Relaties
alle pijlers
Mijn wereld stortte in...
dinsdag 16 november 2010 om 12:47
afgelopen zondag.
Ik kan mijn verhaal aan niemand kwijt. De schaamte is te groot. Daarom heb ik besloten om mij hier aan te melden om mijn verhaal kwijt te kunnen.
Ik ben nu 10 jaar getrouwd en heb 2 kinderen. Er is veel gebeurd in de afgelopen jaren sinds de kinderen geboren zijn. Problemen met familie, gezondheid etc.
Daardoor heeft onze relatie best een deuk opgelopen. Ook op sexueel gebied, omdat ik door plaatsing van mirena hormonaal volledig uit balans ben, ene schimmelinfectie na de andere, geen libido etc. Tel daarbij een hele lange periode van doorwaakte nachten bij op en het gevolg is dat wij nog maar 1x per maand sex hadden de laatste tijd. Ontzettend weinig dus!
We hebben een week terug een gesprek gehad waarbij mijn man de noodklok heeft geluid. Hij gaf aan dat het gebrek aan sex hem ontzettend frustreert en dat dit voor hem een reden kan zijn om op een gegeven moment de relatie te verbreken, zo hoog zit het bij hem.
Ik heb toen aangegeven dat ik hem inderdaad verwaarloos op dat vlak, maar dat dit voor mij ook moeilijk is en ik het zelf graag ook anders zou willen, maar door de vele problemen met mijn 'onderkant' ik me vaak vies voel etc en mijn hoofd dan echt niet naar sex staat. Ook ben ik veel moe omdat ik er het meeste van de tijd alleen voor sta met de kinderen overdag en 's nachts. Hij gaat later naar bed dan ik. Hij slaapt niet voor 23.30/24uur en ik lig er meestal om 22uur in. We hadden net afgesproken dat we beide beterschap zouden beloven, dat we met elkaar verder willen etc.
Nu ben ik afgelopen zondag met verzekeringen bezig geweest en moest iets opzoeken in zijn mail en stuitte op een berichtje van een vraag/aanbodsite, waarin mijn man gereageerd heeft op een oproep van een vrouw waarvan de man weg is in buitenland voor sex. Daarin geeft mijn man aan dat hij met haar wil afspreken. Dit betreft een maand geleden ongeveer.
Ik heb mijn man hier direct mee geconfronteerd. Hij was totaal overdonderd omdat hij helemaal niet meer hier mee bezig was. Hij heeft die avond in een vlaag van verstandsverbijstering/frustratie (zegt ie zelf) die dame gemaild. Zij heeft hierop geantwoord dat zij die voorgestelde dag niet kon en daarop zegt mijn man geen verdere actie of antwoord te hebben gegeven. Hij zweert echt dat ie niet durfde, dat ie het helemaal niet wil doen met iemand anders, maar dat ie zo gefrustreerd was dat ie de verleiding niet kon weerstaan. Maar dat er dus niets gebeurd is en ook nooit zal gebeuren. Als ik nu zeg dat het wellicht anders had gelopen als die vrouw die dag wel had gekund, zegt hij dat ie het dan ook niet had gedaan uit angst en ook niet mij daadwerkelik heeft willen bedriegen.
Wat moet ik hier nu mee?
Mijn vertrouwen in hem is weg. Het idee dat hij een wildvreemde vrouw, die zichzelf aanbiedt op internet een mail stuurt en met haar had willen afspreken. Ik voel me vernederd. Hij is helemaal in zak en as momenteel omdat hij dit echt, volgens zijn eigen zeggen, nooit eerder had gedaan. Dat het echt een stomme actie was die hij nooit daadwerkelijk had willen doorzetten, maar dat de spanning hem aantrok. Hij voelt zich vreselijk schuldig.
Als het echt waar is, dat er niets doorgang heeft gehad, dan is het makkelijker te verteren en het een plekje te geven. Maar toch vind ik hetf feit dat hij dit gedaan heeft al eigenlijk een vorm van vreemdgaan, ook al is er geen fysieke vreemdgang bij komen kijken. Wel in zijn hoofd! Die middag dat ik het ontdekte ben ik van binnen al dood gegaan..
We hebben samen 2 kinderen en wil mijn relatie niet zomaar opgeven, maar wat is nu een basis zonder vertrouwen?
