Relaties
alle pijlers
heb ik bindingsangst? herkenbaar?
maandag 30 augustus 2010 om 22:51
Hoi hoi,
Ik wil graag jullie mening hierover, misschien herkenbaar? Of in het verleden herkenbaar maar nu toch een lange relatie? Let me know
Ik heb 3 relaties achter de rug, waarvan er 2 enigszins op dezelfde manier zijn overgegaan: na +/- 1,5 jaar werd mijn verliefdheid opeens minder, begon ik te twijfelen en te piekeren, en is het daardoor uitgegaan.
Bij de eerste relatie was ik nog erg jong, en we pasten achteraf gezien ook niet bij elkaar. Maar mijn laatste relatie zat echt goed, we pasten geweldig bij elkaar, voelden elkaar goed aan etc. Maar waarom ben ik dan toch weer zo gaan piekeren, zo erg dat ik als ik bij hem was alleen nog maar me rot kon voelen en niet kon eten/slapen etc :S….
Ik ben nu bang dat ik nooit verder zal komen dan de ‘verliefdheidsfase’. Wil ik eigenlijk wel een relatie? Het benauwd me eerlijk gezegd ook wel om op de ‘lange termijn’ te denken in een relatie (Behalve wanneer ik helemaal verliefd dan). Van de andere kant…vind ik het ook enorm benauwend te bedenken dat ik niet in staat ben een lange relatie te hebben…
Ik wil graag jullie mening hierover, misschien herkenbaar? Of in het verleden herkenbaar maar nu toch een lange relatie? Let me know
Ik heb 3 relaties achter de rug, waarvan er 2 enigszins op dezelfde manier zijn overgegaan: na +/- 1,5 jaar werd mijn verliefdheid opeens minder, begon ik te twijfelen en te piekeren, en is het daardoor uitgegaan.
Bij de eerste relatie was ik nog erg jong, en we pasten achteraf gezien ook niet bij elkaar. Maar mijn laatste relatie zat echt goed, we pasten geweldig bij elkaar, voelden elkaar goed aan etc. Maar waarom ben ik dan toch weer zo gaan piekeren, zo erg dat ik als ik bij hem was alleen nog maar me rot kon voelen en niet kon eten/slapen etc :S….
Ik ben nu bang dat ik nooit verder zal komen dan de ‘verliefdheidsfase’. Wil ik eigenlijk wel een relatie? Het benauwd me eerlijk gezegd ook wel om op de ‘lange termijn’ te denken in een relatie (Behalve wanneer ik helemaal verliefd dan). Van de andere kant…vind ik het ook enorm benauwend te bedenken dat ik niet in staat ben een lange relatie te hebben…
maandag 30 augustus 2010 om 23:36
Bedankt voor de tip! De uitslag is helaas dat ik zowel vrij wil zijn als me wil binden....dat klopt dus wel, maar nog geen oplossing.
Ik hoop dat er mensen zijn die het ook hebben gehad maar er nu geen last meer van hebben...of andere tips
Vrienden proberen me gerust te stellen met ''als je de juiste tegenkomt heb je die twijfel niet'', maar daar geloof ik niet zo in, al zou het wel de meest geweldige oplossing zijn natuurlijk (dat het aan 'ons'' lag ipv aan mezelf)
Ik hoop dat er mensen zijn die het ook hebben gehad maar er nu geen last meer van hebben...of andere tips
Vrienden proberen me gerust te stellen met ''als je de juiste tegenkomt heb je die twijfel niet'', maar daar geloof ik niet zo in, al zou het wel de meest geweldige oplossing zijn natuurlijk (dat het aan 'ons'' lag ipv aan mezelf)
dinsdag 31 augustus 2010 om 00:58
Die uitslag had ik dus ook. Maar lees hun uitleg toch net een beetje anders. En dan wordt het positiever.
Volgens mij staat er dat je je wel wil binden maar ook je vrijheid wil houden. Als je dat goed met elkaar weet te combineren is er niets aan de hand. Alleen als dat niet lukt raak je in een spagaat en gaat het mis.
'k Denk daarbij aan mijn ouders (die al meer dan 40 jaar een naar mijn idee goed huwelijk hebben). Die zijn er altijd voor elkaar als de ander hen nodig heeft. Die zorgen dat er dagelijks momenten zijn dat ze samen zijn. Maar gaan verder hun eigen gang. En dat kan ook omdat ze de ander volledig kunnen vertrouwen.
Bij mijn relaties liep het op dat laatste toch wel mis. Die dames leken zich alleen niet te kunnen redden en wilden alleen maar bij me zijn. Dan is die combinatie dus zoek. En zodra je zeker weet dat dat niet meer goed komt moest ik daar dan toch mijn conclusies uit trekken. Dat is dus na de eerste verliefde periode, waarin iedereen "klef" is omdat je elkaar nog aan het verkennen bent. Staat me bij dat zo rond de 14 maanden in een relatie dan ook een soort keuzemoment zit waarin je (al of niet bewust) besluit of je nog door wil gaan met je relatie in de huidige vorm en waarbij je inschat of veranderen / aanpassen ten goede nog mogelijk is. Wat dus kan leiden tot het sterke gevoel dat je er toch beter mee kan stoppen.
