Kinderen
alle pijlers
Hulp/ervaring met pleegkind!
dinsdag 28 september 2010 om 16:52
Ik heb even speiaal een acount aangemaakt om een probleem voor te leggen, waar hopelijk een aantal van jullie iets van herkennen/een idee/suggestie/oplossing voor hebben en willen reageren.
Mijn oom en tante hebben een aantal weken besloten een pleegkind in huis te nemen, een meisje van 9. Over het meisje was bekend dat ze een schizofrene moeder heeft en zelf kampt met hechtingsproblemen. Het zou gaan om een periode van ongeveer 6 maanden, omdat ze ingeschreven staat om opgenomen te worden in een gezinsvervangend tehuis. Maar nu is het probleem dat het meisje haar hele pleeggezin eigenlijk terroriseert. Mijn oom en tante hadden het idee dat ze wellicht wat bij moest komen, omdat ze heel veel had meegemaakt in een korte periode, maar omdat ze zelf ook nog 2 meiden van haar leeftijd hebben dachten ze dat ze 'het goede voorbeeld' van hun zou kunnen overnemen, of in ieder geval wat mee kan komen. Maar dit is totaal niet het geval. Ze zoekt constant ruzie, liegt, bedriegt en maakt het zichzelf en iedereen om haar heen ontzettend moeilijk.
Om wat voorbeelden te geven: ze plast af en toe nog in haar broek. Niet zo'n groot probleem natuurlijk, maar dat zeggen doet ze niet. Mijn tante vindt constant weggemoffelde onderbroeken, stinkend beddegoed. De laatste keer had ze er dan wel een in de was gegooid, maar dat heeft mijn tante ineens zo'n vieze onderbroek in haar handen. En als je ernaar vraagt doet ze er alles aan om het te ontkennen.
Zo ook was er kermis, hadden alle 3 de kinderen 10 euro gehad. Die andere 2 hadden die 10 euro over een aantal dagen verdeeld, dat heeft zij wellicht niet geleerd en ze jaste alles er in 1 dag doorheen. Maar vervolgens heeft ze ook haar eigen geld gepakt wat ze nog had, en ook op de kermis opgemaakt. Mijn tante kwam erachter, vroeg ernaar en weer ontkennen.
Ze had een konijn gehad in een vorig pleeggezin dat ze van mn tante mee mocht nemen en in de tuin kon zetten. Het konijntje ging na een tijdje dood aan een infectie, maar ze gaf geen kick erom. Vervolgens riep ze mijn oudste nichtje bij het konijn, vroeg of ze wel eens iemand van een flat had zien springen; pakte het dode konijn op en liet het gewoon weer op de stenen vallen. (!) Ze zei later dat ze dat alleen maar deed om mijn nichtje te pesten.
Dit zijn dan nog incidenten, maar ze treitert mijn nichtjes de hele dag door. Op school laat ze zomaar kinderen struikelen, of schopt ze ze. Ze kan om iets kleins enorm uit haar vel springen, dat doet ze ook op school. Ze zit op voetbal, maar trapt iedereen constant onderuit. En natuurlijk heb je kinderen met een vuriger karakter, maar was zij doet is echt gemeen en vineinig.
Het lijkt wel alsof niks haar nog kan raken. Het wordt eigenlijk gewoon te gek, mijn oudste nichtje heeft een keer met ingepakte tassen de mededeling gedaan weg te willen, zolang dat meisje in huis is.
Ze denken er dus over dat een half jaar haar houden niet houdbaar is. Maar ze heeft, nadat ze uit huis is geplaatst, eerst een tijd bij haar opa en oma gewoond, toen in een kindertehuis, toen in pleeggezin nummer 1, nummer 2 en nu bij mij oom en tante, dus nummer 3. Daarnaast heeft ze heel wat dingen gezien bij haar moeder die haar hebben getekend. Mijn oom en tante willen haar dus liever niet wegdoen in de wetenschap dat ze weer ergens terecht komt waar ze niet permanent kan blijven. Maar deze situatie is ook niet te doen.
Dus iemand tips/suggesties/ideeen/ervaringen? Weet iemand bijvoorbeeld een manier om haar te benaderen als ze zo woest wordt, want na één dingetje gezegd te hebben kan ze meteen uit haar vel springen. Wat is een manier om haar te overtuigen dat de waarheid zeggen het beste is? En hoe leg je uit dat áls je haar dan aanspreekt, ze niet wordt aangesproken op haar als persoon, maar op haar gedrag.
