopen Vrijdag schreef ik voor -mijn vrouw- de volgende tekst:
Ik –mama van Nemo- ben behoorlijk achteruit geboerd. Ik kan niet meer typen: dat wordt voor me gedaan. Bovendien mis ik een ‘hap’ uit mijn gezichtsveld, waardoor ik bijvoorbeeld niet zie dat er nog frietjes in de schaal liggen, of –erger- dat er nog pillen liggen die moeten worden ingenomen. De hoofdpijn is onder controle dankzij karrenvrachten paracetamol & tramodol (een morfine-achtige pijnstiller). Tot overmaat van ramp heb ik epileptische aanvallen, die gelukkig niet lang duren, maar als het erg is, zak ik als een pudding in elkaar. Mijn man & de kinderen hebben een soort mantelzorgorganisatie opgezet om daar meer om te gaan, maar niettemin ben ik al tweemaal bijna van de trap gestuiterd.
De oorzaak van dat alles is een razend snel groeiende tumor: in 6 weken van van 39,4 x 60,7 mm naar 50 x 70,3 mm. Ik deed mee met een experimenteel programma in de Daniël de Hoed, maar dat is inmiddels beëindigd: ik ben opgegeven.
Natuurlijk is het niet zo dat ik in staat zou zijn, zo een rampverhaal gortdroog op te (laten) schrijven, als er niet een uitweg zou zijn.
In NL ben ik een hopeloos geval, in België niet. Zondag meld ik me in het UZ Leuven, waar ik Maandag geopereerd wordt. Voor de tweede keer dus.
Het is nu Dinsdag & mijn vrouw is afgezien van slaapgebrek alweer bijna de oude!!
De operatie is dus gelukt. En hoe..
Voortaan ga ik nog eens twee keer nadenken voor ik het heb over die achterlijke Belgen! Die zullen er ook wel zijn, maar dat wordt ruim gecompenseerd door wat er hier rondloopt.
De eerste keer heeft de chirurg gezegd, dat hij ‘op het oog’ alles heeft weggehaald. Nou, hier gebruiken ze zulke middeleeuwse technieken niet meer. De tumor is weggehaald met behulp van een soort GPS-systeem voor neurochirurgen: plakkers op het hoofd, verkennende CT scan (lees:kaart) en het kan beginnen. Voor de dieper liggende delen kreeg ze een drankje te drinken dat de tumor fluorescerend maakt, zodat niet ‘op het heilig oog’ gewerkt moet worden.
En nu het goede nieuws: alles is weggehaald, tot en met de tumorcellen die groeiden in de gaatjes van de nietjes van het litteken van de vorige keer (!). En onmiddellijk ingevroren totdat de immuuntherapie van start gaat.
Wij hebben dan ook een nieuw raadseltje gemaakt. “Het geeft licht & heeft het koud”. “De tumor van mijn moeder!”
Wordt vervolgd over ± 9 weken!!
Papa van Nemo
-------
Beste mensen,
Nog maar afgelopen Vrijdag schreef ik voor -mijn vrouw- de volgende tekst:
Ik –mama van Nemo- ben behoorlijk achteruit geboerd. Ik kan niet meer typen: dat wordt voor me gedaan. Bovendien mis ik een ‘hap’ uit mijn gezichtsveld, waardoor ik bijvoorbeeld niet zie dat er nog frietjes in de schaal liggen, of –erger- dat er nog pillen liggen die moeten worden ingenomen. De hoofdpijn is onder controle dankzij karrenvrachten paracetamol & tramodol (een morfine-achtige pijnstiller). Tot overmaat van ramp heb ik epileptische aanvallen, die gelukkig niet lang duren, maar als het erg is, zak ik als een pudding in elkaar. Mijn man & de kinderen hebben een soort mantelzorgorganisatie opgezet om daar meer om te gaan, maar niettemin ben ik al tweemaal bijna van de trap gestuiterd.