Hij zegt dat het echt een eenmalige vreselijk stomme actie was en dat hij mij nooit zal bedriegen. Feit dat hij er niet verder op in gegaan is e.d. geven voor hem al aan dat hij het nooi techt zou hebben gedaan.. maar is het niet eens een vreemdganger, altijd een vreemdganger? Ook al gaat het hier niet daadwerkelijk om een fysieke actie?
Ik weet dat de oorzaak ligt bij mijn zeer verminderde zin in sex. Dus moet de schuld deels bij mijzelf zoeken omdat ik hem niet genoeg gegeven heb van waar hij behoefte heeft. Maar hij heeft een grens overschreden en heeft mijn onvoorwaardelijke vertrouwen beschaamt..
bedankt voor het lezen en zou het waarderen als er meer mensen zijn met een soortgelijke ervaring als die zouden reageren. Vooral mensen waar ook kinderen bij in het spel zijn.
Ik kan mijn verhaal aan niemand kwijt. De schaamte is te groot. Daarom heb ik besloten om mij hier aan te melden om mijn verhaal kwijt te kunnen.
Ik ben nu 10 jaar getrouwd en heb 2 kinderen. Er is veel gebeurd in de afgelopen jaren sinds de kinderen geboren zijn. Problemen met familie, gezondheid etc.
Daardoor heeft onze relatie best een deuk opgelopen. Ook op sexueel gebied, omdat ik door plaatsing van mirena hormonaal volledig uit balans ben, ene schimmelinfectie na de andere, geen libido etc. Tel daarbij een hele lange periode van doorwaakte nachten bij op en het gevolg is dat wij nog maar 1x per maand sex hadden de laatste tijd. Ontzettend weinig dus!
We hebben een week terug een gesprek gehad waarbij mijn man de noodklok heeft geluid. Hij gaf aan dat het gebrek aan sex hem ontzettend frustreert en dat dit voor hem een reden kan zijn om op een gegeven moment de relatie te verbreken, zo hoog zit het bij hem.
Ik heb toen aangegeven dat ik hem inderdaad verwaarloos op dat vlak, maar dat dit voor mij ook moeilijk is en ik het zelf graag ook anders zou willen, maar door de vele problemen met mijn 'onderkant' ik me vaak vies voel etc en mijn hoofd dan echt niet naar sex staat. Ook ben ik veel moe omdat ik er het meeste van de tijd alleen voor sta met de kinderen overdag en 's nachts. Hij gaat later naar bed dan ik. Hij slaapt niet voor 23.30/24uur en ik lig er meestal om 22uur in. We hadden net afgesproken dat we beide beterschap zouden beloven, dat we met elkaar verder willen etc.
Nu ben ik afgelopen zondag met verzekeringen bezig geweest en moest iets opzoeken in zijn mail en stuitte op een berichtje van een vraag/aanbodsite, waarin mijn man gereageerd heeft op een oproep van een vrouw waarvan de man weg is in buitenland voor sex. Daarin geeft mijn man aan dat hij met haar wil afspreken. Dit betreft een maand geleden ongeveer.
Ik heb mijn man hier direct mee geconfronteerd. Hij was totaal overdonderd omdat hij helemaal niet meer hier mee bezig was. Hij heeft die avond in een vlaag van verstandsverbijstering/frustratie (zegt ie zelf) die dame gemaild. Zij heeft hierop geantwoord dat zij die voorgestelde dag niet kon en daarop zegt mijn man geen verdere actie of antwoord te hebben gegeven. Hij zweert echt dat ie niet durfde, dat ie het helemaal niet wil doen met iemand anders, maar dat ie zo gefrustreerd was dat ie de verleiding niet kon weerstaan. Maar dat er dus niets gebeurd is en ook nooit zal gebeuren. Als ik nu zeg dat het wellicht anders had gelopen als die vrouw die dag wel had gekund, zegt hij dat ie het dan ook niet had gedaan uit angst en ook niet mij daadwerkelik heeft willen bedriegen.
Wat moet ik hier nu mee?
Mijn vertrouwen in hem is weg. Het idee dat hij een wildvreemde vrouw, die zichzelf aanbiedt op internet een mail stuurt en met haar had willen afspreken. Ik voel me vernederd. Hij is helemaal in zak en as momenteel omdat hij dit echt, volgens zijn eigen zeggen, nooit eerder had gedaan. Dat het echt een stomme actie was die hij nooit daadwerkelijk had willen doorzetten, maar dat de spanning hem aantrok. Hij voelt zich vreselijk schuldig.