Andere van die momenten zijn geloof ik: de derde dag; de 10e dag; 2e week; 3e maand; 9e maand. Rond die momenten zie veel stellen sneuvelen.
Kan het zoiets zijn? Dat je laatste partner toch te veel bij jou vandaag lag op de glijdende schaal van super klef tot super vrij?
Volgens mij staat er dat je je wel wil binden maar ook je vrijheid wil houden. Als je dat goed met elkaar weet te combineren is er niets aan de hand. Alleen als dat niet lukt raak je in een spagaat en gaat het mis.
'k Denk daarbij aan mijn ouders (die al meer dan 40 jaar een naar mijn idee goed huwelijk hebben). Die zijn er altijd voor elkaar als de ander hen nodig heeft. Die zorgen dat er dagelijks momenten zijn dat ze samen zijn. Maar gaan verder hun eigen gang. En dat kan ook omdat ze de ander volledig kunnen vertrouwen.
Bij mijn relaties liep het op dat laatste toch wel mis. Die dames leken zich alleen niet te kunnen redden en wilden alleen maar bij me zijn. Dan is die combinatie dus zoek. En zodra je zeker weet dat dat niet meer goed komt moest ik daar dan toch mijn conclusies uit trekken. Dat is dus na de eerste verliefde periode, waarin iedereen "klef" is omdat je elkaar nog aan het verkennen bent. Staat me bij dat zo rond de 14 maanden in een relatie dan ook een soort keuzemoment zit waarin je (al of niet bewust) besluit of je nog door wil gaan met je relatie in de huidige vorm en waarbij je inschat of veranderen / aanpassen ten goede nog mogelijk is. Wat dus kan leiden tot het sterke gevoel dat je er toch beter mee kan stoppen.
Andere van die momenten zijn geloof ik: de derde dag; de 10e dag; 2e week; 3e maand; 9e maand. Rond die momenten zie veel stellen sneuvelen.
Kan het zoiets zijn? Dat je laatste partner toch te veel bij jou vandaag lag op de glijdende schaal van super klef tot super vrij?
dinsdag 31 augustus 2010 om 01:09
dinsdag 31 augustus 2010 om 11:10
Hoi Yhabibi,
Bedankt voor je reactie! Ik denk alleen niet dat het daar aan lag. We woonden in verschillende steden en hadden daardoor toch wel zeker de mogelijkheid om ons eigen leven te leiden. (en het was ook niet dat de éne dat een groter probleem vond dan de ander).
Ik heb idd vaker gehoord dat er bepaalde ''twijfel'' momenten in een relatie zijn. Bij deze relatie echter had ik verwacht dat we daar wel doorheen zouden komen omdat alles zo goed ging....maar toen ik besefte dat de verliefdheid weg begon te gaan was het toch meteen een enorm probleem, en voelde ik me echt zo rot...
Hoe zit het nu bij jou, ben je nog vrijgezel, of iemand kunnen vinden waarbij je toch genoeg vrijheid overhoudt?
@ misskiek:
Rot he! Ik herken je gevoel. Ik krijg het ook echt letterlijk benauwd als ik aan huisje boompje beestje denk, maar ik krijg het ook letterlijk benauwd als ik me bedenk dat het mijn fout is en dat is zo kerels waarmee ik een leuke toekomst zou kunnen hebben verlaat :S...
liefs,
Bedankt voor je reactie! Ik denk alleen niet dat het daar aan lag. We woonden in verschillende steden en hadden daardoor toch wel zeker de mogelijkheid om ons eigen leven te leiden. (en het was ook niet dat de éne dat een groter probleem vond dan de ander).
Ik heb idd vaker gehoord dat er bepaalde ''twijfel'' momenten in een relatie zijn. Bij deze relatie echter had ik verwacht dat we daar wel doorheen zouden komen omdat alles zo goed ging....maar toen ik besefte dat de verliefdheid weg begon te gaan was het toch meteen een enorm probleem, en voelde ik me echt zo rot...
Hoe zit het nu bij jou, ben je nog vrijgezel, of iemand kunnen vinden waarbij je toch genoeg vrijheid overhoudt?
@ misskiek:
Rot he! Ik herken je gevoel. Ik krijg het ook echt letterlijk benauwd als ik aan huisje boompje beestje denk, maar ik krijg het ook letterlijk benauwd als ik me bedenk dat het mijn fout is en dat is zo kerels waarmee ik een leuke toekomst zou kunnen hebben verlaat :S...
liefs,
dinsdag 31 augustus 2010 om 20:22
Sommige mensen zijn gehecht aan drama en gedoe in hun leven. Jij misschien ook. Daarnaast wek je de indruk dat je moeite hebt met het nemen van verantwoordelijkheid voor je eigen gedrag:
"begon ik te twijfelen en te piekeren, en is het daardoor uitgegaan." Ik neem aan dat een van jullie het uitgemaakt heeft en dat het niet de voorzienigheid was die daarvoor heeft gezorgd.
