Kinderen
alle pijlers
Borstvoedingsterrorist
dinsdag 28 september 2010 om 13:31
Mijn peuter (net 2 jaar) heeft er een zusje bijgekregen. Mijn man en ik vinden het leuk. Onze peuter vindt het minder leuk. Op sommige momenten - als ze mag helpen - is de oudste nog wel lief voor haar zusje. Maar op momenten dat ik klem zit en de oudste geen aandacht kan geven - met name op het moment dat ik borstvoeding geef - wordt de oudste een kleine terrorist. Ze richt haar woede dan vooral op haar zusje en begint haar hard te slaan. Ik kan niet meer doen dan de klappen af te weren (met 1 hand).
Uiteraard snap ik waar dit vandaan komt (aandacht opeens moeten delen etc), maar ik heb nog geen oplossing.
Heeft iemand tips om dit slaan (tijdens de borstvoeding met name) om te buigen in lief gedrag?
Uiteraard snap ik waar dit vandaan komt (aandacht opeens moeten delen etc), maar ik heb nog geen oplossing.
Heeft iemand tips om dit slaan (tijdens de borstvoeding met name) om te buigen in lief gedrag?
dinsdag 28 september 2010 om 14:02
quote:Omen schreef op 28 september 2010 @ 13:46:
[...]
Op die leeftijd? Ja, natuurlijk. Een peuter! Kom zeg, als ik daar al geen overwicht over zou hebben...
Echt, ik begrijp dat je een probleem hebt, maar ik kan je niet helpen omdat dat probleem bij mij niet eens zou zijn ontstaan. Dat staat los van het karakter van een kindje.
Ben je bang dat je kind jou verwijt dat er nog een kindje is gekomen? Ben je bang dat je haar verdriet doet? Waarom ben je het overwicht kwijt?Omen, ik snap je punt, en het is heel fijn voor jou dat je kind(eren?) altijd doet/doen wat jij zegt. Maar er zijn echt kinderen en situaties bij wie dat niet werkt. Je doet veel mensen (en hun kinderen) te kort door te impliceren dat onwenselijk gedrag veroorzaakt en/of in stand gehouden wordt door de reacties (of gebrek daaraan) van de ouders.
[...]
Op die leeftijd? Ja, natuurlijk. Een peuter! Kom zeg, als ik daar al geen overwicht over zou hebben...
Echt, ik begrijp dat je een probleem hebt, maar ik kan je niet helpen omdat dat probleem bij mij niet eens zou zijn ontstaan. Dat staat los van het karakter van een kindje.
Ben je bang dat je kind jou verwijt dat er nog een kindje is gekomen? Ben je bang dat je haar verdriet doet? Waarom ben je het overwicht kwijt?Omen, ik snap je punt, en het is heel fijn voor jou dat je kind(eren?) altijd doet/doen wat jij zegt. Maar er zijn echt kinderen en situaties bij wie dat niet werkt. Je doet veel mensen (en hun kinderen) te kort door te impliceren dat onwenselijk gedrag veroorzaakt en/of in stand gehouden wordt door de reacties (of gebrek daaraan) van de ouders.
dinsdag 28 september 2010 om 14:03
Ha, toevallig had ik het er hier als bijna- mama laatst over met m'n eigen moeder:
zij vertelde dat de borstvoeding altijd een gezellig, rustig moment was voor alle kinderen: ze las ons dan een boekje voor terwijl ze de borst gaf. Dus wij kregen alle aandacht, en de baby de borst. Klinkt heel ideaal, ik weet het... Scheelt natuurlijk wel dat wij nooit jaloers hebben gereageerd. Maar door er een samen-momentje van te maken, is het misschien minder jaloezie-makend?
zij vertelde dat de borstvoeding altijd een gezellig, rustig moment was voor alle kinderen: ze las ons dan een boekje voor terwijl ze de borst gaf. Dus wij kregen alle aandacht, en de baby de borst. Klinkt heel ideaal, ik weet het... Scheelt natuurlijk wel dat wij nooit jaloers hebben gereageerd. Maar door er een samen-momentje van te maken, is het misschien minder jaloezie-makend?
dinsdag 28 september 2010 om 14:03
En als je eens op een rustig moment uitlegt aan je peuter wat je van haar verwacht als jij bv geeft? Bijvoorbeeld: zometeen ga ik XXX eten geven en kan ik even niet met je spelen of je helpen. Ik kan wel een boekje aan je voorlezen (ik neem even aan dat dit tegelijkertijd mogelijk is), kies jij er vast een uit?
