Psyche
alle pijlers
ik voel me zoooo kwetsbaar
zaterdag 16 oktober 2010 om 13:22
Ik heb bij gezondheid een topic geopend over hoe erg ik baal dat ik nu toch colitis ulcerosa (chronische darmziekte) blijk te hebben. Maar ik merk zelf dat ik nogal overtrokken reageer. Het voelt voor mij bijna als het eind van de wereld, zit de hele dag met een dikke keel van emotie en ik ben bang, bang, bang, En waar ben ik nou vandaag bang voor? Ik moet pilletjes halen bij de apotheek en 3 per dag slikken en misschien zijn er op deze pijler mensen die begrijpen hoe bang ik ben voor weer een vreemde stof in mijn lijjf, de bijwerkingen enz. enz. Ik krijg die angst niet onder controle. Verder heb ik veel info over de ziekte gelezen en weet ik nu dat als dit niet werkt ik nog zwaardere medicijnen zal moeten slikken en als dat ook niet werkt een operatie . Ik weet rationeel dat ik behoorlijk doordraaf, zover is het nog lang niet namelijk en misschien komt het zelfs nooit zover. Maar ik kom gewoon niet los van mijn angsten. Gister tijdens het darmonderzoek voelde ik me als volwassen vrouw ook weer zo kinderlijk kwetsbaar toen ik daar op die tafel lag.
Ik ben overigen mijn AD (seroxat) aan het afbouwen, zat al op een kwart pilletje inmiddels en kan nu dus helemaal stoppen. Ik vind dat een fijner idee, omdat al die pillen toch op elkaar gaan inwerken....
Overigens voel ik me stukken beter in mijn vel zonder de AD, maar ik merk toch dat ik erg kwetsbaar ben als het gaat om mijn gezondheid. Gewoon maar slikken die nieuwe pilletjes en afwachten? Wat zou ik graag willen dat iemand het begreep en mij gerust kan stellen. Zo raar, ik ben normaal gesproken best een sterke vrouw, maar als het gaat om dingen die met mijn lijf gebeuren, dan voel ik me dus kinderlijk kwetsbaar en bang .
Ik ben overigen mijn AD (seroxat) aan het afbouwen, zat al op een kwart pilletje inmiddels en kan nu dus helemaal stoppen. Ik vind dat een fijner idee, omdat al die pillen toch op elkaar gaan inwerken....
Overigens voel ik me stukken beter in mijn vel zonder de AD, maar ik merk toch dat ik erg kwetsbaar ben als het gaat om mijn gezondheid. Gewoon maar slikken die nieuwe pilletjes en afwachten? Wat zou ik graag willen dat iemand het begreep en mij gerust kan stellen. Zo raar, ik ben normaal gesproken best een sterke vrouw, maar als het gaat om dingen die met mijn lijf gebeuren, dan voel ik me dus kinderlijk kwetsbaar en bang .
zaterdag 16 oktober 2010 om 13:35
Ik denk dat het niet zo raar is dat je van slag bent door deze diagnose. Colitis is niet niks en als je die diagnose krijgt mag je echt wel even tijd nemen om de klap te verwerken.
Wat die medicijnen betreft: heb je afgesproken om ze langzaam op te bouwen?
Dan merk je zelf al hoe je reageert op 1 pilletje en als dat niet eng blijkt te zijn valt het volgende pilletje misschien al mee. Laat je hierin begeleiden.
Hier liggen de medicijnen soms nog een paar weken in t kastje voordat ik er echt mee begin. (gaat nu om AD) Ik heb dan ook nog zoveel weerstand tegen die dingen en heb mentaal tijd nodig om aan het idee te wennen dat ik iets moet slikken. Dat is misschien niet zo'n goed voorbeeld, maar ik begrijp het dus wel.
Wat die medicijnen betreft: heb je afgesproken om ze langzaam op te bouwen?
Dan merk je zelf al hoe je reageert op 1 pilletje en als dat niet eng blijkt te zijn valt het volgende pilletje misschien al mee. Laat je hierin begeleiden.