"Bij deze relatie echter had ik verwacht dat we daar wel doorheen zouden komen". Je komt niet ergens doorheen, je besluit oplossingen te vinden wanneer zich problemen voordoen.
Etcetera.
"begon ik te twijfelen en te piekeren, en is het daardoor uitgegaan." Ik neem aan dat een van jullie het uitgemaakt heeft en dat het niet de voorzienigheid was die daarvoor heeft gezorgd.
"Bij deze relatie echter had ik verwacht dat we daar wel doorheen zouden komen". Je komt niet ergens doorheen, je besluit oplossingen te vinden wanneer zich problemen voordoen.
Etcetera.
dinsdag 31 augustus 2010 om 20:53
dinsdag 31 augustus 2010 om 21:05
Hm goede vraag.
Het is meer dat ik me afvraag of ik bindingsangst heb... (of was hij ''het'' gewoon niet).
Dat is waarom ik me erg afvraag of het herkenbaar is voor andere mensen.
Mocht ik voldoen aan het label ''bindingsangst'', om het zo maar even te noemen, dan heb ik een probleem wat opgelost moet worden, alleen weet ik dan nog niet hoe. ''heb'' ik het niet, dan moet ik gewoon wachten tot ik iemand tegenkom waar ik niet over pieker na ruim een jaar (wat ik me nu niet kan voorstellen, maar het zou wel de geweldig makkelijkste oplossing zijn)
hoop dat het nog een beetje te volgen is!
Het is meer dat ik me afvraag of ik bindingsangst heb... (of was hij ''het'' gewoon niet).
Dat is waarom ik me erg afvraag of het herkenbaar is voor andere mensen.
Mocht ik voldoen aan het label ''bindingsangst'', om het zo maar even te noemen, dan heb ik een probleem wat opgelost moet worden, alleen weet ik dan nog niet hoe. ''heb'' ik het niet, dan moet ik gewoon wachten tot ik iemand tegenkom waar ik niet over pieker na ruim een jaar (wat ik me nu niet kan voorstellen, maar het zou wel de geweldig makkelijkste oplossing zijn)
hoop dat het nog een beetje te volgen is!
dinsdag 31 augustus 2010 om 21:08
quote:sweetaugust schreef op 31 augustus 2010 @ 20:53:
Ik wil juist verantwoordelijkheid nemen voor mijn gedrag, ik ben niet voor niets hier op het forum voor adviezen. ''je had gewoon je problemen moeten oplossen '''(zo vat ik je bericht even op, correct me if I'm wrong) klinkt wel heel makkelijk! Als het zo simpel was had ik het wel opgelost hoor!Dat blijkt voor mij niet uit je formuleringen en daarvan heb ik wat voorbeelden gegeven. Als je "problemen oplossen" overigens te gemakkelijk is, wat zou dan wel helpen?
Ik wil juist verantwoordelijkheid nemen voor mijn gedrag, ik ben niet voor niets hier op het forum voor adviezen. ''je had gewoon je problemen moeten oplossen '''(zo vat ik je bericht even op, correct me if I'm wrong) klinkt wel heel makkelijk! Als het zo simpel was had ik het wel opgelost hoor!Dat blijkt voor mij niet uit je formuleringen en daarvan heb ik wat voorbeelden gegeven. Als je "problemen oplossen" overigens te gemakkelijk is, wat zou dan wel helpen?
dinsdag 31 augustus 2010 om 21:19
Het is moeilijk problemen oplossen als je niet weet wat het probleem is.
Ik kon geen concrete aanwijzingen vinden voor de plotselinge verandering in mijn gevoelens voor hem. Als er duidelijke problemen in onze relatie waren geweest hadden we hier aan kunnen werken.
Hij heeft er een punt achter gezet omdat het volgens hem ''zo niet langer kon', ik kon hem geen ongelijk geven, aangezien ik al wat kilo's door al het gepieker was afgevallen en niet kon slapen.
Nogmaals ik baal enorm dat het hierop is stuk gelopen, en wil dit in de toekomst ook zeker voorkomen. Ik weet alleen niet hoe
Ik kon geen concrete aanwijzingen vinden voor de plotselinge verandering in mijn gevoelens voor hem. Als er duidelijke problemen in onze relatie waren geweest hadden we hier aan kunnen werken.
Hij heeft er een punt achter gezet omdat het volgens hem ''zo niet langer kon', ik kon hem geen ongelijk geven, aangezien ik al wat kilo's door al het gepieker was afgevallen en niet kon slapen.
