Kinderen
alle pijlers
De balans is zoek thuis
zaterdag 11 september 2010 om 21:29
Misschien hoort dit verhaal meer op het relatietopic thuis, maar ik denk dat hier meer moeders meelezen met kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd als die van mij.
Mijn man werkt fulltime, is lid van een amateurorkest, gaat graag een dag vissen en is sinds kort weer gaan studeren. En ik: werk 3 dagen, doe 90% van het huishouden en de zorg voor onze kinderen (zoon is 15 maanden en dochter is net 3 jaar geworden).
Het studeren kost een avond en een dag per week, de muziek één avond en hij repeteert thuis het liefst tijdens het spitsuur wanneer de kinderen onder de douche en vervolgens naar bed gebracht moeten worden.
Zelf zou ik ook wel weer willen studeren. Heb een opleiding op HBO-niveau afgerond en een baan die daarop aansluit. Wanneer ik een studie zou willen volgen die een andere kant op gaat dan m'n huidige werkveld, moet ik deze natuurlijk geheel zelf betalen en daar hebben we de financiële middelen niet voor. Studie van man wordt door werkgever betaald.
Ook zou ik me weer bij een muziekvereniging willen aansluiten waar ik vroeger ook met veel plezier jaren lid van ben geweest, maar punt is dat deze vereniging op dezelfde avond repeteert als het orkest van manlief. Schoonouders en buren willen incidenteel wel oppassen, maar niet structureel elke week.
Omdat ik de combi werk/privé bijzonder zwaar vind af en toe (ik ben een perfectionist en wil zowel op het werk als thuis m'n best doen) overweeg ik minder te gaan werken of ouderschapsverlof te gaan nemen. Dit voornemen gister met manlief besproken. Hij vindt het echter niks, omdat de financiële consequenties hem te groot zijn.
Ik heb een flinke depressie gehad na de bevalling. Hoewel de diagnose nooit officieel is gesteld, vermoedde mijn therapeut dat het om een postpartum depressie ging. De scherpe kantjes zijn er wel wat af, maar ik kan nog steeds heel flink in een dip zitten. Op zulke momenten kan ik niets van de kinderen hebben.
Door al het vorenstaande heb ik het gevoel dat de balans scheef is bij ons thuis. Man doet van alles om zichzelf te ontplooien en ik zit een groot deel van de week thuis, me opgesloten te voelen. Ik heb dit al verschillende keren bespreekbaar geprobeerd te maken. Hij gaat het alleen niet snappen. Een dag thuis met de kids is een dag VRIJ van je werk, zo ziet hij het. Wat hij wel merkt is dat ik niet goed in m'n vel zit en daardoor nogal emotioneel op hem kan reageren, en dat vindt hij niet prettig. Mijn therapeut heeft al eens relatietherapie voorgesteld, gewoon enkele gesprekken om te leren elkaar te begrijpen, maar dat wil hij ook niet. "want wij hebben geen probleem", vindt hij.
Ik vind er nog zo weinig aan zo. Als je samen kinderen krijgt, moet je er ook samen voor zorgen vind ik. En in de spaarzame vrije tijd moet je samen leuke dingen kunnen doen i.p.v. uitgeblust op de bank liggen of achter de computer hangen. Hij wil niks opgeven voor z'n studie, alles moet door kunnen gaan en ik mag de gaten vullen. Is het raar dat ik soms overweeg bij hem weg te gaan? Hoe kan ik deze negatieve spiraal doorbreken?
Mijn man werkt fulltime, is lid van een amateurorkest, gaat graag een dag vissen en is sinds kort weer gaan studeren. En ik: werk 3 dagen, doe 90% van het huishouden en de zorg voor onze kinderen (zoon is 15 maanden en dochter is net 3 jaar geworden).
Het studeren kost een avond en een dag per week, de muziek één avond en hij repeteert thuis het liefst tijdens het spitsuur wanneer de kinderen onder de douche en vervolgens naar bed gebracht moeten worden.
Zelf zou ik ook wel weer willen studeren. Heb een opleiding op HBO-niveau afgerond en een baan die daarop aansluit. Wanneer ik een studie zou willen volgen die een andere kant op gaat dan m'n huidige werkveld, moet ik deze natuurlijk geheel zelf betalen en daar hebben we de financiële middelen niet voor. Studie van man wordt door werkgever betaald.
Ook zou ik me weer bij een muziekvereniging willen aansluiten waar ik vroeger ook met veel plezier jaren lid van ben geweest, maar punt is dat deze vereniging op dezelfde avond repeteert als het orkest van manlief. Schoonouders en buren willen incidenteel wel oppassen, maar niet structureel elke week.
Omdat ik de combi werk/privé bijzonder zwaar vind af en toe (ik ben een perfectionist en wil zowel op het werk als thuis m'n best doen) overweeg ik minder te gaan werken of ouderschapsverlof te gaan nemen. Dit voornemen gister met manlief besproken. Hij vindt het echter niks, omdat de financiële consequenties hem te groot zijn.