Als het echt waar is, dat er niets doorgang heeft gehad, dan is het makkelijker te verteren en het een plekje te geven. Maar toch vind ik hetf feit dat hij dit gedaan heeft al eigenlijk een vorm van vreemdgaan, ook al is er geen fysieke vreemdgang bij komen kijken. Wel in zijn hoofd! Die middag dat ik het ontdekte ben ik van binnen al dood gegaan..
We hebben samen 2 kinderen en wil mijn relatie niet zomaar opgeven, maar wat is nu een basis zonder vertrouwen?
Hij zegt dat het echt een eenmalige vreselijk stomme actie was en dat hij mij nooit zal bedriegen. Feit dat hij er niet verder op in gegaan is e.d. geven voor hem al aan dat hij het nooi techt zou hebben gedaan.. maar is het niet eens een vreemdganger, altijd een vreemdganger? Ook al gaat het hier niet daadwerkelijk om een fysieke actie?
Ik weet dat de oorzaak ligt bij mijn zeer verminderde zin in sex. Dus moet de schuld deels bij mijzelf zoeken omdat ik hem niet genoeg gegeven heb van waar hij behoefte heeft. Maar hij heeft een grens overschreden en heeft mijn onvoorwaardelijke vertrouwen beschaamt..
bedankt voor het lezen en zou het waarderen als er meer mensen zijn met een soortgelijke ervaring als die zouden reageren. Vooral mensen waar ook kinderen bij in het spel zijn.
dinsdag 16 november 2010 om 14:42
dinsdag 16 november 2010 om 14:42
quote:Jansjepansje schreef op 16 november 2010 @ 14:17:
[...]
bedoel je hiermee dat ik hem de vrijheid moet geven om met andere vrouwen te zijn voor sex?
Die mening deel ik niet. Het idee dat hij, terwijl wij samen getrouwd zijn, met anderen zou sexen vind ik echt vreselijk smerig.
Hij had zijn mond moeten open trekken over zijn onvrede alvorens deze grens te overschrijden. Daar ben ik vooral boos over.
Als ik eerder had geweten dat het voor hem zo'n ontzettende issue was, dan hadden we er aan kunnen gaan werken, zonder dat dit gebeurd zou zijn en het vertrouwen hiermee geschaad is.
Jij bent ook over een grens gegaan, door zijn behoeftes te negeren.
En je kunt eeuwig jammeren over hoe het vertrouwen is geschaad, of je gaat eraan werken hoe jullie samen weer happy togheter worden.... Klinkt heel bot, maar kan het niet beter verwoorden.
[...]
bedoel je hiermee dat ik hem de vrijheid moet geven om met andere vrouwen te zijn voor sex?
Die mening deel ik niet. Het idee dat hij, terwijl wij samen getrouwd zijn, met anderen zou sexen vind ik echt vreselijk smerig.
Hij had zijn mond moeten open trekken over zijn onvrede alvorens deze grens te overschrijden. Daar ben ik vooral boos over.
Als ik eerder had geweten dat het voor hem zo'n ontzettende issue was, dan hadden we er aan kunnen gaan werken, zonder dat dit gebeurd zou zijn en het vertrouwen hiermee geschaad is.
Jij bent ook over een grens gegaan, door zijn behoeftes te negeren.
En je kunt eeuwig jammeren over hoe het vertrouwen is geschaad, of je gaat eraan werken hoe jullie samen weer happy togheter worden.... Klinkt heel bot, maar kan het niet beter verwoorden.
dinsdag 16 november 2010 om 14:43
Ik heb het vermoeden dat je vooral boos bent op jezelf, je voor jezelf schaamt en heel onzeker bent. En dat je niet helder naar de situatie kunt kijken omdat je man jou in je gevoelens bevestigd voor je gevoel. 'Zie je nu wel? Hij heeft iemand anders nodig, ik ben weer niet goed genoeg'(?) En dat dat de reden is van jouw boosheid, die eigenlijk voornamelijk naar jezelf gericht is, omdat jij jezelf niet goed genoeg vind.
Ik denk dat jij hem zo hard veroordeeld, omdat jij jou zelf zo hard veroordeeld. En dat het daarom zo moeilijk is je standpunt los te laten, dat daarom huishoudelijke taken delen niet uit zal maken, omdat je best wel iemand nodig hebt aan wie je de schuld kan geven. (geen onmenselijke gevoelens)
Dit verhaal kan rusten op pure projectie van mijzelf uit mijn verleden.