Als je van het slaan af wilt, bedenk voor jou welke consequentie je daaraan verbindt en doe dat dan altijd-en-overal-heel-consequent. Echt altijd en overal. (ik heb mijn kind weleens op een winkelmat voor 2 minuten schreeuwend neergezet, omdat het niet luisterde). Ik zou wel eisen dat je peuter nu al luistert, ook al zit het in de peuterpuberfase.
Succes.
Ohja, en praat er met je man over, zodat je er beide achter staat.
Als je van het slaan af wilt, bedenk voor jou welke consequentie je daaraan verbindt en doe dat dan altijd-en-overal-heel-consequent. Echt altijd en overal. (ik heb mijn kind weleens op een winkelmat voor 2 minuten schreeuwend neergezet, omdat het niet luisterde). Ik zou wel eisen dat je peuter nu al luistert, ook al zit het in de peuterpuberfase.
Succes.
Ohja, en praat er met je man over, zodat je er beide achter staat.
Je hoeft niet altijd te geloven wat je denkt.
dinsdag 28 september 2010 om 14:05
quote:Supersmollie schreef op 28 september 2010 @ 13:55:
Herkenbaar, Mini (toen bijna 2) heeft dat ook een tijdje gedaan nadat Dennis was geboren. Het was gewoon heel duidelijk jaloezie, ze had mij moeten missen omdat ik een tijdje in het ziekenhuis was rondom de bevalling en daarna lag ik in het kraambed. En toen ik dan weer beschikbaar was zat ik Dennis te voeden en was mijn aandacht alsnog niet voor haar. De jaloezie richtte zich overigens meestal op mij, niet op Dennis. Ze ging dan op de bank staan en aan mijn haar trekken, bijvoorbeeld.
Dennis is nu 5 maanden en het is helemaal over, ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ze het voor het laatst heeft gedaan. Wij hebben aangegeven dat ze dat niet meer moet doen omdat het mij pijn doet en verder probeer ik haar op die momenten ook aandacht te geven. Een boekje voor te lezen, of gewoon met haar te praten
Wij zijn nooit echt boos op haar geworden, want zij kan er ook niks aan doen dat wij maar bedenken dat er nog een kind moet komen die dan ook nog eens alle aandacht krijgt die voorheen allemaal voor haar was.Dit is in de regel ook meer mijn stijl (met name omdat ik begrijp hoe enorm ingrijpend de komst van de baby is; moet je voorstellen dat je zelf thuis komt uit je werk en je man zit ineens met een vreemde vrouw op de bank en zegt "Schat, dit is Marieke en ik hou evenveel van haar als van jou en ze gaat nooit meer weg".) Ik probeer uit te leggen dat het pijn doet en probeer haar aandacht te geven tijdens het voeden (het boos worden dus ook al geprobeerd), maar het blijft een beetje halve aandacht. Want het is ooit begonnen dat peuter ook "mijn tepel wil opeten" en erbij wil zitten etc. Maar inmiddels dus bruter optreden van de oudste.
Herkenbaar, Mini (toen bijna 2) heeft dat ook een tijdje gedaan nadat Dennis was geboren. Het was gewoon heel duidelijk jaloezie, ze had mij moeten missen omdat ik een tijdje in het ziekenhuis was rondom de bevalling en daarna lag ik in het kraambed. En toen ik dan weer beschikbaar was zat ik Dennis te voeden en was mijn aandacht alsnog niet voor haar. De jaloezie richtte zich overigens meestal op mij, niet op Dennis. Ze ging dan op de bank staan en aan mijn haar trekken, bijvoorbeeld.