Hier liggen de medicijnen soms nog een paar weken in t kastje voordat ik er echt mee begin. (gaat nu om AD) Ik heb dan ook nog zoveel weerstand tegen die dingen en heb mentaal tijd nodig om aan het idee te wennen dat ik iets moet slikken. Dat is misschien niet zo'n goed voorbeeld, maar ik begrijp het dus wel.
zaterdag 16 oktober 2010 om 13:42
Punt 1 stop meteen nu, met verhalen lezen op internet. Echt het is alleen maar kommer en kwel daar met de ergste gevolgen en toekomst. Ik heb het ook gedaan, want je bent nieuwsgierig en wilt weten waar je aan toe bent. Geloof me, dat kom je niet te weten via internet. Alleen de ergste, ergste verhalen staan op internet. Ik bedoel: het is gewoon niet interessant om te schrijven hoe goed het met je gaat.
Punt 2: De medicijnen zijn wel nodig. Zeker bij een acuute ontsteking en ja soms zijn de bijwerkingen erger dan de kwaal (of in ieder geval iets wat je er nog bovenop krijgt) maar hou goed contact met je specialist over wanneer en hoe snel je kan gaan afbouwen. Ik snap wel wat je bedoelt met die rotzooi in je lichaam, echter heeft je lichaam het helaas nu wel nodig. En vergelijk het niet met AD (ook rotzooi hoor ben ik met je eens) die heb je nodig voor het psychische gedeelte en dit is echt puur fysiek. Dat is voor mij in ieder geval een groot verschil.
Punt 3: je bent dus al aan de AD heb je die via een psych gekregen? Zo niet dan is het wellicht een idee om er eentje te zoeken? Om erover te praten. Over je angsten en het feit dat je moet accepteren dat je de rest van je leven een chronische patient bent.
Maar nogmaals er is echt mee te leven. Ok je zal aanpassingen moeten doen maar er is niks wat ik laat vanwege mijn Crohn. Hooguit iets aanpassen. Zet m op meid want het is echt te doen.
Punt 2: De medicijnen zijn wel nodig. Zeker bij een acuute ontsteking en ja soms zijn de bijwerkingen erger dan de kwaal (of in ieder geval iets wat je er nog bovenop krijgt) maar hou goed contact met je specialist over wanneer en hoe snel je kan gaan afbouwen. Ik snap wel wat je bedoelt met die rotzooi in je lichaam, echter heeft je lichaam het helaas nu wel nodig. En vergelijk het niet met AD (ook rotzooi hoor ben ik met je eens) die heb je nodig voor het psychische gedeelte en dit is echt puur fysiek. Dat is voor mij in ieder geval een groot verschil.
Punt 3: je bent dus al aan de AD heb je die via een psych gekregen? Zo niet dan is het wellicht een idee om er eentje te zoeken? Om erover te praten. Over je angsten en het feit dat je moet accepteren dat je de rest van je leven een chronische patient bent.
Maar nogmaals er is echt mee te leven. Ok je zal aanpassingen moeten doen maar er is niks wat ik laat vanwege mijn Crohn. Hooguit iets aanpassen. Zet m op meid want het is echt te doen.
zaterdag 16 oktober 2010 om 13:55
Gun jezelf de tijd!
Zelf heb ik tweemaal moeten 'wennen' aan ernstige aandoeningen die je hele leven toch even op de kop gooien.
Dat is een verschrikkelijk slopend proces die met ups en downs zal gaan.
Je zal moeten wennen aan het feit dat je lichaam niet meer 100% gezond is, en dan dus ook aftasten wat dat allemaal in gaat houden voor jou persoonlijk.
Wellicht vindt je het pretig om eens contact te leggen met ervaren 'lotgenoten'? (zelf was ik daar nooit zo van, maar voor sommigen werkt het goed)
Ook ik vond het slikken van medicatie in het begin eng, want ik hou niet van vreemde stoffen in m'n lichaam, en inderdaad de bijwerkingen zijn ook niet altijd prettig, maar het moest. punt
Nu slik ik het al 8 jaar, en weet niet anders, het wordt echt een gewoonte.
Ook moest ik uiteindelijk geopereerd worden, ja dat is iets wat niemand liever heeft! Maar op het moment dat je ervoor staat zal je merken dat je sterk genoeg bent het te relativeren en het bij de kladden te grijpen!
Wees niet te hard voor jezelf en geef jezelf de tijd en ruimte om aan de nieuwe situatie te wennen.
Inderdaad zonder rampscenario's op het internet te zoeken, echt niet doen! (positieve verhalen worden daar gewoon niet geplaatst)
En echt, het went, je leert ermee leven zo goed of kwaad als het kan.