Ik denk dat jij hem zo hard veroordeeld, omdat jij jou zelf zo hard veroordeeld. En dat het daarom zo moeilijk is je standpunt los te laten, dat daarom huishoudelijke taken delen niet uit zal maken, omdat je best wel iemand nodig hebt aan wie je de schuld kan geven. (geen onmenselijke gevoelens)
Dit verhaal kan rusten op pure projectie van mijzelf uit mijn verleden.
dinsdag 16 november 2010 om 14:45
quote:Madhe schreef op 16 november 2010 @ 14:31:
Wat heeft schuldig voelen dan voor zin, daarmee richt je je alleen maar nog meer op jezelf. Beter zou je je verlangen naar intimiteit met hem de boventoon kunnen laten voeren, zodat er werkelijk iets veranderd. Dat is dan niet op jezelf gericht, maar is dat erg?
Goed opgemerkt. Schuldgevoel kan inderdaad zin hebben: het kan je afhouden van het zoeken naar een oplossing en je in een situatie vast laten zitten.
De neutrale/positieve tegenhanger van schuld is verantwoordelijkheid. Ik denk dat beiden hun schuldgevoel moeten loslaten en verantwoordelijkheid moeten nemen voor wat er gebeurd is, en vooral voor wat er moet gebeuren.
Volgens mij lopen er erg veel zaken door elkaar bij jou, Jansjepansje, en kun je kern- en bijzaken moeilijk van elkaar scheiden. Anticonceptie lijkt me een bijzaak, iets waar je met het juiste advies wel een oplossing voor vindt. Het mag geen reden zijn dat je wereld of je relatie instort. Hetzelfde geld voor bedtijden. Een gebrek aan seks en intimiteit is een veel groter probleem. Het gebrek aan communicatie ook.
Misschien kunnen jullie allebei proberen op papier te zetten wat jullie nodig hebben om de relatie weer goed te krijgen en dan nadenken over hoe je dat kunt bereiken. Als jij bijvoorbeeld je vertrouwen wilt herstellen, hoe zou je dat dan kunnen doen? Als hij meer seks en intimiteit wil, wat kan hij daar dan voor doen? In het beste geval overlappen jullie behoeften en werken jullie er samen aan, maar dan nog is het goed concreet in te vullen wat jullie zelf eraan willen doen en wat je van de ander verwacht.
Je kunt heel concrete afspraken maken, over een vaste uitgaansavond bijvoorbeeld, beginnen met een activiteit die jullie graag samen doen, de verdeling van de huishoudelijke taken (kan een flinke libidokiller zijn), anticonceptie, het creëren van intieme momenten, bedtijden enz. Als jullie allebei van goede wil zijn, kunnen jullie heel veel in positieve zin veranderen. Richt je daarop, niet te veel op wat er gebeurd is maar vooral op het feit dat jullie wakker geschud zijn en jullie relatie kunnen verbeteren.
Wat heeft schuldig voelen dan voor zin, daarmee richt je je alleen maar nog meer op jezelf. Beter zou je je verlangen naar intimiteit met hem de boventoon kunnen laten voeren, zodat er werkelijk iets veranderd. Dat is dan niet op jezelf gericht, maar is dat erg?
Goed opgemerkt. Schuldgevoel kan inderdaad zin hebben: het kan je afhouden van het zoeken naar een oplossing en je in een situatie vast laten zitten.
De neutrale/positieve tegenhanger van schuld is verantwoordelijkheid. Ik denk dat beiden hun schuldgevoel moeten loslaten en verantwoordelijkheid moeten nemen voor wat er gebeurd is, en vooral voor wat er moet gebeuren.
Volgens mij lopen er erg veel zaken door elkaar bij jou, Jansjepansje, en kun je kern- en bijzaken moeilijk van elkaar scheiden. Anticonceptie lijkt me een bijzaak, iets waar je met het juiste advies wel een oplossing voor vindt. Het mag geen reden zijn dat je wereld of je relatie instort. Hetzelfde geld voor bedtijden. Een gebrek aan seks en intimiteit is een veel groter probleem. Het gebrek aan communicatie ook.
