Wat moet ik hier nu mee??

Dat je er van baalt kan ik mij wel voorstellen, dat je er boos om wordt niet.



Heb jij het idee dat jij gefaald hebt in de opvoeding als hij die dingen niet op de "goede"manier doet? Of bang dat andere mensen dat denken?

quote:_Toetie_ schreef op 13 oktober 2010 @ 09:55:

Branca, mijn zoon heeft thuis ook nog wel ongelukjes..



Wat ik me nu afvraag... stel ik te hoge eisen aan mijn zoon?

Is het onredelijk dat ik ervan baal/boos word als hij in zijn broek plast?

Ik weet namelijk dat hij het wel kan...maar in mijn ogen vertikt hij het soms gewoon...gewoon omdat hij geen zin heeft/te druk is....



Dat hij 's nachts nog niet droog is interesseerd me niet...

Ik heb ooit ergens gelezen dat dat nog kan voorkomen tot een een jaar of 7... dus dan heeft ie nog even.



Weet ik, ik bedoelde het meer om te laten zien dat je zoon in geval van ongelukjes op school waarschijnlijk helemaal niet raar wordt gevonden.



Onredelijk ben je vast niet. Maar soms is het wel goed om te beseffen dat hij een klein jongetje van vier jaar is. Met heel andere prioriteiten in het leven dan zijn moeder. Ik kan me er ook rot aan irriteren als mijn zoon niet door wil eten, terwijl ik zeg dat hij dat moet doen omdat we op tijd de deur uit moeten. Daar zit hij helemaal niet mee. Ik probeer dus maar vaak een evenwicht te vinden tussen hem door laten eten en de lieve vrede bewaren.

Aletta Jacobs, ik heb ook een dromer! Die dus enorm treuzelt, vooral bij het eten, haha.

Toevallig vertelde mijn moeder me dit weekend dat ik net zo was als kind....

quote:_Toetie_ schreef op 13 oktober 2010 @ 10:17:

Nouschi, ik denk dat je de spijker op zijn kop slaat... helaas.

Eeven vooropgesteld... ik ben niet perfect (bij lange na niet) en ik doe vast dingen die een ander anders of helemaal niet zou doen in de opvoeding...

Maar ik betrap me er inderdaad heel vaak op, bij zowel dochter als zoon, dat ik heel bevattelijk ben voor wat mensen van mijn opvoeding of mijn kinderen vinden.



Ik heb me er jaren druk om gemaakt wat mensen van mijzelf dachten,maar daar ben ik inmiddels een beetje klaar mee... mag je me niet, jammer dan..

Maar zo dacht ik vroeger echt niet.Vond het echt vreselijk als mensen mij niet mochten.Toetie, ken je dat nummer van Alanis Morissette?

quote:_Toetie_ schreef op 13 oktober 2010 @ 10:21:

[...]





Denk het niet, Fleur.Het heet "Perfect". Kan het zijn dat dit een beetje op jou en jouw vroeger slaat?

Wat mensen vinden van jouw opvoeding, Toetie, is net zo irrelevant als wat mensen van jou als persoon vinden. Je voedt je kinderen op zodat zij zelf gelukkige mensen worden, niet zodat anderen gelukkig worden

quote:_Toetie_ schreef op 13 oktober 2010 @ 10:17:

Nouschi, ik denk dat je de spijker op zijn kop slaat... helaas.

Eeven vooropgesteld... ik ben niet perfect (bij lange na niet) en ik doe vast dingen die een ander anders of helemaal niet zou doen in de opvoeding...

Maar ik betrap me er inderdaad heel vaak op, bij zowel dochter als zoon, dat ik heel bevattelijk ben voor wat mensen van mijn opvoeding of mijn kinderen vinden.



Ik heb me er jaren druk om gemaakt wat mensen van mijzelf dachten,maar daar ben ik inmiddels een beetje klaar mee... mag je me niet, jammer dan..

Maar zo dacht ik vroeger echt niet.Vond het echt vreselijk als mensen mij niet mochten.



Hartstikke goed!

Als je dat nou probeert door te trekken naar je kinderen. Ik voedt ze op mijn manier op, snap je dat niet? jammer dan.