Ik heb een flinke depressie gehad na de bevalling. Hoewel de diagnose nooit officieel is gesteld, vermoedde mijn therapeut dat het om een postpartum depressie ging. De scherpe kantjes zijn er wel wat af, maar ik kan nog steeds heel flink in een dip zitten. Op zulke momenten kan ik niets van de kinderen hebben.
Door al het vorenstaande heb ik het gevoel dat de balans scheef is bij ons thuis. Man doet van alles om zichzelf te ontplooien en ik zit een groot deel van de week thuis, me opgesloten te voelen. Ik heb dit al verschillende keren bespreekbaar geprobeerd te maken. Hij gaat het alleen niet snappen. Een dag thuis met de kids is een dag VRIJ van je werk, zo ziet hij het. Wat hij wel merkt is dat ik niet goed in m'n vel zit en daardoor nogal emotioneel op hem kan reageren, en dat vindt hij niet prettig. Mijn therapeut heeft al eens relatietherapie voorgesteld, gewoon enkele gesprekken om te leren elkaar te begrijpen, maar dat wil hij ook niet. "want wij hebben geen probleem", vindt hij.
Ik vind er nog zo weinig aan zo. Als je samen kinderen krijgt, moet je er ook samen voor zorgen vind ik. En in de spaarzame vrije tijd moet je samen leuke dingen kunnen doen i.p.v. uitgeblust op de bank liggen of achter de computer hangen. Hij wil niks opgeven voor z'n studie, alles moet door kunnen gaan en ik mag de gaten vullen. Is het raar dat ik soms overweeg bij hem weg te gaan? Hoe kan ik deze negatieve spiraal doorbreken?
zondag 12 september 2010 om 00:30
quote:Lanski schreef op 11 september 2010 @ 23:29:
En misschien ligt de oorzaak inderdaad wel deels bij mij. Ik heb zelf toegestaan dat hij een HBO-studie gaat doen omdat dit kansen biedt en hij niet nog jaren wil blijven doen wat hij nu doet.
Maar ja, ik had het ook niet zo sympathiek van mezelf gevonden om het tegen te houden. Wat ben je dan voor vrouw? Ik denk dan aan die uitspraak: "achter iedere succesvolle man staat een sterke vrouw" en dan voel ik me zo'n zwakkeling.Ik vind het idee dat je de opleiding van je man moet " toestaan" heel raar. Hij werkt fulltime, ik neem aan dat zijn baas ook verwacht dat hij investeert in zijn carrière
En misschien ligt de oorzaak inderdaad wel deels bij mij. Ik heb zelf toegestaan dat hij een HBO-studie gaat doen omdat dit kansen biedt en hij niet nog jaren wil blijven doen wat hij nu doet.
Maar ja, ik had het ook niet zo sympathiek van mezelf gevonden om het tegen te houden. Wat ben je dan voor vrouw? Ik denk dan aan die uitspraak: "achter iedere succesvolle man staat een sterke vrouw" en dan voel ik me zo'n zwakkeling.Ik vind het idee dat je de opleiding van je man moet " toestaan" heel raar. Hij werkt fulltime, ik neem aan dat zijn baas ook verwacht dat hij investeert in zijn carrière
zondag 12 september 2010 om 01:50
quote:Lanski schreef op 11 september 2010 @ 23:20:
Ik ben heus wel eens weg, maar bij zulke gelegenheden maakt hij het zichzelf gewoon heel makkelijk door het badritueel weg te laten of de kinders allebei naar bed doen 's middags (terwijl de oudste geen behoefte meer heeft aan een slaapje overdag).
Jouw standaarden hoeven niet per definitie zijn standaarden te zijn. Laat .. het ... los. Zijn pakkie aan. Kinderen ondervinden geen schade. Eventuele consequenties zoals 's avonds niet slapen vangt hij op.
Ik word niet vrolijk van zulke gevolgen. Vanavond ben ik op de bank blijven liggen terwijl hij kookte en de jongste gevoerd moest worden. Hij liet onze oudste het eten geven maar blafte haar af dat ze te grote happen gaf en was boos op de kleine omdat die probeerde de lepel te bemachtigen waardoor er eten op de grond terecht kwam. Kijk, dan doe ik het dus liever zelf. Want ik kan wel koken en eten geven tegelijk.
Dit komt demonstratief over. Als jij het beter kan doe het dan zelf maar zeur niet. Afgezien van het afblaffen wat maakt wat eten op de grond uit? Een doekje eroverheen en klaar.
Hij gaat trouwens wel ouderschapsverlof opnemen hoor, maar ook meer om het zichzelf wat makkelijker te maken. Hij gaat dan op de twee drukste dagen in de week 2 uur eerder naar huis. Hier hebben de kids niet zoveel aan want bij het kdv betalen we per dagdeel en kunnen we dus niks opzeggen.