Misschien kunnen jullie allebei proberen op papier te zetten wat jullie nodig hebben om de relatie weer goed te krijgen en dan nadenken over hoe je dat kunt bereiken. Als jij bijvoorbeeld je vertrouwen wilt herstellen, hoe zou je dat dan kunnen doen? Als hij meer seks en intimiteit wil, wat kan hij daar dan voor doen? In het beste geval overlappen jullie behoeften en werken jullie er samen aan, maar dan nog is het goed concreet in te vullen wat jullie zelf eraan willen doen en wat je van de ander verwacht.
Je kunt heel concrete afspraken maken, over een vaste uitgaansavond bijvoorbeeld, beginnen met een activiteit die jullie graag samen doen, de verdeling van de huishoudelijke taken (kan een flinke libidokiller zijn), anticonceptie, het creëren van intieme momenten, bedtijden enz. Als jullie allebei van goede wil zijn, kunnen jullie heel veel in positieve zin veranderen. Richt je daarop, niet te veel op wat er gebeurd is maar vooral op het feit dat jullie wakker geschud zijn en jullie relatie kunnen verbeteren.
Ga in therapie!
dinsdag 16 november 2010 om 15:02
dinsdag 16 november 2010 om 15:06
Tuurlijk ben ik boos op mijzelf dat het zover heeft moeten komen.
Zoals ik in het openingstopic schreef, ligt er meer in het verleden wat meespeelt hierin. Een kind van ruim 2 dat nog steeds 4 van de 7 nachten niet doorslaapt is ook killing voor je gemoedstoestand. Ik ga hier niet het hele verhaal uit de doeken doen ivm herkenbaarheid, maar het is niet zozeer dat ik nou een of andere freak ben die haar man bewust straft door geen sex te hebben met hem.
@ MADHE, Zeker had ik vaker zin kunnen maken, maar wanneer je ongeveer een kleine week in de maand relatief vrij bent van ongemakken, is sex de rest van de maand geen pretje (mijn menstruatie duurt alles bij elkaar zo'n 10 dagen en dan volgt er een periode waarin ik 9 van de 10 keer een schimmel heb).
Enige oplossing die er nu nog is voor ons gevoel is sterilisatie, omdat ik al van alles heb geprobeerd op anticonceptiegebied. Dus wellicht is dat toch een overweging om door te zetten.
Maar goed, ik ben blij dat ik dit topic heb geopend, want het laat mij de situatie van verschillende kanten bekijken.
bedankt!
Zoals ik in het openingstopic schreef, ligt er meer in het verleden wat meespeelt hierin. Een kind van ruim 2 dat nog steeds 4 van de 7 nachten niet doorslaapt is ook killing voor je gemoedstoestand. Ik ga hier niet het hele verhaal uit de doeken doen ivm herkenbaarheid, maar het is niet zozeer dat ik nou een of andere freak ben die haar man bewust straft door geen sex te hebben met hem.
@ MADHE, Zeker had ik vaker zin kunnen maken, maar wanneer je ongeveer een kleine week in de maand relatief vrij bent van ongemakken, is sex de rest van de maand geen pretje (mijn menstruatie duurt alles bij elkaar zo'n 10 dagen en dan volgt er een periode waarin ik 9 van de 10 keer een schimmel heb).
Enige oplossing die er nu nog is voor ons gevoel is sterilisatie, omdat ik al van alles heb geprobeerd op anticonceptiegebied. Dus wellicht is dat toch een overweging om door te zetten.
Maar goed, ik ben blij dat ik dit topic heb geopend, want het laat mij de situatie van verschillende kanten bekijken.
bedankt!
dinsdag 16 november 2010 om 15:11
quote:Jansjepansje schreef op 16 november 2010 @ 15:06:
Tuurlijk ben ik boos op mijzelf dat het zover heeft moeten komen.
Zoals ik in het openingstopic schreef, ligt er meer in het verleden wat meespeelt hierin. Een kind van ruim 2 dat nog steeds 4 van de 7 nachten niet doorslaapt is ook killing voor je gemoedstoestand. Ik ga hier niet het hele verhaal uit de doeken doen ivm herkenbaarheid, maar het is niet zozeer dat ik nou een of andere freak ben die haar man bewust straft door geen sex te hebben met hem.
@ MADHE, Zeker had ik vaker zin kunnen maken, maar wanneer je ongeveer een kleine week in de maand relatief vrij bent van ongemakken, is sex de rest van de maand geen pretje (mijn menstruatie duurt alles bij elkaar zo'n 10 dagen en dan volgt er een periode waarin ik 9 van de 10 keer een schimmel heb).
