Relaties
alle pijlers
Wat moet ik hier nu mee...?
dinsdag 16 november 2010 om 08:53
Schoonouders... de mijne zijn op het eerste gezicht niet eens zo verschrikkelijk. Ik zal nooit beste vriendinnen worden met mijn schoonmoeder, wat zij heel jammer vindt, maar ach, we zitten op en geven pootjes en soms is het dan best gezellig.
Toch zit me iets dwars en ik weet niet wat ik ermee moet.
Toen mijn man en ik elkaar net kenden, vertelde ik hem over mijn verleden met seksueel geweld door een ex-vriendje. Hij reageerde hier heel heftig op, omdat hij zelf op zijn 15e misbruikt is door een kennis van zijn ouders. Ik was de eerste aan wie hij dit vertelde Hij besloot uiteindelijk zijn ouders op de hoogte te stellen en aangifte te doen. Zijn ouders schrokken natuurlijk, waren geëmotioneerd, maar zeiden ook dat ze ook toen al wisten dat er sterke geruchten over die man gingen. Mijn gedachte was: 'maar dan laat je je kind toch niet alleen bij zo'n kerel?' (op een naturistencamping...). Maar goed... ze reageerden op zich heel lief, schoonvader wilde ook wel mee naar de aangifte, maar mijn man wilde dit liever alleen doen.
Uiteindelijk kwam er een rechtzaak van, heel heftig allemaal en mijn schoonouders riepen meteen dat ze meegingen. Dat deed mijn man goed, omdat de band met zijn ouders altijd moeizaam is geweest en hij weinig steun heeft ervaren. Op de dag zelf waren ze er niet. Bij thuiskomst belde mijn man ze, ze waren het vergeten.
En daar ben ik nu boos om: Hoe kun je zoiets vergeten!!!!! Op die dag kwamen ze toch even langs en ben ik ook heel boos geworden. Zijn vader begreep dat wel, zijn moeder niet.
En vervolgens is alles is de doofpot gestopt, wordt er niet meer over gepraat en is het weer opzitten en pootjes geven of er niets aan de hand is. Maar ik kook van binnen! Ze hebben ook nooit meer gevraagd hoe het gaat met mijn man, terwijl zij wisten dat hij in theapie was enz...
Mijn man wil het laten rusten, hij durft het gesprek niet goed aan, en ik vind dat ik dat moet respecteren, omdat het zijn verhaal is, maar ik vind het steeds moeilijker om gewoon te doen tegen mijn schoonouders, om aardig te doen. Ik erger me nu aan alles, aan kleine dingen die ik normaal gesproken makkelijk langs me af kan laten glijden. En het wordt steeds erger.
Wat moet ik nou doen?
Toch zit me iets dwars en ik weet niet wat ik ermee moet.
Toen mijn man en ik elkaar net kenden, vertelde ik hem over mijn verleden met seksueel geweld door een ex-vriendje. Hij reageerde hier heel heftig op, omdat hij zelf op zijn 15e misbruikt is door een kennis van zijn ouders. Ik was de eerste aan wie hij dit vertelde Hij besloot uiteindelijk zijn ouders op de hoogte te stellen en aangifte te doen. Zijn ouders schrokken natuurlijk, waren geëmotioneerd, maar zeiden ook dat ze ook toen al wisten dat er sterke geruchten over die man gingen. Mijn gedachte was: 'maar dan laat je je kind toch niet alleen bij zo'n kerel?' (op een naturistencamping...). Maar goed... ze reageerden op zich heel lief, schoonvader wilde ook wel mee naar de aangifte, maar mijn man wilde dit liever alleen doen.
Uiteindelijk kwam er een rechtzaak van, heel heftig allemaal en mijn schoonouders riepen meteen dat ze meegingen. Dat deed mijn man goed, omdat de band met zijn ouders altijd moeizaam is geweest en hij weinig steun heeft ervaren. Op de dag zelf waren ze er niet. Bij thuiskomst belde mijn man ze, ze waren het vergeten.
En daar ben ik nu boos om: Hoe kun je zoiets vergeten!!!!! Op die dag kwamen ze toch even langs en ben ik ook heel boos geworden. Zijn vader begreep dat wel, zijn moeder niet.
En vervolgens is alles is de doofpot gestopt, wordt er niet meer over gepraat en is het weer opzitten en pootjes geven of er niets aan de hand is. Maar ik kook van binnen! Ze hebben ook nooit meer gevraagd hoe het gaat met mijn man, terwijl zij wisten dat hij in theapie was enz...