Mijn oom en tante hebben een aantal weken besloten een pleegkind in huis te nemen, een meisje van 9. Over het meisje was bekend dat ze een schizofrene moeder heeft en zelf kampt met hechtingsproblemen. Het zou gaan om een periode van ongeveer 6 maanden, omdat ze ingeschreven staat om opgenomen te worden in een gezinsvervangend tehuis. Maar nu is het probleem dat het meisje haar hele pleeggezin eigenlijk terroriseert. Mijn oom en tante hadden het idee dat ze wellicht wat bij moest komen, omdat ze heel veel had meegemaakt in een korte periode, maar omdat ze zelf ook nog 2 meiden van haar leeftijd hebben dachten ze dat ze 'het goede voorbeeld' van hun zou kunnen overnemen, of in ieder geval wat mee kan komen. Maar dit is totaal niet het geval. Ze zoekt constant ruzie, liegt, bedriegt en maakt het zichzelf en iedereen om haar heen ontzettend moeilijk.
Om wat voorbeelden te geven: ze plast af en toe nog in haar broek. Niet zo'n groot probleem natuurlijk, maar dat zeggen doet ze niet. Mijn tante vindt constant weggemoffelde onderbroeken, stinkend beddegoed. De laatste keer had ze er dan wel een in de was gegooid, maar dat heeft mijn tante ineens zo'n vieze onderbroek in haar handen. En als je ernaar vraagt doet ze er alles aan om het te ontkennen.
Zo ook was er kermis, hadden alle 3 de kinderen 10 euro gehad. Die andere 2 hadden die 10 euro over een aantal dagen verdeeld, dat heeft zij wellicht niet geleerd en ze jaste alles er in 1 dag doorheen. Maar vervolgens heeft ze ook haar eigen geld gepakt wat ze nog had, en ook op de kermis opgemaakt. Mijn tante kwam erachter, vroeg ernaar en weer ontkennen.
Ze had een konijn gehad in een vorig pleeggezin dat ze van mn tante mee mocht nemen en in de tuin kon zetten. Het konijntje ging na een tijdje dood aan een infectie, maar ze gaf geen kick erom. Vervolgens riep ze mijn oudste nichtje bij het konijn, vroeg of ze wel eens iemand van een flat had zien springen; pakte het dode konijn op en liet het gewoon weer op de stenen vallen. (!) Ze zei later dat ze dat alleen maar deed om mijn nichtje te pesten.
Dit zijn dan nog incidenten, maar ze treitert mijn nichtjes de hele dag door. Op school laat ze zomaar kinderen struikelen, of schopt ze ze. Ze kan om iets kleins enorm uit haar vel springen, dat doet ze ook op school. Ze zit op voetbal, maar trapt iedereen constant onderuit. En natuurlijk heb je kinderen met een vuriger karakter, maar was zij doet is echt gemeen en vineinig.
Het lijkt wel alsof niks haar nog kan raken. Het wordt eigenlijk gewoon te gek, mijn oudste nichtje heeft een keer met ingepakte tassen de mededeling gedaan weg te willen, zolang dat meisje in huis is.
Ze denken er dus over dat een half jaar haar houden niet houdbaar is. Maar ze heeft, nadat ze uit huis is geplaatst, eerst een tijd bij haar opa en oma gewoond, toen in een kindertehuis, toen in pleeggezin nummer 1, nummer 2 en nu bij mij oom en tante, dus nummer 3. Daarnaast heeft ze heel wat dingen gezien bij haar moeder die haar hebben getekend. Mijn oom en tante willen haar dus liever niet wegdoen in de wetenschap dat ze weer ergens terecht komt waar ze niet permanent kan blijven. Maar deze situatie is ook niet te doen.
Dus iemand tips/suggesties/ideeen/ervaringen? Weet iemand bijvoorbeeld een manier om haar te benaderen als ze zo woest wordt, want na één dingetje gezegd te hebben kan ze meteen uit haar vel springen. Wat is een manier om haar te overtuigen dat de waarheid zeggen het beste is? En hoe leg je uit dat áls je haar dan aanspreekt, ze niet wordt aangesproken op haar als persoon, maar op haar gedrag.
dinsdag 28 september 2010 om 17:06
Wat betreft die onderbroeken en die andere dingen die ze ontkent... ik denk dat het meisje heel bang is dat mensen boos op haar worden als ze erachter komen dat ze zoiets heeft gedaan. Daarom liegt ze er denk ik over. Deed ik vroeger ook regelmatig, omdat ik anders super erge straf kreeg en ik daar bang voor was.