Dennis is nu 5 maanden en het is helemaal over, ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ze het voor het laatst heeft gedaan. Wij hebben aangegeven dat ze dat niet meer moet doen omdat het mij pijn doet en verder probeer ik haar op die momenten ook aandacht te geven. Een boekje voor te lezen, of gewoon met haar te praten
Wij zijn nooit echt boos op haar geworden, want zij kan er ook niks aan doen dat wij maar bedenken dat er nog een kind moet komen die dan ook nog eens alle aandacht krijgt die voorheen allemaal voor haar was.Dit is in de regel ook meer mijn stijl (met name omdat ik begrijp hoe enorm ingrijpend de komst van de baby is; moet je voorstellen dat je zelf thuis komt uit je werk en je man zit ineens met een vreemde vrouw op de bank en zegt "Schat, dit is Marieke en ik hou evenveel van haar als van jou en ze gaat nooit meer weg".) Ik probeer uit te leggen dat het pijn doet en probeer haar aandacht te geven tijdens het voeden (het boos worden dus ook al geprobeerd), maar het blijft een beetje halve aandacht. Want het is ooit begonnen dat peuter ook "mijn tepel wil opeten" en erbij wil zitten etc. Maar inmiddels dus bruter optreden van de oudste.
dinsdag 28 september 2010 om 14:10
Oudste heel duidelijk maken dat slaan uit den boze is!! Dan maar even 'afkoppelen' om dit goed tussen de oren te krijgen.
Daarnaast: maak het voedmoment gezellig, ook voor de oudste. Zet van te voren ook een bekertje drinken met wat fruit/ koek klaar voor de oudste, pak een boekje en voed tijdens het voorlezen van de oudste. Of de oudste kan bij je aan (salon)tafel zitten kleuren, terwijl je voed en haar prijst hoe mooi ze dat kan.
Tijdens die periode voelde ik me eerder schuldig dat ik tijdens het voeden te weinig aandacht aan de baby schonk. Tja, ik kan er wel de hele tijd naar kijken, maar ze dronk toch wel. Dan liever een boekje lezen, vind baby vast ook leuk. Ze kletst me nu trouwens de oren van de kop in hele volzinnen met 20 mnd, dus heeft ze er misschien al wat van geleerd? haha.
Oudste was trouwens wel ruim 2,5 jr toen nr 2 geboren werd, dus misschien snapte hij het net iets beter dat mama bezig was en hij geen aandacht kon vragen? het zit ook wel in het kind denk ik. Ik heb de oudste ook nooit aandacht gegeven als ik aan het huishaten ben, hij weet gewoon dat hij zichzelf dan moet vermaken. Wel kwam hij standaard zodra ik op de bank ging zitten: hij wist gewoon: nu ben ik aan de beurt! Dat hij dat al door had voordat de baby kwam scheelde veel, ik kon hem gewoon uitleggen dat bepaalde dingen niet kunnen maar dat ik wel kon voorlezen of kon kleuren (of tv kijken)
Succes met het vinden van je weg!
Daarnaast: maak het voedmoment gezellig, ook voor de oudste. Zet van te voren ook een bekertje drinken met wat fruit/ koek klaar voor de oudste, pak een boekje en voed tijdens het voorlezen van de oudste. Of de oudste kan bij je aan (salon)tafel zitten kleuren, terwijl je voed en haar prijst hoe mooi ze dat kan.
Tijdens die periode voelde ik me eerder schuldig dat ik tijdens het voeden te weinig aandacht aan de baby schonk. Tja, ik kan er wel de hele tijd naar kijken, maar ze dronk toch wel. Dan liever een boekje lezen, vind baby vast ook leuk. Ze kletst me nu trouwens de oren van de kop in hele volzinnen met 20 mnd, dus heeft ze er misschien al wat van geleerd? haha.
Oudste was trouwens wel ruim 2,5 jr toen nr 2 geboren werd, dus misschien snapte hij het net iets beter dat mama bezig was en hij geen aandacht kon vragen? het zit ook wel in het kind denk ik. Ik heb de oudste ook nooit aandacht gegeven als ik aan het huishaten ben, hij weet gewoon dat hij zichzelf dan moet vermaken. Wel kwam hij standaard zodra ik op de bank ging zitten: hij wist gewoon: nu ben ik aan de beurt! Dat hij dat al door had voordat de baby kwam scheelde veel, ik kon hem gewoon uitleggen dat bepaalde dingen niet kunnen maar dat ik wel kon voorlezen of kon kleuren (of tv kijken)
Succes met het vinden van je weg!
dinsdag 28 september 2010 om 14:10
Ook al is het begrijpelijk gedrag van je peuter, toch mag je het niet toestaan. Dus (denk aan de supernanny): op je hurken, op ooghoogte en op een boze toon verbieden. Met doorgaan van het ongewenste gedrag: consequentie uitvoeren. En dit dan tot in den treuren herhalen. BTW: goed gedrag benoemen en complimenteren.