Wil je hulp bij het verwerken, vraag dan eens aan je behandelend arts of hij je door kan sturen naar het medisch maatschappelijk werk, zij hebben veel ervaring met dit proces.
Succes!
Zelf heb ik tweemaal moeten 'wennen' aan ernstige aandoeningen die je hele leven toch even op de kop gooien.
Dat is een verschrikkelijk slopend proces die met ups en downs zal gaan.
Je zal moeten wennen aan het feit dat je lichaam niet meer 100% gezond is, en dan dus ook aftasten wat dat allemaal in gaat houden voor jou persoonlijk.
Wellicht vindt je het pretig om eens contact te leggen met ervaren 'lotgenoten'? (zelf was ik daar nooit zo van, maar voor sommigen werkt het goed)
Ook ik vond het slikken van medicatie in het begin eng, want ik hou niet van vreemde stoffen in m'n lichaam, en inderdaad de bijwerkingen zijn ook niet altijd prettig, maar het moest. punt
Nu slik ik het al 8 jaar, en weet niet anders, het wordt echt een gewoonte.
Ook moest ik uiteindelijk geopereerd worden, ja dat is iets wat niemand liever heeft! Maar op het moment dat je ervoor staat zal je merken dat je sterk genoeg bent het te relativeren en het bij de kladden te grijpen!
Wees niet te hard voor jezelf en geef jezelf de tijd en ruimte om aan de nieuwe situatie te wennen.
Inderdaad zonder rampscenario's op het internet te zoeken, echt niet doen! (positieve verhalen worden daar gewoon niet geplaatst)
En echt, het went, je leert ermee leven zo goed of kwaad als het kan.
Wil je hulp bij het verwerken, vraag dan eens aan je behandelend arts of hij je door kan sturen naar het medisch maatschappelijk werk, zij hebben veel ervaring met dit proces.
Succes!
zaterdag 16 oktober 2010 om 14:01
quote:Cateautje schreef op 16 oktober 2010 @ 14:00:
Ik heb maar een advies voor je.
Emoties slaan op de darmen, dus je helpt jezelf niet door je zo druk te maken, want dat maakt het allemaal alleen maar erger.
Relax, de arts weet best wel waar deze mee bezig is en als de medicijnen niet bevallen, kun je dat altijd nog aan de arts aangeven, maar begin niet te gillen voor er echt iets aan de hand is, daar help je jezelf niet mee.
Sterkte meis, het is nooit leuk om te ontdekken dat alles niet helemaal op rolletjes loopt.
Ik heb maar een advies voor je.
Emoties slaan op de darmen, dus je helpt jezelf niet door je zo druk te maken, want dat maakt het allemaal alleen maar erger.
Relax, de arts weet best wel waar deze mee bezig is en als de medicijnen niet bevallen, kun je dat altijd nog aan de arts aangeven, maar begin niet te gillen voor er echt iets aan de hand is, daar help je jezelf niet mee.
Sterkte meis, het is nooit leuk om te ontdekken dat alles niet helemaal op rolletjes loopt.
zaterdag 16 oktober 2010 om 14:15
Lila, het is niet het einde van de wereld hoor. Neem die pillen en je zult merken hoe snel je je beter gaat voelen. En misschien moet je wel andere pillen. Dat geeft niks, er zijn heel veel medicijnen voor colitis. Ik heb zelf crohn en was zelfs "opgelucht" dat het crohn was. Klinkt wel gek, maar ik was zo ziek dat ik aan niets anders dan kanker kon denken. Nou, dan valt crohn wel mee. Je hebt met je ziekte goede en slechte periodes, maar misschien heb jij na deze opvlamming wel alleen maar goede periodes?!
Kom op, verzet je gedachte en zorg goed voor je lichaam, het komt goed!
Kom op, verzet je gedachte en zorg goed voor je lichaam, het komt goed!
zaterdag 16 oktober 2010 om 15:02
Daarnaast is het trouwens logisch dat je je kwetsbaar voelt, aan veel onderzoeken moet je je helemaal overgeven en veel schroom moet je laten vallen. Voor de medici zijn al deze dingen dagelijkse kost, maar voor jou is het een een nieuwe en meestal minder prettige ervaring. Ik kan mij voorstellen dat je bij een endoscopie je heel kwetsbaar voelt. ze zitten in een omgeving die je niet zomaar aan iedereen laat zien, daarnaast lijkt het mij ook een pijnlijk onderzoek, heel logisch dat je je even diep ongelukkig voelt.