Mijn man wil het laten rusten, hij durft het gesprek niet goed aan, en ik vind dat ik dat moet respecteren, omdat het zijn verhaal is, maar ik vind het steeds moeilijker om gewoon te doen tegen mijn schoonouders, om aardig te doen. Ik erger me nu aan alles, aan kleine dingen die ik normaal gesproken makkelijk langs me af kan laten glijden. En het wordt steeds erger.
Wat moet ik nou doen?
dinsdag 16 november 2010 om 09:09
Ten eerste, heel erg wat je man heeft moeten doormaken!
2de, het is heel belangrijk wat je man wil, als hij het gesprek echt niet wil aangaan dan lijkt me dat je zijn besluit moet respecteren.
Dat zijn ouders niet zijn gekomen lijkt me echt heel erg voor hem, het is toch net of je een schop na krijgt.
Hoe naar ook, ik zou me focussen op mijn man en al die energie in hem stoppen. Wanneer het je blijft opvreten, dan zou ik met je man overleggen of JIJ eens met zijn ouders kunt gaan praten. Als hij hier geen bezwaar tegen heeft, dan moet je dat gesprek 1x aangaan en daarna laten rusten.
2de, het is heel belangrijk wat je man wil, als hij het gesprek echt niet wil aangaan dan lijkt me dat je zijn besluit moet respecteren.
Dat zijn ouders niet zijn gekomen lijkt me echt heel erg voor hem, het is toch net of je een schop na krijgt.
Hoe naar ook, ik zou me focussen op mijn man en al die energie in hem stoppen. Wanneer het je blijft opvreten, dan zou ik met je man overleggen of JIJ eens met zijn ouders kunt gaan praten. Als hij hier geen bezwaar tegen heeft, dan moet je dat gesprek 1x aangaan en daarna laten rusten.
dinsdag 16 november 2010 om 09:22
quote:Vlaflipperdepip schreef op 16 november 2010 @ 08:53:
En daar ben ik nu boos om: Hoe kun je zoiets vergeten!!!!! Op die dag kwamen ze toch even langs en ben ik ook heel boos geworden. Zijn vader begreep dat wel, zijn moeder niet.
En vervolgens is alles is de doofpot gestopt, wordt er niet meer over gepraat en is het weer opzitten en pootjes geven of er niets aan de hand is. Maar ik kook van binnen! Ze hebben ook nooit meer gevraagd hoe het gaat met mijn man, terwijl zij wisten dat hij in theapie was enz...
Mijn man wil het laten rusten, hij durft het gesprek niet goed aan, en ik vind dat ik dat moet respecteren, omdat het zijn verhaal is, maar ik vind het steeds moeilijker om gewoon te doen tegen mijn schoonouders, om aardig te doen. Ik erger me nu aan alles, aan kleine dingen die ik normaal gesproken makkelijk langs me af kan laten glijden. En het wordt steeds erger.
Wat moet ik nou doen?die twee vetgemaakte regels... je man wil er verder niet over praten en je schoonouders doen dat ook niet. Nou, waar moet jij dan nog boos over zijn?
En daar ben ik nu boos om: Hoe kun je zoiets vergeten!!!!! Op die dag kwamen ze toch even langs en ben ik ook heel boos geworden. Zijn vader begreep dat wel, zijn moeder niet.
En vervolgens is alles is de doofpot gestopt, wordt er niet meer over gepraat en is het weer opzitten en pootjes geven of er niets aan de hand is. Maar ik kook van binnen! Ze hebben ook nooit meer gevraagd hoe het gaat met mijn man, terwijl zij wisten dat hij in theapie was enz...
Mijn man wil het laten rusten, hij durft het gesprek niet goed aan, en ik vind dat ik dat moet respecteren, omdat het zijn verhaal is, maar ik vind het steeds moeilijker om gewoon te doen tegen mijn schoonouders, om aardig te doen. Ik erger me nu aan alles, aan kleine dingen die ik normaal gesproken makkelijk langs me af kan laten glijden. En het wordt steeds erger.
Wat moet ik nou doen?die twee vetgemaakte regels... je man wil er verder niet over praten en je schoonouders doen dat ook niet. Nou, waar moet jij dan nog boos over zijn?
dinsdag 16 november 2010 om 09:25
Zoals ik al aangaf, vind ik zelf ook dat ik het moet respecteren wat mijn man wil, maar ik vind het zo moeilijk! Hij heeft het heel zwaar soms, vindt het ook heel lastig dat de relatie met zijn ouders zo 'raar' verloopt. Er spelen nog meer dingen m.b.t. zijn ouders die hem dwars zitten, maar hij durft ze niet bespreekbaar te maken. Hij wil het dus wel... Ik krijg op moeilijke momenten het gevoel dat ik voor hem op moet komen, omdat het al zwaar genoeg is voor hem. Word dan een echte kenau.
dinsdag 16 november 2010 om 09:30
Lastig voor je...zelf zou ik denken...hou het bij je zelf.
