Relaties
alle pijlers
Ei voor later
dinsdag 2 november 2010 om 00:27
Heeft iemand dit gezien? Hoe denk je hierover?
In deze persoonlijke documentaire worstelt Marieke, een 35-jarige Amsterdamse single, met haar aftikkende biologische klok. Ze wil graag kinderen, maar ze heeft de ware nog niet gevonden. Om zichzelf meer tijd te geven wil ze haar eicellen laten invriezen. Maar in Nederland kan dit (nog) niet. Marieke laat het er niet bij zitten en begint een zoektocht in het medische circuit.
Ik vond het zelf een heel interessante en een mooie docu.
In deze persoonlijke documentaire worstelt Marieke, een 35-jarige Amsterdamse single, met haar aftikkende biologische klok. Ze wil graag kinderen, maar ze heeft de ware nog niet gevonden. Om zichzelf meer tijd te geven wil ze haar eicellen laten invriezen. Maar in Nederland kan dit (nog) niet. Marieke laat het er niet bij zitten en begint een zoektocht in het medische circuit.
Ik vond het zelf een heel interessante en een mooie docu.
maandag 8 november 2010 om 16:30
quote:spectral schreef op 08 november 2010 @ 15:16:
[...]
Nee ze doen het voor kids... een relatie hebben ze niet nodig, want alles draait toch het liefst om de dames zelf,
De vrouw uit de docu zal waarschijnlijk tijdens de 2e date al vragen hoe de ander over kids denkt... hoezo druk op iets leggen?Nou dit vind ik dus aannames / eigen invullingen.
[...]
Nee ze doen het voor kids... een relatie hebben ze niet nodig, want alles draait toch het liefst om de dames zelf,
De vrouw uit de docu zal waarschijnlijk tijdens de 2e date al vragen hoe de ander over kids denkt... hoezo druk op iets leggen?Nou dit vind ik dus aannames / eigen invullingen.
maandag 8 november 2010 om 16:33
quote:viennas schreef op 08 november 2010 @ 16:30:
[...]
Nou dit vind ik dus aannames / eigen invullingen.
Dat mag je best vinden maar dat zijn het niet... waarom zou een vrouw in godsnaam zo'n traject ingaan en niet meteen duidelijk hebben bij een date of de man uberhaupt wel of geen kids wil??
Dat is toch tijdverspilling... stel dat de man na een jaar daten het niet blijkt te willen... wat dan?
Idem met dat liever vrijgezel zijn en je eigen dingen en leven kunnen bepalen... een relatie betekend nu eenmaal per definitie soms concessies doen. De dame uit de docu was meer dan dominant, alles moet op haar voorwaarden en regels, anders was het niet goed genoeg... dan ben je toch liever alleen om alles lekker zelf te doen als je wilt en gewend bent? (ze was al boos omdat een man aan de verkeerde kant fietste, zij wilde aan de wegkant rijden....).
En in mijn vriendenkring zie ik exact dezelfde problemen en gekke ideeen.... binnen 3 maanden een ruzie betekent direct einde van de relatie, want dat hoort toch niet zo snel... de tijd met vrienden en vriendinnen moet op exact hetzelfde peil blijven als zonder relatie (lees elke avond een ander op de bank), de ander moet dat maar accepteren... en zo kan ik nog wel even door gaan...
[...]
Nou dit vind ik dus aannames / eigen invullingen.
Dat mag je best vinden maar dat zijn het niet... waarom zou een vrouw in godsnaam zo'n traject ingaan en niet meteen duidelijk hebben bij een date of de man uberhaupt wel of geen kids wil??
Dat is toch tijdverspilling... stel dat de man na een jaar daten het niet blijkt te willen... wat dan?
Idem met dat liever vrijgezel zijn en je eigen dingen en leven kunnen bepalen... een relatie betekend nu eenmaal per definitie soms concessies doen. De dame uit de docu was meer dan dominant, alles moet op haar voorwaarden en regels, anders was het niet goed genoeg... dan ben je toch liever alleen om alles lekker zelf te doen als je wilt en gewend bent? (ze was al boos omdat een man aan de verkeerde kant fietste, zij wilde aan de wegkant rijden....).
En in mijn vriendenkring zie ik exact dezelfde problemen en gekke ideeen.... binnen 3 maanden een ruzie betekent direct einde van de relatie, want dat hoort toch niet zo snel... de tijd met vrienden en vriendinnen moet op exact hetzelfde peil blijven als zonder relatie (lees elke avond een ander op de bank), de ander moet dat maar accepteren... en zo kan ik nog wel even door gaan...
maandag 8 november 2010 om 16:45
quote:Ruza schreef op 08 november 2010 @ 15:15:
Ik ken trouwens best wat 20ers in mijn omgeving die een kind combineren met studeren, werken,/carriere, verre reizen en ook nog eens af en toe een avondje gaan stappen.
En die wonen ook nog eens allemaal in die beruchte randstad. Dus onmogelijk is het zeker niet.
Inmiddels gelukkig niet meer nee. Ik ben eind 30. Toen ik in de 20 was, kwam het niet voor. Kolfruimte voor studentes?... ze hadden je zien aankomen. "Je moet wel keuzes maken, je kan niet alles tegelijk, en studeren en kinderen krijgen". Dat was het credo destijds. Nu zie je daar gelukkig een enorme verandering in.
En wat dat avondje stappen betreft... nog een voorbeeld.
In Amsterdam had je jaren lang elke zondag De Club. Een soort van zondagmiddag dancing, gezellig even als afsluiter van je weekend, mensen van begin 20 tot half 30 en sommigen ouder kwamen daar. Het is een tijdje weggeweest, nu komt het weer terug... guess what, met een ruimte voor kinderen en met een kinderoppas. Dit was 10 jaar geleden ondenkbaar.
Waarom zijn een aantal van jullie toch zo vol ongeloof... Er is gezien de medische inzichten die men heeft, in een korte tijd maatschappelijk erg veel veranderd en nog verder aan het veranderen wat jong kinderen krijgen betreft.
