Verschil man en vrouw?

Alsjeblieft zeg...



Hij is knuffelig, loopt hand in hand, alles goed in bed bla bla

Wat wil je nog meer?



Mijn ex heeft me zowat in elkaar gemept.

Dat is pas een relatie-probleem.

En daarna heeft ie me een brief geschreven. Dat dan weer wel.

quote:AnkeD82 schreef op 23 september 2010 @ 15:29:

@ik was gewoon benieuwd of ik me nou aanstelde of dat ik er terecht mee zit.



Mijn mening? Ja, je stelt je aan!



En als je niet uitkijkt jaag je hem nog weg ook met dat onzekere gedoe van je...

quote:AnkeD82 schreef op 23 september 2010 @ 14:30:

Ik heb een goede relatie met een leuke man om wie ik ontzettend veel geef. We vullen elkaar op de juiste manier aan en hebben altijd veel plezier aan ons samenzijn. Toch lopen we steeds weer tegen hetzelfde punt aan: het communiceren van affectie. Voor mijn vriend is alles een theorie: het feit dat hij een relatie met mij heeft, toont volgens hem automatisch ook aan dat hij me dus leuk (genoeg) vindt. Hij ziet vanuit zichzelf niet het nut dit dan ook te blijven melden. Maar ik, als vrouw, blijf de behoefte aan bevestiging houden. Hoe kunnen wij dit samen oplossen? (ps: qua andere vormen van affectie is er trouwens niet veel mis: hij is altijd lekker knuffelig, in bed is alles prima en hij loopt bijvoorbeeld ook graag hand in hand. Het gaat echt om de verbale vorm van waardering.)



Wat heeft dit met man of vrouw zijn te maken? Waarom moet alles benoemd worden. Sinds wanneer tellen woorden zwaarder dan gedrag? Zolang het overeenkomt (en dat kan ook betekenen dat het elkaar niet tegenspreekt) is het toch goed?



Voor mij is het vanzelfsprekend om alles wat ik vind en alles wat me aan hem opvalt te melden. Zo zeg ik bijvoorbeeld: “Wat zit je haar leuk!”, “Wat heb je toch mooie blauwe ogen!” en “ik heb je gemist!”. Hij vindt dat altijd leuk, maar kent die behoefte andersom niet. Hij noemt vanuit zichzelf vaak alleen de dingen die ‘anders zijn dan anders’: “Er zit iets tussen je tanden.”, “Er zit een gaatje in je T-shirt”. Als ik er goed uitzie, dan is alles in orde dus dan is er geen reden om dat te melden, zo lijkt het. Dus hebben zijn constateringen meestal een negatieve ondertoon. Tuurlijk, ik ben blij dat hij me wijst op dat dingetje tussen mijn tanden zodat ik het kan weghalen, maar door alleen maar dit soort dingen te horen, voel ik me inmiddels een onhandige, onaantrekkelijke kluns. Ik zeg steeds: “voor elk minpuntje dat je noemt, zijn er tien complimentjes nodig om me weer goed te laten voelen.” Maar die complimentjes over mijn innerlijk en mijn uiterlijk, tja, die blijven gemiddeld erg achter.



Jullie zijn hier anders in. Jij bent complimenteus en hij kan daarvan genieten. Hij is dat niet, en jij baalt daarvan. Jij wilt dat hij doet zoals jij doet, dat hij met dit soort dingen omgaat zoals jij met hem omgaat. Dat hij zegt wat jij zou zeggen. Vermoeiend hoor. Misschien kun je een handleiding schrijven, zodat ie ook weet wat ie moet doen, en dan nog is ie stoer als hij gewoon zichzelf blijft en dat vertikt



Bij echte liefde luister je naar elkaars taal, niet naar je eigen taal. En voila, probleem opgelost.



Volgens mijn vriend is dit niet alleen zíjn probleem: dat ik af en toe bevestiging nodig heb, zegt iets over mijn eigen onzekerheid. Als ik me niet knap of interessant voel, zal ik daar zelf aan moeten werken, vindt hij. Je hebt een slimmerT te pakken.



Ik ben ook meestal wel tevreden over mezelf, maar een vrouw wordt nu eenmaal graag aanbeden door haar vriend! ?? En moet altijd de afwas doen, zijn natje en droogje op tijd klaar hebben, minimaal twee keer per week met de benen wijd en luisteren naar het hoofd van het gezin. M.a.w. Ik vind je erg generaliserend en ben zelfs haast beledigd. Als mijn vriend me gaat aanbidden stuur ik hem direct naar een psych want dan gaat er iets niet goed.



