Mijn wereld stortte in...

afgelopen zondag.

Ik kan mijn verhaal aan niemand kwijt. De schaamte is te groot. Daarom heb ik besloten om mij hier aan te melden om mijn verhaal kwijt te kunnen.



Ik ben nu 10 jaar getrouwd en heb 2 kinderen. Er is veel gebeurd in de afgelopen jaren sinds de kinderen geboren zijn. Problemen met familie, gezondheid etc.

Daardoor heeft onze relatie best een deuk opgelopen. Ook op sexueel gebied, omdat ik door plaatsing van mirena hormonaal volledig uit balans ben, ene schimmelinfectie na de andere, geen libido etc. Tel daarbij een hele lange periode van doorwaakte nachten bij op en het gevolg is dat wij nog maar 1x per maand sex hadden de laatste tijd. Ontzettend weinig dus!



We hebben een week terug een gesprek gehad waarbij mijn man de noodklok heeft geluid. Hij gaf aan dat het gebrek aan sex hem ontzettend frustreert en dat dit voor hem een reden kan zijn om op een gegeven moment de relatie te verbreken, zo hoog zit het bij hem.



Ik heb toen aangegeven dat ik hem inderdaad verwaarloos op dat vlak, maar dat dit voor mij ook moeilijk is en ik het zelf graag ook anders zou willen, maar door de vele problemen met mijn 'onderkant' ik me vaak vies voel etc en mijn hoofd dan echt niet naar sex staat. Ook ben ik veel moe omdat ik er het meeste van de tijd alleen voor sta met de kinderen overdag en 's nachts. Hij gaat later naar bed dan ik. Hij slaapt niet voor 23.30/24uur en ik lig er meestal om 22uur in. We hadden net afgesproken dat we beide beterschap zouden beloven, dat we met elkaar verder willen etc.



Nu ben ik afgelopen zondag met verzekeringen bezig geweest en moest iets opzoeken in zijn mail en stuitte op een berichtje van een vraag/aanbodsite, waarin mijn man gereageerd heeft op een oproep van een vrouw waarvan de man weg is in buitenland voor sex. Daarin geeft mijn man aan dat hij met haar wil afspreken. Dit betreft een maand geleden ongeveer.



Ik heb mijn man hier direct mee geconfronteerd. Hij was totaal overdonderd omdat hij helemaal niet meer hier mee bezig was. Hij heeft die avond in een vlaag van verstandsverbijstering/frustratie (zegt ie zelf) die dame gemaild. Zij heeft hierop geantwoord dat zij die voorgestelde dag niet kon en daarop zegt mijn man geen verdere actie of antwoord te hebben gegeven. Hij zweert echt dat ie niet durfde, dat ie het helemaal niet wil doen met iemand anders, maar dat ie zo gefrustreerd was dat ie de verleiding niet kon weerstaan. Maar dat er dus niets gebeurd is en ook nooit zal gebeuren. Als ik nu zeg dat het wellicht anders had gelopen als die vrouw die dag wel had gekund, zegt hij dat ie het dan ook niet had gedaan uit angst en ook niet mij daadwerkelik heeft willen bedriegen.



Wat moet ik hier nu mee?

Mijn vertrouwen in hem is weg. Het idee dat hij een wildvreemde vrouw, die zichzelf aanbiedt op internet een mail stuurt en met haar had willen afspreken. Ik voel me vernederd. Hij is helemaal in zak en as momenteel omdat hij dit echt, volgens zijn eigen zeggen, nooit eerder had gedaan. Dat het echt een stomme actie was die hij nooit daadwerkelijk had willen doorzetten, maar dat de spanning hem aantrok. Hij voelt zich vreselijk schuldig.



Als het echt waar is, dat er niets doorgang heeft gehad, dan is het makkelijker te verteren en het een plekje te geven. Maar toch vind ik hetf feit dat hij dit gedaan heeft al eigenlijk een vorm van vreemdgaan, ook al is er geen fysieke vreemdgang bij komen kijken. Wel in zijn hoofd! Die middag dat ik het ontdekte ben ik van binnen al dood gegaan..



We hebben samen 2 kinderen en wil mijn relatie niet zomaar opgeven, maar wat is nu een basis zonder vertrouwen?



Hij zegt dat het echt een eenmalige vreselijk stomme actie was en dat hij mij nooit zal bedriegen. Feit dat hij er niet verder op in gegaan is e.d. geven voor hem al aan dat hij het nooi techt zou hebben gedaan.. maar is het niet eens een vreemdganger, altijd een vreemdganger? Ook al gaat het hier niet daadwerkelijk om een fysieke actie?



Ik weet dat de oorzaak ligt bij mijn zeer verminderde zin in sex. Dus moet de schuld deels bij mijzelf zoeken omdat ik hem niet genoeg gegeven heb van waar hij behoefte heeft. Maar hij heeft een grens overschreden en heeft mijn onvoorwaardelijke vertrouwen beschaamt..



bedankt voor het lezen en zou het waarderen als er meer mensen zijn met een soortgelijke ervaring als die zouden reageren. Vooral mensen waar ook kinderen bij in het spel zijn.

Wow dat is fijn, zoveel reacties in korte tijd! Lucht echt op om ook de kijk van anderen hierop te lezen.

Ik wil niet bij hem weg, maar ben zo kwaad op hem.



Ik heb hem ook gezegd waarom ie dan niet eerder zijn mond heeft opengetrokken, dan had ie dit niet hoeven doen etc..



Iemand schreef dat communicatie een groot probleem is en dat is het ook bij ons. Dus daar moeten we echt aan werken!

bedankt zover allemaal!

@drFeel, nee probleem is er nog. We hadden net voor ik dit ontdekte gesproken over het verwijderen van de spiraal. Maar probleem is dat ik met veel anticonceptie problemen krijg. Condooms vinden wij beide niet veilig genoeg.Dus wat dan? Sterilisatie is weer zo definitief.

1x per week was ongeveer de frequentie voor de zwangerschap van 2e kind. Dus 1x per maand is aanzienlijk minder dan voorheen.



@Dave890, stabilo, ik heb hem ook tussentijds met de hand geholpen en mondeling zeg maar. Maar dat is voor hem niet bevredigend omdat ie dan niet echt fysiek met mij is.