Verder klinkt het alsof ze tijd + super veel liefde nodig heeft.
Verder klinkt het alsof ze tijd + super veel liefde nodig heeft.
dinsdag 28 september 2010 om 17:08
Ik kan helemaal niet helpen, want ik weet niets van deze problematiek af. Een dingetje: als ze geld heeft gepakt, en de ouders weten dit, vind ik het nogal sadistisch om het kind van liegen te beschuldigen als ze het ontkent. Natuurlijk zal het meisje niet bekennen: bekennen leidt zeker tot straf, ontkennen leidt misschien tot straf. Ouders weten blijkbaar toch al hoe de vork in de steel zit, dus waarom nog vragen?
Als je weet dat ze gejat heeft, vraag het haar dan niet, maar bespreek het stelen en de gevolgen. Niet alleen in strafmate, maar ook in teleurstelling bij de ouders. En beschuldig haar niet ook nog eens van liegen; zo doet het kind steeds dubbel iets fout.
Goed, verder hoop ik dat je hier hulp krijgt.
Als je weet dat ze gejat heeft, vraag het haar dan niet, maar bespreek het stelen en de gevolgen. Niet alleen in strafmate, maar ook in teleurstelling bij de ouders. En beschuldig haar niet ook nog eens van liegen; zo doet het kind steeds dubbel iets fout.
Goed, verder hoop ik dat je hier hulp krijgt.
dinsdag 28 september 2010 om 17:09
Het meisje heeft in haar jonge leventje al heel wat beschadigingen opgelopen. Ik neem aan dat er een bepaald traject aan de pleegzorg vooraf is gegaan, voordat je oom en tante voor pleegzorg in aanmerking kwamen. Zijn ze hierin niet begeleid?
Overigens weet ik niet hoe oud jij zelf bent, maar ik vind het nogal persoonlijke dingen om bijvoorbeeld broekplassen door te vertellen. Dit vind ze zelf waarschijnlijk al genant genoeg.
En het is geen huisdier dat je even in huis neemt en als het niet bevalt weer terugbrengt naar het asiel. Dit meisje heeft liefde nodig en als ze dat krijgt zal haar gedrag hoogstwaarschijnlijk wel veranderen.
Overigens weet ik niet hoe oud jij zelf bent, maar ik vind het nogal persoonlijke dingen om bijvoorbeeld broekplassen door te vertellen. Dit vind ze zelf waarschijnlijk al genant genoeg.
En het is geen huisdier dat je even in huis neemt en als het niet bevalt weer terugbrengt naar het asiel. Dit meisje heeft liefde nodig en als ze dat krijgt zal haar gedrag hoogstwaarschijnlijk wel veranderen.
dinsdag 28 september 2010 om 17:10
Wat een lastige situatie! Bewonderingswaardig dat je oom en tante een pleegkind opnemen, dat in de eerste plaats.
De eerste vraag die bij mij rijst is: wie begeleidt jouw oom en tante? Ik neem aan dat jeugdzorg of een dergelijke instantie betrokken is en dat zij gezinscoaches/pkeegzorgbegeleiders in dienst hebben? Het lijkt me dat ze met deze mensen om de tafel moeten om de situatie te bespreken. Je kunt niet zomaar antwoord geven over hoe je met een kind met dergelijke ernstige problemen om moet gaan, dat vergt deskundigheid en ondersteuning. Het kan niet zo zijn vind ik dat een pleeggezin alles zelf op moet lossen. Zeker niet als de eigen kinderen er last van hebben.
De eerste vraag die bij mij rijst is: wie begeleidt jouw oom en tante? Ik neem aan dat jeugdzorg of een dergelijke instantie betrokken is en dat zij gezinscoaches/pkeegzorgbegeleiders in dienst hebben? Het lijkt me dat ze met deze mensen om de tafel moeten om de situatie te bespreken. Je kunt niet zomaar antwoord geven over hoe je met een kind met dergelijke ernstige problemen om moet gaan, dat vergt deskundigheid en ondersteuning. Het kan niet zo zijn vind ik dat een pleeggezin alles zelf op moet lossen. Zeker niet als de eigen kinderen er last van hebben.
dinsdag 28 september 2010 om 17:12
Het gedrag wat je omschrijft is helaas niet onbekend bij ernstige hechtingsproblematiek.