Edit: haha, op je hurken bv geven kan niet echt, bedacht ik me. Nou ja, het gaat om het idee.
Edit: haha, op je hurken bv geven kan niet echt, bedacht ik me. Nou ja, het gaat om het idee.
Je hoeft niet altijd te geloven wat je denkt.
dinsdag 28 september 2010 om 14:11
quote:Gamuza schreef op 28 september 2010 @ 14:03:
En als je eens op een rustig moment uitlegt aan je peuter wat je van haar verwacht als jij bv geeft? Bijvoorbeeld: zometeen ga ik XXX eten geven en kan ik even niet met je spelen of je helpen. Ik kan wel een boekje aan je voorlezen (ik neem even aan dat dit tegelijkertijd mogelijk is), kies jij er vast een uit?
Als je van het slaan af wilt, bedenk voor jou welke consequentie je daaraan verbindt en doe dat dan altijd-en-overal-heel-consequent. Echt altijd en overal. (ik heb mijn kind weleens op een winkelmat voor 2 minuten schreeuwend neergezet, omdat het niet luisterde). Ik zou wel eisen dat je peuter nu al luistert, ook al zit het in de peuterpuberfase.
Succes.
Ohja, en praat er met je man over, zodat je er beide achter staat.Ik probeerde aanvankelijk steeds dezelfde reactie te geven, maar dat werkte niet (althans niet snel genoeg kennelijk in mijn ogen). En nu ben ik denk ik aan het zwabberen in mijn reacties en soms heb ik ook wel te heftig gereageerd, omdat ik gewoon erg schrik van het brute gedrag. Maar het is denk ik wel de sleutel: kies een reactie op het gedrag en stick to it.
En als je eens op een rustig moment uitlegt aan je peuter wat je van haar verwacht als jij bv geeft? Bijvoorbeeld: zometeen ga ik XXX eten geven en kan ik even niet met je spelen of je helpen. Ik kan wel een boekje aan je voorlezen (ik neem even aan dat dit tegelijkertijd mogelijk is), kies jij er vast een uit?
Als je van het slaan af wilt, bedenk voor jou welke consequentie je daaraan verbindt en doe dat dan altijd-en-overal-heel-consequent. Echt altijd en overal. (ik heb mijn kind weleens op een winkelmat voor 2 minuten schreeuwend neergezet, omdat het niet luisterde). Ik zou wel eisen dat je peuter nu al luistert, ook al zit het in de peuterpuberfase.
Succes.
Ohja, en praat er met je man over, zodat je er beide achter staat.Ik probeerde aanvankelijk steeds dezelfde reactie te geven, maar dat werkte niet (althans niet snel genoeg kennelijk in mijn ogen). En nu ben ik denk ik aan het zwabberen in mijn reacties en soms heb ik ook wel te heftig gereageerd, omdat ik gewoon erg schrik van het brute gedrag. Maar het is denk ik wel de sleutel: kies een reactie op het gedrag en stick to it.
dinsdag 28 september 2010 om 14:12
quote:Omen schreef op 28 september 2010 @ 13:37:
Wat is er mis met boos worden op peuter? Duidelijk maken dat slaan beslist niet mag. Zij wordt niet geslagen en baby ook niet. Klaar. Is ze helemaal betoeterd?
Enfin. Zo reageerde ik op oudste toen jongste kwam en oudste bij borstvoeding boos werd op jongste.
