Relaties
alle pijlers
En nu... cirkeltjes...
woensdag 10 november 2010 om 14:20
Ik ben een gescheiden met kinderen en woon sinds een aantal jaren samen met mijn vriend.
We houden van elkaar. Vanaf het begin van onze relatie heeft mijn vriend veel problemen gehad, hij is zijn baan kwijt geraakt, had geen contact met zijn familie. Ik ben van nature een zorgend typje, en wilde hem graag helpen, ook al werd ik vanuit mijn omgeving voor hem gewaarschuwd. Al vrij gauw kreeg ik het idee, dat hij een contact stoornis had, hij stelde zich niet sociaal op naar zijn omgeving en kon moeilijk een gesprek met vreemden aangaan.
Ik daar en tegen, ben heel sociaal ingesteld, ben graag onder de mensen.
Na een kleine 2 jaar dat we samen waren kwamen de eerste barstjes. Hij was veel thuis, wilde niet buiten de deur werken en had wat werkzaamheden achter de pc. Ik werkte full time, om zo in ieder geval het huishouden te kunnen blijven draaien.
Op een moment kwam ik erachter dat hij zich erg veel bezig hield met het kijken van porno en allerlei sex chats. Hij schrok enorm toen ik erachter kwam en beloofde beterschap. Ik probeerde met hem te praten over de oorzaak van dit gedrag. Echt minderen deed het niet, hij begon alleen beter te verbergen.
Zo zijn we een paar jaar doorgegaan, met veel strijd, ik die probeerde de grens te stellen, maar ik ben nooit tot daden gekomen. Wel heb ik hem gewaarschuwd, dat ik uiteindelijk er niet meer tegen zou kunnen en dat de bom dan zou barsten.
Ondertussen, was er ook een periode dat hij aan het experimenteren was met (soft) drugs.
Sinds een jaar werkt hij wel weer full time buiten de deur.
De relatie kwam steeds meer onder druk te staan. We zijn samen in therapie geweest. Maar, ook hierin kon hij zich niet houden aan de gemaakte afspraken. Ik bleef gevoel voor hem houden, maar de hoofdreden dat ik niet bij hem weg wilde gaan, waren de kinderen. Een scheiding hebben ze al meegemaakt, nog een wilde ik ze besparen. Al voelde ze in deze tijd de onderlinge spanning natuurlijk wel.
Zo'n 1,5 jaar geleden, ben ik in een periode dat ik me heel naar voelde, een andere man tegengekomen. We kregen gevoelens voor elkaar en hebben een verhouding gekregen.
Welke een paar keer beëindigd is, maar toch is iedere keer door één van beide het contact weer gezocht. Ik besef heel goed, dat ik mezelf hierdoor alleen maar dieper in de problemen heb geholpen. En dat dit geen oplossing is of is geweest voor mijn reeds bestaande relatie probleem.
Mijn vriend weet van mijn verhouding, zegt mij niet kwijt te willen en te willen vechten voor onze relatie. Heeft zelf therapie gevolgd en deze weer gestopt, omdat hij denkt dat hij het zelf wel kan. Stiekem gebruikt hij nog steeds met periodes (soft) drugs. Alhoewel hij me nu weer heeft beloofd, hier nu echt mee te zijn gestopt.
Er is nog veel meer gebeurt, maar ik zal niet te veel in detail treden. Mijn vriend heeft 2 gezichten. De ene is de lieve zachte kant. Met de andere kan ik haast niet leven. Ik heb de laatste maanden duidelijk gemaakt, dat onze relatie wat mij betreft over is. Het vertrouwen (wederzijds), zo is aangetast dat er geen gezonde toekomst meer inzit voor ons. Het grootste deel van mij, staat hier ook achter. Ruzie maken doen we allang niet meer. Dit weekend heb ik hem gezegd, dat ik de stappen zal gaan zetten, we hebben daarna weer lang gepraat en gehuild samen. Daarna toch weer de twijfels...
Ik blijf iedere keer in hetzelfde cirkeltje doordraaien, steeds als ik de stap bijna zet, gebeurt er weer iets, en doe ik het toch niet. Zal mijn liefde toch nog groot genoeg zijn? Of ben ik gewoon bang?