Wat hebben de kinderen te maken met of je wel of niet voor opvang betaalt? Misschien hebben de kinderen wel baat bij het feit dat het ophalen wat minder hectisch verloopt. Of dat papa wat meer tijd heeft.
En de therapie: ik heb geen hoop meer dat dat ooit wat wordt. Twee jaar geleden hebben we een paar gesprekken gevoerd met een maatschappelijk werker, die al in twee gesprekken de vinger op de zere plek legde. Dat betekende dat de man zijn best deed om manliefs aandeel in de problematiek duidelijk te maken. Werd door manlief als een aanval beschouwd en hij wilde dus niet meer heen. Aan mijn voorstel om zelf een andere hulpverlener te gaan zoeken die hem wel beviel, heeft hij nooit gehoor gegeven.
Je klinkt alsof je het al hebt opgegeven..Ik snap je frustratie. Maar probeer ook je eigen aandeel in het geheel te zien. Je hebt een veel grotere kans dat jij het jezelf makkelijker kan makent dan dat hij verandert. En daarmee bedoel ik niet dat je geen eisen aan zijn gedrag mag stellen!
Ik ben heus wel eens weg, maar bij zulke gelegenheden maakt hij het zichzelf gewoon heel makkelijk door het badritueel weg te laten of de kinders allebei naar bed doen 's middags (terwijl de oudste geen behoefte meer heeft aan een slaapje overdag).
Jouw standaarden hoeven niet per definitie zijn standaarden te zijn. Laat .. het ... los. Zijn pakkie aan. Kinderen ondervinden geen schade. Eventuele consequenties zoals 's avonds niet slapen vangt hij op.
Ik word niet vrolijk van zulke gevolgen. Vanavond ben ik op de bank blijven liggen terwijl hij kookte en de jongste gevoerd moest worden. Hij liet onze oudste het eten geven maar blafte haar af dat ze te grote happen gaf en was boos op de kleine omdat die probeerde de lepel te bemachtigen waardoor er eten op de grond terecht kwam. Kijk, dan doe ik het dus liever zelf. Want ik kan wel koken en eten geven tegelijk.
Dit komt demonstratief over. Als jij het beter kan doe het dan zelf maar zeur niet. Afgezien van het afblaffen wat maakt wat eten op de grond uit? Een doekje eroverheen en klaar.
Hij gaat trouwens wel ouderschapsverlof opnemen hoor, maar ook meer om het zichzelf wat makkelijker te maken. Hij gaat dan op de twee drukste dagen in de week 2 uur eerder naar huis. Hier hebben de kids niet zoveel aan want bij het kdv betalen we per dagdeel en kunnen we dus niks opzeggen.
Wat hebben de kinderen te maken met of je wel of niet voor opvang betaalt? Misschien hebben de kinderen wel baat bij het feit dat het ophalen wat minder hectisch verloopt. Of dat papa wat meer tijd heeft.
En de therapie: ik heb geen hoop meer dat dat ooit wat wordt. Twee jaar geleden hebben we een paar gesprekken gevoerd met een maatschappelijk werker, die al in twee gesprekken de vinger op de zere plek legde. Dat betekende dat de man zijn best deed om manliefs aandeel in de problematiek duidelijk te maken. Werd door manlief als een aanval beschouwd en hij wilde dus niet meer heen. Aan mijn voorstel om zelf een andere hulpverlener te gaan zoeken die hem wel beviel, heeft hij nooit gehoor gegeven.
Je klinkt alsof je het al hebt opgegeven..Ik snap je frustratie. Maar probeer ook je eigen aandeel in het geheel te zien. Je hebt een veel grotere kans dat jij het jezelf makkelijker kan makent dan dat hij verandert. En daarmee bedoel ik niet dat je geen eisen aan zijn gedrag mag stellen!
zondag 12 september 2010 om 01:57
Luister, als JIJ wilt dat jullie met een relatietherapeut gaan praten, dan moet je daar voor zorgen. Het is niet vreemd dat je man niet staat te trappelen van plezier, maar het is belangrijk voor JOU. Daar moet je hem van overtuigen en niet bij de eerste de beste afwijzing of weigering zeggen: zie je wel, wil hij niet, dat dacht ik al.
Je vindt dit heel belangrijk dus doe goed je best om hem dat duidelijk te maken. En natuurlijk geldt hetzelfde voor jullie problemen rondom de verdeling van taken in huis. Tijd voor een goed, open en eerlijk gesprek waarbij alles op tafel komt. Laat hem anders je openingsbericht lezen - dat schreef iemand anders ook al. Alles netjes en overzichtelijk op een rijtje, dat kan een goeie aanzet zijn voor jullie gesprek.
Bottom line: het gaat over de opvoeding van jullie twee kinderen en over jullie relatie, het is belangrijk genoeg om heel erg stevig met je vuist op tafel te slaan.
