Relaties
alle pijlers
Pas getrouwd.
woensdag 22 september 2010 om 23:31
Beste medeforummeressen,
Ik, of ik moet natuurlijk tegenwoordig zeggen, wij, wij zijn pas getrouwd.
Mijn meneer en ik.
Eindelijk.
Maar ja.
Dit is mijn, en gelukkig ook zijn, eerste keer.
Ik voel me een beetje als een pas bevallen moeder.
Onwennig over de rol die ze toebedeeld heeft gekregen.
Hoe vind jij dat ik me voortaan moet gedragen?
Heb jij, evt als ervaringsdeskundige, gouden tips voor me?
En om te beginnen met een dilemma dat door mijn hoofd spookt:
Is het dan nu de tijd om het haar te kortwieken en mijn hakken aan de wilgen te hangen..?
Ik, of ik moet natuurlijk tegenwoordig zeggen, wij, wij zijn pas getrouwd.
Mijn meneer en ik.
Eindelijk.
Maar ja.
Dit is mijn, en gelukkig ook zijn, eerste keer.
Ik voel me een beetje als een pas bevallen moeder.
Onwennig over de rol die ze toebedeeld heeft gekregen.
Hoe vind jij dat ik me voortaan moet gedragen?
Heb jij, evt als ervaringsdeskundige, gouden tips voor me?
En om te beginnen met een dilemma dat door mijn hoofd spookt:
Is het dan nu de tijd om het haar te kortwieken en mijn hakken aan de wilgen te hangen..?
donderdag 23 september 2010 om 12:07
[quote]kjong schreef op 22 september 2010 @ 23:31:
Hoe vind jij dat ik me voortaan moet gedragen?[quote]
hetzelfde als voor die tijd.
quote:Heb jij, evt als ervaringsdeskundige, gouden tips voor me?Nog nietquote:En om te beginnen met een dilemma dat door mijn hoofd spookt:
Is het dan nu de tijd om het haar te kortwieken en mijn hakken aan de wilgen te hangen..?
Is het niet gewoon tijd om die vrouw te zijn en blijven waar hij verliefd op geworden is???
Ik begrijp de 'urge' niet zo om alles anders te zien nadat je getrouwd bent. of het leven daarmee ophoudt ofzo. Voel jij je echt anders dan voor je huwelijk?
Hoe vind jij dat ik me voortaan moet gedragen?[quote]
hetzelfde als voor die tijd.
quote:Heb jij, evt als ervaringsdeskundige, gouden tips voor me?Nog nietquote:En om te beginnen met een dilemma dat door mijn hoofd spookt:
Is het dan nu de tijd om het haar te kortwieken en mijn hakken aan de wilgen te hangen..?
Is het niet gewoon tijd om die vrouw te zijn en blijven waar hij verliefd op geworden is???
Ik begrijp de 'urge' niet zo om alles anders te zien nadat je getrouwd bent. of het leven daarmee ophoudt ofzo. Voel jij je echt anders dan voor je huwelijk?
donderdag 23 september 2010 om 12:25
Praat op verjaardagen alleen nog over hypotheken en de tuin.
Zeg altijd "wij", het woord "ik" komt niet meer voor in je vocabulaire.
Misschien zou je aan je man kunnen vragen om je voortaan moeder te noemen?
Het gaat goed als je vraag aan je man:"Vader, heb je trek in koffie?" Dat zijn antwoord dan is:"Is het al 8 uur dan?".
Zeg altijd "wij", het woord "ik" komt niet meer voor in je vocabulaire.
Misschien zou je aan je man kunnen vragen om je voortaan moeder te noemen?
Het gaat goed als je vraag aan je man:"Vader, heb je trek in koffie?" Dat zijn antwoord dan is:"Is het al 8 uur dan?".
donderdag 23 september 2010 om 12:39
Ik denk dat je je moet gedragen zoals een goede vrouw dat hoort te doen. Keurig de pantoffels van je man klaar zetten als hij thuis komt van zijn werk. Krantje erbij natuurlijk. 's Avonds een lekker kopje koffie voor hem zetten.
's Morgens lekker z'n boterhammetjes smeren met z'n lievelingsbeleg.
En veder, tsja, je haar zou ik inderdaad kort doen. Met een kleurtje erin. Verder heen hakken. En misschien een leuke schort voor als je thuis bent. Zo een met bloemetjes.