De oorzaak van dat alles is een razend snel groeiende tumor: in 6 weken van van 39,4 x 60,7 mm naar 50 x 70,3 mm. Ik deed mee met een experimenteel programma in de Daniël de Hoed, maar dat is inmiddels beëindigd: ik ben opgegeven.
Natuurlijk is het niet zo dat ik in staat zou zijn, zo een rampverhaal gortdroog op te (laten) schrijven, als er niet een uitweg zou zijn.
In NL ben ik een hopeloos geval, in België niet. Zondag meld ik me in het UZ Leuven, waar ik Maandag geopereerd wordt. Voor de tweede keer dus.
Het is nu Dinsdag & mijn vrouw is afgezien van slaapgebrek alweer bijna de oude!!
De operatie is dus gelukt. En hoe..
Voortaan ga ik nog eens twee keer nadenken voor ik het heb over die achterlijke Belgen! Die zullen er ook wel zijn, maar dat wordt ruim gecompenseerd door wat er hier rondloopt.
De eerste keer heeft de chirurg gezegd, dat hij ‘op het oog’ alles heeft weggehaald. Nou, hier gebruiken ze zulke middeleeuwse technieken niet meer. De tumor is weggehaald met behulp van een soort GPS-systeem voor neurochirurgen: plakkers op het hoofd, verkennende CT scan (lees:kaart) en het kan beginnen. Voor de dieper liggende delen kreeg ze een drankje te drinken dat de tumor fluorescerend maakt, zodat niet ‘op het heilig oog’ gewerkt moet worden.
En nu het goede nieuws: alles is weggehaald, tot en met de tumorcellen die groeiden in de gaatjes van de nietjes van het litteken van de vorige keer (!). En onmiddellijk ingevroren totdat de immuuntherapie van start gaat.
Wij hebben dan ook een nieuw raadseltje gemaakt. “Het geeft licht & heeft het koud”. “De tumor van mijn moeder!”
Wordt vervolgd over ± 9 weken!!
Papa van Nemo
dinsdag 24 augustus 2010 om 21:35
Het geeft licht en het heeft het koud
Nemo, je wil niet weten met wat een grote grijns ik hier zit. Ik kan wel dansen door de kamer voor jouw mama! Weg, alles weg!
Wat betekent dit? Dat er niets meer is om terug te groeien? Kan je echt in een week omslaan van opgegeven naar 'koud en het geeft licht'?!
Nemo, je wil niet weten met wat een grote grijns ik hier zit. Ik kan wel dansen door de kamer voor jouw mama! Weg, alles weg!
Wat betekent dit? Dat er niets meer is om terug te groeien? Kan je echt in een week omslaan van opgegeven naar 'koud en het geeft licht'?!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 24 augustus 2010 om 21:48
Spijker: ik weet het ook niet zo goed. Ik ben zelf ook nogal in de war. Want ja, ik dacht dat ze mijn verjaardag (25 sep) niet zou halen en dan opeens komt zo'n arts: alles is weg. Mij is continu verteld dat niet álles weg kan zijn en dat er altijd iets achterblijft. Hij zegt nu dat dan microscopische kleine deeltjes zijn en dat daarom de immuuntherapie een grotere kans van slagen heeft omdat het zo weinig heeft om tegen te vechten...
De immuuntherapie in een samenvatting van mijn vader:
De weggenomen tumor wordt ingevroren. De patiënt kickt af van de dexamethason (soort prednison, maar veel sterker, om het hersenvocht af te voeren) & sterkt aan. Daarna ± 4 uur aan het leukaferese-apparaat, waar witte bloedlichaampjes worden verzameld, die vervolgens ‘afgericht’ worden op de tumorcellen. Daarna worden die weer ingebracht in het lichaam, waar ze hen nieuw verworven kennis delen met de soldaten van het immuunsysteem. Die gaan vervolgens de strijd aan met de tumor, die ook niet stil zit en aan de lopende band kindsoldaatjes aanmaakt. Negen weken lang worden de witte bloedlichaampjes ingebracht om de immuunsoldaten bij de les te houden.