Enige oplossing die er nu nog is voor ons gevoel is sterilisatie, omdat ik al van alles heb geprobeerd op anticonceptiegebied. Dus wellicht is dat toch een overweging om door te zetten.
Maar goed, ik ben blij dat ik dit topic heb geopend, want het laat mij de situatie van verschillende kanten bekijken.
bedankt!
Natuurlijk ben je geen freak.
Je geeft voor jezelf allemaal redenen en oorzaken voor jouw kant van het verhaal. Kan jij dat niet ook voor hem doen? Het is een samenloop van omstandigheden geweest met factoren waar jullie beiden niets aan kunnen doen en factoren waar jullie beide verantwoordelijk voor zijn. Jij was op sommige punten fout, en hij.
Als je dat doet kan je in ieder geval stoppen met verwijten maken, want dat heeft geen zin. Niet alleen duw je hem van je weg, er wijzen ook nog eens vingers terug naar jezelf. Dat voelt niet lekker.
Wat kan jij aan jouw kant doen om beterschap te krijgen? En wat heb je van hem nodig?
Tuurlijk ben ik boos op mijzelf dat het zover heeft moeten komen.
Zoals ik in het openingstopic schreef, ligt er meer in het verleden wat meespeelt hierin. Een kind van ruim 2 dat nog steeds 4 van de 7 nachten niet doorslaapt is ook killing voor je gemoedstoestand. Ik ga hier niet het hele verhaal uit de doeken doen ivm herkenbaarheid, maar het is niet zozeer dat ik nou een of andere freak ben die haar man bewust straft door geen sex te hebben met hem.
@ MADHE, Zeker had ik vaker zin kunnen maken, maar wanneer je ongeveer een kleine week in de maand relatief vrij bent van ongemakken, is sex de rest van de maand geen pretje (mijn menstruatie duurt alles bij elkaar zo'n 10 dagen en dan volgt er een periode waarin ik 9 van de 10 keer een schimmel heb).
Enige oplossing die er nu nog is voor ons gevoel is sterilisatie, omdat ik al van alles heb geprobeerd op anticonceptiegebied. Dus wellicht is dat toch een overweging om door te zetten.
Maar goed, ik ben blij dat ik dit topic heb geopend, want het laat mij de situatie van verschillende kanten bekijken.
bedankt!
Natuurlijk ben je geen freak.
Je geeft voor jezelf allemaal redenen en oorzaken voor jouw kant van het verhaal. Kan jij dat niet ook voor hem doen? Het is een samenloop van omstandigheden geweest met factoren waar jullie beiden niets aan kunnen doen en factoren waar jullie beide verantwoordelijk voor zijn. Jij was op sommige punten fout, en hij.
Als je dat doet kan je in ieder geval stoppen met verwijten maken, want dat heeft geen zin. Niet alleen duw je hem van je weg, er wijzen ook nog eens vingers terug naar jezelf. Dat voelt niet lekker.
Wat kan jij aan jouw kant doen om beterschap te krijgen? En wat heb je van hem nodig?
dinsdag 16 november 2010 om 15:13
Rob for president!
@Jansjepansje: ik weet uit ervaring hoe vreselijk die herhaalde infecties kunnen zijn en snap dat dit een groot obstakel is voor het maken van zin. Ik zou je aanraden een verwijsbrief naar de gynaecoloog te vragen van de huisarts: kun je je meteen laten voorlichten over sterilisatie/spiraal. Overigens is er een nieuwe sterilisatiemethode voor de vrouw (Essure), wat in 10 minuten 'gepiept' is.
Veel forummers (en ik ook) reageren vooral op wat je tussen de regels doorschrijft en in het kort gezegd focus je je veel te veel op de misstap van je man en alles wat er NIET kan. Zo kom je niet tot een oplossing.
Als je niet zo goed eerlijk met je man kan praten (omdat jullie dat niet gewend zijn), kun je hem ook schrijven wat je zelf graag wil. Maak eens een lijst (wat je hierboven genoemd hebt):
- van mijn infecties af zijn
- vaker doorslapen
- vaker seks met jou
- vaker met jou alleen iets leuks doen.
Formuleer het positief, als in wat je wél wil. Niet: ik wil niet meer dat jij zo laat naar bed gaat/ er alleen voor staan. Je hebt nu de kans om jullie relatie een betere richting op te sturen!