Misschien hebben je schoonouders schaamtegevoel....voelen ze zich tekort gedaan richting je man en kunnen ze daar moeilijk om mee omgaan voor zichzelf.
Het kan ook zo zijn dat ze sowieso moeilijk met gevoelens kunnen omgaan en verstoppen zijn dit.
Jij hebt in ieder geval vierkant achter je man gestaan,super van je!
Geef geen invullingen over het gedrag van je schoonouders....hou het bij hun.
Zolang je man het op deze manier accepteerd,lijkt het mij verstandig je er bij neer te leggen en zijn visie te respecteren.
Door je boosheid kun je die mensen ook totaal kwijt raken....waarmee misschien ook je man.
sterkte
Misschien hebben je schoonouders schaamtegevoel....voelen ze zich tekort gedaan richting je man en kunnen ze daar moeilijk om mee omgaan voor zichzelf.
Het kan ook zo zijn dat ze sowieso moeilijk met gevoelens kunnen omgaan en verstoppen zijn dit.
Jij hebt in ieder geval vierkant achter je man gestaan,super van je!
Geef geen invullingen over het gedrag van je schoonouders....hou het bij hun.
Zolang je man het op deze manier accepteerd,lijkt het mij verstandig je er bij neer te leggen en zijn visie te respecteren.
Door je boosheid kun je die mensen ook totaal kwijt raken....waarmee misschien ook je man.
sterkte
dinsdag 16 november 2010 om 09:32
Ik begrijp je reactie wel vlaflipperdepip. Moeilijk voor jou en je man. Ik begrijp ook dat je het uit die doofpot wilt trekken. Zoiets hoort niet in een doofpot. Hier zou over gepraat kunnen worden. Heb je je schoonouders wel eens op de man af gevraagd waarom er nooit meer over wordt gesproken? Wellicht voelen zij zich zo schuldig dat ze het daarom wegstoppen?
Als hun antwoord niets zeggend is voor jou, kun je altijd nog overwegen om hierover eens met een psycholoog te praten. Misschien kun je het, door te praten met een professional, ook een plekje geven.
Als hun antwoord niets zeggend is voor jou, kun je altijd nog overwegen om hierover eens met een psycholoog te praten. Misschien kun je het, door te praten met een professional, ook een plekje geven.
dinsdag 16 november 2010 om 09:36
Wat erg allemaal.
Ik begrijp je wel hoor.
Goed dat je man in therapie is, misschien vindt hij daardoor op een gegeven moment wel de kracht om dingen te bespreken. Of misschien kan hij het een plaats geven zonder dingen met zijn ouders uit te spreken omdat dat mogelijk niet veel zin heeft. Ik begrijp dat je hem wil helpen, maar hij zal dit toch voor zichzelf een plaats moeten geven.
Ik denk dat je hem nog het meeste helpt door hem te steunen in wat hij zelf wil/kan doen en bespreken en niet door zijn 'gevechten' voor hem te leveren.
Ik ben geen psycholoog, maar ik denk dat het misschien zelfs niet goed is voor zijn verwerkingsproces als jij het gesprek met zijn ouders in zijn plaats aangaat.
Ik weet niet hoe jij dat ziet 'voor hem opkomen', hoe dat gesprek dan verloopt. Je verwacht dan bepaalde dingen van hun kant uit, maar het is ook niet gezegd dat dat zo zal uitdraaien. Je hebt misschien al ettelijke gesprekken in je hoofd gevoerd, maar ik denk echt dat het beter is voor jou en daardoor ook voor je man om dit los te laten.
in elk geval veel sterkte!
Ik begrijp je wel hoor.
Goed dat je man in therapie is, misschien vindt hij daardoor op een gegeven moment wel de kracht om dingen te bespreken. Of misschien kan hij het een plaats geven zonder dingen met zijn ouders uit te spreken omdat dat mogelijk niet veel zin heeft. Ik begrijp dat je hem wil helpen, maar hij zal dit toch voor zichzelf een plaats moeten geven.
Ik denk dat je hem nog het meeste helpt door hem te steunen in wat hij zelf wil/kan doen en bespreken en niet door zijn 'gevechten' voor hem te leveren.
Ik ben geen psycholoog, maar ik denk dat het misschien zelfs niet goed is voor zijn verwerkingsproces als jij het gesprek met zijn ouders in zijn plaats aangaat.