Ik ken trouwens best wat 20ers in mijn omgeving die een kind combineren met studeren, werken,/carriere, verre reizen en ook nog eens af en toe een avondje gaan stappen.
En die wonen ook nog eens allemaal in die beruchte randstad. Dus onmogelijk is het zeker niet.
Inmiddels gelukkig niet meer nee. Ik ben eind 30. Toen ik in de 20 was, kwam het niet voor. Kolfruimte voor studentes?... ze hadden je zien aankomen. "Je moet wel keuzes maken, je kan niet alles tegelijk, en studeren en kinderen krijgen". Dat was het credo destijds. Nu zie je daar gelukkig een enorme verandering in.
En wat dat avondje stappen betreft... nog een voorbeeld.
In Amsterdam had je jaren lang elke zondag De Club. Een soort van zondagmiddag dancing, gezellig even als afsluiter van je weekend, mensen van begin 20 tot half 30 en sommigen ouder kwamen daar. Het is een tijdje weggeweest, nu komt het weer terug... guess what, met een ruimte voor kinderen en met een kinderoppas. Dit was 10 jaar geleden ondenkbaar.
Waarom zijn een aantal van jullie toch zo vol ongeloof... Er is gezien de medische inzichten die men heeft, in een korte tijd maatschappelijk erg veel veranderd en nog verder aan het veranderen wat jong kinderen krijgen betreft.
maandag 8 november 2010 om 16:49
quote:Iwannalive schreef op 08 november 2010 @ 16:45:
[...]
Inmiddels gelukkig niet meer nee. Ik ben eind 30. Toen ik in de 20 was, kwam het niet voor. Kolfruimte voor studentes?... ze hadden je zien aankomen. "Je moet wel keuzes maken, je kan niet alles tegelijk, en studeren en kinderen krijgen". Dat was het credo destijds. Nu zie je daar gelukkig een enorme verandering in.
En wat dat avondje stappen betreft... nog een voorbeeld.
In Amsterdam had je jaren lang elke zondag De Club. Een soort van zondagmiddag dancing, gezellig even als afsluiter van je weekend, mensen van begin 20 tot half 30 en sommigen ouder kwamen daar. Het is een tijdje weggeweest, nu komt het weer terug... guess what, met een ruimte voor kinderen en met een kinderoppas. Dit was 10 jaar geleden ondenkbaar.
Waarom zijn een aantal van jullie toch zo vol ongeloof... Er is gezien de medische inzichten die men heeft, in een korte tijd maatschappelijk erg veel veranderd en nog verder aan het veranderen wat jong kinderen krijgen betreft.
Gezellig in de Odeon... misschien kennen we elkaar wel
Overigens wil ik er niet meer dood gevonden worden, het was en is een klein beetje ballig...
Overigens snijdt je hier het andere randstedelijke probleem aan... de ouders van nu (dertigers) willen nog steeds niets missen, en zien kids als accesoires die zich moeten aanpassen aan hun leventje...
[...]
Inmiddels gelukkig niet meer nee. Ik ben eind 30. Toen ik in de 20 was, kwam het niet voor. Kolfruimte voor studentes?... ze hadden je zien aankomen. "Je moet wel keuzes maken, je kan niet alles tegelijk, en studeren en kinderen krijgen". Dat was het credo destijds. Nu zie je daar gelukkig een enorme verandering in.
En wat dat avondje stappen betreft... nog een voorbeeld.
In Amsterdam had je jaren lang elke zondag De Club. Een soort van zondagmiddag dancing, gezellig even als afsluiter van je weekend, mensen van begin 20 tot half 30 en sommigen ouder kwamen daar. Het is een tijdje weggeweest, nu komt het weer terug... guess what, met een ruimte voor kinderen en met een kinderoppas. Dit was 10 jaar geleden ondenkbaar.
Waarom zijn een aantal van jullie toch zo vol ongeloof... Er is gezien de medische inzichten die men heeft, in een korte tijd maatschappelijk erg veel veranderd en nog verder aan het veranderen wat jong kinderen krijgen betreft.
Gezellig in de Odeon... misschien kennen we elkaar wel
Overigens wil ik er niet meer dood gevonden worden, het was en is een klein beetje ballig...
Overigens snijdt je hier het andere randstedelijke probleem aan... de ouders van nu (dertigers) willen nog steeds niets missen, en zien kids als accesoires die zich moeten aanpassen aan hun leventje...
maandag 8 november 2010 om 16:49
quote:spectral schreef op 08 november 2010 @ 13:41:
[...]
Die maatschappelijke druk leg je jezelf dan toch ook op... niemand zegt dat je daar allemaal aan moet voldoen, je vindt nl zelf dat je er aan moet voldoen.
Het het toch niet voor niks "maatschappelijke druk"?
En dan is het circeltje toch weer rond. Ga desnoods met iemand praten waarom je die druk voelt en er altijd gehoor aan wil geven... het klinkt nl als de buren hebben een grote auto, dus moet ik dat ook!
Nou ja zeg...
Overigens ben ik het wel volledig met je eens over de uitzending met de 2 mensen die allang kiddies hadden en die de rest gingen vertellen hoe het zou moeten... niemand met op een normale manier verkregen kiddies kan hier over meepraten!
[...]
Die maatschappelijke druk leg je jezelf dan toch ook op... niemand zegt dat je daar allemaal aan moet voldoen, je vindt nl zelf dat je er aan moet voldoen.
Het het toch niet voor niks "maatschappelijke druk"?
En dan is het circeltje toch weer rond. Ga desnoods met iemand praten waarom je die druk voelt en er altijd gehoor aan wil geven... het klinkt nl als de buren hebben een grote auto, dus moet ik dat ook!
Nou ja zeg...
Overigens ben ik het wel volledig met je eens over de uitzending met de 2 mensen die allang kiddies hadden en die de rest gingen vertellen hoe het zou moeten... niemand met op een normale manier verkregen kiddies kan hier over meepraten!
maandag 8 november 2010 om 16:51
quote:spectral schreef op 08 november 2010 @ 16:49:
[...]
