Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
donderdag 15 november 2007 om 16:47
Arme oma... Arme Hero familie. Wat zijn dat soort dagen toch altijd raar en moeilijk. Wat een mooie stukken staan er een stukje terug, over hoe jullie elkaar leerden kennen. En wat fijn dat je blijft staan, hoeveel moeite het ook kost. Hoe'st met Mopsey?
Hier was ik het weekend de tourist uithangen, de woeste bergen ingereden, en mooie plekken gezien die ik niet eerder gezien had. Moest aan jou en Hero denken, over je volgende moeilijke Ierland reis. Het is hier druk met regenbogen ook trouwens. En zo mooi in de herfst.
Hmm ik wouwel, terwijl ik alleen maar wou zeggen dat er nog steeds veel aan je gedacht wordt.
liefs, anne
Hier was ik het weekend de tourist uithangen, de woeste bergen ingereden, en mooie plekken gezien die ik niet eerder gezien had. Moest aan jou en Hero denken, over je volgende moeilijke Ierland reis. Het is hier druk met regenbogen ook trouwens. En zo mooi in de herfst.
Hmm ik wouwel, terwijl ik alleen maar wou zeggen dat er nog steeds veel aan je gedacht wordt.
liefs, anne
donderdag 15 november 2007 om 17:45
Ierland is alle seizoenen mooi. Je boft maar, Pemberly.... Fijn dat je aan ons gedacht hebt.
Met Mopsey gaat het overwegend goed. Soms heeft ze even een terugslag, heeft ze het even moeilijk. Gisteren zaten we in de auto, toen ze vanuit het niets zei; "Ik wil weer in het ouwe huissie wonen, mamma...".
Nietsvermoedend vroeg ik waarom, ze had nu toch een mooie kamer? "Nou", was haar antwoord, "dan is Hejjoo weer thuis".
Tja, daar zit je dan... Heb haar uitgelegd dat Hero ook niet meer bij het oude huis is, en eigenlijk weet ze dat dan ook wel. "Hejoo is bij de sterretjees en in me hartje, toch, mamma". Maar blijkbaar vind zij het, netg als volwassenen, toch ook moeilijk de hoop los te laten.
Ook wil ze vaak het verhaal van Hero horen. Dan zegt ze ineens; "Mamma, Hejjoo is dood, hé...Waarom?". Met een kort antwoord nemet ze dan geen genoegen, ik dien dat "het verhaal' te vertellen. Van hele zieke Hero, die heel graag beter wilde worden, maar dat er geen medicijn gevonden kon worden. Ademloos luistert ze dan toe, om daarna weer vrolijk verder te spelen. Een verhaal is het, ons verhaal, een sprookje met een unhappy end. Maar dat unhappy, dat realiseert zij zich niet. Ze vind het gewoon heel erg bijzonder dat er een verhaal is over onze Hero. Mijn kanjers...
Ik herinner me trouwens nog de eerste paar keer dat ik met Mopsey naar Hero ging. Heel spannend. De kleine dame kon toen nog niet zo goed praten, en was echt nog een dreumes. Toch speelde ze er heerlijk, op de vloer en onder tafel, terwijl Hero en ik gespannen toekeken. Als zij onder "ons" zou lijden, zou het hele feest niet doorgaan. Haar welbevinden was zo belangrijk voor ons allebei.
De tweede keer dat we binnen kwamen, deed Hero de deur open. Mopsey dribbelde over de drempel, waggelde de woonkamer in, en zei stralend; "Sjoooo, tuizzz!". Hero keek mij aan, en de tranen biggelden via zijn wangen zo zijn stralende glimlach in. Geluk straalde uit zijn ogen. Hij was zo blij, blij met ons. Het was goed! Dat voelden we alledrie.
Met Mopsey gaat het overwegend goed. Soms heeft ze even een terugslag, heeft ze het even moeilijk. Gisteren zaten we in de auto, toen ze vanuit het niets zei; "Ik wil weer in het ouwe huissie wonen, mamma...".
Nietsvermoedend vroeg ik waarom, ze had nu toch een mooie kamer? "Nou", was haar antwoord, "dan is Hejjoo weer thuis".
Tja, daar zit je dan... Heb haar uitgelegd dat Hero ook niet meer bij het oude huis is, en eigenlijk weet ze dat dan ook wel. "Hejoo is bij de sterretjees en in me hartje, toch, mamma". Maar blijkbaar vind zij het, netg als volwassenen, toch ook moeilijk de hoop los te laten.