Hij probeert het soms wel, als ik het zoveelste gesprek over dit onderwerp voer, maar het staat hem gewoon een beetje tegen om het als opdracht te moeten doen. Zonder spontaniteit is het niet gemeend, vindt hij. Maar dat maakt mij niet uit: al zet hij elke twee weken een herinnering in zijn telefoon om iets liefs tegen me te zeggen! Dan ziet hij vanzelf hoe ik daarvan opleef en dan zal dat tonen van affectie vanzelf gemakkelijker voor hem zijn.



Misschien moet je een poppetje of een hondje kopen, die kun je helemaal africhten naar je eigen smaak, en als dat niet lukt breng je die terug naar de winkel/het asiel. Je hebt een persoon naast je. Een mens, weet je wel.. zo'n ding met een eigen karakter. Geen kloon.



Ik heb hem ook wel eens gevraagd of hij anders niet in een brief kan zetten waarom hij me speciaal vindt. Ik weet vaak niet waarom hij eigenlijk met mij samen is: oké, we kunnen het goed vinden en samen lachen, maar wat maakt mij voor hem specialer dan andere vrouwen waar hij het goed mee kan vinden/mee kan lachen? Ik heb geen idee. Maar ik wacht nog steeds op die opsomming. “Ik ben nu eenmaal geen schrijver zoals jij”, zegt hij dan. Ik kan er gewoon niet met mijn hoofd bij dat hij dat niet voor me overheeft, ‘ook al ben je geen schrijver’. Alleen al het feit dat hij het zou proberen, zou mij aantonen dat ik belangrijk voor hem ben.



Wtf, dus het maakt geen reet uit wat hij in zijn eigen taal tegen je zegt, wat hij voor je doet. Je gelooft hem niet en negeert het zelfs want het staat niet op een briefje?



Het is vanwege deze issue zelfs bijna uit geweest. Op een gegeven moment was het zo sterk dat het voor mij voelde dat ik meer van hem hield dan hij van mij. Ik ben altijd voor een evenwichtige relatie dus ik besloot ermee te stoppen. Toen ik dit tegen hem zei, raakte hij van slag en moest hij erg huilen. Het verbaasde me nogal, ik had niet gedacht dat het hem zo zou raken. Dus blijkbaar bén ik wel belangrijk voor hem. Hij laat het alleen niet altijd merken… Soms vraag ik wel: “Vind je me nog wel leuk?”. Dan is het antwoord altijd ‘ja’, maar wil het zover komen dat ik dit vraag, dan is de wanhoop me nabij en het effect van het antwoord is natuurlijk tien maal kleiner dan wanneer hij het uit zichzelf zou zeggen.



Wat ben jij manipulatief en berekenend zeg. Bah. Dreigen om de relatie te stoppen, niet omdat je denkt dat jij meer van hem houdt dan hij van jou, maar omdat hij het niet op jou manier doet.



Soms kan ik er ook wel om lachen. Eén keer zei ik: “Ik voel me dik vandaag.” Een vrouw zou medelevend zijn en proberen je op te vrolijken door te zeggen: “Dat ben je niet! Het viel me juist op dat je zulke mooie benen hebt!”.

Not me, ik zou als jij dik bent zeggen; Ja inderdaad, en als het je dwars zit moet je er wat aan doen ipv te lopen zeuren. Waarom in godsnaam waarom zou ik over je benen praten als jij het over je vet hebt? Een man is probleemoplossend ingesteld, dus mijn vriend zegt: “Dan gaan we morgen toch samen hardlopen?”. Niet echt een antwoord waar je op zit te wachten, hoe goed bedoeld ook. Volgens hem komt het doordat hij erg beta (technisch) is. Maar ik ken genoeg beta-mannen die wel galant zijn. Laatst zei hij opeens ‘ik hou van je’. Daar fleur ik enorm van op, maar ik mag daar vervolgens twee maanden op teren tot aan het volgende teken van affectie.



Jij bent vermoeiend. En stop alsjeblieft met dan man versus vrouw gelul. Er zijn meer variaties dan de uitgestippelde reacties die eigenlijk voornamelijk in jouw eigen hoofd bestaan.