Gezellig in de Odeon... misschien kennen we elkaar wel
Overigens wil ik er niet meer dood gevonden worden, het was en is een klein beetje ballig...
Het is verplaatst...
Overigens snijdt je hier het andere randstedelijke probleem aan... de ouders van nu (dertigers) willen nog steeds niets missen, en zien kids als accesoires die zich moeten aanpassen aan hun leventje...Aannames, aannames... ik haak in op de opmerking van af en toe een avondje uit. En jij trekt het door naar niets willen missen... my god je hebt niet maar een soort mens op deze wereld.
[...]
Gezellig in de Odeon... misschien kennen we elkaar wel
Overigens wil ik er niet meer dood gevonden worden, het was en is een klein beetje ballig...
Het is verplaatst...
Overigens snijdt je hier het andere randstedelijke probleem aan... de ouders van nu (dertigers) willen nog steeds niets missen, en zien kids als accesoires die zich moeten aanpassen aan hun leventje...Aannames, aannames... ik haak in op de opmerking van af en toe een avondje uit. En jij trekt het door naar niets willen missen... my god je hebt niet maar een soort mens op deze wereld.
maandag 8 november 2010 om 16:53
quote:Iwannalive schreef op 08 november 2010 @ 16:49:
[...]
maatschappelijk druk ja... maar je bepaalt nog altijd zelf of je daar aan toe wilt geven of niet...
En geloof me, alle eisen en druk die mensen voelen (het zit altijd tussen iemands oren)... praten helpt je dat te kaderen en er misschien zelfs op een andere manier naar te kijken... en dan ben je misschien wel vrij om er je eigen ding mee te doen.. leuk en simpel he
Maar misschien heb je er wel geen last van en voldoe je graag aan die druk... wat kan jou het schelen dat je geen eigen beslissingen durft te nemen.
Ik stel het misschien een beetje hard, maar ik denk werkelijk dat het een persoonlijk probleem, zeker van de docu dame. Ze wil heel graag kinderen, maar vooral niets opgeven... gaat dat wel samen? Hulp daarbij lijkt me meer dan logisch om je prioriteiten te bepalen, wat vind je echt belangrijk in het leven en waar word je uiteindelijk gelukkig van.
[...]
maatschappelijk druk ja... maar je bepaalt nog altijd zelf of je daar aan toe wilt geven of niet...
En geloof me, alle eisen en druk die mensen voelen (het zit altijd tussen iemands oren)... praten helpt je dat te kaderen en er misschien zelfs op een andere manier naar te kijken... en dan ben je misschien wel vrij om er je eigen ding mee te doen.. leuk en simpel he
Maar misschien heb je er wel geen last van en voldoe je graag aan die druk... wat kan jou het schelen dat je geen eigen beslissingen durft te nemen.
Ik stel het misschien een beetje hard, maar ik denk werkelijk dat het een persoonlijk probleem, zeker van de docu dame. Ze wil heel graag kinderen, maar vooral niets opgeven... gaat dat wel samen? Hulp daarbij lijkt me meer dan logisch om je prioriteiten te bepalen, wat vind je echt belangrijk in het leven en waar word je uiteindelijk gelukkig van.
maandag 8 november 2010 om 16:56
quote:Iwannalive schreef op 08 november 2010 @ 16:51:
[...]
Aannames, aannames... ik haak in op de opmerking van af en toe een avondje uit. En jij trekt het door naar niets willen missen... my god je hebt niet maar een soort mens op deze wereld.Het WAS in de Odeon... gelukkig heb je niet 1 soort mensen op deze wereld... maar in Amsterdam is het wel heel veel eenheidsworst... en zeker onder mensen met kinderen die nog in de stad wonen.
[...]
Aannames, aannames... ik haak in op de opmerking van af en toe een avondje uit. En jij trekt het door naar niets willen missen... my god je hebt niet maar een soort mens op deze wereld.Het WAS in de Odeon... gelukkig heb je niet 1 soort mensen op deze wereld... maar in Amsterdam is het wel heel veel eenheidsworst... en zeker onder mensen met kinderen die nog in de stad wonen.
maandag 8 november 2010 om 17:08
quote:spectral schreef op 08 november 2010 @ 14:50:
[...]
Dat heet ook praten in je eigen straatje.. doelredenaties!
Wij hebben er ook op los geleefd van 18 tot 26 en zijn elkaar toen tegen gekomen, net toen we begonnen met hard werken. Veel leuke dingen gedaan, reizen gemaakt, etc... En rond 30/31 zijn we aan kinderen gaan denken, en uiteindelijk pas 3 jaar later, door wat medische problemen, een kiddie.
Om ons heen veel vrienden met hetzelfde verhaal... allemaal hoog opgeleid, veel gedaan, leuke banen en genoeg ondernomen, en krijgen nu langzaam allemaal kids (rond 34/35).
En dan hebben we ook nog vrienden van onze leeftijd, die nooit wat willen missen... en die lopen dus te piepen over de sociale druk en dat het vinden van een geschikte partner zo lastig is (nee ze zijn zelf lastig! En heb genoeg voorbeelden van rare eisen die grappig genoeg bijna altijd hetzelfde zijn).
Kijk nou eens zelf wat je schrijft...
Jullie begonnen goed en wel rond je 30/31ste aan kinderen te "denken".
Wat als jouw vriend het toen had uitgemaakt?
Dan was je op je 30/31ste single geweest, stel dat je er 2,5 jaar erover gedaan zou hebben om weer een nieuwe partner te vinden, nog 2 jaar de tijdgenomen om de relatie op te bouwen en elkaar goed te leren kennen, en jawel uiteindelijk was je op je 35/36ste aan kinderen maken begonnen. (Feitelijk gezien al veel te laat, je vruchtbaarheid was dan al met 50 procent afgenomen!) Kwam je toen ook nog pas achter de medische complicaties, 3 jaar erbij voor de medische molen. Uiteindelijk op je 39ste met veel geluk je eerste kind... voila stempel op je hoofd.