's Morgens lekker z'n boterhammetjes smeren met z'n lievelingsbeleg.
En veder, tsja, je haar zou ik inderdaad kort doen. Met een kleurtje erin. Verder heen hakken. En misschien een leuke schort voor als je thuis bent. Zo een met bloemetjes.
donderdag 23 september 2010 om 13:26
Weer confuus.
BAM zegt, haar in krullers. Voor de ochtend.
Op straat hoorde ik, haar in de krullers onder werktijd. Voor de namiddag. En dan vlak voor hij zijn jas thuis komt afgooien, de krullers eruit.
Anderen beweren haar kort op het hoofd en lang op het been.
Nu begrijp ik het pas dat mensen dreigend zeiden: Het is zó een cultuuromslag, als ik het had over trouwen met mijn Turkse meneer. 'Je weet niet wat je te wachten staat en hoe hij om zal slaan'.
Toen ons beider jawoord
(voor hem dan evet=Turks=ja, want hij is in het Turks getrouwd..Mmm.. ik weet dus eigeniljk helemaal niet waar hij 'evet' op heeft gezegd...)
uit was gesproken, stond hij op mijn teen.
Wie het eerst op de anderm/v's teen staat wordt de baas in het huwelijk.
Dus ja. Daar heb ik me gewoonweg aan te houden.
Dit als uitleg aan de mensen die zeggen dat ik mezelf maar moet blijven.
Het zit er gewoonweg niet meer in. Dat bazig zijn.
Ik zal al mijn assertiviteit in de voorbereidingen en punctualiteit van alle maaltijden per dag moeten stoppen.
Maar hoe doen jullie dat toch?
Gezien ik tijdens onze verkering- en samenwoonperiodes nog nooit ene maal in de keuken ben geweest.
Oh wacht. 2 keer. Een keer om de borden te pakken voor de afhaalpatat. En een keer voor een cupasoup waar ik midden in de nacht trek in had en hij niet in NL vertroefde.
Dus, hoe doe jullie dat?
BAM zegt, haar in krullers. Voor de ochtend.
Op straat hoorde ik, haar in de krullers onder werktijd. Voor de namiddag. En dan vlak voor hij zijn jas thuis komt afgooien, de krullers eruit.
Anderen beweren haar kort op het hoofd en lang op het been.
Nu begrijp ik het pas dat mensen dreigend zeiden: Het is zó een cultuuromslag, als ik het had over trouwen met mijn Turkse meneer. 'Je weet niet wat je te wachten staat en hoe hij om zal slaan'.
Toen ons beider jawoord
(voor hem dan evet=Turks=ja, want hij is in het Turks getrouwd..Mmm.. ik weet dus eigeniljk helemaal niet waar hij 'evet' op heeft gezegd...)
uit was gesproken, stond hij op mijn teen.
Wie het eerst op de anderm/v's teen staat wordt de baas in het huwelijk.
Dus ja. Daar heb ik me gewoonweg aan te houden.
Dit als uitleg aan de mensen die zeggen dat ik mezelf maar moet blijven.
Het zit er gewoonweg niet meer in. Dat bazig zijn.
Ik zal al mijn assertiviteit in de voorbereidingen en punctualiteit van alle maaltijden per dag moeten stoppen.
Maar hoe doen jullie dat toch?
Gezien ik tijdens onze verkering- en samenwoonperiodes nog nooit ene maal in de keuken ben geweest.
Oh wacht. 2 keer. Een keer om de borden te pakken voor de afhaalpatat. En een keer voor een cupasoup waar ik midden in de nacht trek in had en hij niet in NL vertroefde.
Dus, hoe doe jullie dat?
donderdag 23 september 2010 om 13:30
Julus, dat jij nog niet getrouwd bent!
We hebben inderdaad dezelfde regenjassen gekocht. Bij C&A.
Bambi, ik snap het niet, het getal 4. Heeft ieder huwelijk 4 kanten?
OlgaL, hij noemt me inderdaad af en toe mammie. Maar dan is het niet de bedoeling dat ik pappie terug zeg. Wel dat ik mijn bh uit doe.
En dank voor alle felicitaties!
En jij ook gefeliciteerd he Frut. Dit sober ende doelmatige topic heeft best veel nut he?
We hebben inderdaad dezelfde regenjassen gekocht. Bij C&A.
