Relaties
alle pijlers
Ik dacht echt dat ik verder was...
woensdag 10 november 2010 om 22:04
Daar zat ik dan vanmiddag. Kinderen op de creche en ik bij de mediator. Met hun vader. Met wie ik vorige maand zou gaan trouwen. Een jaar geleden nog maar was ik hoogzwanger van onze jongste. En nu zat ik dan hier.
Drie maanden geleden heb ik hem er uit gezet. Het was een optelsom. Hij trok het allemaal niet. Blijkbaar viel het hem tegen in de praktijk, twee jonge kinderen. Hij ging drinken, veel drinken. Zonderde zich af. Ging er 's nachts nooit uit voor onze baby die slecht at en sliep. Vluchtte in computerspelletjes en nog maar meer drank. Ook als hij een avond alleen thuis was met de kinderen.
Toen hij ook nog agressief werd naar mij toe, was mijn grens bereikt. Ik verzocht hem te vertrekken.
Daarna werd het niet veel beter. Ik heb hem eruit gezet en 'dus' is alles mijn schuld en heb ik dit zo gewild. Hij wenste me de gruwelijkste dingen toe. En heeft zo'n drie maanden niet tot nauwelijks naar de kinderen omgekeken.
Tja, lot uit de loterij hè? Inderdaad, ik mag blij zijn dat ik van hem af ben. En toch werd ik verdrietig vanmiddag toen ik hem zag zitten. Dacht ik zelfs nog: hij ziet er goed uit (mijn god...dat dacht ik dus echt!). Hij probeerde op allerlei manieren in dat kamertje te voorkomen dat hij mij een bepaald bedrag moet betalen maar het ziet er naar uit dat hij bakzeil gaat halen. En toch ben ik niet blij, opgelucht of triomfantelijk. Want ondanks alles voelde ik weer even hoeveel ik ooit van hem gehouden heb, hoe graag ik die toekomst met hem en onze twee mooie kinderen wilde. En die toekomst wordt niet leuker, want hij zal me kwalijk gaan nemen dat hij moet gaan betalen. Een dure .... wilde hij me noemen, toen de mediator even koffie ging halen. Hij slikte het toch maar in. Kortom, hij is een hufter of gedraagt zich in elk geval zo. Hij zegt en doet de vreselijkste dingen en toch huil ik om wat ik kwijt ben.
Geef me een schop onder mijn kont, dames, want echt, ik dacht dat ik sterker en verder was dan dit!
Drie maanden geleden heb ik hem er uit gezet. Het was een optelsom. Hij trok het allemaal niet. Blijkbaar viel het hem tegen in de praktijk, twee jonge kinderen. Hij ging drinken, veel drinken. Zonderde zich af. Ging er 's nachts nooit uit voor onze baby die slecht at en sliep. Vluchtte in computerspelletjes en nog maar meer drank. Ook als hij een avond alleen thuis was met de kinderen.
Toen hij ook nog agressief werd naar mij toe, was mijn grens bereikt. Ik verzocht hem te vertrekken.
Daarna werd het niet veel beter. Ik heb hem eruit gezet en 'dus' is alles mijn schuld en heb ik dit zo gewild. Hij wenste me de gruwelijkste dingen toe. En heeft zo'n drie maanden niet tot nauwelijks naar de kinderen omgekeken.
Tja, lot uit de loterij hè? Inderdaad, ik mag blij zijn dat ik van hem af ben. En toch werd ik verdrietig vanmiddag toen ik hem zag zitten. Dacht ik zelfs nog: hij ziet er goed uit (mijn god...dat dacht ik dus echt!). Hij probeerde op allerlei manieren in dat kamertje te voorkomen dat hij mij een bepaald bedrag moet betalen maar het ziet er naar uit dat hij bakzeil gaat halen. En toch ben ik niet blij, opgelucht of triomfantelijk. Want ondanks alles voelde ik weer even hoeveel ik ooit van hem gehouden heb, hoe graag ik die toekomst met hem en onze twee mooie kinderen wilde. En die toekomst wordt niet leuker, want hij zal me kwalijk gaan nemen dat hij moet gaan betalen. Een dure .... wilde hij me noemen, toen de mediator even koffie ging halen. Hij slikte het toch maar in. Kortom, hij is een hufter of gedraagt zich in elk geval zo. Hij zegt en doet de vreselijkste dingen en toch huil ik om wat ik kwijt ben.
Geef me een schop onder mijn kont, dames, want echt, ik dacht dat ik sterker en verder was dan dit!
woensdag 10 november 2010 om 22:08
woensdag 10 november 2010 om 22:08
Geen schop
Je bent nuchter genoeg om in te zien dat je inderdaad beter af bent zonder deze kerel. Dat betekent echter niet dat je niet mag rouwen of afscheidnemen van je toekomstdroom. Juist omdat hij de vader van je kinderen is en in zo'n korte tijd is omgedraaid als een blad aan de boom, is het houden van niet zomaar over. Huilen om wat je kwijt bent (om wat hij kwijt gemaakt heeft!) is heel normaal en verdient geen schop onder den kont.