Nogmaals ik baal enorm dat het hierop is stuk gelopen, en wil dit in de toekomst ook zeker voorkomen. Ik weet alleen niet hoe
dinsdag 31 augustus 2010 om 21:21
Ik vind die online test helemaal niet goed. Het gaat alleen maar over hoe je je wilt voelen etc. Bindingsangst is iets heel gecompliceerds juist omdat je dat allemaal wel WILT voelen maar onbewust niet. Het is dus helemaal niet zo dat iemand met bindingsangst zich bv niet emotioneel betrokken wil voelen bij de partner of iets dergelijks.
Mijn "bindingsangst" bijvoorbeeld, en daar ben ik gedurende de afgelopen jaren achter gekomen, bestaat in het feit dat ik bv altijd op mannen val waarvan ik eigenlijk al weet dat het niets kan worden (bezet, te jong, te vrijgevochten etc) en daar kan ik ook een relatie mee aangaan en daar kan ik me emotioneel zeer goed aan binden. Dat is lekker veilig, want het wordt op de lange termijn toch niets. Zodra zich een leuke vent aandient die echt een serieuze partij zou kunnen zijn, ren ik bij wijze van spreken gillend weg. Of ik maak de relatie toch uiteindelijk min of meer "moedwillig" stuk door te gaan zeuren en zeiken en gemeen te worden zodat iemand uiteindelijk vanzelf wegloopt. Weg, goede partij waarmee ik oud zou kunnen worden..!
Die test zou zich dus veel meer toe moeten spitsen op de fase VOOR de relatie. Met wat voor soort mensen ga je een relatie aan? Van wat voor soort mensen word je bang? etc etc.
Gecompliceerd....
Mijn "bindingsangst" bijvoorbeeld, en daar ben ik gedurende de afgelopen jaren achter gekomen, bestaat in het feit dat ik bv altijd op mannen val waarvan ik eigenlijk al weet dat het niets kan worden (bezet, te jong, te vrijgevochten etc) en daar kan ik ook een relatie mee aangaan en daar kan ik me emotioneel zeer goed aan binden. Dat is lekker veilig, want het wordt op de lange termijn toch niets. Zodra zich een leuke vent aandient die echt een serieuze partij zou kunnen zijn, ren ik bij wijze van spreken gillend weg. Of ik maak de relatie toch uiteindelijk min of meer "moedwillig" stuk door te gaan zeuren en zeiken en gemeen te worden zodat iemand uiteindelijk vanzelf wegloopt. Weg, goede partij waarmee ik oud zou kunnen worden..!
Die test zou zich dus veel meer toe moeten spitsen op de fase VOOR de relatie. Met wat voor soort mensen ga je een relatie aan? Van wat voor soort mensen word je bang? etc etc.
Gecompliceerd....
dinsdag 31 augustus 2010 om 21:28
Hoi Sweetaugust,
Misschien niet hetzelfde. Maar er was vast wel iets anders, want je begint niet voor niets zo ernstig te twijfelen en te piekeren en je zo rot te voelen dat je niet eens kan slapen enz. En als je dacht dat het met deze relatie gewoon goed zou lukken, dan heb je het er vast ook met hem over gehad en goed doorgesproken. Toch miste je iets in de antwoorden en gedragingen die daaruit voortvloeiden. En jij hebt dat opgepikt, ook al was dat misschien onbewust. Ben er inmiddels wel achter dat als iets echt niet goed voelt dat het dan ook echt niet goed is. (Ga er hier overigens van uit dat jij degene bent die het uit heeft gemaakt. Zo kom je over. Maar weet niet of dat klopt. Zo niet, dan lijk je in ieder geval accoord met deze uitkomst.)
Het doel is dat "verliefdheid" overgaat in liefde. Als dat niet gebeurt, en je krijgt dat met z'n tweeën niet voor elkaar, dan wordt het tijd iemand anders te zoeken. (No hard feelings.)
Helaas, ik heb nog niemand anders gevonden. 't Duurde best nog wel een poos voordat ik over m'n ex heen was. Wij woonden al wel samen. En het uit elkaar gaan was nogal heftig. Geen ruzie, ofzo, maar wel heel erg verdrietig. Bovendien was dit voor mij de eerste keer dat ik ben gaan samenwonen. Heb er heel erg veel energie in gestopt om het te laten werken. Gek genoeg sloeg ze helemaal om. Aan het eind herkende ik haar nauwelijks meer terug. En juist de dingen die ik aan haar bewonderde waren verdwenen. Nadat het was afgelopen was ik echt volledig leeg. Dacht dat ik nooit meer iemand leuk zou vinden. En dat ik inderdaad absoluut niet in de wieg was gelegd voor een relatie. (En dat terwijl m'n ouders nota bene zo'n goed voorbeeld geven!) Daarna natuurlijk een periode waarin ik dacht dat geen enkele vrouw goed genoeg was. Maar ik lijk er nu dan toch overheen. Ik begin weer geïnteresseerd om me heen te kijken en te flirten. Maar ja, nu kom ik natuurlijk alleen maar gebonden dames tegen...