Bambi, ik snap het niet, het getal 4. Heeft ieder huwelijk 4 kanten?
OlgaL, hij noemt me inderdaad af en toe mammie. Maar dan is het niet de bedoeling dat ik pappie terug zeg. Wel dat ik mijn bh uit doe.
En dank voor alle felicitaties!
En jij ook gefeliciteerd he Frut. Dit sober ende doelmatige topic heeft best veel nut he?
donderdag 23 september 2010 om 13:34
donderdag 23 september 2010 om 13:45
gefeliciteerd!
Lijkt me zo gek eigenlijk, dan leef je zo lang naar de grote dag toe, en daarna verandert er eigenlijk niets..
Tenminste ik neem aan dat je al samenwoonde met je man.. En nu draag je zijn ring en misschien zijn achternaam, maar verder ga je toch gewoon verder met je leventje..
Heb er al vaker over nagedacht, als je gaat samenwonen of samen een kindje krijgt dan verandert je leven heel veel in één klap, terwijl trouwen vaak wordt gezien als een grotere stap dan samenwonen..
Maar goed, nee: vooral niet je haar afknippen en je hakken weggooien (al weet ik zeker dat je het niet letterlijk bedoelt) maar gewoon genieten van de herinnering aan de mooie dag en van het feit dat je nu zijn vrouw bent ipv zijn vriendin..
Lijkt me zo gek eigenlijk, dan leef je zo lang naar de grote dag toe, en daarna verandert er eigenlijk niets..
Tenminste ik neem aan dat je al samenwoonde met je man.. En nu draag je zijn ring en misschien zijn achternaam, maar verder ga je toch gewoon verder met je leventje..
Heb er al vaker over nagedacht, als je gaat samenwonen of samen een kindje krijgt dan verandert je leven heel veel in één klap, terwijl trouwen vaak wordt gezien als een grotere stap dan samenwonen..
Maar goed, nee: vooral niet je haar afknippen en je hakken weggooien (al weet ik zeker dat je het niet letterlijk bedoelt) maar gewoon genieten van de herinnering aan de mooie dag en van het feit dat je nu zijn vrouw bent ipv zijn vriendin..
donderdag 23 september 2010 om 13:48
quote:kjong schreef op 23 september 2010 @ 13:26:
Dus ja. Daar heb ik me gewoonweg aan te houden.
Dit als uitleg aan de mensen die zeggen dat ik mezelf maar moet blijven.
Het zit er gewoonweg niet meer in. Dat bazig zijn.
Ik had nog even dit stukje niet gelezen toen ik mijn reatie plaatste..
Maareh: meen je dit echt?
Dus ja. Daar heb ik me gewoonweg aan te houden.
Dit als uitleg aan de mensen die zeggen dat ik mezelf maar moet blijven.
Het zit er gewoonweg niet meer in. Dat bazig zijn.
Ik had nog even dit stukje niet gelezen toen ik mijn reatie plaatste..
Maareh: meen je dit echt?
donderdag 23 september 2010 om 13:59
Ik ben bloedserieus!
Och hemel noodles, had ik een ring en een andere achternaam gemoeten?
Die ring kan ik hem nog wel even op de kop laten tikken door zijn secretaresse (zij zag er zo beeeeldig uit op ons huwelijk. Heel kort rokje met prachtige benen. Fel rode lippenstift. Ze durft wel hoor. Ik snapte alleen niet zo goed waarom de lieve schat zelfs harder moest huilen dan mijn moeder, de moeder van de bruid).
Maar hoe kom ik in hemelsnaam aan een andere achternaam? Waar regelt hij dat?
Of staat dat in de huwelijksvoorwaarden? Dat heb ik nl niet gelezen toen ik tekende.
Och hemel noodles, had ik een ring en een andere achternaam gemoeten?
Die ring kan ik hem nog wel even op de kop laten tikken door zijn secretaresse (zij zag er zo beeeeldig uit op ons huwelijk. Heel kort rokje met prachtige benen. Fel rode lippenstift. Ze durft wel hoor. Ik snapte alleen niet zo goed waarom de lieve schat zelfs harder moest huilen dan mijn moeder, de moeder van de bruid).
Maar hoe kom ik in hemelsnaam aan een andere achternaam? Waar regelt hij dat?
Of staat dat in de huwelijksvoorwaarden? Dat heb ik nl niet gelezen toen ik tekende.