Het was meteen over en is niet meer voorgekomen.Ik wilde hier niet op reageren, maar ik doe het toch. Ik vind dat je hiermee voorbij gaat aan de reden van het slaan. Slaan is uit den boze, daar ben ik het helemaal mee eens. Maar een kind (nou ja, mijn kind) doet zoiets niet zo maar, daar is een reden voor. En als je maar gewoon boos wordt vertel je dus je oudste dat ze ten eerste alle aandacht maar even moet delen met iemand die ontzettend veel aandacht vraagt, en als ze laat weten dat ze dat niet leuk vindt krijgt ze nog straf als toetje. Want ik weet niet hoe het toen met jouw oudste zat, maar de mijne kon vijf maanden geleden (toen was zij bijna 2) echt nog niet zeggen dat ze het niet leuk vond dat ik geen tijd voor haar had.
Wat is er mis met boos worden op peuter? Duidelijk maken dat slaan beslist niet mag. Zij wordt niet geslagen en baby ook niet. Klaar. Is ze helemaal betoeterd?
Enfin. Zo reageerde ik op oudste toen jongste kwam en oudste bij borstvoeding boos werd op jongste.
Het was meteen over en is niet meer voorgekomen.Ik wilde hier niet op reageren, maar ik doe het toch. Ik vind dat je hiermee voorbij gaat aan de reden van het slaan. Slaan is uit den boze, daar ben ik het helemaal mee eens. Maar een kind (nou ja, mijn kind) doet zoiets niet zo maar, daar is een reden voor. En als je maar gewoon boos wordt vertel je dus je oudste dat ze ten eerste alle aandacht maar even moet delen met iemand die ontzettend veel aandacht vraagt, en als ze laat weten dat ze dat niet leuk vindt krijgt ze nog straf als toetje. Want ik weet niet hoe het toen met jouw oudste zat, maar de mijne kon vijf maanden geleden (toen was zij bijna 2) echt nog niet zeggen dat ze het niet leuk vond dat ik geen tijd voor haar had.
dinsdag 28 september 2010 om 14:14
quote:Stijntje schreef op 28 september 2010 @ 13:57:
[...]
Daar klimt ze uit. Maar misschien zoals iemand suggereerde: waarschuwen en bij herhaling de baby afkoppelen en peuter op de gang en na 5 minuten weer ophalen.
Ik denk dat je wel moet proberen om inderdaad meteen een "straf"aan het slaan te verbinden. het alleen maar afweren (en eventueel verbaal boos worden) en dan eventueel na het voeden pas een straf geven, is voor haar te lang, dan overziet ze geen oorzaak/gevolg.
Ik weet ook niet hoe makkelijk je voedt. Ik kon bijvoorbeeld tijdens het voeden makkelijk een plaatjesboek met de oudste lezen. Hij ging dan alles aanwijzen, vertellen wat het was, etc. en ik kon rustig voeden.
[...]
Daar klimt ze uit. Maar misschien zoals iemand suggereerde: waarschuwen en bij herhaling de baby afkoppelen en peuter op de gang en na 5 minuten weer ophalen.
Ik denk dat je wel moet proberen om inderdaad meteen een "straf"aan het slaan te verbinden. het alleen maar afweren (en eventueel verbaal boos worden) en dan eventueel na het voeden pas een straf geven, is voor haar te lang, dan overziet ze geen oorzaak/gevolg.
Ik weet ook niet hoe makkelijk je voedt. Ik kon bijvoorbeeld tijdens het voeden makkelijk een plaatjesboek met de oudste lezen. Hij ging dan alles aanwijzen, vertellen wat het was, etc. en ik kon rustig voeden.
dinsdag 28 september 2010 om 14:14
Omen, ik vind jouw uitspraken bizar en pijnlijk. Karakter van een kind zegt namelijk Ontzettend Veel. Alleen al bij mijn twee dochtertjes zie ik grote verschillen in de mate van corrigeerbaarheid, temperament, enz. En ook bij de vele kinderen in mijn directe omgeving.
Als ik jou zo hoor, denk ik dat je ofwel hele gedweeë kindertjes hebt, of je kinderen zijn al zo groot dat je vergeten bent hoe volhardend peuters kunnen zijn in ongewenst gedrag.
Sorry Stijntje, ik heb verder geen tips voor je, maar ik kan me plaatsvervangend kwaad maken om dit soort "ik doe dat veel beter"-reacties als iemand heel kwetsbaar om hulp vraagt. Wat heb je daar nou aan?