@Jansjepansje: ik weet uit ervaring hoe vreselijk die herhaalde infecties kunnen zijn en snap dat dit een groot obstakel is voor het maken van zin. Ik zou je aanraden een verwijsbrief naar de gynaecoloog te vragen van de huisarts: kun je je meteen laten voorlichten over sterilisatie/spiraal. Overigens is er een nieuwe sterilisatiemethode voor de vrouw (Essure), wat in 10 minuten 'gepiept' is.
Veel forummers (en ik ook) reageren vooral op wat je tussen de regels doorschrijft en in het kort gezegd focus je je veel te veel op de misstap van je man en alles wat er NIET kan. Zo kom je niet tot een oplossing.
Als je niet zo goed eerlijk met je man kan praten (omdat jullie dat niet gewend zijn), kun je hem ook schrijven wat je zelf graag wil. Maak eens een lijst (wat je hierboven genoemd hebt):
- van mijn infecties af zijn
- vaker doorslapen
- vaker seks met jou
- vaker met jou alleen iets leuks doen.
Formuleer het positief, als in wat je wél wil. Niet: ik wil niet meer dat jij zo laat naar bed gaat/ er alleen voor staan. Je hebt nu de kans om jullie relatie een betere richting op te sturen!
dinsdag 16 november 2010 om 15:17
quote:Jansjepansje schreef op 16 november 2010 @ 15:11:
Ik vraag me af of mijn man te porren is om zijn gevoelens, wensen e.d. te uiten op papier. Eigenlijk gaat het hier al mis. Jij vraagt je af of hij wel te porren is. Pak jezelf bij elkaar, trek je uit die slachtofferrol en vraag je niet af of je man ergens wel voor te porren is. Stel heel enthousiast voor wat je plannen zijn om deze relatie nieuw leven in te blazen en dan gaat hij er echt wel in mee (als hij er ook voor wil gaan). Het is nl. essentieel binnen een relatie dat je afweet van elkaars gevoelens en wensen.
Ik vraag me af of mijn man te porren is om zijn gevoelens, wensen e.d. te uiten op papier. Eigenlijk gaat het hier al mis. Jij vraagt je af of hij wel te porren is. Pak jezelf bij elkaar, trek je uit die slachtofferrol en vraag je niet af of je man ergens wel voor te porren is. Stel heel enthousiast voor wat je plannen zijn om deze relatie nieuw leven in te blazen en dan gaat hij er echt wel in mee (als hij er ook voor wil gaan). Het is nl. essentieel binnen een relatie dat je afweet van elkaars gevoelens en wensen.
dinsdag 16 november 2010 om 15:17
JP, fijn dat je wat hebt aan mijn suggesties. Als je man het liever niet aan jou laat lezen, hoeft dat ook niet. Je moet doen wat voor jullie werkt. Misschien helpt het hem wel het op papier te zetten om duidelijker te krijgen wat hij wil. Jullie kunnen dan samen gaan brainstormen over manieren om weer wat vuur in jullie relatie te krijgen. Laat je fantasie de vrije loop, verzin gekke en creatieve dingen (samen de slaapkamer oppimpen, naar een seksshop gaan, een middag een ferrari huren). Breng wat lol in het geheel
Ga in therapie!
dinsdag 16 november 2010 om 16:36
dinsdag 16 november 2010 om 16:40
quote:Jansjepansje schreef op 16 november 2010 @ 15:11:
@madhe, dat was ik wel van plan.
Die post van Dubiootje is zeker bruikbaar. Ik vraag me af of mijn man te porren is om zijn gevoelens, wensen e.d. te uiten op papier. Maar ik vind het wel een fijne methode,.
Je man wil seks, dat is duidelijk. Mijn tip is om eerst te bespreken of het op die manier een optie is om het gesprek in te gaan, ipv hem te porren.
Wat wil jij?
@madhe, dat was ik wel van plan.
Die post van Dubiootje is zeker bruikbaar. Ik vraag me af of mijn man te porren is om zijn gevoelens, wensen e.d. te uiten op papier. Maar ik vind het wel een fijne methode,.
Je man wil seks, dat is duidelijk. Mijn tip is om eerst te bespreken of het op die manier een optie is om het gesprek in te gaan, ipv hem te porren.
Wat wil jij?
dinsdag 16 november 2010 om 16:48
quote:Madhe schreef op 16 november 2010 @ 14:22:
Ehm, even over die definitieve sterilisatie. Jullie zijn 10 jaar samen en hebben al 2 kinderen. Ik weet niet hoe oud jullie zijn, maar ik gok toch ergens halverwege de 30/40.