Ik weet niet hoe jij dat ziet 'voor hem opkomen', hoe dat gesprek dan verloopt. Je verwacht dan bepaalde dingen van hun kant uit, maar het is ook niet gezegd dat dat zo zal uitdraaien. Je hebt misschien al ettelijke gesprekken in je hoofd gevoerd, maar ik denk echt dat het beter is voor jou en daardoor ook voor je man om dit los te laten.
in elk geval veel sterkte!
dinsdag 16 november 2010 om 09:39
Mijn man is ook wat dubbel in wat hij wil. Wat ik overigens wel begrijp. Hij wil het aan de ene kant wel bespreken, maar is ergens, van vroeger uit, bang voor zijn vader. Die kan nogal autoritair zijn, zijn wil (en mening) was vroeger wet. Hij schrijft hele brieven aan ze, maar verstuurt ze nooit. Hij is soms heel boos op zijn ouders, ook omdat ze destijds al wisten welke geruchten er waren. En dat zou hij uit willen spreken. En soms wil hij het allemaal laten waaien, nergens meer aan hoeven denken. Ik begrijp beide kanten wel. Ik heb het er zelf ook vaak moeilijk mee, weet niet of professionele hulp nodig is, meer ook omdat ik al zoveel hulp heb gehad ivm mijn eigen verleden, dat ik dat, voor nu, wel even zat ben.
Goed om te horen in ieder geval hoe jullie erover denken.
Goed om te horen in ieder geval hoe jullie erover denken.
dinsdag 16 november 2010 om 09:41
quote:Vlaflipperdepip schreef op 16 november 2010 @ 09:39:
Mijn man is ook wat dubbel in wat hij wil. Wat ik overigens wel begrijp. Hij wil het aan de ene kant wel bespreken, maar is ergens, van vroeger uit, bang voor zijn vader. Die kan nogal autoritair zijn, zijn wil (en mening) was vroeger wet. Hij schrijft hele brieven aan ze, maar verstuurt ze nooit. Hij is soms heel boos op zijn ouders, ook omdat ze destijds al wisten welke geruchten er waren. En dat zou hij uit willen spreken. En soms wil hij het allemaal laten waaien, nergens meer aan hoeven denken. Ik begrijp beide kanten wel. Ik heb het er zelf ook vaak moeilijk mee, weet niet of professionele hulp nodig is, meer ook omdat ik al zoveel hulp heb gehad ivm mijn eigen verleden, dat ik dat, voor nu, wel even zat ben.
Goed om te horen in ieder geval hoe jullie erover denken.Vind je wel een TOPWIJF! lief hoe je zo bezorgd bent en je man zo steunt. Heel moeilijk allemaal en ik hoop dat zowel jij als hij het een plekje kunnen geven.
Mijn man is ook wat dubbel in wat hij wil. Wat ik overigens wel begrijp. Hij wil het aan de ene kant wel bespreken, maar is ergens, van vroeger uit, bang voor zijn vader. Die kan nogal autoritair zijn, zijn wil (en mening) was vroeger wet. Hij schrijft hele brieven aan ze, maar verstuurt ze nooit. Hij is soms heel boos op zijn ouders, ook omdat ze destijds al wisten welke geruchten er waren. En dat zou hij uit willen spreken. En soms wil hij het allemaal laten waaien, nergens meer aan hoeven denken. Ik begrijp beide kanten wel. Ik heb het er zelf ook vaak moeilijk mee, weet niet of professionele hulp nodig is, meer ook omdat ik al zoveel hulp heb gehad ivm mijn eigen verleden, dat ik dat, voor nu, wel even zat ben.
Goed om te horen in ieder geval hoe jullie erover denken.Vind je wel een TOPWIJF! lief hoe je zo bezorgd bent en je man zo steunt. Heel moeilijk allemaal en ik hoop dat zowel jij als hij het een plekje kunnen geven.
dinsdag 16 november 2010 om 09:46
dinsdag 16 november 2010 om 10:00
Als ik je postings lees, zie ik naast heel veel verdriet ook veel onmacht bij iedereen. Je man wil met zijn ouders praten maar durft niet, je ouders willen hun zoon graag steunen maar weten niet hoe, jij wilt voor je man opkomen maar weet dat dat niet jouw plaats is... Zo'n combinatie van heel goede bedoelingen en niet weten hoe je die kunt uitvoeren is heel riskant. Zeker als het om zo'n gevoelig onderwerp gaat, kan het snel verkeerd uitpakken.
Hoe vind jij het dat je man niet goed voor zichzelf op kan komen? Is dat niet ook een oorzaak van de situatie waar jij je zo boos over maakt? Het lijkt me dat iedereen in deze situatie met zijn eigen emoties moet omgaan en zelf moet beslissen wat hij/zij daarmee aanvangt. Jij hebt te maken met jouw relatie met je man en jouw relatie met je schoonouders. Als dit gevolgen heeft voor je relatie met je man, dan kun je dat met hem bespreken. Als je het contact met je schoonouders anders wilt invullen, kun je daar ook met hem en evt. met hen over praten.