En dan is dit nog een rooskleurig scenario. Want je vindt niet altijd binnen 2,5 jaar weer een partner waarmee je een gezin wilt stichten. Misschien heb je eerst nog een korte relatie die op niets uitloopt. Of wellicht ontmoet je helemaal niemand binnen 2,5 jaar en duurt het 4 jaar. Hup nog eens 1,5 jaar ouder, en nog minder vruchtbaar.
En die vriendinnen/vrienden van je die nu op hun 34/35ste "langzaam aan de kinderen gaan" zijn medische gezien ook al erg laat met het maken van hun eerste kind (vruchtbaarheid is met 50% afgenomen). Er hoeft maar iets te gebeuren, bijv. ook dat daar een stelletje uit elkaar gaat.. en je hebt zelf een vriendin waar je lekker een etiket op kan plakken en kan veroordelen.
[...]
Dat heet ook praten in je eigen straatje.. doelredenaties!
Wij hebben er ook op los geleefd van 18 tot 26 en zijn elkaar toen tegen gekomen, net toen we begonnen met hard werken. Veel leuke dingen gedaan, reizen gemaakt, etc... En rond 30/31 zijn we aan kinderen gaan denken, en uiteindelijk pas 3 jaar later, door wat medische problemen, een kiddie.
Om ons heen veel vrienden met hetzelfde verhaal... allemaal hoog opgeleid, veel gedaan, leuke banen en genoeg ondernomen, en krijgen nu langzaam allemaal kids (rond 34/35).
En dan hebben we ook nog vrienden van onze leeftijd, die nooit wat willen missen... en die lopen dus te piepen over de sociale druk en dat het vinden van een geschikte partner zo lastig is (nee ze zijn zelf lastig! En heb genoeg voorbeelden van rare eisen die grappig genoeg bijna altijd hetzelfde zijn).
Kijk nou eens zelf wat je schrijft...
Jullie begonnen goed en wel rond je 30/31ste aan kinderen te "denken".
Wat als jouw vriend het toen had uitgemaakt?
Dan was je op je 30/31ste single geweest, stel dat je er 2,5 jaar erover gedaan zou hebben om weer een nieuwe partner te vinden, nog 2 jaar de tijdgenomen om de relatie op te bouwen en elkaar goed te leren kennen, en jawel uiteindelijk was je op je 35/36ste aan kinderen maken begonnen. (Feitelijk gezien al veel te laat, je vruchtbaarheid was dan al met 50 procent afgenomen!) Kwam je toen ook nog pas achter de medische complicaties, 3 jaar erbij voor de medische molen. Uiteindelijk op je 39ste met veel geluk je eerste kind... voila stempel op je hoofd.
En dan is dit nog een rooskleurig scenario. Want je vindt niet altijd binnen 2,5 jaar weer een partner waarmee je een gezin wilt stichten. Misschien heb je eerst nog een korte relatie die op niets uitloopt. Of wellicht ontmoet je helemaal niemand binnen 2,5 jaar en duurt het 4 jaar. Hup nog eens 1,5 jaar ouder, en nog minder vruchtbaar.
En die vriendinnen/vrienden van je die nu op hun 34/35ste "langzaam aan de kinderen gaan" zijn medische gezien ook al erg laat met het maken van hun eerste kind (vruchtbaarheid is met 50% afgenomen). Er hoeft maar iets te gebeuren, bijv. ook dat daar een stelletje uit elkaar gaat.. en je hebt zelf een vriendin waar je lekker een etiket op kan plakken en kan veroordelen.
maandag 8 november 2010 om 17:16
quote:Iwannalive schreef op 08 november 2010 @ 17:08:
[...]
Kijk nou eens zelf wat je schrijft...
Jullie begonnen goed en wel rond je 30/31ste aan kinderen te "denken".
Wat als jouw vriend het toen had uitgemaakt?
Dan was je op je 30/31ste single geweest, stel dat je er 2,5 jaar erover gedaan zou hebben om weer een nieuwe partner te vinden, nog 2 jaar de tijdgenomen om de relatie op te bouwen en elkaar goed te leren kennen, en jawel uiteindelijk was je op je 35/36ste aan kinderen maken begonnen. (Feitelijk gezien al veel te laat, je vruchtbaarheid was dan al met 50 procent afgenomen!) Kwam je toen ook nog pas achter de medische complicaties, 3 jaar erbij voor de medische molen. Uiteindelijk op je 39ste met veel geluk je eerste kind... voila stempel op je hoofd.
En dan is dit nog een rooskleurig scenario. Want je vindt niet altijd binnen 2,5 jaar weer een partner waarmee je een gezin wilt stichten. Misschien heb je eerst nog een korte relatie die op niets uitloopt. Of wellicht ontmoet je helemaal niemand binnen 2,5 jaar en duurt het 4 jaar. Hup nog eens 1,5 jaar ouder, en nog minder vruchtbaar.
En die vriendinnen/vrienden van je die nu op hun 34/35ste "langzaam aan de kinderen gaan" zijn medische gezien ook al erg laat met het maken van hun eerste kind (vruchtbaarheid is met 50% afgenomen). Er hoeft maar iets te gebeuren, bijv. ook dat daar een stelletje uit elkaar gaat.. en je hebt zelf een vriendin waar je lekker een etiket op kan plakken en kan veroordelen.
Als je een stabiele relatie hebt dan weet je van elkaar wat belangrijk is in het leven... en heb je het allang over kids gehad.
En in dat opzicht kom je dus niet voor verrassingen te staan over dit onderwerp... dat denken moet je dus niet letterlijk zien, maar meer als proberen zwanger te worden...
En dat is met de meeste vrienden zo... stabiele relaties van 3/4/5 jaar... en sommige beginnen wat later aan kinderen. En bij gezonde mensen is er rond de 34 nog steeds niets aan de hand met de vruchtbaarheid.