Ook wil ze vaak het verhaal van Hero horen. Dan zegt ze ineens; "Mamma, Hejjoo is dood, hé...Waarom?". Met een kort antwoord nemet ze dan geen genoegen, ik dien dat "het verhaal' te vertellen. Van hele zieke Hero, die heel graag beter wilde worden, maar dat er geen medicijn gevonden kon worden. Ademloos luistert ze dan toe, om daarna weer vrolijk verder te spelen. Een verhaal is het, ons verhaal, een sprookje met een unhappy end. Maar dat unhappy, dat realiseert zij zich niet. Ze vind het gewoon heel erg bijzonder dat er een verhaal is over onze Hero. Mijn kanjers...
Ik herinner me trouwens nog de eerste paar keer dat ik met Mopsey naar Hero ging. Heel spannend. De kleine dame kon toen nog niet zo goed praten, en was echt nog een dreumes. Toch speelde ze er heerlijk, op de vloer en onder tafel, terwijl Hero en ik gespannen toekeken. Als zij onder "ons" zou lijden, zou het hele feest niet doorgaan. Haar welbevinden was zo belangrijk voor ons allebei.
De tweede keer dat we binnen kwamen, deed Hero de deur open. Mopsey dribbelde over de drempel, waggelde de woonkamer in, en zei stralend; "Sjoooo, tuizzz!". Hero keek mij aan, en de tranen biggelden via zijn wangen zo zijn stralende glimlach in. Geluk straalde uit zijn ogen. Hij was zo blij, blij met ons. Het was goed! Dat voelden we alledrie.
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 15 november 2007 om 20:03
lieve mims, wat ontroerend.,...ik zie die kline donder gewoon staa stralen. Wat een heerlijk gevole moet dat geweest zijn voor hero. Zo`n wurm in al haar eerlijkheid, zo duidelijk dat deze liefde er was. Ook voor haar een aanvulling op haar leven.
lieverd, ik ben zo onwijs trots op je! Goed man, een baan!
lieverd, ik ben zo onwijs trots op je! Goed man, een baan!
vrijdag 16 november 2007 om 01:16
vrijdag 16 november 2007 om 20:11
Vandaag heftig dagje; Mops miste Hero...
Wat kunnen kinderen toch eerlijk zijn. Wat uitspraken van vandaag:
"Mamma, als ik alssebieft vraag, dan toch komt Hero niet hier, hé."
"Hejjoo is niet meer ziek, toch...maar ik vinnet wel een beetjuh sjielug dat íe dood is"
"Eerst hadden we Heejjoo, nu Malley.."
"Heejjoo moet me trooste"
"Ik vin Sinnerklaas niet lief, ik vin Heejjoo lief. Ik wil Heejjoo van Sinnerklaas".
Nu ligt ze in bed, en ik ben bekaf. Wat een dag....
Tussen deze zinnen door wilde ze wel 4 keer het Hero-verhaal horen, maar aan de andere knat zit ze heerlijk met haar poppen te spelen en giechelt ze met Malley.
Kinderen, ze zijn gecomliceerd en ongecompliceerd tegelijk.
Wat kunnen kinderen toch eerlijk zijn. Wat uitspraken van vandaag:
"Mamma, als ik alssebieft vraag, dan toch komt Hero niet hier, hé."
"Hejjoo is niet meer ziek, toch...maar ik vinnet wel een beetjuh sjielug dat íe dood is"
"Eerst hadden we Heejjoo, nu Malley.."
"Heejjoo moet me trooste"
"Ik vin Sinnerklaas niet lief, ik vin Heejjoo lief. Ik wil Heejjoo van Sinnerklaas".
Nu ligt ze in bed, en ik ben bekaf. Wat een dag....
Tussen deze zinnen door wilde ze wel 4 keer het Hero-verhaal horen, maar aan de andere knat zit ze heerlijk met haar poppen te spelen en giechelt ze met Malley.
Kinderen, ze zijn gecomliceerd en ongecompliceerd tegelijk.
Wat wilde ik nou toch typen?
vrijdag 16 november 2007 om 20:35
zaterdag 17 november 2007 om 00:13
Gelukkig zag ik het aankomen, ze was al de hele ochtend opstandig. En inmiddels heb ik het verhaal van Hero zoals zij het wil horen al zo vaak aan haar verteld, dat eht automatische pilootwerk is geworden.