Jij gaat niet over de relatie tussen je man en zijn ouders. Jouw rol daarin kan alleen maar ondersteunend zijn. Die frustratie daarover... daar moet je dan weer zelf mee omgaan. Zo ook je man, die met zijn eigen emoties zit ten opzichte van zijn ouders: hij kan ook niet afdwingen dat zij op een bepaalde manier reageren. Hij kan alleen zijn eigen houding en gedrag aanpassen en (met behulp van therapie) zijn verwachtingen van zijn ouders veranderen. Hij moet een uitlaatklep vinden voor zijn woede en verdriet. Dat kunnen zijn ouders zijn, maar dat hoeft niet. Ook dat is iets wat hij in therapie kan aanpakken en waar jij hem bij kan steunen.
Roept dit bij jou ook niet veel gevoelens op aan je eigen ervaringen met seksueel misbruik?
Hoe vind jij het dat je man niet goed voor zichzelf op kan komen? Is dat niet ook een oorzaak van de situatie waar jij je zo boos over maakt? Het lijkt me dat iedereen in deze situatie met zijn eigen emoties moet omgaan en zelf moet beslissen wat hij/zij daarmee aanvangt. Jij hebt te maken met jouw relatie met je man en jouw relatie met je schoonouders. Als dit gevolgen heeft voor je relatie met je man, dan kun je dat met hem bespreken. Als je het contact met je schoonouders anders wilt invullen, kun je daar ook met hem en evt. met hen over praten.
Jij gaat niet over de relatie tussen je man en zijn ouders. Jouw rol daarin kan alleen maar ondersteunend zijn. Die frustratie daarover... daar moet je dan weer zelf mee omgaan. Zo ook je man, die met zijn eigen emoties zit ten opzichte van zijn ouders: hij kan ook niet afdwingen dat zij op een bepaalde manier reageren. Hij kan alleen zijn eigen houding en gedrag aanpassen en (met behulp van therapie) zijn verwachtingen van zijn ouders veranderen. Hij moet een uitlaatklep vinden voor zijn woede en verdriet. Dat kunnen zijn ouders zijn, maar dat hoeft niet. Ook dat is iets wat hij in therapie kan aanpakken en waar jij hem bij kan steunen.
Roept dit bij jou ook niet veel gevoelens op aan je eigen ervaringen met seksueel misbruik?
Ga in therapie!
dinsdag 16 november 2010 om 10:10
@dubiootje: het gevoel van onmacht herken ik wel. Of mijn schoonouders dat ook zo voelen, betwijfel ik, maar dat komt wellicht ook omdat ik boos en verdrietig ben. De schone schijn willen bewaren is iets wat bij ze past. Tenminste volgens mijn man dan. Hij geeft aan dat ze het belangrijker vinden dat mensen denken dat ze zonder brokken door het leven gaan, dan dat ze de brokken proberen op te ruimen.
Maar goed: ik ben niet boos op mijn man dat hij onmachtig is om met zijn ouders te praten/voor zichzelf op te komen. Zijn verwerkingsproces gaat voor. Ik begrijp ook wel dat het moeilijk is en dat hij er wellicht uiteindelijk voor kiest om niet met ze te praten. Ik zou dat wel heel moeilijk vinden, maar dat is inderdaad mijn ding.
Mijn man denkt er zelf over om het contact met zijn ouders zelf in te vullen, hij wil het meer beperken. Ik probeer me daar buiten te houden zodat het echt zin keus is, maar omdat ik boos ben, weet hij ook wel dat ik beperken van het contact geen punt zou vinden. Zo doorzichtig ben ik nou;-)
Gelukkig roept de situatie niet al teveel gevoelens op mbt mijn eigen verleden. Ik heb veel hulp gehad in die tijd en weet aardig goed hoe ik ermee om kan gaan. Natuurlijk is dat soms lastig, maar op zich loopt dat goed gelukkig.
En uiteindelijk ben ik vooral heel boos op de dader, maar die is nu veroordeeld en dat is in ieder geval een prettige uitkomst geweest.
Maar goed: ik ben niet boos op mijn man dat hij onmachtig is om met zijn ouders te praten/voor zichzelf op te komen. Zijn verwerkingsproces gaat voor. Ik begrijp ook wel dat het moeilijk is en dat hij er wellicht uiteindelijk voor kiest om niet met ze te praten. Ik zou dat wel heel moeilijk vinden, maar dat is inderdaad mijn ding.