Als ik jou zo hoor, denk ik dat je ofwel hele gedweeë kindertjes hebt, of je kinderen zijn al zo groot dat je vergeten bent hoe volhardend peuters kunnen zijn in ongewenst gedrag.
Sorry Stijntje, ik heb verder geen tips voor je, maar ik kan me plaatsvervangend kwaad maken om dit soort "ik doe dat veel beter"-reacties als iemand heel kwetsbaar om hulp vraagt. Wat heb je daar nou aan?
dinsdag 28 september 2010 om 14:15
quote:Stijntje schreef op 28 september 2010 @ 14:11:
[...]
Ik probeerde aanvankelijk steeds dezelfde reactie te geven, maar dat werkte niet (althans niet snel genoeg kennelijk in mijn ogen). En nu ben ik denk ik aan het zwabberen in mijn reacties en soms heb ik ook wel te heftig gereageerd, omdat ik gewoon erg schrik van het brute gedrag. Maar het is denk ik wel de sleutel: kies een reactie op het gedrag en stick to it.
Maar heel erg schrikken is toch juist wel goed? Dat is een natuurlijke reactie.
Hoe oud zijn je kinderen?
[...]
Ik probeerde aanvankelijk steeds dezelfde reactie te geven, maar dat werkte niet (althans niet snel genoeg kennelijk in mijn ogen). En nu ben ik denk ik aan het zwabberen in mijn reacties en soms heb ik ook wel te heftig gereageerd, omdat ik gewoon erg schrik van het brute gedrag. Maar het is denk ik wel de sleutel: kies een reactie op het gedrag en stick to it.
Maar heel erg schrikken is toch juist wel goed? Dat is een natuurlijke reactie.
Hoe oud zijn je kinderen?
dinsdag 28 september 2010 om 14:16
quote:Stijntje schreef op 28 september 2010 @ 14:11:
[...]
Ik probeerde aanvankelijk steeds dezelfde reactie te geven, maar dat werkte niet (althans niet snel genoeg kennelijk in mijn ogen). En nu ben ik denk ik aan het zwabberen in mijn reacties en soms heb ik ook wel te heftig gereageerd, omdat ik gewoon erg schrik van het brute gedrag. Maar het is denk ik wel de sleutel: kies een reactie op het gedrag en stick to it.Ik denk dat je kind het steeds sneller en sneller gaat snappen als jij altijd dezelfde reactie gaat geven. Dus niet te snel opgeven!
[...]
Ik probeerde aanvankelijk steeds dezelfde reactie te geven, maar dat werkte niet (althans niet snel genoeg kennelijk in mijn ogen). En nu ben ik denk ik aan het zwabberen in mijn reacties en soms heb ik ook wel te heftig gereageerd, omdat ik gewoon erg schrik van het brute gedrag. Maar het is denk ik wel de sleutel: kies een reactie op het gedrag en stick to it.Ik denk dat je kind het steeds sneller en sneller gaat snappen als jij altijd dezelfde reactie gaat geven. Dus niet te snel opgeven!
Je hoeft niet altijd te geloven wat je denkt.
dinsdag 28 september 2010 om 14:17
wat ik niet zo goed snap is, juist met het voeden is er toch tijd bij uitstek om aandacht aan de andere kinderen te geven? ik kan beter voeden met een peuter dan forummen met een peuter erbij bijvoorbeeld
in het begin is het voeden even zoeken en moet je het allebei leren, maar snel wordt het toch routine waarbij je niet constant je aandacht erbij hoeft te hebben? dus samen aan tafel en kleuren, boekje lezen of samen kletsen of op bed liggen? ik heb wel moeite gehad met mijn peuters maar nou net nooit tijdens het voeden. Ik kan ook al voedend opstaan en weglopen, dan zoekt peutertje het maar even uit.
in het begin is het voeden even zoeken en moet je het allebei leren, maar snel wordt het toch routine waarbij je niet constant je aandacht erbij hoeft te hebben? dus samen aan tafel en kleuren, boekje lezen of samen kletsen of op bed liggen? ik heb wel moeite gehad met mijn peuters maar nou net nooit tijdens het voeden. Ik kan ook al voedend opstaan en weglopen, dan zoekt peutertje het maar even uit.
dinsdag 28 september 2010 om 14:21
toen mijn tweede geboren was vreesde ik ook voor dit, wij hebbenvoor oudste een babypop gekocht met flesjes, luiertjes e.d. en ze was er meteen weg van. ALs ik voeding ging geven zat ze soms naast me met shirt omhoog en babypop tegen borst, hahaha ik mocht even niet storen.