Doe wat schone (onder)broeken in zijn tas, dan kan juf hem altijd even iets droogs aantrekken.

Ik denk ook dat je hem even moet laten begaan. Wel op tijd sturen (wiebelen en alsnog zeggen ik hoef niet, is hier zeer herkenbaar. Hij hoeft van mij niet direct te gaan, maar zodra ik hem opnieuw zie wiebelen -meestal binnen de minuut- stuur ik hem alsnog naar het toilet).

quote:_Toetie_ schreef op 13 oktober 2010 @ 10:24:

Ik ga eens kijken of ik dat nummer kan vinde op youtube...ken het niet...



"Perfect"



Sometimes is never quite enough

If you're flawless, then you'll win my love

Don't forget to win first place

Don't forget to keep that smile on your face



Be a good boy

Try a little harder

You've got to measure up

And make me prouder



How long before you screw it up

How many times do I have to tell you to hurry up

With everything I do for you

The least you can do is keep quiet



Be a good girl

You've gotta try a little harder

That simply wasn't good enough

To make us proud



I'll live through you

I'll make you what I never was

If you're the best, then maybe so am I

Compared to him compared to her

I'm doing this for your own damn good

You'll make up for what I blew

What's the problem...why are you crying



Be a good boy

Push a little farther now

That wasn't fast enough

To make us happy

We'll love you just the way you are

If you're perfect

quote:Branca schreef op 13 oktober 2010 @ 10:17:

Aletta Jacobs, ik heb ook een dromer! Die dus enorm treuzelt, vooral bij het eten, haha.

Toevallig vertelde mijn moeder me dit weekend dat ik net zo was als kind....Stiekem hoop ik dat mijn dochter ook een dromer wordt (maar goed, dan ben ik plaatsvervangend mijn eigen jeugd aan het goedmaken, en dat is net zo min een handige aanpak )

Toetie wat een voorbeeldige TO ben je! Je luistert dankbaar naar andermans meningen en houd je zelf daarmee echt een spiegel voor om te zien of het misschien op jou van toepassing is. Complimenten hoor!

Ik heb alleen TO gelezen en de 1e pagina, dus misschien mosterd.



Waarom niet eens beginnen met goed gedrag belonen? Dus als ie het wel goed doet? We zijn zo gericht op straffen van wat niet goed gaat en vanzelfsprekend vinden om te kijken naar wat iemand fout doet/ nog te leren heeft, dat de hele samenleving van straf en boetes aan elkaar hangt (of moet hangen?) omdat dat is wat we van kleins af aan leren?



Als het een wat dromerig kind is, of snel afgeleid, niks wil missen, verzin dan een beloning, zoals dat je een leuke kalener koopt en een dosis stickertjes van iets wat hij leuk vindt (Cars, Spiderman of wat dan ook). En elke dag dat het goed gegaan is, prijs je hem uitbundig, vertelt hoe blij je bent en hoe trots hij op zichzelf mag zijn. Dan mag hij zelf je een sticker plakken. (en zo kan je ook andere dingen belonen met een extra sticker).



Dan kan je gaan belonen door prijzen en stickertjes en daarbij laten. Is het hardnekkiger kan je kleine beloninkjes geven. Ik zou daar terughoudend in zijn, omdat ze straks bij alles dan een beloning willen. Een hele week levert een piepklein cadeautje op (dat kan iets van 1 euro zijn), en (als het al een tjidje goed gaat) stap je over op na een maand een iets groter cadeautje.



Ook je opvoeding (alleen op) belonen richten hoeft niet en is ook heel sturend/gehoorzaamheid belonen. Zo leer je je kind juist zich erg veel aan te trekken van anderen (eerst jou, later anderen/ de groep), ipv naar zichzelf te luisteren (je moet dan wel zorgen dat bepaalde normen en waarden zich verankeren, en dat kan heel anders dan op een negatieve manier).



(waarschijnlijk ben je zelf volgens dit systeem opgegroeid, tot gehoorzaamheid, door beloning en sociale afwijzing (als straf),



Het klinkt tegenstrijdig, dat ik toch belonen aanraad, maar ik bedoel positief opvoeden in zijn geheel. Als je al boos enzo bent geweest, kan je het beter via stimuleren proberen.