Mijn man denkt er zelf over om het contact met zijn ouders zelf in te vullen, hij wil het meer beperken. Ik probeer me daar buiten te houden zodat het echt zin keus is, maar omdat ik boos ben, weet hij ook wel dat ik beperken van het contact geen punt zou vinden. Zo doorzichtig ben ik nou;-)
Gelukkig roept de situatie niet al teveel gevoelens op mbt mijn eigen verleden. Ik heb veel hulp gehad in die tijd en weet aardig goed hoe ik ermee om kan gaan. Natuurlijk is dat soms lastig, maar op zich loopt dat goed gelukkig.
En uiteindelijk ben ik vooral heel boos op de dader, maar die is nu veroordeeld en dat is in ieder geval een prettige uitkomst geweest.
dinsdag 16 november 2010 om 10:40
quote:Vlaflipperdepip schreef op 16 november 2010 @ 08:53:
Zijn ouders schrokken natuurlijk, waren geëmotioneerd, maar zeiden ook dat ze ook toen al wisten dat er sterke geruchten over die man gingen. Mijn gedachte was: 'maar dan laat je je kind toch niet alleen bij zo'n kerel?' (op een naturistencamping...).
Mijn man wil het laten rusten, hij durft het gesprek niet goed aan, en ik vind dat ik dat moet respecteren, omdat het zijn verhaal is, maar ik vind het steeds moeilijker om gewoon te doen tegen mijn schoonouders, om aardig te doen.quote:Vlaflipperdepip schreef op 16 november 2010 @ 09:42:
Bah, ik word er gewoon heel verdrietig van. En dan niet zozeer om mijn schoonouders, maar vanwege wat er gebeurd is.
En ik denk dat hier de schoen wringt. Jij hebt dit ook meegemaakt, en daarom reageer je zo heftig. Wat natuurlijk normaal is, maar ik heb het gevoel dat je die ouders iets kwalijk neemt waar ze niets aan kunnen doen (in het geval van het misbruik). Geen enkel gezond persoon stelt zijn kind bloot aan een perverseling. Jij maakt zijn verhaal 'jouw' verhaal omdat jullie helaas hetzelfde is overkomen, maar gaat hierbij voorbij aan zijn wensen. Dit is zijn verhaal, en respecteer zijn mening hier over.
Ik vind het heel fout dat zijn ouders hebben toegezegd er te zijn en er niet zijn geweest. Wat voor reden gaven ze zelf aan? Als jouw schoonvader jouw boosheid begreep, dan geeft dat dus aan dat hij weet dat hij fout is geweest. Helaas kan hij het niet meer over doen, dus hoe zou hij dit goed kunnen maken in jouw ogen? En in de doofpot stoppen, zou dit kunnen zijn omdat jouw schoonouders het er zelf moeilijk mee hebben dat dit onder hun ogen heeft kunnen gebeuren? Jouw vriend is het slachtoffer natuurlijk maar ik denk dat je je als ouder zijnde ook ontzettend verdrietig kunt voelen om het feit dat dit gebeurd is en dat je je kind hier niet tegen hebt kunnen beschermen. Dus, is het een kwestie van niet over willen praten of niet over kunnen praten?
Zijn ouders schrokken natuurlijk, waren geëmotioneerd, maar zeiden ook dat ze ook toen al wisten dat er sterke geruchten over die man gingen. Mijn gedachte was: 'maar dan laat je je kind toch niet alleen bij zo'n kerel?' (op een naturistencamping...).
Mijn man wil het laten rusten, hij durft het gesprek niet goed aan, en ik vind dat ik dat moet respecteren, omdat het zijn verhaal is, maar ik vind het steeds moeilijker om gewoon te doen tegen mijn schoonouders, om aardig te doen.quote:Vlaflipperdepip schreef op 16 november 2010 @ 09:42:
Bah, ik word er gewoon heel verdrietig van. En dan niet zozeer om mijn schoonouders, maar vanwege wat er gebeurd is.
En ik denk dat hier de schoen wringt. Jij hebt dit ook meegemaakt, en daarom reageer je zo heftig. Wat natuurlijk normaal is, maar ik heb het gevoel dat je die ouders iets kwalijk neemt waar ze niets aan kunnen doen (in het geval van het misbruik). Geen enkel gezond persoon stelt zijn kind bloot aan een perverseling. Jij maakt zijn verhaal 'jouw' verhaal omdat jullie helaas hetzelfde is overkomen, maar gaat hierbij voorbij aan zijn wensen. Dit is zijn verhaal, en respecteer zijn mening hier over.