Je vindt dit heel belangrijk dus doe goed je best om hem dat duidelijk te maken. En natuurlijk geldt hetzelfde voor jullie problemen rondom de verdeling van taken in huis. Tijd voor een goed, open en eerlijk gesprek waarbij alles op tafel komt. Laat hem anders je openingsbericht lezen - dat schreef iemand anders ook al. Alles netjes en overzichtelijk op een rijtje, dat kan een goeie aanzet zijn voor jullie gesprek.
Bottom line: het gaat over de opvoeding van jullie twee kinderen en over jullie relatie, het is belangrijk genoeg om heel erg stevig met je vuist op tafel te slaan.
zondag 12 september 2010 om 07:22
quote:Lanski schreef op 11 september 2010 @ 23:20:
Ha, over kinderachtige acties: die heb ik al uitgevoerd. 's Middags na het werk niet braaf gaan staan koken omdat ik eerder thuis ben, maar lekker gaan sporten. Vond 'ie niet leuk!
En als ik moet overwerken is zijn kritiek ook niet van de lucht. Vindt 'ie per definitie belachelijk en onnodig.
Ik ben heus wel eens weg, maar bij zulke gelegenheden maakt hij het zichzelf gewoon heel makkelijk door het badritueel weg te laten of de kinders allebei naar bed doen 's middags (terwijl de oudste geen behoefte meer heeft aan een slaapje overdag).
Ik word niet vrolijk van zulke gevolgen. Vanavond ben ik op de bank blijven liggen terwijl hij kookte en de jongste gevoerd moest worden. Hij liet onze oudste het eten geven maar blafte haar af dat ze te grote happen gaf en was boos op de kleine omdat die probeerde de lepel te bemachtigen waardoor er eten op de grond terecht kwam. Kijk, dan doe ik het dus liever zelf. Want ik kan wel koken en eten geven tegelijk.Bij de dingen die hij doet heb jij dus gelijk kritiek. Dan moet je idd niet gek opkijken dat ie dan denkt, bekijk 't er maar mee en doe 't lekker zelf. Waarom láát je 'm niet gewoon op zijn manier doen? Het gaat er toch om dat jij ontlast wordt en dat jij in die tijd iets voor jezelf zou kunnen gaan doen als je 'm niet zuchtend van verwijten op z'n vingers gaat staan kijken.
Ha, over kinderachtige acties: die heb ik al uitgevoerd. 's Middags na het werk niet braaf gaan staan koken omdat ik eerder thuis ben, maar lekker gaan sporten. Vond 'ie niet leuk!
En als ik moet overwerken is zijn kritiek ook niet van de lucht. Vindt 'ie per definitie belachelijk en onnodig.
Ik ben heus wel eens weg, maar bij zulke gelegenheden maakt hij het zichzelf gewoon heel makkelijk door het badritueel weg te laten of de kinders allebei naar bed doen 's middags (terwijl de oudste geen behoefte meer heeft aan een slaapje overdag).
Ik word niet vrolijk van zulke gevolgen. Vanavond ben ik op de bank blijven liggen terwijl hij kookte en de jongste gevoerd moest worden. Hij liet onze oudste het eten geven maar blafte haar af dat ze te grote happen gaf en was boos op de kleine omdat die probeerde de lepel te bemachtigen waardoor er eten op de grond terecht kwam. Kijk, dan doe ik het dus liever zelf. Want ik kan wel koken en eten geven tegelijk.Bij de dingen die hij doet heb jij dus gelijk kritiek. Dan moet je idd niet gek opkijken dat ie dan denkt, bekijk 't er maar mee en doe 't lekker zelf. Waarom láát je 'm niet gewoon op zijn manier doen? Het gaat er toch om dat jij ontlast wordt en dat jij in die tijd iets voor jezelf zou kunnen gaan doen als je 'm niet zuchtend van verwijten op z'n vingers gaat staan kijken.
zondag 12 september 2010 om 09:37
quote:w00t schreef op 11 september 2010 @ 22:57:
[...]
Ik heb wel eens gehad dat we aan het overleggen waren wie er voor een zieke mini thuis zou blijven die dag en ik even weg liep om bv mijn agenda te pakken. Kwam ik terug, was mijn ex er ondertussen van tussen genaaid, naar zijn werk. Echt schandalig! Zeker flinke ruzie over gehad?
[...]
Ik heb wel eens gehad dat we aan het overleggen waren wie er voor een zieke mini thuis zou blijven die dag en ik even weg liep om bv mijn agenda te pakken. Kwam ik terug, was mijn ex er ondertussen van tussen genaaid, naar zijn werk. Echt schandalig! Zeker flinke ruzie over gehad?
zondag 12 september 2010 om 09:44
quote:Lanski schreef op 11 september 2010 @ 23:23:
[...]
Absoluut niet! Ik heb meerdere keren aangegeven dat ik het niet accepteer, maar hij doet het toch. Kan hem moeilijk bij de arm pakken zoals ik bij de oudste wel eens doe
Hij heeft gewoon lak aan je. Doet gewoon wat hij zelf wil. De kinderen zijn alleen jouw verantwoordelijkheid.