Erg jammer, want in de nazomer en herfst zijn altijd best mooie dagen om met een (potentiële) geliefde op stap te gaan. (En in m'n eentje uitstapjes maken vind ik niet zoveel aan.)
Misschien niet hetzelfde. Maar er was vast wel iets anders, want je begint niet voor niets zo ernstig te twijfelen en te piekeren en je zo rot te voelen dat je niet eens kan slapen enz. En als je dacht dat het met deze relatie gewoon goed zou lukken, dan heb je het er vast ook met hem over gehad en goed doorgesproken. Toch miste je iets in de antwoorden en gedragingen die daaruit voortvloeiden. En jij hebt dat opgepikt, ook al was dat misschien onbewust. Ben er inmiddels wel achter dat als iets echt niet goed voelt dat het dan ook echt niet goed is. (Ga er hier overigens van uit dat jij degene bent die het uit heeft gemaakt. Zo kom je over. Maar weet niet of dat klopt. Zo niet, dan lijk je in ieder geval accoord met deze uitkomst.)
Het doel is dat "verliefdheid" overgaat in liefde. Als dat niet gebeurt, en je krijgt dat met z'n tweeën niet voor elkaar, dan wordt het tijd iemand anders te zoeken. (No hard feelings.)
Helaas, ik heb nog niemand anders gevonden. 't Duurde best nog wel een poos voordat ik over m'n ex heen was. Wij woonden al wel samen. En het uit elkaar gaan was nogal heftig. Geen ruzie, ofzo, maar wel heel erg verdrietig. Bovendien was dit voor mij de eerste keer dat ik ben gaan samenwonen. Heb er heel erg veel energie in gestopt om het te laten werken. Gek genoeg sloeg ze helemaal om. Aan het eind herkende ik haar nauwelijks meer terug. En juist de dingen die ik aan haar bewonderde waren verdwenen. Nadat het was afgelopen was ik echt volledig leeg. Dacht dat ik nooit meer iemand leuk zou vinden. En dat ik inderdaad absoluut niet in de wieg was gelegd voor een relatie. (En dat terwijl m'n ouders nota bene zo'n goed voorbeeld geven!) Daarna natuurlijk een periode waarin ik dacht dat geen enkele vrouw goed genoeg was. Maar ik lijk er nu dan toch overheen. Ik begin weer geïnteresseerd om me heen te kijken en te flirten. Maar ja, nu kom ik natuurlijk alleen maar gebonden dames tegen...
Erg jammer, want in de nazomer en herfst zijn altijd best mooie dagen om met een (potentiële) geliefde op stap te gaan. (En in m'n eentje uitstapjes maken vind ik niet zoveel aan.)
dinsdag 31 augustus 2010 om 21:29
Hoi Nathalie,
Het lijkt erop dat je al een hoop inzichten over jezelf hebt verworven. Heeft het je ook al iets opgeleverd? Hoe werk je eraan?
Ik hoopte voor ik deze relatie begon dat als iemand zou vinden die heel goed bij me paste, het wel goed zou komen. En het ging ook heel goed, tot de verliefdheid minder werd.
Het lijkt erop dat je al een hoop inzichten over jezelf hebt verworven. Heeft het je ook al iets opgeleverd? Hoe werk je eraan?
Ik hoopte voor ik deze relatie begon dat als iemand zou vinden die heel goed bij me paste, het wel goed zou komen. En het ging ook heel goed, tot de verliefdheid minder werd.
dinsdag 31 augustus 2010 om 21:30
quote:sweetaugust schreef op 31 augustus 2010 @ 21:19:
Het is moeilijk problemen oplossen als je niet weet wat het probleem is.
Ik kon geen concrete aanwijzingen vinden voor de plotselinge verandering in mijn gevoelens voor hem. Als er duidelijke problemen in onze relatie waren geweest hadden we hier aan kunnen werken.
Hij heeft er een punt achter gezet omdat het volgens hem ''zo niet langer kon', ik kon hem geen ongelijk geven, aangezien ik al wat kilo's door al het gepieker was afgevallen en niet kon slapen.
Nogmaals ik baal enorm dat het hierop is stuk gelopen, en wil dit in de toekomst ook zeker voorkomen. Ik weet alleen niet hoeWat was er dan zo vreselijk?
Het is moeilijk problemen oplossen als je niet weet wat het probleem is.
Ik kon geen concrete aanwijzingen vinden voor de plotselinge verandering in mijn gevoelens voor hem. Als er duidelijke problemen in onze relatie waren geweest hadden we hier aan kunnen werken.
Hij heeft er een punt achter gezet omdat het volgens hem ''zo niet langer kon', ik kon hem geen ongelijk geven, aangezien ik al wat kilo's door al het gepieker was afgevallen en niet kon slapen.