Mij helpt het om te denken dat er in heel Nederland dagelijks mensen nare onderzoeken ondergaan en minder leuke diagnoses te horen krijgen, je bent niet de enige en ook na jou zullen er nog vele volgen.
Probeer ook in te zien dat je aan de andere kant ook geluk hebt met de diagnose die je gekregen hebt.
Je kan nu behandelt worden, én het is te behandelen...
Mij helpt het om te denken dat er in heel Nederland dagelijks mensen nare onderzoeken ondergaan en minder leuke diagnoses te horen krijgen, je bent niet de enige en ook na jou zullen er nog vele volgen.
Probeer ook in te zien dat je aan de andere kant ook geluk hebt met de diagnose die je gekregen hebt.
Je kan nu behandelt worden, én het is te behandelen...
zaterdag 16 oktober 2010 om 15:06
Het lijkt me inderdaad geen gek idee om je door een psycholoog te laten begeleiden.
Je arts zal vooral kijken naar de onderzoeken en de lichamelijke aspecten. Maar het is ook fijn als iemand vraagt: hoe voel je je hier nu onder?
Sommige onderzoeken kunnen erg naar zijn (slangen naar binnen etc.) en ik vind het niet raar dat je mede daardoor een beetje van je stuk bent.
Je arts zal vooral kijken naar de onderzoeken en de lichamelijke aspecten. Maar het is ook fijn als iemand vraagt: hoe voel je je hier nu onder?
Sommige onderzoeken kunnen erg naar zijn (slangen naar binnen etc.) en ik vind het niet raar dat je mede daardoor een beetje van je stuk bent.
zaterdag 16 oktober 2010 om 21:33
Dankjewel voor jullie reacties . Ik heb inmiddels de medicijnen opgehaald, het zijn zakjes met korreltjes. Nou is het wel fijn dat ik de Pentasa al in zetpilvorm gebruikte. En daar moet ik nu dus mee stoppen en nu de korreltjes slikken. Hetzelfde medicijn, maar via een andere weg en 3 keer de dosis die ik had. Nou weet ik van mezelf dat ik het vaak prettiger vind om medicijnen langzaam op te bouwen, zo krijg ik het vertrouwen en raak ik gewend. Maar ik denk eerlijk gezegd niet dat dat hiermee de bedoeling is, want dan gaat het wat langzamer met 'genezen'.
Toch denk ik dat ik liever morgen 1 zakje neem, dan dat ik uit angst niks neem. Ik moet donderdag namelijk pas naar de arts voor de uitslag van het onderzoek, maar hij gaf me gister alvast het recept mee, omdat hij de ontsteking direct al kon zien bij het onderzoek.
Natuurlijk komt dit angstige gedoe van mij niet uit de lucht vallen, mijn problemen zitten wat dieper, heb ook een aantal jaren therapie gehad. Het gaat nu zo goed dat ik de AD kan afbouwen. Dus ik zit niet echt te springen om weer een therapie, wil het nu eindelijk op eigen kracht gaan doen. Dit hypochondrische gedrag is gewoon mijn 'ding', ik denk dat het veel tijd nodig heeft om te leren medische zaken wat meer te relativeren...
Toch denk ik dat ik liever morgen 1 zakje neem, dan dat ik uit angst niks neem. Ik moet donderdag namelijk pas naar de arts voor de uitslag van het onderzoek, maar hij gaf me gister alvast het recept mee, omdat hij de ontsteking direct al kon zien bij het onderzoek.
Natuurlijk komt dit angstige gedoe van mij niet uit de lucht vallen, mijn problemen zitten wat dieper, heb ook een aantal jaren therapie gehad. Het gaat nu zo goed dat ik de AD kan afbouwen. Dus ik zit niet echt te springen om weer een therapie, wil het nu eindelijk op eigen kracht gaan doen. Dit hypochondrische gedrag is gewoon mijn 'ding', ik denk dat het veel tijd nodig heeft om te leren medische zaken wat meer te relativeren...
zaterdag 16 oktober 2010 om 21:43
zondag 17 oktober 2010 om 17:12
En hoe gaat het? Last gehad dat de dosering verhoogd is?