Je zou gevoelsmatig verwachten, zoals wat Nomad schrijft, dat het liegen afneemt zodra het meisje weet dat ze veilig is (en niet giga op haar kop krijgt omdat ze in haar broek geplast heeft of zo), echter dit is vaak niet het geval. Het liegen kan ook aanhouden en het kind kan vaak niet verwoorden waarom het niet gewoon zegt wat er is gebeurt.
Krijgt ze therapie? Ik zou een goede kinder psychotherapeut voor haar zoeken.
Jammer dat je oom en tante niet goed voorbereid zijn op de gedragsproblemen! Misschien dat ze professionele ondersteuning kunnen krijgen?
Je zou gevoelsmatig verwachten, zoals wat Nomad schrijft, dat het liegen afneemt zodra het meisje weet dat ze veilig is (en niet giga op haar kop krijgt omdat ze in haar broek geplast heeft of zo), echter dit is vaak niet het geval. Het liegen kan ook aanhouden en het kind kan vaak niet verwoorden waarom het niet gewoon zegt wat er is gebeurt.
Krijgt ze therapie? Ik zou een goede kinder psychotherapeut voor haar zoeken.
Jammer dat je oom en tante niet goed voorbereid zijn op de gedragsproblemen! Misschien dat ze professionele ondersteuning kunnen krijgen?
dinsdag 28 september 2010 om 17:14
Ik gooi nog maar een balletje op... misschien werkt dat goede voorbeeld van de andere meisjes zelfs averechts? Ligt er wrsch een beetje aan hoe het gebracht wordt naar het pleegkind.
Ben geen expert, maar als het naar het pleegkind gebracht wordt dat die twee andere meisjes als een soort voorbeeld moeten dienen, dan voelt dat misschien niet fijn voor het pleegkind.
Misschien denkt het meisje dat ze het toch nooit goed kan doen. Is wellicht ook een beetje een gewoonte geworden. Onaardig en agressief zijn. Is moeilijk te doorbreken.
Super dat je oom en tante haar in huis hebben gehaald! Ik hoop dat het gaat lukken, vindt het echt bewonderingswaardig. Hopelijk reageren er ook nog wat echte experts hier.
Ben geen expert, maar als het naar het pleegkind gebracht wordt dat die twee andere meisjes als een soort voorbeeld moeten dienen, dan voelt dat misschien niet fijn voor het pleegkind.
Misschien denkt het meisje dat ze het toch nooit goed kan doen. Is wellicht ook een beetje een gewoonte geworden. Onaardig en agressief zijn. Is moeilijk te doorbreken.
Super dat je oom en tante haar in huis hebben gehaald! Ik hoop dat het gaat lukken, vindt het echt bewonderingswaardig. Hopelijk reageren er ook nog wat echte experts hier.
dinsdag 28 september 2010 om 17:16
quote:TheMommyReturns schreef op 28 september 2010 @ 17:12:
Het gedrag wat je omschrijft is helaas niet onbekend bij ernstige hechtingsproblematiek.
Je zou gevoelsmatig verwachten, zoals wat Nomad schrijft, dat het liegen afneemt zodra het meisje weet dat ze veilig is (en niet giga op haar kop krijgt omdat ze in haar broek geplast heeft of zo), echter dit is vaak niet het geval. Het liegen kan ook aanhouden en het kind kan vaak niet verwoorden waarom het niet gewoon zegt wat er is gebeurt.
Het was inderdaad maar gewoon een aanname van mij. Maar wellicht is het ook liegen ook een manier van leven geworden van het meisje. Wellicht weet ze niet beter en weet ze dus ook niet waarom ze liegt.
Het gedrag wat je omschrijft is helaas niet onbekend bij ernstige hechtingsproblematiek.
Je zou gevoelsmatig verwachten, zoals wat Nomad schrijft, dat het liegen afneemt zodra het meisje weet dat ze veilig is (en niet giga op haar kop krijgt omdat ze in haar broek geplast heeft of zo), echter dit is vaak niet het geval. Het liegen kan ook aanhouden en het kind kan vaak niet verwoorden waarom het niet gewoon zegt wat er is gebeurt.