Hoe die oorlog afloopt is natuurlijk belangrijk, maar alleen op de korte termijn. Als het een 80-jarige oorlog wordt is het natuurlijk ook goed. Leven met beperkingen, maar wel leven!!
De cijfertjes op de website van de Radboud in Nijmegen, die ook een “immunotherapie” toepassen (maar nog niet op hersentumoren, zie hieronder), geven aan dat na 3 jaar 40% van de patiënten stabiel is: geen voor- noch achteruitgang.
cijfertjes uit Leuven gaan we vragen, maar ik vrees dat ze daar heel terughoudend mee zullen zijn.
Ik weet dus nu niet hoe of wat. Wat de prognose is, of ze die willen geven. Het enige dat ik weet is dat ze altijd hebben gezegd dat de tumor hoe dan ook terug groeit (dit zeiden ze iig in NL). Ik denk alleen als alles weg is dat dat dan misschien nog wel even duurt... Aan de andere kant; op het tempo dat dat ding groeide kan het zo in 6 maanden weer hetzelfde zijn,. Maar ja, dan heb je wel 6 maanden en ook 6 gezonde maanden want wanneer die klein is heeft mijn moeder nergens last van. En nu is ie weg. Weg. Bizar!
We moeten het maar afwachten.
Maar nogmaals hoe bizar is het dat je in NL bent opgegeven en in België een week later (nog niet eens!) tumor vrij ligt....
De immuuntherapie in een samenvatting van mijn vader:
De weggenomen tumor wordt ingevroren. De patiënt kickt af van de dexamethason (soort prednison, maar veel sterker, om het hersenvocht af te voeren) & sterkt aan. Daarna ± 4 uur aan het leukaferese-apparaat, waar witte bloedlichaampjes worden verzameld, die vervolgens ‘afgericht’ worden op de tumorcellen. Daarna worden die weer ingebracht in het lichaam, waar ze hen nieuw verworven kennis delen met de soldaten van het immuunsysteem. Die gaan vervolgens de strijd aan met de tumor, die ook niet stil zit en aan de lopende band kindsoldaatjes aanmaakt. Negen weken lang worden de witte bloedlichaampjes ingebracht om de immuunsoldaten bij de les te houden.
Hoe die oorlog afloopt is natuurlijk belangrijk, maar alleen op de korte termijn. Als het een 80-jarige oorlog wordt is het natuurlijk ook goed. Leven met beperkingen, maar wel leven!!
De cijfertjes op de website van de Radboud in Nijmegen, die ook een “immunotherapie” toepassen (maar nog niet op hersentumoren, zie hieronder), geven aan dat na 3 jaar 40% van de patiënten stabiel is: geen voor- noch achteruitgang.
cijfertjes uit Leuven gaan we vragen, maar ik vrees dat ze daar heel terughoudend mee zullen zijn.
Ik weet dus nu niet hoe of wat. Wat de prognose is, of ze die willen geven. Het enige dat ik weet is dat ze altijd hebben gezegd dat de tumor hoe dan ook terug groeit (dit zeiden ze iig in NL). Ik denk alleen als alles weg is dat dat dan misschien nog wel even duurt... Aan de andere kant; op het tempo dat dat ding groeide kan het zo in 6 maanden weer hetzelfde zijn,. Maar ja, dan heb je wel 6 maanden en ook 6 gezonde maanden want wanneer die klein is heeft mijn moeder nergens last van. En nu is ie weg. Weg. Bizar!
We moeten het maar afwachten.
Maar nogmaals hoe bizar is het dat je in NL bent opgegeven en in België een week later (nog niet eens!) tumor vrij ligt....
dinsdag 24 augustus 2010 om 22:21
Nee, nee, we hopen juist niet op de kindsoldaatjes, want die worden door de tumor gemaakt (daarom noemt mijn vader ze kindsoldaatjes omdat ze "geboren" worden uit de tumor). De immuunsoldaten moeten de kindsoldaten juist te lijf gaan
Ik heb haar gisteren heel even gezien op de IC en toen had ze al praatjes voor 10 Vandaag kreeg ik weinig uit mijn vader en zusje die waren alleen maar geïrriteerd dat ik zoveel belde. Ze zijn nogal moe geloof ik... Als alles goed gaat mag ze morgen naar de afdeling terug, dus dan gaat het goed! Ik ga er morgen heen, dan kan ik het mijn mijn eigen ogen zien Ben wel heel benieuwd, die moet zelf toch ook hyper zijn!