Inmiddels heb ik het er niet meer over met mijn vriend. Er voortdurend over klagen zal zeker niet zorgen dat hij me meer adoreert. Verstandig, want constant klagen is een grote afknapper en bovenal een reden om dat gedrag minder te belonen. Aangezien hij jou in jouw ogen beloont door te zeggen dat ie van je houdt heb je hier misschien meteen je oplossing mee.



Bovendien heb ik het nu al zo vaak aangekaart dat hij bij zo’n gesprek alleen maar luistert en daarna zwijgt. De laatste keer vroeg ik na mijn uitleg: “Heb je nog een reactie? Wat vind je van wat ik zeg?”. Hij antwoordde: “Ik heb het gevoel dat ik elke reactie al een keer gegeven heb, ik wil niet in herhaling vallen.” Dan kan ik wel schreeuwen: “Verander dan iets aan het probleem als het blijkbaar nog steeds speelt!!!” Hé, het is jouw probleem, niet het zijne. Verander het lekker zelf! .

Ik weet niet meer wat ik moet doen, behalve zo leuk mogelijk zijn en er niet meer om zeuren. Maar als ik iets liefs voor hem doe of een uur bezig ben om me mooi te maken in die prachtige jurk (of nog beter: als verrassing naakt door het huis loop) en het valt hem niet eens op, breekt mijn hart elke keer opnieuw.



Wat vinden jullie?



Dat je ontzettend generaliserend bezig bent, geen verstand hebt van relaties of verschillen in karakters en dat je zeurt.



Of mag ik dat niet zeggen?

Stel nou hij schrijft die schitterende brief met hierin een ode aan jou. Krijgt hij toch weer het verwijt 'dat het niet spontaan kan'. (neem ik aan)



Ik zou het erg vermoeiend vinden als m'n vrouw met de hele tijd om bevestiging zou vragen:



'nee, je bent niet dik, die jeans kun je best nog aan'

'je bent de mooiste van de hele wereld'

(yeah right, en ik ben Brad Pitt!).

'nee schat, ik kijk nooit porno, dus je hoeft je niet onzeker te voelen'.

'zelfs als ik ruk, denk ik aan jou'



Kom op zeg, geef jezelf een schop onder de kont.



Doet hij voor de rest dan niks voor je (bv stofzuigen, koken oid)?

Dat is dan weer een manier van hem om jouw leven makkelijker / aangenamer te maken.



Maar goed...dat is slechts mijn mening.....

quote:AnkeD82 schreef op 23 september 2010 @ 14:45:

aan allen: ik wil hem ook niet veranderen, dat hoeft hij toch ook niet als hij me eenmalig een brief schrijft? Is hij er vanaf. Ik pak die brief er wel bij als ik weer eens wil weten waarom hij bij me is



Geloof je het zelf? Na een jaar is die brief verouderd, en wil je een nieuwe, wat zeg ik? Dan wil je een boek!



Hoe oud zijn jullie? Hoe lang zijn jullie samen?

quote:AnkeD82 schreef op 23 september 2010 @ 15:40:

@Madhe,



Okee, ik waardeer je oprechtheid, thanks.

Maar dit:



Dat je ontzettend generaliserend bezig bent, geen verstand hebt van relaties of verschillen in karakters en dat je zeurt.



Baseer jij op nét iets te weinig feiten.Dan had jij meer feiten in je post moeten zetten.

quote:swirly schreef op 23 september 2010 @ 15:26:

En daarna heeft ie me een brief geschreven. Dat dan weer wel.







Het is natuurlijk helemaal niet grappig, maar zoals jij dat hier nu zo droog neerzet absoluut wel!

quote:AnkeD82 schreef op 23 september 2010 @ 15:45:

@Madhe: ik bedoel alleen maar dat ik het hier graag gezellig wil houden. Maar ik kan best tegen de vette schop die je me onder mijn reet geeft.

ik ben 32 en we zijn vier jaar samen.

Jij?



Ik heb het hier altijd gezellig en ben heel tevreden over en blij met mijn relatie. Al doet ie eigenlijk nooit wat ik wil/ verwacht en al krijg ik nooit briefjes en aanbidt hij me niet. Maar mijn vriend is dan ook slim genoeg om het uit te maken als hij niet meer met me verder wil.