Nogmaals ik baal enorm dat het hierop is stuk gelopen, en wil dit in de toekomst ook zeker voorkomen. Ik weet alleen niet hoeWat was er dan zo vreselijk?
dinsdag 31 augustus 2010 om 21:38
Hoi Yhabibi,
Bedankt voor je reactie. Ik hoop heel erg dat je gelijk hebt en dat dat gepieker voortkwam uit het feit dat we niet voor elkaar gemaakt waren, en niet uit bindingsangst..of uit dat ik iemand ben die van verliefdheid naar verliefdheid blijf lopen.
Goed voor je dat je over je ex lijkt heen te zijn! Ik hoop dat je het ook echt bent. Ik heb nooit samengewoond met iemand, maar het lijkt me vreselijk om te breken nadat je elkaar elke dag hebt gezien, het gemis is dan vast nog vele malen erger dan dat wat ik nu heb. (ik ben er helaas nog niet helemaal overheen, mede omdat ik besef hoe goed we het hadden)
Ik weet niet hoe ddat ''toevoegen'' als vriend werkt hier, want ik ben nog maar pas actief hier op het forum!
Bedankt voor je reactie. Ik hoop heel erg dat je gelijk hebt en dat dat gepieker voortkwam uit het feit dat we niet voor elkaar gemaakt waren, en niet uit bindingsangst..of uit dat ik iemand ben die van verliefdheid naar verliefdheid blijf lopen.
Goed voor je dat je over je ex lijkt heen te zijn! Ik hoop dat je het ook echt bent. Ik heb nooit samengewoond met iemand, maar het lijkt me vreselijk om te breken nadat je elkaar elke dag hebt gezien, het gemis is dan vast nog vele malen erger dan dat wat ik nu heb. (ik ben er helaas nog niet helemaal overheen, mede omdat ik besef hoe goed we het hadden)
Ik weet niet hoe ddat ''toevoegen'' als vriend werkt hier, want ik ben nog maar pas actief hier op het forum!
dinsdag 31 augustus 2010 om 21:43
Bedankt Wuiles.
Door mijn twijfel en gepieker kon ik ook niet meer genieten van de momenten genieten dat ik met hem samen was. Ik was alleen maar verdrietig aan het zijn, terwijl we het eerst juist altijd zo fijn hadden samen. Je vriendinnetje die op bezoek komt en vervolgens alleen maar down gaat zitten zijn en zegt ''sorry maar ik weet het gewoon echt niet'', dat sloopt je, en daarom snap ik dat hij er een punt achter heeft gezet.
Hoelang het nog geduurt zou hebben voor ik er een punt achter zou hebben gezet? Misschien een paar minuten, misschien een paar maanden....heeel heel misschien zou het ook nog wel goed zijn gekomen al heb ik absoluut geen idee hoe!
Door mijn twijfel en gepieker kon ik ook niet meer genieten van de momenten genieten dat ik met hem samen was. Ik was alleen maar verdrietig aan het zijn, terwijl we het eerst juist altijd zo fijn hadden samen. Je vriendinnetje die op bezoek komt en vervolgens alleen maar down gaat zitten zijn en zegt ''sorry maar ik weet het gewoon echt niet'', dat sloopt je, en daarom snap ik dat hij er een punt achter heeft gezet.
Hoelang het nog geduurt zou hebben voor ik er een punt achter zou hebben gezet? Misschien een paar minuten, misschien een paar maanden....heeel heel misschien zou het ook nog wel goed zijn gekomen al heb ik absoluut geen idee hoe!
dinsdag 31 augustus 2010 om 21:46
quote:sweetaugust schreef op 31 augustus 2010 @ 21:43:
Bedankt Wuiles.
Door mijn twijfel en gepieker kon ik ook niet meer genieten van de momenten genieten dat ik met hem samen was. Ik was alleen maar verdrietig aan het zijn, terwijl we het eerst juist altijd zo fijn hadden samen. Je vriendinnetje die op bezoek komt en vervolgens alleen maar down gaat zitten zijn en zegt ''sorry maar ik weet het gewoon echt niet'', dat sloopt je, en daarom snap ik dat hij er een punt achter heeft gezet.
Hoelang het nog geduurt zou hebben voor ik er een punt achter zou hebben gezet? Misschien een paar minuten, misschien een paar maanden....heeel heel misschien zou het ook nog wel goed zijn gekomen al heb ik absoluut geen idee hoe!Waarover was je dan aan het twijfelen en piekeren? Wat was zo erg dat je eetlust en nachtrust er aan moesten geloven?
Bedankt Wuiles.