Je bent nuchter genoeg om in te zien dat je inderdaad beter af bent zonder deze kerel. Dat betekent echter niet dat je niet mag rouwen of afscheidnemen van je toekomstdroom. Juist omdat hij de vader van je kinderen is en in zo'n korte tijd is omgedraaid als een blad aan de boom, is het houden van niet zomaar over. Huilen om wat je kwijt bent (om wat hij kwijt gemaakt heeft!) is heel normaal en verdient geen schop onder den kont.
woensdag 10 november 2010 om 22:10
woensdag 10 november 2010 om 22:11
Dat je boos bent, betekent niet dat je niet verdrietig mag zijn! Hetzelfde als iemand vreemdgaat, dan is het ook een lul, maar toch ben je verdrietig. Omdat je gekwetst bent, dus hier geen schop voor jou, maar wel een knuffel.
Er komt een dag dat je niet meer verdrietig bent, maar blij bent dat je niet meer met hem in één huis woont.
Heel veel sterkte.
Er komt een dag dat je niet meer verdrietig bent, maar blij bent dat je niet meer met hem in één huis woont.
Heel veel sterkte.
woensdag 10 november 2010 om 22:11
Ik wil je heel erg veel sterkte wensen..
Hoe moeilijk het ook is en ongetijfeld nog zal worden, je zal er sterker uitkomen. En dan ben je trots op jezelf, dat je het ook alleen kan, en dat je het misschien nog wel beter alleen kan dan met iemand die het niet eens samen kan en zijn toevlucht zoekt in drank.
Hoe stom/cliché het op dit moment ook klinkt, maar tijd heelt, en uiteindelijk komt alles weer goed.
Heeel erg veel sterkte!
Hoe moeilijk het ook is en ongetijfeld nog zal worden, je zal er sterker uitkomen. En dan ben je trots op jezelf, dat je het ook alleen kan, en dat je het misschien nog wel beter alleen kan dan met iemand die het niet eens samen kan en zijn toevlucht zoekt in drank.
Hoe stom/cliché het op dit moment ook klinkt, maar tijd heelt, en uiteindelijk komt alles weer goed.
Heeel erg veel sterkte!
woensdag 10 november 2010 om 22:34
woensdag 10 november 2010 om 22:36
quote:Kloddertje schreef op 10 november 2010 @ 22:13:
Hè bedankt dames voor jullie lieve woorden. Moet er (nog!) harder van huilen (maar misschien was dat ook wel even nodig). Ben nu al blij dat ik gepost heb, al heb ik lang geaarzeld. Bedankt!
Pff en ik huil met je mee. Om dat zinnetje dat je de man weer zag van wie je ooit hebt gehouden.
Heel veel sterkte meid. Ik vind je onwijs stoer dat je deze stap hebt gezet!
Hè bedankt dames voor jullie lieve woorden. Moet er (nog!) harder van huilen (maar misschien was dat ook wel even nodig). Ben nu al blij dat ik gepost heb, al heb ik lang geaarzeld. Bedankt!
Pff en ik huil met je mee. Om dat zinnetje dat je de man weer zag van wie je ooit hebt gehouden.
Heel veel sterkte meid. Ik vind je onwijs stoer dat je deze stap hebt gezet!
woensdag 10 november 2010 om 22:38
Allereerst een hele dikke knuffel voor jou Kloddertje!
Ondanks dat je situatie heel anders is, toch ook herkenbaar. Vorig jaar rond deze tijd zat ik ook bij een mediator, ook verdrietig om wat er al die jaren was geweest maar voor hem niet genoeg was. Tranen met tuiten gehuild om wat er was maar nooit meer zo zou zijn.
En je bedenken hoe goed hij er uit zag........ook dat herken ik!
Heel veel sterkte & succes!
Ondanks dat je situatie heel anders is, toch ook herkenbaar. Vorig jaar rond deze tijd zat ik ook bij een mediator, ook verdrietig om wat er al die jaren was geweest maar voor hem niet genoeg was. Tranen met tuiten gehuild om wat er was maar nooit meer zo zou zijn.
En je bedenken hoe goed hij er uit zag........ook dat herken ik!
Heel veel sterkte & succes!
woensdag 10 november 2010 om 23:03
Noteer al die lelijkheid van hem zodat je nooit, nooit, nooit meer de vergissing kunt maken om je rouw aan te zien voor liefde voor hem. Op dit moment heb je het allemaal heel helder, houden zo dus.
Die aantrekkelijke man in hem ook zien is herkenbaar, zelfs nog jaren na dato dat ik mezelf daarop betrapte. De nachtmerries overheersen, dat wel.
Sterkte in de komende tijd.
Die aantrekkelijke man in hem ook zien is herkenbaar, zelfs nog jaren na dato dat ik mezelf daarop betrapte. De nachtmerries overheersen, dat wel.
Sterkte in de komende tijd.
woensdag 10 november 2010 om 23:09
Wow, eens een heel ander verhaal. Sterk van je dat je doorgezet hebt, en heel begrijpelijk dat je het moeilijk hebt als je hem ziet, de man waar je ooit van gehouden hebt. En je hebt er natuurlijk niks aan, maar je hebt een prachtige persoonlijke manier van schrijven. Met zo'n moeder komen je kindjes er wel, en jij ook.
woensdag 10 november 2010 om 23:29