Maar ja, natuurlijk breekt je hart, en tegelijkertijd ben ik er blij om.
Misschien, heel misschien, dat ze hem dan toch niet helemaal zal vergeten. Dat er een stukje emotie, een stukje gevoel, een associatie bij haar blijft hangen.
Het is namelijk zó waarschijnlijk, en tegelijkertijd zo jammer, dat Mops zich over een paar jaar helemaal niets meer van Hero kan herinneren. De impact die hij op haar had zal vervagen. En dus ben ik ergens blij als ik merk hoe diep zijn afdrukken op haar zieltje zijn, hoe moeilijk ik het ook vind als ze verdriet heeft. Maar misshcien blijft er dan toch een heel klein spoortje achter.
Maar ja, natuurlijk breekt je hart, en tegelijkertijd ben ik er blij om.
Misschien, heel misschien, dat ze hem dan toch niet helemaal zal vergeten. Dat er een stukje emotie, een stukje gevoel, een associatie bij haar blijft hangen.
Het is namelijk zó waarschijnlijk, en tegelijkertijd zo jammer, dat Mops zich over een paar jaar helemaal niets meer van Hero kan herinneren. De impact die hij op haar had zal vervagen. En dus ben ik ergens blij als ik merk hoe diep zijn afdrukken op haar zieltje zijn, hoe moeilijk ik het ook vind als ze verdriet heeft. Maar misshcien blijft er dan toch een heel klein spoortje achter.
Wat wilde ik nou toch typen?
zaterdag 17 november 2007 om 00:21
Lieve mimsey,
Ik begrijp -denk ik- hoe angstig je daarvoor bent. Ik denk dat je regelmatig met Mopsey herinneringen op moet blijven halen, zodat Hero nooit uit haar gedachten gaat. Als jij eraan toe bent, foto's kijken, filmpjes als je die hebt..dat soort dingen.
Misschien zeg ik wel iets belachelijks..ik weet het niet..waarschijnlijk had je dit zelf ook allemaal bedacht.
Dikke knuffel.
Ik begrijp -denk ik- hoe angstig je daarvoor bent. Ik denk dat je regelmatig met Mopsey herinneringen op moet blijven halen, zodat Hero nooit uit haar gedachten gaat. Als jij eraan toe bent, foto's kijken, filmpjes als je die hebt..dat soort dingen.
Misschien zeg ik wel iets belachelijks..ik weet het niet..waarschijnlijk had je dit zelf ook allemaal bedacht.
Dikke knuffel.
zaterdag 17 november 2007 om 09:05
Mims, als je haar herinneringen vers houdt met foto's en filmpjes en verhalen, is de kans heel groot dat ze zich hem wèl zal herinneren. Ze is ruim drie, haar hersentjes zijn genoeg ontwikkeld om dingen te herinneren, zolang die herinneringen maar niet overschreven worden. En ze worden niet overschreven, zolang ze actief blijven.
Ik weet ook nog een paar dingen van toen ik drie was. Gewone dingen, van dat ik baalde van mijn haar en lange vlechten wilde, van Sinterklaas en van een zomervakantie. De huis-tuin-en keukenherinneringen zijn overschreven, met nieuwe herinneringen, maar daar waar er foto's van zijn, en verhalen, die voel ik nog echt. Ook dat mijn gevoel van de herinnering afwijkt van het verhaal dat mijn ouders erbij hadden. En dat ik daardoor dus echt weet dat die herinneringen van mij zijn.
Dat gaat jouw Mops ook hebben. Want Hero is niet huis-tuin en keuken. Dus dfie onthoudt ze wel, daar twijfel ik niet aan.
Ik weet ook nog een paar dingen van toen ik drie was. Gewone dingen, van dat ik baalde van mijn haar en lange vlechten wilde, van Sinterklaas en van een zomervakantie. De huis-tuin-en keukenherinneringen zijn overschreven, met nieuwe herinneringen, maar daar waar er foto's van zijn, en verhalen, die voel ik nog echt. Ook dat mijn gevoel van de herinnering afwijkt van het verhaal dat mijn ouders erbij hadden. En dat ik daardoor dus echt weet dat die herinneringen van mij zijn.
Dat gaat jouw Mops ook hebben. Want Hero is niet huis-tuin en keuken. Dus dfie onthoudt ze wel, daar twijfel ik niet aan.