Misschien moet je hem duidelijk maken dat je zo niet langer kan leven.
Wat betreft de studie: wellicht kan je alvast wat vakken doen en niet hele opleiding. Is er geen studiekostenregeling op je werk?
[...]
Absoluut niet! Ik heb meerdere keren aangegeven dat ik het niet accepteer, maar hij doet het toch. Kan hem moeilijk bij de arm pakken zoals ik bij de oudste wel eens doe
Hij heeft gewoon lak aan je. Doet gewoon wat hij zelf wil. De kinderen zijn alleen jouw verantwoordelijkheid.
Misschien moet je hem duidelijk maken dat je zo niet langer kan leven.
Wat betreft de studie: wellicht kan je alvast wat vakken doen en niet hele opleiding. Is er geen studiekostenregeling op je werk?
zondag 12 september 2010 om 09:49
De balans is zeker zoek bij jullie. Minder werken zou ik zeker niet doen! Laat je man maar eens een middagje vrij nemen voor de kinderen, dan weet hij ook dat het niet allemaal zo relaxt is thuis als hij denkt. Verder kan je best een avondje voor jezelf eisen als hij thuis is. Zelf lekker gaan sporten oid.
En hij muziek maken terwijl jij de kinderen baddert en op bed legt, schandalig! Laat hem lekker meehelpen, daarna kan hij zijn gang gaan
En hij muziek maken terwijl jij de kinderen baddert en op bed legt, schandalig! Laat hem lekker meehelpen, daarna kan hij zijn gang gaan
zondag 12 september 2010 om 10:05
Ik zou die stap naar een therapeut wel maken hoor. Bovendien krijg je gewoon 8 gesprekken vergoed als je een basisverzekering hebt.
Wat er ook mee speelt is dat je je niet gewaardeerd voelt denk ik.
Ik vind het echt van de zotte dat hij in het spitsuur maar gaat doen waar hij zin in heeft.
Het lijkt wel alsof het hele huishouden en gezin op jouw schouders terecht komt.
Heb je wel eens aangegeven dat je graag wil dat hij dat erna doet, jou wat meer gaat helpen enz.?
Zegt hij dan ook dat je zeurt? Ik vind dat echt onbeschoft, jouw wensen en behoeftes worden dan totaal genegeerd.
Dit is ook 1 van de redenen waardoor mijn relatie stuk is gelopen.
Als ik ergens over wilde praten liep hij gewoon weg. En relatietherapie wilde hij niet, dus toen was het snel over.
Wil niet zeggen dat het bij jou zo is. Maar kom voor jezelf op hoor! Je hebt SAMEN voor kinderen gekozen.
En het is ook belangrijk, zeker omdat je een depressie hebt gehad, dat jij af en toe iets voor jezelf kan doen.
Wat er ook mee speelt is dat je je niet gewaardeerd voelt denk ik.
Ik vind het echt van de zotte dat hij in het spitsuur maar gaat doen waar hij zin in heeft.
Het lijkt wel alsof het hele huishouden en gezin op jouw schouders terecht komt.
Heb je wel eens aangegeven dat je graag wil dat hij dat erna doet, jou wat meer gaat helpen enz.?
Zegt hij dan ook dat je zeurt? Ik vind dat echt onbeschoft, jouw wensen en behoeftes worden dan totaal genegeerd.
Dit is ook 1 van de redenen waardoor mijn relatie stuk is gelopen.
Als ik ergens over wilde praten liep hij gewoon weg. En relatietherapie wilde hij niet, dus toen was het snel over.
Wil niet zeggen dat het bij jou zo is. Maar kom voor jezelf op hoor! Je hebt SAMEN voor kinderen gekozen.
En het is ook belangrijk, zeker omdat je een depressie hebt gehad, dat jij af en toe iets voor jezelf kan doen.
zondag 12 september 2010 om 10:24
quote:elninjoo schreef op 12 september 2010 @ 07:22:
[...]
Bij de dingen die hij doet heb jij dus gelijk kritiek. Dan moet je idd niet gek opkijken dat ie dan denkt, bekijk 't er maar mee en doe 't lekker zelf. Waarom láát je 'm niet gewoon op zijn manier doen? Het gaat er toch om dat jij ontlast wordt en dat jij in die tijd iets voor jezelf zou kunnen gaan doen als je 'm niet zuchtend van verwijten op z'n vingers gaat staan kijken.
Dit was mijn punt dus ook, een paar pagina's terug.
Je kunt niet van je man verwachten dat hij alles precies zo doet als jij. Hij is jou niet. En als je hem er steeds op wijst dat hij dingen niet goed vindt, dan vind ik het niet zo verwonderlijk dat hij denkt: "doe het dan ook maar lekker zelf." Je werkt dus de scheefgroei zelf gigantisch in de hand met je hele houding en opstelling. En ondertussen etaleer je zelf een aardige slachtofferhouding. Kijk ook eens naar de post van Meds, waarin ze stelt dat jij 5 avonden voor eigen activiteiten kunt hebben.