Wat een lang verhaal zo,
We houden van elkaar. Vanaf het begin van onze relatie heeft mijn vriend veel problemen gehad, hij is zijn baan kwijt geraakt, had geen contact met zijn familie. Ik ben van nature een zorgend typje, en wilde hem graag helpen, ook al werd ik vanuit mijn omgeving voor hem gewaarschuwd. Al vrij gauw kreeg ik het idee, dat hij een contact stoornis had, hij stelde zich niet sociaal op naar zijn omgeving en kon moeilijk een gesprek met vreemden aangaan.
Ik daar en tegen, ben heel sociaal ingesteld, ben graag onder de mensen.
Na een kleine 2 jaar dat we samen waren kwamen de eerste barstjes. Hij was veel thuis, wilde niet buiten de deur werken en had wat werkzaamheden achter de pc. Ik werkte full time, om zo in ieder geval het huishouden te kunnen blijven draaien.
Op een moment kwam ik erachter dat hij zich erg veel bezig hield met het kijken van porno en allerlei sex chats. Hij schrok enorm toen ik erachter kwam en beloofde beterschap. Ik probeerde met hem te praten over de oorzaak van dit gedrag. Echt minderen deed het niet, hij begon alleen beter te verbergen.
Zo zijn we een paar jaar doorgegaan, met veel strijd, ik die probeerde de grens te stellen, maar ik ben nooit tot daden gekomen. Wel heb ik hem gewaarschuwd, dat ik uiteindelijk er niet meer tegen zou kunnen en dat de bom dan zou barsten.
Ondertussen, was er ook een periode dat hij aan het experimenteren was met (soft) drugs.
Sinds een jaar werkt hij wel weer full time buiten de deur.
De relatie kwam steeds meer onder druk te staan. We zijn samen in therapie geweest. Maar, ook hierin kon hij zich niet houden aan de gemaakte afspraken. Ik bleef gevoel voor hem houden, maar de hoofdreden dat ik niet bij hem weg wilde gaan, waren de kinderen. Een scheiding hebben ze al meegemaakt, nog een wilde ik ze besparen. Al voelde ze in deze tijd de onderlinge spanning natuurlijk wel.
Zo'n 1,5 jaar geleden, ben ik in een periode dat ik me heel naar voelde, een andere man tegengekomen. We kregen gevoelens voor elkaar en hebben een verhouding gekregen.
Welke een paar keer beëindigd is, maar toch is iedere keer door één van beide het contact weer gezocht. Ik besef heel goed, dat ik mezelf hierdoor alleen maar dieper in de problemen heb geholpen. En dat dit geen oplossing is of is geweest voor mijn reeds bestaande relatie probleem.
Mijn vriend weet van mijn verhouding, zegt mij niet kwijt te willen en te willen vechten voor onze relatie. Heeft zelf therapie gevolgd en deze weer gestopt, omdat hij denkt dat hij het zelf wel kan. Stiekem gebruikt hij nog steeds met periodes (soft) drugs. Alhoewel hij me nu weer heeft beloofd, hier nu echt mee te zijn gestopt.
Er is nog veel meer gebeurt, maar ik zal niet te veel in detail treden. Mijn vriend heeft 2 gezichten. De ene is de lieve zachte kant. Met de andere kan ik haast niet leven. Ik heb de laatste maanden duidelijk gemaakt, dat onze relatie wat mij betreft over is. Het vertrouwen (wederzijds), zo is aangetast dat er geen gezonde toekomst meer inzit voor ons. Het grootste deel van mij, staat hier ook achter. Ruzie maken doen we allang niet meer. Dit weekend heb ik hem gezegd, dat ik de stappen zal gaan zetten, we hebben daarna weer lang gepraat en gehuild samen. Daarna toch weer de twijfels...
Ik blijf iedere keer in hetzelfde cirkeltje doordraaien, steeds als ik de stap bijna zet, gebeurt er weer iets, en doe ik het toch niet. Zal mijn liefde toch nog groot genoeg zijn? Of ben ik gewoon bang?
Wat een lang verhaal zo,