Toen derde geboren was kon ik aan 2 oudste uitleggen dat mamma even rustig voeding ging geven, meestal vonden ze het geweldig om bij ons te zitten en de kleine baby bezig te zien, niet veel later was het zo gewoon.
Je andere kind moet gewoon nog even aan de nieuwe situatie wennen, maar wennen zal ze er is weinig keus, kinderen hebben dat al snel door!
Succes
Toen derde geboren was kon ik aan 2 oudste uitleggen dat mamma even rustig voeding ging geven, meestal vonden ze het geweldig om bij ons te zitten en de kleine baby bezig te zien, niet veel later was het zo gewoon.
Je andere kind moet gewoon nog even aan de nieuwe situatie wennen, maar wennen zal ze er is weinig keus, kinderen hebben dat al snel door!
Succes
dinsdag 28 september 2010 om 14:22
Ik snap Omen wel. Je hebt heftige peuters, driftige eigenwijsjes, kinderen met karakter etc, maar dat is geen reden om dus dingen maar te tolereren. Slaan, schoppen, bijten, boeken op het hoofd parkeren etc is hier absoluut verboden. Dat heeft gevolgen. In de hoek voor het aantal minuten dat kind oud is en daarna terugkoppelen naar kind. Je kunt best zeggen dat je het snapt dat ze het vervelend vinden dat ze even op mamma moeten wachten. Maar de baby moet ook eten. Slaan etc mag niet, dus dan sta je in de hoek.
Een peuter is een peuter. Al die heftige emoties en gedachten die er bij een kind van twee worden gelegd is mijn inziens volwassenengezeur. Jaloezie, woede, angst, mamma moeten delen etc. Vergelijkingen met een man die een tweede vrouw neemt. Kind wil gewoon aandacht en wachten is gewoon niet het sterkste punt van een peuter (of een kleuter of een puber for that matter).
Een peuter is een peuter. Al die heftige emoties en gedachten die er bij een kind van twee worden gelegd is mijn inziens volwassenengezeur. Jaloezie, woede, angst, mamma moeten delen etc. Vergelijkingen met een man die een tweede vrouw neemt. Kind wil gewoon aandacht en wachten is gewoon niet het sterkste punt van een peuter (of een kleuter of een puber for that matter).
dinsdag 28 september 2010 om 14:24
quote:Stijntje schreef op 28 september 2010 @ 14:21:
[...]
De oudste is 2 jaar en 3 maanden en de jongste is 4 weken.
Onze oudsten zijn ongeveer even oud.
Mini was iets jonger toen Dennis werd geboren en inmiddels is het inderdaad de gewoonste zaak van de wereld als hij aan de borst gaat. Ik zou me vooral richten op het geven van aandacht aan de oudste. Ook iets te drinken geven, want de baby gaat ook lekker drinken.
[...]
De oudste is 2 jaar en 3 maanden en de jongste is 4 weken.
Onze oudsten zijn ongeveer even oud.
Mini was iets jonger toen Dennis werd geboren en inmiddels is het inderdaad de gewoonste zaak van de wereld als hij aan de borst gaat. Ik zou me vooral richten op het geven van aandacht aan de oudste. Ook iets te drinken geven, want de baby gaat ook lekker drinken.
dinsdag 28 september 2010 om 14:24
quote:Java schreef op 28 september 2010 @ 14:14:
Omen, ik vind jouw uitspraken bizar en pijnlijk. Karakter van een kind zegt namelijk Ontzettend Veel. Alleen al bij mijn twee dochtertjes zie ik grote verschillen in de mate van corrigeerbaarheid, temperament, enz. En ook bij de vele kinderen in mijn directe omgeving.