Het was inderdaad maar gewoon een aanname van mij. Maar wellicht is het ook liegen ook een manier van leven geworden van het meisje. Wellicht weet ze niet beter en weet ze dus ook niet waarom ze liegt.
dinsdag 28 september 2010 om 17:18
werk met deze soort kinderen:
dit meisje heeft inderdaad liefde nodig, maar op een consequente manier!
Veel warmte, begrip voor haar emoties, maar met de restrictie dat sommige dingen niet goed zijn en niet mogen.
verder is een neutrale aanpak de beste. Dus niet boos, bang of verdrietig terug reageren. Hier zal ze (onbewust) op uit zijn (pleegouders willen raken), maar geef haar dat dus niet.
Ben zeer duidelijk in je grens en wordt niet boos. Geef wel aan wat je wel en niet van haar verwacht en stel daar consequenties op die in de lijn liggen van wat ze doet.
Over broekplassen durf ik geen duidelijke uitspraken te doen, maar als dit meisje een verleden vol beschadiging heeft dan valt misbruik wellicht niet uit te sluiten. Broekplassen zou daar een symptoom van kunnen zijn. Helemaal niet handig dus om daar boos over te worden. By the way; ga dit gesprek ook niet aan!! Je zou dingen losmaken die je vervolgens zelf niet meer kunt handelen.
Conclusie; hechtingstoornis is één van de moeilijkste vormen in de kinderpsychiatrie. Knap dat je oom en tante het aan zijn gegaan. Ik hoop voor haar dat ze het met de juiste hulp vol kunnen houden. Dat hoop ik echt met heel mijn hart!!
dit meisje heeft inderdaad liefde nodig, maar op een consequente manier!
Veel warmte, begrip voor haar emoties, maar met de restrictie dat sommige dingen niet goed zijn en niet mogen.
verder is een neutrale aanpak de beste. Dus niet boos, bang of verdrietig terug reageren. Hier zal ze (onbewust) op uit zijn (pleegouders willen raken), maar geef haar dat dus niet.
Ben zeer duidelijk in je grens en wordt niet boos. Geef wel aan wat je wel en niet van haar verwacht en stel daar consequenties op die in de lijn liggen van wat ze doet.
Over broekplassen durf ik geen duidelijke uitspraken te doen, maar als dit meisje een verleden vol beschadiging heeft dan valt misbruik wellicht niet uit te sluiten. Broekplassen zou daar een symptoom van kunnen zijn. Helemaal niet handig dus om daar boos over te worden. By the way; ga dit gesprek ook niet aan!! Je zou dingen losmaken die je vervolgens zelf niet meer kunt handelen.
Conclusie; hechtingstoornis is één van de moeilijkste vormen in de kinderpsychiatrie. Knap dat je oom en tante het aan zijn gegaan. Ik hoop voor haar dat ze het met de juiste hulp vol kunnen houden. Dat hoop ik echt met heel mijn hart!!
dinsdag 28 september 2010 om 17:23
dinsdag 28 september 2010 om 17:25
quote:4Hellokitty schreef op 28 september 2010 @ 17:13:
AJ beetje grof is het wel.. maar gooide ze het of liet ze het vallen. Nuance verschil..
Voor het meisje zelf maakt het misschien niet zo veel uit. Ze hecht zich niet aan het konijn, heeft er geen gevoel bij. Het is voor haar als een stuk speelgoed wat kapot is gegaan. Balen, want toen ie het nog deed kon je er leuk mee spelen, maar ze voelt geen verdriet voor het beestje zoals andere kinderen. Het voelt voor haar hetzelfde als een kapotte voetbal op de grond gooien.
Dat ze er een ander kind de stuipen mee op het lijf jaagt, vindt ze wellicht gewoon heel grappig. Ze voelt dan niet de walging die je nichtje voelt.
(Dit zijn aannames uiteraard, even uitgaande van mijn beperkte kennis van ernstige hechtingsproblematiek. Wellicht komen er nog experts mij corrigeren...)
AJ beetje grof is het wel.. maar gooide ze het of liet ze het vallen. Nuance verschil..