Door mijn twijfel en gepieker kon ik ook niet meer genieten van de momenten genieten dat ik met hem samen was. Ik was alleen maar verdrietig aan het zijn, terwijl we het eerst juist altijd zo fijn hadden samen. Je vriendinnetje die op bezoek komt en vervolgens alleen maar down gaat zitten zijn en zegt ''sorry maar ik weet het gewoon echt niet'', dat sloopt je, en daarom snap ik dat hij er een punt achter heeft gezet.
Hoelang het nog geduurt zou hebben voor ik er een punt achter zou hebben gezet? Misschien een paar minuten, misschien een paar maanden....heeel heel misschien zou het ook nog wel goed zijn gekomen al heb ik absoluut geen idee hoe!Waarover was je dan aan het twijfelen en piekeren? Wat was zo erg dat je eetlust en nachtrust er aan moesten geloven?
dinsdag 31 augustus 2010 om 21:50
@ Nathalie2008. Wat was voor jou de uitkomst van de test, dan?
Wat je beschrijft heb ik overigens wel bij mensen zien gebeuren. Maar het lijkt me meer een methode om je niet echt (lang) te hoeven binden. Niet zozeer de oorzaak, namelijk de "angst". Zulk gedrag kan dus inderdaad een goede indicatie zijn dat iemand bindingsangst heeft.
Maar misschien ben je gewoon ook nog wel jong en avontuurlijk aangelegd en er eigenlijk nog niet aan toe om je te binden, kinderen te krijgen en de hele rataplan. Maar vindt je omgeving dat dat wel zou moeten (of denk je dat). Dan is dit een mooie oplossing. Later als je dan rustiger bent geworden sla je daardoor wel veel eenvoudiger een echt interessante man aan de haak waar je wel mee oud kan worden (oefening baart kunst). Heel erg positief dan dus, ook al lijkt dat misschien niet zo.
Maar vergeef me als dit niet zo is. Heb dit soort dingen veel gezien, maar ik ken jou natuurlijk niet, dus ik weet niet of het ook op jou van toepassing is.
Wat je beschrijft heb ik overigens wel bij mensen zien gebeuren. Maar het lijkt me meer een methode om je niet echt (lang) te hoeven binden. Niet zozeer de oorzaak, namelijk de "angst". Zulk gedrag kan dus inderdaad een goede indicatie zijn dat iemand bindingsangst heeft.
Maar misschien ben je gewoon ook nog wel jong en avontuurlijk aangelegd en er eigenlijk nog niet aan toe om je te binden, kinderen te krijgen en de hele rataplan. Maar vindt je omgeving dat dat wel zou moeten (of denk je dat). Dan is dit een mooie oplossing. Later als je dan rustiger bent geworden sla je daardoor wel veel eenvoudiger een echt interessante man aan de haak waar je wel mee oud kan worden (oefening baart kunst). Heel erg positief dan dus, ook al lijkt dat misschien niet zo.
Maar vergeef me als dit niet zo is. Heb dit soort dingen veel gezien, maar ik ken jou natuurlijk niet, dus ik weet niet of het ook op jou van toepassing is.
dinsdag 31 augustus 2010 om 21:58
@ wuiles (bedankt weer)
Ik moet eerlijk toegeven dat ik van mezelf ook niet begrijp dat ik zo ben gaan piekeren dat ik er niet meer van kon eten en slapen. Vrij heftige reactie, terwijl ik normaal juist heel positief in het leven sta (al krijg ik wel vaker te horen dat ik teveel nadenk).
Toen mijn twijfel heel net begon, en ook met wat vriendinnen erover sprak dacht ik ''komt goed gaat wel over want onze relatie zit goed'. De twijfel over mijn gevoelens voor hem kwam echter heviger terug, tot ik dacht ''misschien is het beter als ik er een punt achter zet''. Deze gedachte leverde mij zoveel stress op (hoe kan dit nou terwijl ik 2 maanden geleden nog een toekomst met hem zag) dat ik niet meer kon eten en slapen. Constant dacht ik ''ik moet gewoon even dit op een rijtje zetten en dan kom ik er wel uit'' maar in plaats van ''even op een rijtje zetten'' raakte ik verstrikt in gepieker.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik van mezelf ook niet begrijp dat ik zo ben gaan piekeren dat ik er niet meer van kon eten en slapen. Vrij heftige reactie, terwijl ik normaal juist heel positief in het leven sta (al krijg ik wel vaker te horen dat ik teveel nadenk).
Toen mijn twijfel heel net begon, en ook met wat vriendinnen erover sprak dacht ik ''komt goed gaat wel over want onze relatie zit goed'. De twijfel over mijn gevoelens voor hem kwam echter heviger terug, tot ik dacht ''misschien is het beter als ik er een punt achter zet''. Deze gedachte leverde mij zoveel stress op (hoe kan dit nou terwijl ik 2 maanden geleden nog een toekomst met hem zag) dat ik niet meer kon eten en slapen. Constant dacht ik ''ik moet gewoon even dit op een rijtje zetten en dan kom ik er wel uit'' maar in plaats van ''even op een rijtje zetten'' raakte ik verstrikt in gepieker.
dinsdag 31 augustus 2010 om 22:08
@Yhabibiquote:Yhabibi schreef op 31 augustus 2010 @ 21:50:
Maar vergeef me als dit niet zo is. Heb dit soort dingen veel gezien, maar ik ken jou natuurlijk niet, dus ik weet niet of het ook op jou van toepassing is.