Dat je met je post bedoelde dat je het graag gezellig wilde houden kon ik er niet uithalen. Verder kan ik ook heel goed tegen een vette schop onder mijn reet als ik die nodig heb.

quote:AnkeD82 schreef op 23 september 2010 @ 15:29:

@Swirly,

Sorry, ik bedoelde het ook niet als levensprobleem, ik was gewoon benieuwd of ik me nou aanstelde of dat ik er terecht mee zit.

Hopelijk zit je nu in een betere situatie!Ja, ik vind dat je je aanstelt. En niet iedere vrouw heeft daar behoefte aan, jij hebt daar behoefte aan. Je zegt zelf iemand ontmoet te hebben met wie je oud wilt worden, nou, accepteer hem dan zoals hij is en doe niet zo moeilijk, ik vind je vermoeiend overkomen.

Niet zo ongezellig doen, Marahbloem.

quote:Burns schreef op 23 september 2010 @ 15:34:

Stel nou hij schrijft die schitterende brief met hierin een ode aan jou. Krijgt hij toch weer het verwijt 'dat het niet spontaan kan'. (neem ik aan)



Ik zou het erg vermoeiend vinden als m'n vrouw met de hele tijd om bevestiging zou vragen:



'nee, je bent niet dik, die jeans kun je best nog aan'

'je bent de mooiste van de hele wereld'

(yeah right, en ik ben Brad Pitt!).

'nee schat, ik kijk nooit porno, dus je hoeft je niet onzeker te voelen'.

'zelfs als ik ruk, denk ik aan jou'



Kom op zeg, geef jezelf een schop onder de kont.



Doet hij voor de rest dan niks voor je (bv stofzuigen, koken oid)?

Dat is dan weer een manier van hem om jouw leven makkelijker / aangenamer te maken.



Maar goed...dat is slechts mijn mening.....Ik ben een vrouw en zou mezelf al vermoeiend vinden als ik dit zou vragen. Voor de rest vind ik dat je gelijk hebt. En wat iemand anders hier ook schreef: neem aan dat je vriend mans genoeg is om de relatie te beeindigen als hij niets meer om je geeft.

Het gaat toch ook om het doen en ervaren, iedereen kan van alles zeggen daar heb je niks aan. Vergeten om een compliment te geven is er gewoon op vertrouwen dat ze overbodig zijn.



Meen je het dat jij er iets aan hebt als hij je opdracht tot complimenten geven als zodanig uitvoert? Wat is daar anders aan dan wanneer je het jezelf verteld voor de spiegel, behalve dat het aantoont dat jij je vriend iets tegen zn zin kan laten doen? Jij gaat er bij voorbaat van uit dat het voor hem ook positief uitpakt. Hij is niet jou.



Waarom zou jij het erg vinden dat jij meer van hem zou houden dan omgekeerd? Als het voor hem voldoende is om bij je te blijven en een goede relatie met je te onderhouden is dat toch altijd genoeg? Als jij meer houdt van hem zou je toch dan de gelukkigste van de twee zijn want jij hebt dan meer dan hem degene die je wilt hebben.

Zoals ik het lees maakte je het ook niet uit uit liefde maar meer om zijn reactie er op te peilen, zou hij het echt waarderen dat je zo met hem en zn gevoelens speelt?



Welke reden heeft hij om toe te geven? Door steeds zijn bevestiging te vragen maak je hem en zijn goedkeuring wel middelpunt van jullie relatie, dat zou dan overgaan.

quote:Madhe schreef op 23 september 2010 @ 15:59:

Niet zo ongezellig doen, Marahbloem. Mmm, kreeg er net zin in

quote:Madhe schreef op 23 september 2010 @ 15:59:

Niet zo ongezellig doen, Marahbloem. Mmm, kreeg er net zin in

Tja, volgens mij heb je alles al geprobeerd en dus moet je je er maar bij neerleggen.

Ik snap je helemaal. Ik ben ook zo. Ik zou er ook niet mee kunnen dealen als ik zo weinig woordelijke bevestiging krijg. Ja ik heb mijn onzekere kant. En ja, daar ben ik al heel lang mee aan de slag met therapie. Is dat nou zo vreselijk? Onzeker zijn en dan om bevestiging te vragen? Ik zal hier vast verder nog in groeien, maar het zal er niet helemaal uit gaan. Daarvoor zit het te diep.