[...]
Bij de dingen die hij doet heb jij dus gelijk kritiek. Dan moet je idd niet gek opkijken dat ie dan denkt, bekijk 't er maar mee en doe 't lekker zelf. Waarom láát je 'm niet gewoon op zijn manier doen? Het gaat er toch om dat jij ontlast wordt en dat jij in die tijd iets voor jezelf zou kunnen gaan doen als je 'm niet zuchtend van verwijten op z'n vingers gaat staan kijken.
Dit was mijn punt dus ook, een paar pagina's terug.
Je kunt niet van je man verwachten dat hij alles precies zo doet als jij. Hij is jou niet. En als je hem er steeds op wijst dat hij dingen niet goed vindt, dan vind ik het niet zo verwonderlijk dat hij denkt: "doe het dan ook maar lekker zelf." Je werkt dus de scheefgroei zelf gigantisch in de hand met je hele houding en opstelling. En ondertussen etaleer je zelf een aardige slachtofferhouding. Kijk ook eens naar de post van Meds, waarin ze stelt dat jij 5 avonden voor eigen activiteiten kunt hebben.
zondag 12 september 2010 om 10:24
quote:Ikbenanoniem schreef op 12 september 2010 @ 10:21:
[...]
Ja, hij is vast voor de lol kostwinner.
Precies!
Degene die fulltime werkt en ook nog investeert in 'n studie om nog beter te gaan verdienen in de toekomst, kan het idd anders zien. Die ziet z'n vrouw maar 3 dagen werken en de rest van de tijd kan ze dus mooi de huishoudelijke dingen en de kids doen. Dus vooral méér gaan werken als je een gezonde balans in taakverdeling wil krijgen, zeker niet minder.
[...]
Ja, hij is vast voor de lol kostwinner.
Precies!
Degene die fulltime werkt en ook nog investeert in 'n studie om nog beter te gaan verdienen in de toekomst, kan het idd anders zien. Die ziet z'n vrouw maar 3 dagen werken en de rest van de tijd kan ze dus mooi de huishoudelijke dingen en de kids doen. Dus vooral méér gaan werken als je een gezonde balans in taakverdeling wil krijgen, zeker niet minder.
zondag 12 september 2010 om 10:26
quote:krokusje schreef op 11 september 2010 @ 21:45:
ik rust trouwens meer uit van een dag werken dan een dag thuis met de kinderen. En ik heb een redelijk pittige functie (en pittige kinderen...)
Hier hetzelfde.... maar dan maar 1 kind.
Mijn man zag dat pas nadat hij pappadagen ging draaien.
(van tevoren had hij grootse plannen: kinderboerderij, even op kantoor kijken, op theevisite bij oma, ramen lappen, etc. En het is die dag bij grootse plannen gebleven. Toen ik 's avonds thuiskwam was het huis een grote bende en lag manlief uitgeput op de bank. Sindsdien nooooiiiiit meer wat gehoord )
ik rust trouwens meer uit van een dag werken dan een dag thuis met de kinderen. En ik heb een redelijk pittige functie (en pittige kinderen...)
Hier hetzelfde.... maar dan maar 1 kind.
Mijn man zag dat pas nadat hij pappadagen ging draaien.
(van tevoren had hij grootse plannen: kinderboerderij, even op kantoor kijken, op theevisite bij oma, ramen lappen, etc. En het is die dag bij grootse plannen gebleven. Toen ik 's avonds thuiskwam was het huis een grote bende en lag manlief uitgeput op de bank. Sindsdien nooooiiiiit meer wat gehoord )
zondag 12 september 2010 om 10:33
En als je nou eens een paar jaartjes ging genieten van je kinderen? Laat al die ambities even in de koelkast staan en probeer juist het goede uit deze situatie te halen.
Studeren en fulltime werken kan ook nog over 4 jaar als de kinderen naar school gaan.
Dan wordt het vast een stuk gezelliger thuis.
Studeren en fulltime werken kan ook nog over 4 jaar als de kinderen naar school gaan.
Dan wordt het vast een stuk gezelliger thuis.
zondag 12 september 2010 om 10:38
Net als krokusje vind ik een dag werken een stuk beter te doen dan thuis zijn. Ik zou best meer willen werken, maar dat is in het bedrijf waar ik werk gewoonweg niet mogelijk. Ik kijk wel uit naar andere functies, maar die zijn er niet, de banenmarkt zit behoorlijk op slot waar het mijn functiegebied betreft. Dan heb ik toch geen keuze?
Verder is het niet zo dat ik kritiek heb omdat manlief dingen ANDERS doet, maar omdat hij de dingen NIET doet, daar zit wel verschil in.