En vooropgesteld, ik ben niet tegen het invriezen van eicellen... alleen zullen die singles het zelf moeten betalen en mogen ze wat mij betreft niet op dezelfde wachtlijst als medische problemen.
[...]
Kijk nou eens zelf wat je schrijft...
Jullie begonnen goed en wel rond je 30/31ste aan kinderen te "denken".
Wat als jouw vriend het toen had uitgemaakt?
Dan was je op je 30/31ste single geweest, stel dat je er 2,5 jaar erover gedaan zou hebben om weer een nieuwe partner te vinden, nog 2 jaar de tijdgenomen om de relatie op te bouwen en elkaar goed te leren kennen, en jawel uiteindelijk was je op je 35/36ste aan kinderen maken begonnen. (Feitelijk gezien al veel te laat, je vruchtbaarheid was dan al met 50 procent afgenomen!) Kwam je toen ook nog pas achter de medische complicaties, 3 jaar erbij voor de medische molen. Uiteindelijk op je 39ste met veel geluk je eerste kind... voila stempel op je hoofd.
En dan is dit nog een rooskleurig scenario. Want je vindt niet altijd binnen 2,5 jaar weer een partner waarmee je een gezin wilt stichten. Misschien heb je eerst nog een korte relatie die op niets uitloopt. Of wellicht ontmoet je helemaal niemand binnen 2,5 jaar en duurt het 4 jaar. Hup nog eens 1,5 jaar ouder, en nog minder vruchtbaar.
En die vriendinnen/vrienden van je die nu op hun 34/35ste "langzaam aan de kinderen gaan" zijn medische gezien ook al erg laat met het maken van hun eerste kind (vruchtbaarheid is met 50% afgenomen). Er hoeft maar iets te gebeuren, bijv. ook dat daar een stelletje uit elkaar gaat.. en je hebt zelf een vriendin waar je lekker een etiket op kan plakken en kan veroordelen.
Als je een stabiele relatie hebt dan weet je van elkaar wat belangrijk is in het leven... en heb je het allang over kids gehad.
En in dat opzicht kom je dus niet voor verrassingen te staan over dit onderwerp... dat denken moet je dus niet letterlijk zien, maar meer als proberen zwanger te worden...
En dat is met de meeste vrienden zo... stabiele relaties van 3/4/5 jaar... en sommige beginnen wat later aan kinderen. En bij gezonde mensen is er rond de 34 nog steeds niets aan de hand met de vruchtbaarheid.
En vooropgesteld, ik ben niet tegen het invriezen van eicellen... alleen zullen die singles het zelf moeten betalen en mogen ze wat mij betreft niet op dezelfde wachtlijst als medische problemen.
maandag 8 november 2010 om 17:16
quote:spectral schreef op 08 november 2010 @ 16:53:
[...]
maatschappelijk druk ja... maar je bepaalt nog altijd zelf of je daar aan toe wilt geven of niet...
En geloof me, alle eisen en druk die mensen voelen (het zit altijd tussen iemands oren)... praten helpt je dat te kaderen en er misschien zelfs op een andere manier naar te kijken... en dan ben je misschien wel vrij om er je eigen ding mee te doen.. leuk en simpel he
Maar misschien heb je er wel geen last van en voldoe je graag aan die druk... wat kan jou het schelen dat je geen eigen beslissingen durft te nemen.
Ik stel het misschien een beetje hard, maar ik denk werkelijk dat het een persoonlijk probleem, zeker van de docu dame. Ze wil heel graag kinderen, maar vooral niets opgeven... gaat dat wel samen? Hulp daarbij lijkt me meer dan logisch om je prioriteiten te bepalen, wat vind je echt belangrijk in het leven en waar word je uiteindelijk gelukkig van.
Wow jij bent wel een heel zelfstandig individu... gaat volledig haar eigen weg in het leven. Laat zich door niets of niemand (niet door de maatschappij, niet door het eigen milieu, niet door de ouders, niet door de vrienden, niet door mede studenten) bewust of onbewust sturen. Je gaat altijd en overal volledig je eigen gang. Totaal niet beinvloedbaar door wat je dan ook vanuit je omgeving terugkrijgt.
Gefeliciteerd je bent een asociaal mens. Wees er maar trots op.
[...]
maatschappelijk druk ja... maar je bepaalt nog altijd zelf of je daar aan toe wilt geven of niet...
En geloof me, alle eisen en druk die mensen voelen (het zit altijd tussen iemands oren)... praten helpt je dat te kaderen en er misschien zelfs op een andere manier naar te kijken... en dan ben je misschien wel vrij om er je eigen ding mee te doen.. leuk en simpel he
Maar misschien heb je er wel geen last van en voldoe je graag aan die druk... wat kan jou het schelen dat je geen eigen beslissingen durft te nemen.
Ik stel het misschien een beetje hard, maar ik denk werkelijk dat het een persoonlijk probleem, zeker van de docu dame. Ze wil heel graag kinderen, maar vooral niets opgeven... gaat dat wel samen? Hulp daarbij lijkt me meer dan logisch om je prioriteiten te bepalen, wat vind je echt belangrijk in het leven en waar word je uiteindelijk gelukkig van.
Wow jij bent wel een heel zelfstandig individu... gaat volledig haar eigen weg in het leven. Laat zich door niets of niemand (niet door de maatschappij, niet door het eigen milieu, niet door de ouders, niet door de vrienden, niet door mede studenten) bewust of onbewust sturen. Je gaat altijd en overal volledig je eigen gang. Totaal niet beinvloedbaar door wat je dan ook vanuit je omgeving terugkrijgt.
Gefeliciteerd je bent een asociaal mens. Wees er maar trots op.
maandag 8 november 2010 om 17:19
quote:Iwannalive schreef op 08 november 2010 @ 17:16:
[...]