Voor het meisje zelf maakt het misschien niet zo veel uit. Ze hecht zich niet aan het konijn, heeft er geen gevoel bij. Het is voor haar als een stuk speelgoed wat kapot is gegaan. Balen, want toen ie het nog deed kon je er leuk mee spelen, maar ze voelt geen verdriet voor het beestje zoals andere kinderen. Het voelt voor haar hetzelfde als een kapotte voetbal op de grond gooien.
Dat ze er een ander kind de stuipen mee op het lijf jaagt, vindt ze wellicht gewoon heel grappig. Ze voelt dan niet de walging die je nichtje voelt.
(Dit zijn aannames uiteraard, even uitgaande van mijn beperkte kennis van ernstige hechtingsproblematiek. Wellicht komen er nog experts mij corrigeren...)
anoniem_62783 wijzigde dit bericht op 28-09-2010 17:27
Reden: schrijvfaut
Reden: schrijvfaut
% gewijzigd
dinsdag 28 september 2010 om 17:36
Beetje naief om 'n probleemkind in huis te halen en daar je eigen kinderen aan bloot te stellen.
Als ze geen eigen kinderen hadden gehad, dan zou ik zeggen wie A zegt moet ook B zeggen en dus dat half jaar uitzitten, maar in dit geval lijkt 't me in ;'t belang van hun eigen kinderen dat ze het probleemkind weer terug naar de instantie brengen.
Als ze geen eigen kinderen hadden gehad, dan zou ik zeggen wie A zegt moet ook B zeggen en dus dat half jaar uitzitten, maar in dit geval lijkt 't me in ;'t belang van hun eigen kinderen dat ze het probleemkind weer terug naar de instantie brengen.
dinsdag 28 september 2010 om 17:37
Zeer eens met Star10.
Klinkt als standaard gedragsproblemen door hechtingsproblematiek.
Het is naar om te zeggen, maar dit soort kinderen zijn als bodemloze putten; je geeft heel veel liefde, maar ze misbruiken keer op keer je vertrouwen, om voor zichzelf te bevestigen: zie je wel, niemand wil mij/niemand houdt van mij.
Een boek dat mij veel inzicht heeft gegeven was: Bodemloos bestaan. klik
Klinkt als standaard gedragsproblemen door hechtingsproblematiek.
Het is naar om te zeggen, maar dit soort kinderen zijn als bodemloze putten; je geeft heel veel liefde, maar ze misbruiken keer op keer je vertrouwen, om voor zichzelf te bevestigen: zie je wel, niemand wil mij/niemand houdt van mij.
Een boek dat mij veel inzicht heeft gegeven was: Bodemloos bestaan. klik
Je hoeft niet altijd te geloven wat je denkt.
dinsdag 28 september 2010 om 17:56
Eens met Star en Gamuza. Ik werk ook met deze kinderen en het zou zeker niet wenselijk zijn voor het kind om teruggeplaatst te worden naar een instelling. Toch moeten je oom en tante zorgvuldig overwegen of ze dit meisje in huis willen houden, zeker met het oog op hun twee eigen kinderen. Het klinkt alsof dit meisje zeker psychiatrische hulp nodig heeft. Dit is er in allerlei vormen en het lijkt me zinvol als je oom en tante hierover een gesprek aangaan met de organisatie die de pleegouders steunt.
dinsdag 28 september 2010 om 18:56
Tja, wat hadden ze dan verwacht van zo'n meisje? Dit zijn de dingen die dan gebeuren en jij laat het overkomen alsof iedereen het enorm verbaasd.
Dat ze die broeken wegmoffelt kan ook schaamte zijn.
En wat is er erg aan als je tante een vieze onderbroek in de wasmand vind? Lijkt mij juist een goede stap vooruit dat ze het al in de wasmand gooit, hoop dat ze er dan niet alsnog een probleem van gaan maken..
Dat ze 10 euro meteen opmaakt op de kermis is ook niet echt bijzonder, want wat is dat nou? Twee ritjes en een wijnbal..
Je zegt zelf al dat ze een probleem met hechten heeft, dan is het ook niet vreemd dat zij niet aan haar konijn gehecht is, of dat gewoon niet wil laten merken.
Het is een mooi gebaar geweest van je oom en tante om een pleegkind in huis te halen, maar ervaring met probleemkinderen lijkt me toch wel nodig als je dat gaat doen.
Dat ze die broeken wegmoffelt kan ook schaamte zijn.