Ik vind het heel fout dat zijn ouders hebben toegezegd er te zijn en er niet zijn geweest. Wat voor reden gaven ze zelf aan? Als jouw schoonvader jouw boosheid begreep, dan geeft dat dus aan dat hij weet dat hij fout is geweest. Helaas kan hij het niet meer over doen, dus hoe zou hij dit goed kunnen maken in jouw ogen? En in de doofpot stoppen, zou dit kunnen zijn omdat jouw schoonouders het er zelf moeilijk mee hebben dat dit onder hun ogen heeft kunnen gebeuren? Jouw vriend is het slachtoffer natuurlijk maar ik denk dat je je als ouder zijnde ook ontzettend verdrietig kunt voelen om het feit dat dit gebeurd is en dat je je kind hier niet tegen hebt kunnen beschermen. Dus, is het een kwestie van niet over willen praten of niet over kunnen praten?
dinsdag 16 november 2010 om 11:31
quote:Vlaflipperdepip schreef op 16 november 2010 @ 10:10:
@dubiootje: het gevoel van onmacht herken ik wel. Of mijn schoonouders dat ook zo voelen, betwijfel ik, maar dat komt wellicht ook omdat ik boos en verdrietig ben. De schone schijn willen bewaren is iets wat bij ze past. En toch kan dat van hun kant ook angst zijn. Een schone schijn is ook vaak onzekerheid.
@dubiootje: het gevoel van onmacht herken ik wel. Of mijn schoonouders dat ook zo voelen, betwijfel ik, maar dat komt wellicht ook omdat ik boos en verdrietig ben. De schone schijn willen bewaren is iets wat bij ze past. En toch kan dat van hun kant ook angst zijn. Een schone schijn is ook vaak onzekerheid.
dinsdag 16 november 2010 om 11:34
quote:yayah schreef op 16 november 2010 @ 11:31:
[...]
En toch kan dat van hun kant ook angst zijn. Een schone schijn is ook vaak onzekerheid en dus onmacht.Eens, het kan ook zijn dat ze het gewoon niet aan kunnen, dat ze zich schuldig en machteloos voelen. Nog steeds iets wat ik afkeur, maar zwakte is beter te vergeven dan desinteresse in dezen.
[...]
En toch kan dat van hun kant ook angst zijn. Een schone schijn is ook vaak onzekerheid en dus onmacht.Eens, het kan ook zijn dat ze het gewoon niet aan kunnen, dat ze zich schuldig en machteloos voelen. Nog steeds iets wat ik afkeur, maar zwakte is beter te vergeven dan desinteresse in dezen.
dinsdag 16 november 2010 om 12:03
quote:Vlaflipperdepip schreef op 16 november 2010 @ 10:10:
@dubiootje: het gevoel van onmacht herken ik wel. Of mijn schoonouders dat ook zo voelen, betwijfel ik, maar dat komt wellicht ook omdat ik boos en verdrietig ben. De schone schijn willen bewaren is iets wat bij ze past. Tenminste volgens mijn man dan. Hij geeft aan dat ze het belangrijker vinden dat mensen denken dat ze zonder brokken door het leven gaan, dan dat ze de brokken proberen op te ruimen.
Vooral leven voor de schone schijn is ook onmacht. Dat is een mechanisme waar mensen hun toevlucht toe nemen als ze de problemen en conflicten in hun leven, of in zichzelf, niet goed het hoofd kunnen bieden. Het is (of lijkt) veel makkelijker je op de buitenkant te richten dan op de kern van de zaak.
Goed, je hebt natuurlijk onmacht en onwil. Je kunt je wel machteloos voelen maar daar, zoals je vriend, iets aan proberen te doen. Sommigen willen er niets aan doen. Ze houden vast aan dat overlevingsmechanisme dat ze ooit hebben aangeleerd, ook al gaat alles en iedereen om ze heen kapot. Daar kun je niks aan doen, behalve zelf je grenzen stellen en je standpunt bepalen.
Hopelijk kan je vriend zelf met zijn verleden in het reine komen, zonder dat hij zijn ouders daarvoor nodig heeft.
@dubiootje: het gevoel van onmacht herken ik wel. Of mijn schoonouders dat ook zo voelen, betwijfel ik, maar dat komt wellicht ook omdat ik boos en verdrietig ben. De schone schijn willen bewaren is iets wat bij ze past. Tenminste volgens mijn man dan. Hij geeft aan dat ze het belangrijker vinden dat mensen denken dat ze zonder brokken door het leven gaan, dan dat ze de brokken proberen op te ruimen.
Vooral leven voor de schone schijn is ook onmacht. Dat is een mechanisme waar mensen hun toevlucht toe nemen als ze de problemen en conflicten in hun leven, of in zichzelf, niet goed het hoofd kunnen bieden. Het is (of lijkt) veel makkelijker je op de buitenkant te richten dan op de kern van de zaak.
Goed, je hebt natuurlijk onmacht en onwil. Je kunt je wel machteloos voelen maar daar, zoals je vriend, iets aan proberen te doen. Sommigen willen er niets aan doen. Ze houden vast aan dat overlevingsmechanisme dat ze ooit hebben aangeleerd, ook al gaat alles en iedereen om ze heen kapot. Daar kun je niks aan doen, behalve zelf je grenzen stellen en je standpunt bepalen.