Hoe het er nu voor staat is jullie relatie niet zeker genoeg om nóg een kind op de wereld te zetten en wanneer je met een ander verder zou gaan ben je ook alweer jaren verder.
Hoe erg is het om definitief te laten steriliseren als je met je verstand denkt, en je zo zelfs een groot deel van het probleem kunt oplossen en de kans op uiteindelijk wel een stabiele en fijne relatie (en dus compleet gezin) samen groter maakt?
Precies TO. Denk hier eens over na....
Wil jij, zoals het nu gaat nog kinderen op de werled zetten met de kans dat het weer zo gaat?
Ehm, even over die definitieve sterilisatie. Jullie zijn 10 jaar samen en hebben al 2 kinderen. Ik weet niet hoe oud jullie zijn, maar ik gok toch ergens halverwege de 30/40.
Hoe het er nu voor staat is jullie relatie niet zeker genoeg om nóg een kind op de wereld te zetten en wanneer je met een ander verder zou gaan ben je ook alweer jaren verder.
Hoe erg is het om definitief te laten steriliseren als je met je verstand denkt, en je zo zelfs een groot deel van het probleem kunt oplossen en de kans op uiteindelijk wel een stabiele en fijne relatie (en dus compleet gezin) samen groter maakt?
Precies TO. Denk hier eens over na....
Wil jij, zoals het nu gaat nog kinderen op de werled zetten met de kans dat het weer zo gaat?
dinsdag 16 november 2010 om 17:10
quote:bosaapje schreef op 16 november 2010 @ 16:48:
[...]
Precies TO. Denk hier eens over na....
Wil jij, zoals het nu gaat nog kinderen op de werled zetten met de kans dat het weer zo gaat?
Oh nee, voor mij voelt mijn gezin compleet. We hebben onze handen vol aan de jongste op alle vlakken. Nog een keer de strijd aan gaan met gebroken nachten, maar dan voor 2 kinderen, nee daar hebben wij weinig zin in.
Wij hebben beide geen wens voor een 3e kindje.
Maar, ik ben nog jong , bijna 34, mijn man ook, 37 er kan altijd iets gebeuren in de toekomst waardoor de wens voor een nieuwe zwangerschap op komt. Bijv. wanneer een van onze kinderen zou komen te overlijden door wat voor reden ook. Ik vind een sterilisatie bij mij in ieder geval te definitief om bovengenoemde reden omdat het niet ongedaan te maken is.
[...]
Precies TO. Denk hier eens over na....
Wil jij, zoals het nu gaat nog kinderen op de werled zetten met de kans dat het weer zo gaat?
Oh nee, voor mij voelt mijn gezin compleet. We hebben onze handen vol aan de jongste op alle vlakken. Nog een keer de strijd aan gaan met gebroken nachten, maar dan voor 2 kinderen, nee daar hebben wij weinig zin in.
Wij hebben beide geen wens voor een 3e kindje.
Maar, ik ben nog jong , bijna 34, mijn man ook, 37 er kan altijd iets gebeuren in de toekomst waardoor de wens voor een nieuwe zwangerschap op komt. Bijv. wanneer een van onze kinderen zou komen te overlijden door wat voor reden ook. Ik vind een sterilisatie bij mij in ieder geval te definitief om bovengenoemde reden omdat het niet ongedaan te maken is.
dinsdag 16 november 2010 om 18:25
Stel dat (wat niemand hoopt natuurlijk) één van jullie kinderen komt te overlijden, dan nóg is jullie relatie voorlopig niet stabiel genoeg om aan nog een kind te beginnen.
En omdat er dan nog eens een hele berg aan emoties overheen komen, denk ik dat het dan alleen maar langer duurt voordat jullie relatie het wel aankan, en dan ben je eigenlijk alweer te oud voor een kind.
De "wat als er een ramp gebeurt" weegt dus zwaarder dan " Wat als mijn relatie hierop stuk loopt"?
En omdat er dan nog eens een hele berg aan emoties overheen komen, denk ik dat het dan alleen maar langer duurt voordat jullie relatie het wel aankan, en dan ben je eigenlijk alweer te oud voor een kind.
De "wat als er een ramp gebeurt" weegt dus zwaarder dan " Wat als mijn relatie hierop stuk loopt"?