Ik dacht uit een andere post te begrijpen dat je normaal geen angsten had en nu rondom je darmklachten wel. Maar nu begrijp ik dat je er al langer last van hebt, en al therapie gehad hebt.
Dan is het misschien vooral een kwestie van tijd: paar weken wennen aan de situatie, en rustig blijven ademhalen.
Ik kan me voorstellen dat je niet nog meer therapie wilt. Het kan ook teveel zijn.
Ik dacht uit een andere post te begrijpen dat je normaal geen angsten had en nu rondom je darmklachten wel. Maar nu begrijp ik dat je er al langer last van hebt, en al therapie gehad hebt.
Dan is het misschien vooral een kwestie van tijd: paar weken wennen aan de situatie, en rustig blijven ademhalen.
Ik kan me voorstellen dat je niet nog meer therapie wilt. Het kan ook teveel zijn.
zondag 17 oktober 2010 om 19:19
Ik ben een beetje van de angst voor de medicijnen af nu het eerste zakje goed ging. Het komt gewoon allemaal een beetje tegelijk, mijn seroxat net afgebouwd en nu ineens deze verandering, was behoorlijk van slag na het onderzoek vrijdag en dat komt ook omdat ik niet helemaal mezelf ben nu ik de seroxat nog maar net heb afgebouwd, de wereld ziet er een beetje donkerder en angstiger uit zeg maar. Ik ga ervan uit dat dat na een week of 2 beter is, want dan is mijn lijf de seroxat hopelijk een beetje ontwend.
Na de schrik van het bericht dat de ontsteking zich heeft uitgebreid speelt er door mijn hoofd een nog veel angstiger scenario en dat is dat het kanker is. Ik weet het, ik ben behoorlijk aan het malen, maar het blijft eng dat er kweekjes zijn genomen en dat ik pas donderdag de echte uitslag hoor.
Maf mens ben ik he? Eerst helemaal van slag, omdat het waarschijnlijk colitis is, nu bang dat het 'meer' is dan dat...
Na de schrik van het bericht dat de ontsteking zich heeft uitgebreid speelt er door mijn hoofd een nog veel angstiger scenario en dat is dat het kanker is. Ik weet het, ik ben behoorlijk aan het malen, maar het blijft eng dat er kweekjes zijn genomen en dat ik pas donderdag de echte uitslag hoor.
Maf mens ben ik he? Eerst helemaal van slag, omdat het waarschijnlijk colitis is, nu bang dat het 'meer' is dan dat...
zondag 17 oktober 2010 om 19:23
quote:Moonlight82 schreef op 17 oktober 2010 @ 17:12:
Ik dacht uit een andere post te begrijpen dat je normaal geen angsten had en nu rondom je darmklachten wel. Maar nu begrijp ik dat je er al langer last van hebt, en al therapie gehad hebt.
Dan is het misschien vooral een kwestie van tijd: paar weken wennen aan de situatie, en rustig blijven ademhalen.
Ik kan me voorstellen dat je niet nog meer therapie wilt. Het kan ook teveel zijn.Ik voelde me juist hartstikke goed in mijn vel de laatste maanden, vandaar het afbouwen van de AD. Op de 1 of andere manier ben ik vrijdag ineens erg geschrokken en in een neerwaartse spiraal geraakt. Komt vooral omdat ik me beter voelde dan eerst, dan begrijp je niet helemaal dat het in je lijf er juist slechter uitziet i.p.v. beter, wat ik had verwacht.
Ik dacht uit een andere post te begrijpen dat je normaal geen angsten had en nu rondom je darmklachten wel. Maar nu begrijp ik dat je er al langer last van hebt, en al therapie gehad hebt.
Dan is het misschien vooral een kwestie van tijd: paar weken wennen aan de situatie, en rustig blijven ademhalen.
Ik kan me voorstellen dat je niet nog meer therapie wilt. Het kan ook teveel zijn.Ik voelde me juist hartstikke goed in mijn vel de laatste maanden, vandaar het afbouwen van de AD. Op de 1 of andere manier ben ik vrijdag ineens erg geschrokken en in een neerwaartse spiraal geraakt. Komt vooral omdat ik me beter voelde dan eerst, dan begrijp je niet helemaal dat het in je lijf er juist slechter uitziet i.p.v. beter, wat ik had verwacht.