Wow jij bent wel een heel zelfstandig individu... gaat volledig haar eigen weg in het leven. Laat zich door niets of niemand (niet door de maatschappij, niet door het eigen milieu, niet door de ouders, niet door de vrienden, niet door mede studenten) bewust of onbewust sturen. Je gaat altijd en overal volledig je eigen gang. Totaal niet beinvloedbaar door wat je dan ook vanuit haar omgeving terugkrijgt.
Gefeliciteerd je bent een asociaal mens. Wees er maar trots op.
fijn he conclusies trekken... ik ben verre van asociaal, natuurlijk trek ik me aan wat andere mensen denken of vinden... maar uiteindelijk zal ik altijd doen wat ik (en/of mijn partner) belangrijk vind.
Je verwart hier dus heel netjes zelfstandig en weten wat je wil met asociaal... misschien moet je eerst eens naar jezelf kijken, rationeel nadenken over de problemen, een spiegel?
[...]
Wow jij bent wel een heel zelfstandig individu... gaat volledig haar eigen weg in het leven. Laat zich door niets of niemand (niet door de maatschappij, niet door het eigen milieu, niet door de ouders, niet door de vrienden, niet door mede studenten) bewust of onbewust sturen. Je gaat altijd en overal volledig je eigen gang. Totaal niet beinvloedbaar door wat je dan ook vanuit haar omgeving terugkrijgt.
Gefeliciteerd je bent een asociaal mens. Wees er maar trots op.
fijn he conclusies trekken... ik ben verre van asociaal, natuurlijk trek ik me aan wat andere mensen denken of vinden... maar uiteindelijk zal ik altijd doen wat ik (en/of mijn partner) belangrijk vind.
Je verwart hier dus heel netjes zelfstandig en weten wat je wil met asociaal... misschien moet je eerst eens naar jezelf kijken, rationeel nadenken over de problemen, een spiegel?
maandag 8 november 2010 om 17:23
quote:spectral schreef op 08 november 2010 @ 17:16:
[...]
Als je een stabiele relatie hebt dan weet je van elkaar wat belangrijk is in het leven... en heb je het allang over kids gehad.
En in dat opzicht kom je dus niet voor verrassingen te staan over dit onderwerp... dat denken moet je dus niet letterlijk zien, maar meer als proberen zwanger te worden...
En dat is met de meeste vrienden zo... stabiele relaties van 3/4/5 jaar... en sommige beginnen wat later aan kinderen. En bij gezonde mensen is er rond de 34 nog steeds niets aan de hand met de vruchtbaarheid.
En vooropgesteld, ik ben niet tegen het invriezen van eicellen... alleen zullen die singles het zelf moeten betalen en mogen ze wat mij betreft niet op dezelfde wachtlijst als medische problemen.
Jaja en wie denkt nu dat de wereld maakbaar is...
Stabiele relaties gaan idd nooooit uit. Jammer dat je niet de capaciteit hebt om eens buiten je eigen referentiekader te kijken. Ik geef je een heel concreet voorbeeld over hoe jouw eigen leven anders had kunnen verlopen, door slechts de woorden "het is uit", en nog zie je niet in dat je in het "plannen van je leven" toch wel wat kwetsbaarder bent dan je dacht. Je loopt wat de liefde aangaat nou eenmaal niet met plan B op zak als plan A nog lijkt te werken.
[...]
Als je een stabiele relatie hebt dan weet je van elkaar wat belangrijk is in het leven... en heb je het allang over kids gehad.
En in dat opzicht kom je dus niet voor verrassingen te staan over dit onderwerp... dat denken moet je dus niet letterlijk zien, maar meer als proberen zwanger te worden...
En dat is met de meeste vrienden zo... stabiele relaties van 3/4/5 jaar... en sommige beginnen wat later aan kinderen. En bij gezonde mensen is er rond de 34 nog steeds niets aan de hand met de vruchtbaarheid.
En vooropgesteld, ik ben niet tegen het invriezen van eicellen... alleen zullen die singles het zelf moeten betalen en mogen ze wat mij betreft niet op dezelfde wachtlijst als medische problemen.
Jaja en wie denkt nu dat de wereld maakbaar is...
Stabiele relaties gaan idd nooooit uit. Jammer dat je niet de capaciteit hebt om eens buiten je eigen referentiekader te kijken. Ik geef je een heel concreet voorbeeld over hoe jouw eigen leven anders had kunnen verlopen, door slechts de woorden "het is uit", en nog zie je niet in dat je in het "plannen van je leven" toch wel wat kwetsbaarder bent dan je dacht. Je loopt wat de liefde aangaat nou eenmaal niet met plan B op zak als plan A nog lijkt te werken.
maandag 8 november 2010 om 17:27
quote:Iwannalive schreef op 08 november 2010 @ 17:23:
[...]
Jaja en wie denkt nu dat de wereld maakbaar is...
Stabiele relaties gaan idd nooooit uit. Jammer dat je niet de capaciteit hebt om eens buiten je eigen referentiekader te kijken. Ik geef je een heel concreet voorbeeld over hoe jouw eigen leven anders had kunnen verlopen, door slechts de woorden "het is uit", en nog zie je niet in dat je in het "plannen van je leven" toch wel wat kwetsbaarder bent dan je dacht. Je loopt wat de liefde aangaat nou eenmaal niet met plan B op zak als plan A nog lijkt te werken.
Natuurlijk had mn leven anders kunnen lopen, maar dat doet het nu eenmaal niet op dit moment.
Sterker nog, als de laatste IVF poging niet zou zijn gelukt dan zouden we zijn gestopt en zouden we er ook vrede mee hebben gehad... dan hadden we andere dingen gezocht om ons leven inhoud en plezier te geven.... dus dat plan B was er zeker wel (emigreren)!
Nu jij weer
En jouw referentiekader is net zo smal, want je kan je niet voorstellen dat mensen niet aan de sociale druk willen toegeven... en noemt dat zelfs asociaal... kortzichtiger kun je het bijna niet krijgen.
[...]
Jaja en wie denkt nu dat de wereld maakbaar is...