Ten eerste maak je geen zorgen iets te zeggen wat niet op mij van toepassing is! Ik ben al blij dat jullie me helpen en ik kan wel wat hebben
.
Ik ben in het verleden wel zo geweest zoals je beschrijft (al ben ik nu nog steeds wel jong) toch heb ik het idee dat ik die fase wel gehad heb. misschien hang ik er een beetje tussenin. Ik heb de met 'vreemden zoenen in de kroeg' fase wel gehad, en dacht in deze relatie ook wel dat ik toe was aan meer (dacht zelfs aan samenwonen, al waren het nog geen serieuse plannen ofzo), maar raar hoe dat opeens kan veranderen als een verliefdheidsstofje in je hersenen niet meer word aangemaakt :S.
Maar ik kan toch ook niet eeuwig verliefd blijven?
Maar vergeef me als dit niet zo is. Heb dit soort dingen veel gezien, maar ik ken jou natuurlijk niet, dus ik weet niet of het ook op jou van toepassing is.
Ten eerste maak je geen zorgen iets te zeggen wat niet op mij van toepassing is! Ik ben al blij dat jullie me helpen en ik kan wel wat hebben
.Ik ben in het verleden wel zo geweest zoals je beschrijft (al ben ik nu nog steeds wel jong) toch heb ik het idee dat ik die fase wel gehad heb. misschien hang ik er een beetje tussenin. Ik heb de met 'vreemden zoenen in de kroeg' fase wel gehad, en dacht in deze relatie ook wel dat ik toe was aan meer (dacht zelfs aan samenwonen, al waren het nog geen serieuse plannen ofzo), maar raar hoe dat opeens kan veranderen als een verliefdheidsstofje in je hersenen niet meer word aangemaakt :S.
Maar ik kan toch ook niet eeuwig verliefd blijven?
dinsdag 31 augustus 2010 om 22:13
quote:sweetaugust schreef op 31 augustus 2010 @ 21:58:
@ wuiles (bedankt weer)
Ik moet eerlijk toegeven dat ik van mezelf ook niet begrijp dat ik zo ben gaan piekeren dat ik er niet meer van kon eten en slapen. Vrij heftige reactie, terwijl ik normaal juist heel positief in het leven sta (al krijg ik wel vaker te horen dat ik teveel nadenk).
Toen mijn twijfel heel net begon, en ook met wat vriendinnen erover sprak dacht ik ''komt goed gaat wel over want onze relatie zit goed'. De twijfel over mijn gevoelens voor hem kwam echter heviger terug, tot ik dacht ''misschien is het beter als ik er een punt achter zet''. Deze gedachte leverde mij zoveel stress op (hoe kan dit nou terwijl ik 2 maanden geleden nog een toekomst met hem zag) dat ik niet meer kon eten en slapen. Constant dacht ik ''ik moet gewoon even dit op een rijtje zetten en dan kom ik er wel uit'' maar in plaats van ''even op een rijtje zetten'' raakte ik verstrikt in gepieker.Als je je eigen gedachten, want het zijn gedachten en geen gevoelens, zo slecht onder controle kunt krijgen, zou het dan niet de moeite waard zijn om met deskundige hulp te leren hoe je constructiever met dit soort situaties kunt omgaan?
@ wuiles (bedankt weer)
Ik moet eerlijk toegeven dat ik van mezelf ook niet begrijp dat ik zo ben gaan piekeren dat ik er niet meer van kon eten en slapen. Vrij heftige reactie, terwijl ik normaal juist heel positief in het leven sta (al krijg ik wel vaker te horen dat ik teveel nadenk).
Toen mijn twijfel heel net begon, en ook met wat vriendinnen erover sprak dacht ik ''komt goed gaat wel over want onze relatie zit goed'. De twijfel over mijn gevoelens voor hem kwam echter heviger terug, tot ik dacht ''misschien is het beter als ik er een punt achter zet''. Deze gedachte leverde mij zoveel stress op (hoe kan dit nou terwijl ik 2 maanden geleden nog een toekomst met hem zag) dat ik niet meer kon eten en slapen. Constant dacht ik ''ik moet gewoon even dit op een rijtje zetten en dan kom ik er wel uit'' maar in plaats van ''even op een rijtje zetten'' raakte ik verstrikt in gepieker.Als je je eigen gedachten, want het zijn gedachten en geen gevoelens, zo slecht onder controle kunt krijgen, zou het dan niet de moeite waard zijn om met deskundige hulp te leren hoe je constructiever met dit soort situaties kunt omgaan?