Ik vind het echt erg te lezen van: laat hem maar gepest worden, dan is het vanzelf over. Kinderen zijn keihard, en wat is dat nu voor manier als het ook anders kan?

Bedenk zelf ook hoe je het vindt dat je meteen beboet wordt als je iets niet doet of te laat betaalt, ietsje te hard rijdt, enz enz.



Opvoeden hoeft niet gebaseerd te zijn op gehoorzamen. Ik ben zowiezo niet van het belonings- en strafidee. Maar iig als er al een probleem is, dan is positief beter. Als je er druk op legt (mama wordt boos), en uitgaat van onwil/ongehoorzaamheid (hij kan het wel, maar vertikt het), ga je niet uit van een wispelturigheid, die past bij zo'n leeftijd.



Op die manier is er kans dat je ook faalangst kan kweken en het gevoel dat ie niet goed genoeg is. (dat zit al in onze taal: je bent stout.. dat oordeelt over hoe je bent, en niet: dit gedrag accepteer ik niet.

Met zachte hand opvoeden is dus niet hetzelfde als niet opvoeden of niet standvastig opvoeden. Je mag best heel beslist zijn in dingen, die je ze aanleert/afleert.



Ik zie opvoeden meer als bijbrengen en begeleiden. En je hoeft zeker niet alles te belonen, maar prijzen stimuleert iig meer dan straffen en boos worden.

Vaak is het toch handig om even alles te lezen Suzy, zeker als je met zo'n lap tekst komt zelf.

Toetie, waar is jouw kind mee bezig op het moment dat hij in zijn broek plast?

Zit hij midden in zijn spel? Is hij tv aan het kijken?



Sommige kinderen zijn zo druk bezig met wat ze doen, dat ze de aandrang om te plassen gewoon missen. Ze gaan gewoon helemaal op in wat ze aan het doen zijn en dat 2e ding past even gewoon niet erbij.



Let eens op met wat hij aan het doen is. Probeer (van tevoren) duidelijke afspraken met hem te maken. Houd die afspraak zo duidelijk en kort mogelijk (zullen we afspreken dat je vanmiddag naar de wc gaat als mama dat vraagt). Je zoon weet dan van tevoren wat de afspraak is.



Heb zelf geen kinderen, maar werk in de kinderopvang. Bovenstaande heeft hier al meerdere malen gewerkt, maar wil natuurlijk niet zeggen dat het bij jouw kind ook zo is.

En ongelukjes komen echt nog regelmatig voor, vooral bij veranderingen/spannende dingen. Bereid je maar vast voor op sinterklaas en kerst, juf is daar ook aan gewend.

Oh, toetie, je hebt gewoon een lief kind dat andere prioriteiten heeft dan jij hebt. En da's niet erg. Het is een jongetje van 4! Nogal logisch dat íe plassen niet belangrijk vind.



Misschien kun je eens een keer een afspraak met hem maken. Op een moment dat jullie gezellig samen op de bank zitten en benader het positief. Laat hem zelf iets verzinnen om hem te herinneren aan het plassen. Misschien heeft íe wel een heel goed idee! Vertel hem dat jij er niet meer boos om wordt, en dat hij zelf mag verzinnen hoe je hem eraan herinnert. Misschien iets met een stopwoordje of een wekker oid?

Toetie, een kleuterjuf hier. Als je zoon voor het grootste deel van de tijd zindelijk is, zou ik me geen zorgen maken. Wij hebben ook kinderen met ongelukjes hoor. De één voelt het te laat aankomen, de ander is gewoon te druk om te gaan plassen. Als kinderen bij ons toch wel erg regelmatig in hun broek plassen, dan sturen we ze wat vaker. We vragen het inderdaad niet, maar zeggen gewoon: ga je even plassen? Zeggen ze dat ze niet hoeven, zeggen wij weer: ga toch maar even kijken of er iets komt. Geen uitweg, gewoon gaan. Na een tijdje merken we dat de kinderen gewoon zelf gaan als ze moeten en is het probleem eigenlijk over.

Ik zou dus inderdaad de juf of meester even inseinen en afspreken dat ze hem wat vaker stuurt.