Maar het is natuurlijk wel zo dat ik in principe 5 avonden in de week iets voor mezelf kan doen, moet alleen even bekijken wat. De meeste dingen die ik leuk vind, vallen nou net op die avonden dat manlief weg is.
Verder is het niet zo dat ik kritiek heb omdat manlief dingen ANDERS doet, maar omdat hij de dingen NIET doet, daar zit wel verschil in.
Maar het is natuurlijk wel zo dat ik in principe 5 avonden in de week iets voor mezelf kan doen, moet alleen even bekijken wat. De meeste dingen die ik leuk vind, vallen nou net op die avonden dat manlief weg is.
zondag 12 september 2010 om 10:42
quote:chicha schreef op 12 september 2010 @ 10:33:
En als je nou eens een paar jaartjes ging genieten van je kinderen? Laat al die ambities even in de koelkast staan en probeer juist het goede uit deze situatie te halen.
Studeren en fulltime werken kan ook nog over 4 jaar als de kinderen naar school gaan.
Dan wordt het vast een stuk gezelliger thuis.Ze baalt nu al van de huishoudelijke taken, als ze thuisblijft dan laat ze zich helemaal in de afhankelijke positie van huisvrouwtje dwingen, waardoor de situatie thuis waarschijnlijk juist vooral veel ongezelliger wordt. Beiden fulltime werken en 'n schoonmaakster en regelmatig 'n oppas zal haar onvrede wellicht 'n stuk beter kunnen oplossen. En loslaten dat de weinige dingen die haar man met de kinderen doet niet op haar manier gedaan worden.
En als je nou eens een paar jaartjes ging genieten van je kinderen? Laat al die ambities even in de koelkast staan en probeer juist het goede uit deze situatie te halen.
Studeren en fulltime werken kan ook nog over 4 jaar als de kinderen naar school gaan.
Dan wordt het vast een stuk gezelliger thuis.Ze baalt nu al van de huishoudelijke taken, als ze thuisblijft dan laat ze zich helemaal in de afhankelijke positie van huisvrouwtje dwingen, waardoor de situatie thuis waarschijnlijk juist vooral veel ongezelliger wordt. Beiden fulltime werken en 'n schoonmaakster en regelmatig 'n oppas zal haar onvrede wellicht 'n stuk beter kunnen oplossen. En loslaten dat de weinige dingen die haar man met de kinderen doet niet op haar manier gedaan worden.
zondag 12 september 2010 om 10:47
Ik zou ook zeker niet minder gaan werken. Dan lever je nog meer 'eigen ding' in.
Verder idd goed voor jezelf zorgen in de vorm van inderdaad afspraken buitenshuis. Als die ene repetitiedag niet lukt, regel een oppas, kies een andere dag en/of activiteit. Neem een dag vrij van je werk en ga lekker de stad in, naar de sauna, spreek af met een vriendin.
Ga ook samen even iets doen. Lekker uit eten en naar de film. Dat je ook even samen weer wat tijd hebt.
Laat los dat dingen op jouw manier zouden moeten. Laat het hem op zijn manier doen en ga er niet met je neus bovenop zitten.
Ik herken het gevoel wel een beetje. Mijn man werkt onregelmatig, heel veel savonds en in het weekend. hij doet ook een studie en heeft nog andere activiteiten. Als ik iets wil afspreken, is dat altijd rondom zijn rooster. Ik sta er vaak alleen voor tijdens de spitsuurtjes. Maar goed, dan vloek ik even hardgrondig en zeg ik tegen mijzelf dat het niet voor altijd zo is. Die studie is eindig. En vervolgens plan ik iets voor mezelf, naar een voorstelling, koffie drinken met een vriendin etc. Het zit echt in kleine dingen.
Hier is het overigens wel zo dat man erg veel doet in huis en vaak thuis is met baby. Ik zou dat ook niet anders willen.
Als je echt twijfelt over je relatie en er wel voor wil vechten, kies dan een goede therapeut en ga ervoor. Maak je man duidelijk hoe de vlag erbij hangt. Daar ligt denk ik de oplossing. Zonder boosheid of verwijten laten weten dat dit niet werkt voor jou en dat er iets moet veranderen.
En probeer te kijken naar mogelijkheden en niet naar wat niet kan. Jij bent verantwoordelijk voor jouw geluk, hij niet. Hij zorgt heel goed voor zichzelf, tijd voor jou om dat ook te doen.
Verder idd goed voor jezelf zorgen in de vorm van inderdaad afspraken buitenshuis. Als die ene repetitiedag niet lukt, regel een oppas, kies een andere dag en/of activiteit. Neem een dag vrij van je werk en ga lekker de stad in, naar de sauna, spreek af met een vriendin.
Ga ook samen even iets doen. Lekker uit eten en naar de film. Dat je ook even samen weer wat tijd hebt.
Laat los dat dingen op jouw manier zouden moeten. Laat het hem op zijn manier doen en ga er niet met je neus bovenop zitten.