Als ik jou zo hoor, denk ik dat je ofwel hele gedweeë kindertjes hebt, of je kinderen zijn al zo groot dat je vergeten bent hoe volhardend peuters kunnen zijn in ongewenst gedrag.
Sorry Stijntje, ik heb verder geen tips voor je, maar ik kan me plaatsvervangend kwaad maken om dit soort "ik doe dat veel beter"-reacties als iemand heel kwetsbaar om hulp vraagt. Wat heb je daar nou aan?Ik sluit me hier graag bij aan.
Omen, ik vind jouw uitspraken bizar en pijnlijk. Karakter van een kind zegt namelijk Ontzettend Veel. Alleen al bij mijn twee dochtertjes zie ik grote verschillen in de mate van corrigeerbaarheid, temperament, enz. En ook bij de vele kinderen in mijn directe omgeving.
Als ik jou zo hoor, denk ik dat je ofwel hele gedweeë kindertjes hebt, of je kinderen zijn al zo groot dat je vergeten bent hoe volhardend peuters kunnen zijn in ongewenst gedrag.
Sorry Stijntje, ik heb verder geen tips voor je, maar ik kan me plaatsvervangend kwaad maken om dit soort "ik doe dat veel beter"-reacties als iemand heel kwetsbaar om hulp vraagt. Wat heb je daar nou aan?Ik sluit me hier graag bij aan.
dinsdag 28 september 2010 om 14:24
quote:arrwen schreef op 28 september 2010 @ 14:17:
wat ik niet zo goed snap is, juist met het voeden is er toch tijd bij uitstek om aandacht aan de andere kinderen te geven? ik kan beter voeden met een peuter dan forummen met een peuter erbij bijvoorbeeld
in het begin is het voeden even zoeken en moet je het allebei leren, maar snel wordt het toch routine waarbij je niet constant je aandacht erbij hoeft te hebben? dus samen aan tafel en kleuren, boekje lezen of samen kletsen of op bed liggen? ik heb wel moeite gehad met mijn peuters maar nou net nooit tijdens het voeden. Ik kan ook al voedend opstaan en weglopen, dan zoekt peutertje het maar even uit.Ik denk dat dit over een tijdje zeker wel kan. Op het moment is het voeden nog niet altijd makkelijk (baby valt steeds in slaap en moet gemotiveerd etc).
wat ik niet zo goed snap is, juist met het voeden is er toch tijd bij uitstek om aandacht aan de andere kinderen te geven? ik kan beter voeden met een peuter dan forummen met een peuter erbij bijvoorbeeld
in het begin is het voeden even zoeken en moet je het allebei leren, maar snel wordt het toch routine waarbij je niet constant je aandacht erbij hoeft te hebben? dus samen aan tafel en kleuren, boekje lezen of samen kletsen of op bed liggen? ik heb wel moeite gehad met mijn peuters maar nou net nooit tijdens het voeden. Ik kan ook al voedend opstaan en weglopen, dan zoekt peutertje het maar even uit.Ik denk dat dit over een tijdje zeker wel kan. Op het moment is het voeden nog niet altijd makkelijk (baby valt steeds in slaap en moet gemotiveerd etc).
dinsdag 28 september 2010 om 14:27
dinsdag 28 september 2010 om 14:29
quote:arrwen schreef op 28 september 2010 @ 14:27:
stijntje, maar ook dan kan peuter toch lekker naast je zitten met een boekje of filmpje of zoiets? Of gewoon zeggen, nu ga ik even de baby eten geven en ga jij boekje kleuren aan tafel en als ik klaar ben kom ik bij je. M.i. is 2 oud genoeg daarvoor normaal gesproken.Dat lukt ook de eerste 10 a 15 minuten, daarna is voor haar kennelijk de lol eraf en duurt het haar te lang.
stijntje, maar ook dan kan peuter toch lekker naast je zitten met een boekje of filmpje of zoiets? Of gewoon zeggen, nu ga ik even de baby eten geven en ga jij boekje kleuren aan tafel en als ik klaar ben kom ik bij je. M.i. is 2 oud genoeg daarvoor normaal gesproken.Dat lukt ook de eerste 10 a 15 minuten, daarna is voor haar kennelijk de lol eraf en duurt het haar te lang.