En wat is er erg aan als je tante een vieze onderbroek in de wasmand vind? Lijkt mij juist een goede stap vooruit dat ze het al in de wasmand gooit, hoop dat ze er dan niet alsnog een probleem van gaan maken..
Dat ze 10 euro meteen opmaakt op de kermis is ook niet echt bijzonder, want wat is dat nou? Twee ritjes en een wijnbal..
Je zegt zelf al dat ze een probleem met hechten heeft, dan is het ook niet vreemd dat zij niet aan haar konijn gehecht is, of dat gewoon niet wil laten merken.
Het is een mooi gebaar geweest van je oom en tante om een pleegkind in huis te halen, maar ervaring met probleemkinderen lijkt me toch wel nodig als je dat gaat doen.
dinsdag 28 september 2010 om 19:48
Ik schat dat dit de hele zes maanden nog wel gaat doorduren. Ik geef het het kind ook te doen zeg, ze weet waarschijnlijk wel dat de plaatsing in het gezinsvervangend tehuis eraan zit te komen dus waarom zou ze investeren in het gezin van je oom en tante, haar zoveelste gezin dus.
Heel erg aandringen bij de pleegzorgmedewerker op begeleiding. Maar pleegzorgmedewerkers kunnen vrees ik ook niet zo veel. Als oom en tante contact hebben met de gezinsvoogd van het meisje valt daar mss meer hulp van te verwachten.
Wat ik mis in jouw verhaal, en ik hoop dat je oom en tante zich dit realiseren, is dat je dit meisje niet kunt meten langs een 'normale' norm. Je kunt er niet van uitgaan dat ze op korte termijn inzicht krijgt in wat dit soort gedragingen met een ander doen (als ze er al om geeft). Zoals al eerder gezegd dus: neutraal reageren op het gedrag, bij ernstig gedrag consequenties eraan verbinden, en niet inzetten op begrip voor de omgeving. Bonding zou je dan juist op andere zaken kunnen inzetten dan op dat gedrag (dus leuke dingen doen als gezin, quality time met haar, haar het gevoel geven dat ze gehoord wordt als ze gehoord wil worden). Complimenten geven als ze iets goed doet, al lijkt dat nog niet zoveel (zoals die onderbroek in de wasmand).
En heel erg waakzaam zijn. Kinderen alleen laten is dus eigenlijk ook geen optie. Dat is een luxe die alleen geldt voor veilig gehechte kinderen.
Concreet op basis van je post: het treiteren van de kinderen voorzien van een niet al te felle maar wel duidelijke, voorspelbare consequentie, het heel woest worden begrenzen door een dergelijke consequentie (hier is dat: tien minuten op de gang... de eerste tien keer een dikke ramp, daarna accepteert kind het met smijten van deuren en dus in elk geval geen fysiek verzet). Het plassen in de broek proberen op te lossen via een in eerste instantie zeer makkelijk haalbare beloning. Je hoeft er niet veel meer woorden aan vuil te maken dan 'hier wordt niet geschreeuwd/geslagen/whatever'.
Laat oom en tante er in elk geval niet op rekenen dat hun investering aan liefde een pay off oplevert. Die investering doen ze met name voor het kind...
Heel erg aandringen bij de pleegzorgmedewerker op begeleiding. Maar pleegzorgmedewerkers kunnen vrees ik ook niet zo veel. Als oom en tante contact hebben met de gezinsvoogd van het meisje valt daar mss meer hulp van te verwachten.
Wat ik mis in jouw verhaal, en ik hoop dat je oom en tante zich dit realiseren, is dat je dit meisje niet kunt meten langs een 'normale' norm. Je kunt er niet van uitgaan dat ze op korte termijn inzicht krijgt in wat dit soort gedragingen met een ander doen (als ze er al om geeft). Zoals al eerder gezegd dus: neutraal reageren op het gedrag, bij ernstig gedrag consequenties eraan verbinden, en niet inzetten op begrip voor de omgeving. Bonding zou je dan juist op andere zaken kunnen inzetten dan op dat gedrag (dus leuke dingen doen als gezin, quality time met haar, haar het gevoel geven dat ze gehoord wordt als ze gehoord wil worden). Complimenten geven als ze iets goed doet, al lijkt dat nog niet zoveel (zoals die onderbroek in de wasmand).