Stabiele relaties gaan idd nooooit uit. Jammer dat je niet de capaciteit hebt om eens buiten je eigen referentiekader te kijken. Ik geef je een heel concreet voorbeeld over hoe jouw eigen leven anders had kunnen verlopen, door slechts de woorden "het is uit", en nog zie je niet in dat je in het "plannen van je leven" toch wel wat kwetsbaarder bent dan je dacht. Je loopt wat de liefde aangaat nou eenmaal niet met plan B op zak als plan A nog lijkt te werken.
Natuurlijk had mn leven anders kunnen lopen, maar dat doet het nu eenmaal niet op dit moment.
Sterker nog, als de laatste IVF poging niet zou zijn gelukt dan zouden we zijn gestopt en zouden we er ook vrede mee hebben gehad... dan hadden we andere dingen gezocht om ons leven inhoud en plezier te geven.... dus dat plan B was er zeker wel (emigreren)!
Nu jij weer
En jouw referentiekader is net zo smal, want je kan je niet voorstellen dat mensen niet aan de sociale druk willen toegeven... en noemt dat zelfs asociaal... kortzichtiger kun je het bijna niet krijgen.
maandag 8 november 2010 om 17:37
quote:Demissionair schreef op 08 november 2010 @ 15:01:
Dat de overheid een campagne zou moeten starten is natuurlijk een ondoordachte opmerking van Dippy, toch? Doe ik ook wel eens.Ja, was een gedachtenspinsel, in reactie op Iwannalive over de campagnes voor Kies exact enzo. Bij nader inzien, doe maar niet
Dat de overheid een campagne zou moeten starten is natuurlijk een ondoordachte opmerking van Dippy, toch? Doe ik ook wel eens.Ja, was een gedachtenspinsel, in reactie op Iwannalive over de campagnes voor Kies exact enzo. Bij nader inzien, doe maar niet
maandag 8 november 2010 om 17:40
quote:spectral schreef op 08 november 2010 @ 17:19:
[...]
fijn he conclusies trekken... ik ben verre van asociaal, natuurlijk trek ik me aan wat andere mensen denken of vinden... maar uiteindelijk zal ik altijd doen wat ik (en/of mijn partner) belangrijk vind.
Je verwart hier dus heel netjes zelfstandig en weten wat je wil met asociaal... misschien moet je eerst eens naar jezelf kijken, rationeel nadenken over de problemen, een spiegel?
Nou dat betwijfel ik. Wat zijn jouw beweegredenen om hier mee te posten? Iets wijzer te worden, openstaan voor nieuwe inzichten, de "problematiek" daardoor eventueel zelfs serieus te kunnen gaan nemen en te gaan begrijpen? Met een open vizier meelezen en je opnieuw een mening vormen met alle informatie die je krijgt.
Of met de oogkleppen op vooral te laten weten dat het jou allemaal wel gelukt is om je leven zo te managen en dat je op tijd je kinderen hebt gekregen.
Als dat laatste je doel is, die heb je al bereikt.
Als het eerste je doel is... Begin even bij het begin en lees alle bijdragen zonder vooroordelen, meer als onderzoeker, zonder inkleuren, gewoon als een vrouw met oprechte interesse in andere vrouwen, met andere levens met andere uitdagingen.
[...]
fijn he conclusies trekken... ik ben verre van asociaal, natuurlijk trek ik me aan wat andere mensen denken of vinden... maar uiteindelijk zal ik altijd doen wat ik (en/of mijn partner) belangrijk vind.
Je verwart hier dus heel netjes zelfstandig en weten wat je wil met asociaal... misschien moet je eerst eens naar jezelf kijken, rationeel nadenken over de problemen, een spiegel?
Nou dat betwijfel ik. Wat zijn jouw beweegredenen om hier mee te posten? Iets wijzer te worden, openstaan voor nieuwe inzichten, de "problematiek" daardoor eventueel zelfs serieus te kunnen gaan nemen en te gaan begrijpen? Met een open vizier meelezen en je opnieuw een mening vormen met alle informatie die je krijgt.
Of met de oogkleppen op vooral te laten weten dat het jou allemaal wel gelukt is om je leven zo te managen en dat je op tijd je kinderen hebt gekregen.
Als dat laatste je doel is, die heb je al bereikt.
Als het eerste je doel is... Begin even bij het begin en lees alle bijdragen zonder vooroordelen, meer als onderzoeker, zonder inkleuren, gewoon als een vrouw met oprechte interesse in andere vrouwen, met andere levens met andere uitdagingen.
maandag 8 november 2010 om 17:50
quote:spectral schreef op 08 november 2010 @ 17:27:
[...]
Natuurlijk had mn leven anders kunnen lopen, maar dat doet het nu eenmaal niet op dit moment.
Sterker nog, als de laatste IVF poging niet zou zijn gelukt dan zouden we zijn gestopt en zouden we er ook vrede mee hebben gehad... dan hadden we andere dingen gezocht om ons leven inhoud en plezier te geven.... dus dat plan B was er zeker wel (emigreren)!
Lees je wel goed? Dat is toch geen plan B wat de liefde betreft? Waar jij mee komt is plan C voor als je kinderwens niet lijkt uit te komen nadat je al in die medische molen bent gestapt.
Nu jij weer
En jouw referentiekader is net zo smal, want je kan je niet voorstellen dat mensen niet aan de sociale druk willen toegeven... en noemt dat zelfs asociaal... kortzichtiger kun je het bijna niet krijgen.
Tuurlijk Spectral... maak jij er volledig iets anders van.
Wat sociale druk betreft... ik probeer het nog 1 keer...
Zijn je ouders trots op je?
[...]
Natuurlijk had mn leven anders kunnen lopen, maar dat doet het nu eenmaal niet op dit moment.
Sterker nog, als de laatste IVF poging niet zou zijn gelukt dan zouden we zijn gestopt en zouden we er ook vrede mee hebben gehad... dan hadden we andere dingen gezocht om ons leven inhoud en plezier te geven.... dus dat plan B was er zeker wel (emigreren)!