Iedereen heeft andere behoeftes in een relatie. Ik heb behoefte aan woordelijke bevestiging. Door middel van een complimentje over mijn uiterlijk, maar ook door het uiten van waardering voor mij als persoon in de relatie, zoals, ik vind het altijd zo fijn dat je zo goed kan luisteren, je bent altijd zo lief voor me, ik kan zo om je lachen, je bent zo bijzonder, ik hou zo ontzettend veel van je...

En ik vind... dat als jij een behoefte hebt waar een ander aan zou kunnen voldoen, dat die ander daar dan ook rekening mee moet houden en dit moet doen.

Ik ken iemand die schrijft in zijn agenda wanneer zijn vrouw naar de kapper gaat, zodat hij 's avonds een complimentje geeft. Prima oplossing!



Heb je wel eens tegen hem gezegd dat dit een hele belangrijke behoefte van jou is. Dat hij dit niet hoeft te begrijpen, maar het alleen maar hoef te doen? Heb je gevraagd waarom het voor hem zo lastig is om dit te doen? Heb je gevraagd of hij het uberhaupt wel voor je wíl doen, of dat hij het onzin vind en het daarom ook gewoon niet doet.



Als hij het echt niet kan en niet wil en er niet aan wil werken, ligt de keus bij jou. Kun jij hiermee leven. En dan ook echt mee leven. Kun jij het aan om geen woordelijke bevestiging te krijgen. Of zul je dan uiteindelijk doodongelukkig worden?

Als je ermee kan leven, accepteer het dan en begin er nooit meer over. Als je er niet mee kan leven, verbreek dan de relatie.

quote:Primabella schreef op 23 september 2010 @ 16:29:

Tja, volgens mij heb je alles al geprobeerd en dus moet je je er maar bij neerleggen.Neerleggen bij het feit dat je een geweldige vent hebt die van je houdt en je waardeert en je gebedel om complimentjes en je prinsessegedrag accepteert.... Lastig lijkt me

Je vraagt hem om méér dan zijn respect en zijn genegenheid. Je vraagt hem om jouw ego op te poetsen en wel op jouw manier. Er zijn beslist mannen die daar heel goed in zijn, maar dat zijn niet altijd de betrouwbaarste types. Ze zullen hun poets-kwaliteiten namelijk meestal niet tot jou beperken. Bovendien kan het ook door mannen overdreven worden. Dat hij je zodanig veel complimenteert dat je denkt 'wat moet je van me'. Is ook echt niet leuk. Het zou fijn zijn voor je als je vriend en jij elkaar halverwege tegemoet konden komen: jij iets minder afhankelijk van zijn bewondering en hij iets minder vastgeroest in zijn zwijgzaamheid. Ik geef je echter weinig kans. Deze man is gewoon zo. Hij lijkt me zo op het eerste gelees echter wel betrouwbaar.

quote:Frankie33 schreef op 23 september 2010 @ 16:56:

Het zou fijn zijn voor je als je vriend en jij elkaar halverwege tegemoet konden komen: jij iets minder afhankelijk van zijn bewondering en hij iets minder vastgeroest in zijn zwijgzaamheid. .Mee eens...

quote:AnkeD82 schreef op 23 september 2010 @ 14:30:

Volgens mijn vriend is dit niet alleen zíjn probleem: dat ik af en toe bevestiging nodig heb, zegt iets over mijn eigen onzekerheid.Niet mee eens dat het jouw onzekerheid is. Het is jouw liefdestaal!

Ooit gehoord van het boek "De vijf talen van de liefde?" De liefdestaal waar jij van opbloeit is duidelijk "Lieve woorden". Zo zijn er vijf algemene talen van de liefde. Ieder mens heeft zijn eigen voorkeur voor een liefdestaal. Sommigen bloeien bijvoorbeeld hoofdzakelijk op van de liefdestaal "Samen dingen doen" of van "Lichamelijk aanraking".

Als stel/echtpaar is het handig om te ontdekken wat de liefdestaal van je partner is. Want als jij de liefdestaal van je partner leert spreken en hij de jouwe, dan bloeien jullie daar allebei van op. In dit geval zou jouw vriend moeten leren om complimentjes aan jou te geven, waardoor jij opbloeit. (En wie weet wat voor taal jouw vriend spreekt waarin jij je nog moet bekwamen! )

Hier is de link naar het betreffende boek, echt een aanrader!