En heel erg waakzaam zijn. Kinderen alleen laten is dus eigenlijk ook geen optie. Dat is een luxe die alleen geldt voor veilig gehechte kinderen.
Concreet op basis van je post: het treiteren van de kinderen voorzien van een niet al te felle maar wel duidelijke, voorspelbare consequentie, het heel woest worden begrenzen door een dergelijke consequentie (hier is dat: tien minuten op de gang... de eerste tien keer een dikke ramp, daarna accepteert kind het met smijten van deuren en dus in elk geval geen fysiek verzet). Het plassen in de broek proberen op te lossen via een in eerste instantie zeer makkelijk haalbare beloning. Je hoeft er niet veel meer woorden aan vuil te maken dan 'hier wordt niet geschreeuwd/geslagen/whatever'.
Laat oom en tante er in elk geval niet op rekenen dat hun investering aan liefde een pay off oplevert. Die investering doen ze met name voor het kind...
woensdag 29 september 2010 om 17:35
weet je hoe groot de pay off voor pleegouders kan zijn als zij zo ongeveer de enige betrouwbare mensen zijn in haar omgeving???
Als ze straks naar het gezinsvervangend tehuis gaat dan weet ik zeker dat ze nog heel vaak zal huilen omdat ze haar huidige pleegouders zo mist.
Dit vaak tot grote verrassing van de pleegouders. Want dat hadden zij niet verwacht. Ze hadden geen enkel idee dat het kind kennelijk op hun eigen manier toch zo gehecht was aan ze.
Als ze straks naar het gezinsvervangend tehuis gaat dan weet ik zeker dat ze nog heel vaak zal huilen omdat ze haar huidige pleegouders zo mist.
Dit vaak tot grote verrassing van de pleegouders. Want dat hadden zij niet verwacht. Ze hadden geen enkel idee dat het kind kennelijk op hun eigen manier toch zo gehecht was aan ze.
woensdag 29 september 2010 om 18:24
quote:Schilderspalet schreef op 29 september 2010 @ 17:41:
Opgepleurd met dat kind.
Zien jouw tante en oom niet wat ze hun eigen kinderen aandoen!!!!!!!!!!!!!! Nog even en ze kunnen een gezinsvervangend tehuis voor hun eigen kinderen gaan zoeken.
???????????
Wat zou het heerlijk zijn hè...... als de wereld zo zwart-wit zou kunnen zijn.
Helaas...... dat is ie niet, dus vreemde opmerking!
Opgepleurd met dat kind.
Zien jouw tante en oom niet wat ze hun eigen kinderen aandoen!!!!!!!!!!!!!! Nog even en ze kunnen een gezinsvervangend tehuis voor hun eigen kinderen gaan zoeken.
???????????
Wat zou het heerlijk zijn hè...... als de wereld zo zwart-wit zou kunnen zijn.
Helaas...... dat is ie niet, dus vreemde opmerking!
woensdag 29 september 2010 om 19:30
Wat een rare post.
Wat hadden je oom en tante dan verwacht?
Een onthecht kind van een schizofrene moeder. Kusje erop, over?
Natuurlijk doet ze zoals ze doet. Ze is onthecht en heeft een rotjeugd gehad. Je kunt een pleegkind nooit, nooit, nooit vergelijken met een kind wat in een gezonde situatie opgegroeid is.
De simpelste basisvaardigheden hebben ze niet geleerd, ze voelen zich onveilig en zijn vechters, overlevers.. Waarom heeft een negenjarig kind eigen geld maar mag ze er niet zelf over beslissen?
Waarom zijn jouw oom en tante in vredesnaam pleegouders geworden als ze normaal pleegkindgedrag als problematisch ervaren?
Wat hadden je oom en tante dan verwacht?
Een onthecht kind van een schizofrene moeder. Kusje erop, over?
Natuurlijk doet ze zoals ze doet. Ze is onthecht en heeft een rotjeugd gehad. Je kunt een pleegkind nooit, nooit, nooit vergelijken met een kind wat in een gezonde situatie opgegroeid is.
De simpelste basisvaardigheden hebben ze niet geleerd, ze voelen zich onveilig en zijn vechters, overlevers.. Waarom heeft een negenjarig kind eigen geld maar mag ze er niet zelf over beslissen?
Waarom zijn jouw oom en tante in vredesnaam pleegouders geworden als ze normaal pleegkindgedrag als problematisch ervaren?