Lees je wel goed? Dat is toch geen plan B wat de liefde betreft? Waar jij mee komt is plan C voor als je kinderwens niet lijkt uit te komen nadat je al in die medische molen bent gestapt.
Nu jij weer
En jouw referentiekader is net zo smal, want je kan je niet voorstellen dat mensen niet aan de sociale druk willen toegeven... en noemt dat zelfs asociaal... kortzichtiger kun je het bijna niet krijgen.
Tuurlijk Spectral... maak jij er volledig iets anders van.
Wat sociale druk betreft... ik probeer het nog 1 keer...
Zijn je ouders trots op je?
maandag 8 november 2010 om 18:02
Zeg meisjes, geen ruzie maken!
@spectral: we leven nu eenmaal niet op een eiland en iedereen laat zich bewust of onbewust beïnvloeden door mensen in haar omgeving. Om het over mezelf te hebben, ik wilde graag studeren, niet alleen om mezelf te ontwikkelen, maar ook omdat ik later graag een goede baan zou hebben. Want ik zag mijn vader met tegenzin naar zijn werk gaan en zo wilde ik het dus niet later. En k zag mijn moeder jarenlang huisvrouw zijn, terwijl ze veel meer capaciteiten had, en ons daarom vooral stimuleerde door te leren en te gaan doen wat we graag wilden.
Het is alleen maar heel verstandig om als vrouw te zorgen dat je economisch zelfstandig kan zijn, en dat kan alleen maar als je een opleiding afgerond hebt.
Als je dan door omstandigheden bijvoorbeeld langer over die opleiding doet, geen man kan vinden die kinderen wil, nog geen vaste baan hebt gevonden (wat in sommige sectoren lastig is), waardoor een woning nog niet binnen bereik ligt, dan kun je dus niet aan kinderen beginnen, terwijl je dat misschien wel wilt. En dan heeft dat niets met egoïsme of het zijn van een carrièrebitch te maken. Zonder man wordt het lastig!
@spectral: we leven nu eenmaal niet op een eiland en iedereen laat zich bewust of onbewust beïnvloeden door mensen in haar omgeving. Om het over mezelf te hebben, ik wilde graag studeren, niet alleen om mezelf te ontwikkelen, maar ook omdat ik later graag een goede baan zou hebben. Want ik zag mijn vader met tegenzin naar zijn werk gaan en zo wilde ik het dus niet later. En k zag mijn moeder jarenlang huisvrouw zijn, terwijl ze veel meer capaciteiten had, en ons daarom vooral stimuleerde door te leren en te gaan doen wat we graag wilden.
Het is alleen maar heel verstandig om als vrouw te zorgen dat je economisch zelfstandig kan zijn, en dat kan alleen maar als je een opleiding afgerond hebt.
Als je dan door omstandigheden bijvoorbeeld langer over die opleiding doet, geen man kan vinden die kinderen wil, nog geen vaste baan hebt gevonden (wat in sommige sectoren lastig is), waardoor een woning nog niet binnen bereik ligt, dan kun je dus niet aan kinderen beginnen, terwijl je dat misschien wel wilt. En dan heeft dat niets met egoïsme of het zijn van een carrièrebitch te maken. Zonder man wordt het lastig!
maandag 8 november 2010 om 18:10
quote:spectral schreef op 08 november 2010 @ 16:53:
[...]
Ik stel het misschien een beetje hard, maar ik denk werkelijk dat het een persoonlijk probleem, zeker van de docu dame. Ze wil heel graag kinderen, maar vooral niets opgeven... gaat dat wel samen?
Help me even, wat wilde ze nou precies niet opgeven? Want dat heb ik dan gemist.
Bovendien, een jaar of tien geleden was het juist heel belangrijk voor vrouwen om door te leren en een goeie baan te krijgen. En om levenservaring te hebben en de boel op de rit te hebben als er eenmaal kinderen kwamen. Om zo een goede omgeving te bieden aan opgroeiende kinderen.
Is ook best wat voor te zeggen hoor.
[...]
Ik stel het misschien een beetje hard, maar ik denk werkelijk dat het een persoonlijk probleem, zeker van de docu dame. Ze wil heel graag kinderen, maar vooral niets opgeven... gaat dat wel samen?
Help me even, wat wilde ze nou precies niet opgeven? Want dat heb ik dan gemist.
Bovendien, een jaar of tien geleden was het juist heel belangrijk voor vrouwen om door te leren en een goeie baan te krijgen. En om levenservaring te hebben en de boel op de rit te hebben als er eenmaal kinderen kwamen. Om zo een goede omgeving te bieden aan opgroeiende kinderen.
Is ook best wat voor te zeggen hoor.
maandag 8 november 2010 om 18:13
Ok, dus als de maatschappij van je verlangt dat je kinderen krijgt - in verband met de vergrijzing zeg maar - maar je hebt nog geen partner en je wilt graag wel een kind, dan ben je egoistisch en moet je eigenlijk naar een peut om uit te vogelen, waarom het je niet lukt om een partner te krijgen, want een 1 ouder gezin is not done, want de dames van tegenwoordig zijn een stel egoistische krengen, die alles willen hebben. Heb ik het tot zover enigszins begrepen?
maandag 8 november 2010 om 18:14
quote:spectral schreef op 08 november 2010 @ 16:49:
Overigens snijdt je hier het andere randstedelijke probleem aan... de ouders van nu (dertigers) willen nog steeds niets missen, en zien kids als accesoires die zich moeten aanpassen aan hun leventje...'
Ik geloof niet dat ik jou hier eerder gezien heb, maar ik vind je nu al niet leuk. En da's best een prestatie.
Overigens snijdt je hier het andere randstedelijke probleem aan... de ouders van nu (dertigers) willen nog steeds niets missen, en zien kids als accesoires die zich moeten aanpassen aan hun leventje...'
Ik geloof niet dat ik jou hier eerder gezien heb, maar ik vind je nu al niet leuk. En da's best een prestatie.
