Verschil man en vrouw?

Ik heb een goede relatie met een leuke man om wie ik ontzettend veel geef. We vullen elkaar op de juiste manier aan en hebben altijd veel plezier aan ons samenzijn. Toch lopen we steeds weer tegen hetzelfde punt aan: het communiceren van affectie. Voor mijn vriend is alles een theorie: het feit dat hij een relatie met mij heeft, toont volgens hem automatisch ook aan dat hij me dus leuk (genoeg) vindt. Hij ziet vanuit zichzelf niet het nut dit dan ook te blijven melden. Maar ik, als vrouw, blijf de behoefte aan bevestiging houden. Hoe kunnen wij dit samen oplossen? (ps: qua andere vormen van affectie is er trouwens niet veel mis: hij is altijd lekker knuffelig, in bed is alles prima en hij loopt bijvoorbeeld ook graag hand in hand. Het gaat echt om de verbale vorm van waardering.)



Voor mij is het vanzelfsprekend om alles wat ik vind en alles wat me aan hem opvalt te melden. Zo zeg ik bijvoorbeeld: “Wat zit je haar leuk!”, “Wat heb je toch mooie blauwe ogen!” en “ik heb je gemist!”. Hij vindt dat altijd leuk, maar kent die behoefte andersom niet. Hij noemt vanuit zichzelf vaak alleen de dingen die ‘anders zijn dan anders’: “Er zit iets tussen je tanden.”, “Er zit een gaatje in je T-shirt”. Als ik er goed uitzie, dan is alles in orde dus dan is er geen reden om dat te melden, zo lijkt het. Dus hebben zijn constateringen meestal een negatieve ondertoon. Tuurlijk, ik ben blij dat hij me wijst op dat dingetje tussen mijn tanden zodat ik het kan weghalen, maar door alleen maar dit soort dingen te horen, voel ik me inmiddels een onhandige, onaantrekkelijke kluns. Ik zeg steeds: “voor elk minpuntje dat je noemt, zijn er tien complimentjes nodig om me weer goed te laten voelen.” Maar die complimentjes over mijn innerlijk en mijn uiterlijk, tja, die blijven gemiddeld erg achter.



Volgens mijn vriend is dit niet alleen zíjn probleem: dat ik af en toe bevestiging nodig heb, zegt iets over mijn eigen onzekerheid. Als ik me niet knap of interessant voel, zal ik daar zelf aan moeten werken, vindt hij. Ik ben ook meestal wel tevreden over mezelf, maar een vrouw wordt nu eenmaal graag aanbeden door haar vriend!

Hij probeert het soms wel, als ik het zoveelste gesprek over dit onderwerp voer, maar het staat hem gewoon een beetje tegen om het als opdracht te moeten doen. Zonder spontaniteit is het niet gemeend, vindt hij. Maar dat maakt mij niet uit: al zet hij elke twee weken een herinnering in zijn telefoon om iets liefs tegen me te zeggen! Dan ziet hij vanzelf hoe ik daarvan opleef en dan zal dat tonen van affectie vanzelf gemakkelijker voor hem zijn.



Ik heb hem ook wel eens gevraagd of hij anders niet in een brief kan zetten waarom hij me speciaal vindt. Ik weet vaak niet waarom hij eigenlijk met mij samen is: oké, we kunnen het goed vinden en samen lachen, maar wat maakt mij voor hem specialer dan andere vrouwen waar hij het goed mee kan vinden/mee kan lachen? Ik heb geen idee. Maar ik wacht nog steeds op die opsomming. “Ik ben nu eenmaal geen schrijver zoals jij”, zegt hij dan. Ik kan er gewoon niet met mijn hoofd bij dat hij dat niet voor me overheeft, ‘ook al ben je geen schrijver’. Alleen al het feit dat hij het zou proberen, zou mij aantonen dat ik belangrijk voor hem ben.



Het is vanwege deze issue zelfs bijna uit geweest. Op een gegeven moment was het zo sterk dat het voor mij voelde dat ik meer van hem hield dan hij van mij. Ik ben altijd voor een evenwichtige relatie dus ik besloot ermee te stoppen. Toen ik dit tegen hem zei, raakte hij van slag en moest hij erg huilen. Het verbaasde me nogal, ik had niet gedacht dat het hem zo zou raken. Dus blijkbaar bén ik wel belangrijk voor hem. Hij laat het alleen niet altijd merken… Soms vraag ik wel: “Vind je me nog wel leuk?”. Dan is het antwoord altijd ‘ja’, maar wil het zover komen dat ik dit vraag, dan is de wanhoop me nabij en het effect van het antwoord is natuurlijk tien maal kleiner dan wanneer hij het uit zichzelf zou zeggen.



Soms kan ik er ook wel om lachen. Eén keer zei ik: “Ik voel me dik vandaag.” Een vrouw zou medelevend zijn en proberen je op te vrolijken door te zeggen: “Dat ben je niet! Het viel me juist op dat je zulke mooie benen hebt!”. Een man is probleemoplossend ingesteld, dus mijn vriend zegt: “Dan gaan we morgen toch samen hardlopen?”. Niet echt een antwoord waar je op zit te wachten, hoe goed bedoeld ook. Volgens hem komt het doordat hij erg beta (technisch) is. Maar ik ken genoeg beta-mannen die wel galant zijn. Laatst zei hij opeens ‘ik hou van je’. Daar fleur ik enorm van op, maar ik mag daar vervolgens twee maanden op teren tot aan het volgende teken van affectie.



Inmiddels heb ik het er niet meer over met mijn vriend. Er voortdurend over klagen zal zeker niet zorgen dat hij me meer adoreert. Bovendien heb ik het nu al zo vaak aangekaart dat hij bij zo’n gesprek alleen maar luistert en daarna zwijgt. De laatste keer vroeg ik na mijn uitleg: “Heb je nog een reactie? Wat vind je van wat ik zeg?”. Hij antwoordde: “Ik heb het gevoel dat ik elke reactie al een keer gegeven heb, ik wil niet in herhaling vallen.” Dan kan ik wel schreeuwen: “Verander dan iets aan het probleem als het blijkbaar nog steeds speelt!!!”. Ik weet niet meer wat ik moet doen, behalve zo leuk mogelijk zijn en er niet meer om zeuren. Maar als ik iets liefs voor hem doe of een uur bezig ben om me mooi te maken in die prachtige jurk (of nog beter: als verrassing naakt door het huis loop) en het valt hem niet eens op, breekt mijn hart elke keer opnieuw.



Wat vinden jullie?