Ik herken het gevoel wel een beetje. Mijn man werkt onregelmatig, heel veel savonds en in het weekend. hij doet ook een studie en heeft nog andere activiteiten. Als ik iets wil afspreken, is dat altijd rondom zijn rooster. Ik sta er vaak alleen voor tijdens de spitsuurtjes. Maar goed, dan vloek ik even hardgrondig en zeg ik tegen mijzelf dat het niet voor altijd zo is. Die studie is eindig. En vervolgens plan ik iets voor mezelf, naar een voorstelling, koffie drinken met een vriendin etc. Het zit echt in kleine dingen.
Hier is het overigens wel zo dat man erg veel doet in huis en vaak thuis is met baby. Ik zou dat ook niet anders willen.
Als je echt twijfelt over je relatie en er wel voor wil vechten, kies dan een goede therapeut en ga ervoor. Maak je man duidelijk hoe de vlag erbij hangt. Daar ligt denk ik de oplossing. Zonder boosheid of verwijten laten weten dat dit niet werkt voor jou en dat er iets moet veranderen.
En probeer te kijken naar mogelijkheden en niet naar wat niet kan. Jij bent verantwoordelijk voor jouw geluk, hij niet. Hij zorgt heel goed voor zichzelf, tijd voor jou om dat ook te doen.
zondag 12 september 2010 om 10:51
Lanski: hij doet iets NIET wat jij wel zou doen. Dus is het anders dan hoe jij dat zou doen.
Ik zou redelijk giftig worden als ik met mijn goede gedrag baby in bed heb gekregen na een drukke dag werken en ik krijg vervolgens Van mijn man de kritiek dat ik haar niet in bad heb gedaan en dat hij dat wel altijd doet. Dan brandt 'dan die je het maar mooi zelf' ook erg op mijn lippen.
Ik zou redelijk giftig worden als ik met mijn goede gedrag baby in bed heb gekregen na een drukke dag werken en ik krijg vervolgens Van mijn man de kritiek dat ik haar niet in bad heb gedaan en dat hij dat wel altijd doet. Dan brandt 'dan die je het maar mooi zelf' ook erg op mijn lippen.
zondag 12 september 2010 om 11:00
quote:elninjoo schreef op 12 september 2010 @ 10:42:
[...]
Ze baalt nu al van de huishoudelijke taken, als ze thuisblijft dan laat ze zich helemaal in de afhankelijke positie van huisvrouwtje dwingen, waardoor de situatie thuis waarschijnlijk juist vooral veel ongezelliger wordt. Beiden fulltime werken en 'n schoonmaakster en regelmatig 'n oppas zal haar onvrede wellicht 'n stuk beter kunnen oplossen. En loslaten dat de weinige dingen die haar man met de kinderen doet niet op haar manier gedaan worden.
Ik bedoel niet thuisblijven, ze werkt toch 3 dagen? De situatie is momenteel zo dat TO geen andere baan kan vinden waarbij ze fulltime zou kunnen werken.
Door al het gehakketak vergeet ze misschien te genieten.
Ikzelf heb de Elninjoo-methode toegepast toen onze dochter nog klein was: fulltime oppas (inwonend), 3x per week een werkster + iemand voor de tuin.
Achteraf zie ik pas hoe spastisch ik probeerde vooral geen moeder en huisvrouw te worden. Ik had beter 3 jaar thuis kunnen blijven om voor rust in de keet te zorgen. Had ik een stuk gelukkiger van geworden en mijn man ook, en mijn kind waarschijnlijk ook.
Je moet nog tot je 67e werken, dus tijd genoeg om je ambities na te jagen.
[...]
Ze baalt nu al van de huishoudelijke taken, als ze thuisblijft dan laat ze zich helemaal in de afhankelijke positie van huisvrouwtje dwingen, waardoor de situatie thuis waarschijnlijk juist vooral veel ongezelliger wordt. Beiden fulltime werken en 'n schoonmaakster en regelmatig 'n oppas zal haar onvrede wellicht 'n stuk beter kunnen oplossen. En loslaten dat de weinige dingen die haar man met de kinderen doet niet op haar manier gedaan worden.
Ik bedoel niet thuisblijven, ze werkt toch 3 dagen? De situatie is momenteel zo dat TO geen andere baan kan vinden waarbij ze fulltime zou kunnen werken.
Door al het gehakketak vergeet ze misschien te genieten.
Ikzelf heb de Elninjoo-methode toegepast toen onze dochter nog klein was: fulltime oppas (inwonend), 3x per week een werkster + iemand voor de tuin.
Achteraf zie ik pas hoe spastisch ik probeerde vooral geen moeder en huisvrouw te worden. Ik had beter 3 jaar thuis kunnen blijven om voor rust in de keet te zorgen. Had ik een stuk gelukkiger van geworden en mijn man ook, en mijn kind waarschijnlijk ook.
Je moet nog tot je 67e werken, dus tijd genoeg om je ambities na te jagen.