Hopelijk kan je vriend zelf met zijn verleden in het reine komen, zonder dat hij zijn ouders daarvoor nodig heeft.
Ga in therapie!
dinsdag 16 november 2010 om 12:05
quote:Murdoch schreef op 16 november 2010 @ 11:34:
[...]
Eens, het kan ook zijn dat ze het gewoon niet aan kunnen, dat ze zich schuldig en machteloos voelen. Nog steeds iets wat ik afkeur, maar zwakte is beter te vergeven dan desinteresse in dezen.Ik denk ook dat het meer die kant op gaat. Desinteresse is het zo te horen niet.
[...]
Eens, het kan ook zijn dat ze het gewoon niet aan kunnen, dat ze zich schuldig en machteloos voelen. Nog steeds iets wat ik afkeur, maar zwakte is beter te vergeven dan desinteresse in dezen.Ik denk ook dat het meer die kant op gaat. Desinteresse is het zo te horen niet.
Ga in therapie!
dinsdag 16 november 2010 om 14:53
Ik heb eigenlijk nooit stil gestaan (willen staan...)bij het feit dat het voor mijn schoonouders ook moeilijk moet zijn. Jullie reacties zijn wat dat betreft een eye-opener.
Ik weet niet of ik van mijn verhaal, zijn verhaal maak. Daar ga ik eens over nadenken. Rationeel gezien in ieder geval niet, maar misschien ergens onderbewust wel. OOk geef ik zijn ouders rationeel gezien niet de schuld. Ik weet dat de dader de enige is die schuld heeft, maar soms voelt het wel zo... 'hadden ze maar'....
Voor nu denk ik dat het belangrijk is dat ik mijn man de ruimte geef om de dingen aan te pakken op de manier die voor hem goed voelt. Heel moeilijk, maar ik weet uit eigen ervaring wel hoe belangrijk dat is (ik begrijp nu wel waarom mensen uit mijn omgeving dat toen niet konden;-))...
Overigens is er een verschil tussen mijn schoonvader en schoonmoeder. Mijn schoonvader is heel autoritait geweest vroeger, maar ik ken hem als iemand met wie wel een gesprek te voeren valt. Mijn schoonmoeder daaentegen... hmmm... lastig... ze is gewoon niet zo slim... daar kan ze niks aan doen natuurlijk, maar het is wel lastig soms. Ik vraag me bij haar oprecht af of ze in een gesprek wel zou vatten wat de kern van het verhaal is... En ik ben niet geduldig genoeg voor Jip-en-Janneke-taal... Maar goed, een gesprek hierover is nu niet aan de orde. We beperken ons even tot opzitten en pootjes geven en dat zelfs in beperkte mate. Het contact is eerder weleens helemaal verbroken geweest (voordat ik mijn man kende), er speelt nog meer helaas.
Jullie zijn in ieder geval lief dat jullie zo kritisch meedenken. Het blijft lastig.
Ik weet niet of ik van mijn verhaal, zijn verhaal maak. Daar ga ik eens over nadenken. Rationeel gezien in ieder geval niet, maar misschien ergens onderbewust wel. OOk geef ik zijn ouders rationeel gezien niet de schuld. Ik weet dat de dader de enige is die schuld heeft, maar soms voelt het wel zo... 'hadden ze maar'....
Voor nu denk ik dat het belangrijk is dat ik mijn man de ruimte geef om de dingen aan te pakken op de manier die voor hem goed voelt. Heel moeilijk, maar ik weet uit eigen ervaring wel hoe belangrijk dat is (ik begrijp nu wel waarom mensen uit mijn omgeving dat toen niet konden;-))...
Overigens is er een verschil tussen mijn schoonvader en schoonmoeder. Mijn schoonvader is heel autoritait geweest vroeger, maar ik ken hem als iemand met wie wel een gesprek te voeren valt. Mijn schoonmoeder daaentegen... hmmm... lastig... ze is gewoon niet zo slim... daar kan ze niks aan doen natuurlijk, maar het is wel lastig soms. Ik vraag me bij haar oprecht af of ze in een gesprek wel zou vatten wat de kern van het verhaal is... En ik ben niet geduldig genoeg voor Jip-en-Janneke-taal... Maar goed, een gesprek hierover is nu niet aan de orde. We beperken ons even tot opzitten en pootjes geven en dat zelfs in beperkte mate. Het contact is eerder weleens helemaal verbroken geweest (voordat ik mijn man kende), er speelt nog meer helaas.
Jullie zijn in ieder geval lief dat jullie zo kritisch meedenken. Het blijft lastig.