Ik heb haar gisteren heel even gezien op de IC en toen had ze al praatjes voor 10 Vandaag kreeg ik weinig uit mijn vader en zusje die waren alleen maar geïrriteerd dat ik zoveel belde. Ze zijn nogal moe geloof ik... Als alles goed gaat mag ze morgen naar de afdeling terug, dus dan gaat het goed! Ik ga er morgen heen, dan kan ik het mijn mijn eigen ogen zien Ben wel heel benieuwd, die moet zelf toch ook hyper zijn!
dinsdag 24 augustus 2010 om 22:32
Ow sorry verkeerd begrepen. Ik dacht dat de kindsoldaatjes de witte bloeddingessen waren die de tumor gingen bevechten.
Wat fijn dat je haar al even hebt gesproken en dat je haar morgen weer kan zien! He wat heerlijk dat ze weer praatjes had en dat dit er allemaal zo plotseling positief uitziet!
Wat fijn dat je haar al even hebt gesproken en dat je haar morgen weer kan zien! He wat heerlijk dat ze weer praatjes had en dat dit er allemaal zo plotseling positief uitziet!
I only get one shot at life - so I shoot to kill
dinsdag 24 augustus 2010 om 23:56
Nemo! Wat heerlijk!
Ik was net bij 'n vriendin, de vrouw van een ex-collega van ons is toevallig 3 weken geleden ook in Leuven geweest, voor dezelfde operatie. Zij heeft nu net de medicijnen gehad die het teveel aan vocht uit haar hersenen moeten gaan halen en dan worden de andere tumorcellen teruggeplaatst. Ik heb geen idee hoe goed de operatie bij haar is gelukt, of de hele tumor weggehaald is, maar ze hebben haar wel een prognose gegeven, dus misschien dat ze die jullie ook wel gewoon zeggen.
In ieder geval: fijn, zulk goed nieuws.
Snorhaar: ik ben zeer ongeduldig, echt. En zeer op mezelf, zeer gesteld op mijn privacy en zeer niet gezellig als dingen niet naar mijn zin gaan. Ik zorg dus dat ik wel een paar avonden bij vriend(inn)en eet in NL, want anders word ik gek. Vorig jaar had ik er na 1 week zo verschrikkelijk genoeg van dat ik weg ben gegaan en maar gaan fietsen. Denk dat ik 15 km weg ben geweest, en R. dacht dat ik gewoon in de slaapkamer in slaap was gevallen.
Oh, morgen meer.
Ik was net bij 'n vriendin, de vrouw van een ex-collega van ons is toevallig 3 weken geleden ook in Leuven geweest, voor dezelfde operatie. Zij heeft nu net de medicijnen gehad die het teveel aan vocht uit haar hersenen moeten gaan halen en dan worden de andere tumorcellen teruggeplaatst. Ik heb geen idee hoe goed de operatie bij haar is gelukt, of de hele tumor weggehaald is, maar ze hebben haar wel een prognose gegeven, dus misschien dat ze die jullie ook wel gewoon zeggen.
In ieder geval: fijn, zulk goed nieuws.
Snorhaar: ik ben zeer ongeduldig, echt. En zeer op mezelf, zeer gesteld op mijn privacy en zeer niet gezellig als dingen niet naar mijn zin gaan. Ik zorg dus dat ik wel een paar avonden bij vriend(inn)en eet in NL, want anders word ik gek. Vorig jaar had ik er na 1 week zo verschrikkelijk genoeg van dat ik weg ben gegaan en maar gaan fietsen. Denk dat ik 15 km weg ben geweest, en R. dacht dat ik gewoon in de slaapkamer in slaap was gevallen.
Oh, morgen meer.
