Relaties
alle pijlers
commentaar familie
dinsdag 23 november 2010 om 14:10
Beste forummers (is dat een woord:P)
Lees best wel vaak mee op dit forum, maar zal nu toch zelf maar es een bericht plaatsen. Voelt altijd een beetje dom om een bericht over zoiets te plaatsen maar wie weet hebben jullie goede tips
Ik ken sinds afgelopen zomer een jongen. Het was toen net uit met zijn vriendin toen ik hem t voor t eerst ontmoete (gemeenschappelijke vrienden) en we raakten al gauw aan de praat. Het praatte leuk met hem en een paar weekjes later stuurde hij een smsje (nr dus gevraagd aan een vriendin van me:P) sinds toen smsen we eigenlijk elke dag en moet zeggen dat ik hem hoe langer hoe leuker ben gaan vinden! Ik zie heus wel dat we een hele andere opvoeding hebben gehad en dat hij sommige dingen op een andere manier doet dan ik, maar we hebben een hele goede klik met elkaar. Het punt is dus dat ik thuis woon en mijn ouders heel veel moeite met hem hebben omdat ze denken dat hij niet bij me past etc etc. Merk dat ze me erg beïnvloeden en dit is miss wel niet gezond. Ook mijn broer zegt tegen me dat hij niet weet of we bij elkaar passen. Ik weet dat als ik al dit gezeur niet had gehad, we al een relatie zouden hebben, want hij wil er graag voor gaan en ik kan mijn gevoel voor hem ook niet negeren. Wat mijn vraag nu eigenlijk is: is het verstandig dat ik me laat beïnvloeden (maar wel door mensen die van me houden en me kennen) of moet ik gewoon mijn gevoel achterna gaan en de stap nemen! Moet zeggen dat mijn hart op springt als ik aan het laatste denk. Maar meteen daarop volgt weer de gedachte aan de strijd die dat thuis zal geven. Snap dat jullie geen glazen bol hebben etc:P maar wie weet mensen die hetzelfde hebben meegemaakt ofzo. Laat maar horen!
Lees best wel vaak mee op dit forum, maar zal nu toch zelf maar es een bericht plaatsen. Voelt altijd een beetje dom om een bericht over zoiets te plaatsen maar wie weet hebben jullie goede tips
Ik ken sinds afgelopen zomer een jongen. Het was toen net uit met zijn vriendin toen ik hem t voor t eerst ontmoete (gemeenschappelijke vrienden) en we raakten al gauw aan de praat. Het praatte leuk met hem en een paar weekjes later stuurde hij een smsje (nr dus gevraagd aan een vriendin van me:P) sinds toen smsen we eigenlijk elke dag en moet zeggen dat ik hem hoe langer hoe leuker ben gaan vinden! Ik zie heus wel dat we een hele andere opvoeding hebben gehad en dat hij sommige dingen op een andere manier doet dan ik, maar we hebben een hele goede klik met elkaar. Het punt is dus dat ik thuis woon en mijn ouders heel veel moeite met hem hebben omdat ze denken dat hij niet bij me past etc etc. Merk dat ze me erg beïnvloeden en dit is miss wel niet gezond. Ook mijn broer zegt tegen me dat hij niet weet of we bij elkaar passen. Ik weet dat als ik al dit gezeur niet had gehad, we al een relatie zouden hebben, want hij wil er graag voor gaan en ik kan mijn gevoel voor hem ook niet negeren. Wat mijn vraag nu eigenlijk is: is het verstandig dat ik me laat beïnvloeden (maar wel door mensen die van me houden en me kennen) of moet ik gewoon mijn gevoel achterna gaan en de stap nemen! Moet zeggen dat mijn hart op springt als ik aan het laatste denk. Maar meteen daarop volgt weer de gedachte aan de strijd die dat thuis zal geven. Snap dat jullie geen glazen bol hebben etc:P maar wie weet mensen die hetzelfde hebben meegemaakt ofzo. Laat maar horen!
anoniem_117328 wijzigde dit bericht op 05-07-2017 00:53
2.03% gewijzigd
dinsdag 23 november 2010 om 14:16
dinsdag 23 november 2010 om 14:26
We zijn beide bijna 20. Het punt waarin we verschillen is dat hij gewoon heel vrij is in alles wat hij zegt, hij komt misschien wat brutaal over, zijn houding is anders dan die van mij zeg maar. Ik ben redelijk beschermd opgevoed, hem is alle vrijheid gelaten. Mn ouders hebben hem verschillende keren gezien, 1 keer bij ons thuis. Ze vinden ook dat ik volwassener ben dan hem. Maar ik ken hem daarnaast ook op een heel andere manier dan hen, dat weet ik. We zien elkaar elk weekend wel een paar keer eigenlijk, maar meestal met anderen erbij. Op het moment dat ik tijd met hem heb doorgebracht weet ik t bijna zeker, en wanneer ik dan weer thuis ben word ik door alles dus weer aan t twijfelen gebracht. En dan denk ik ook als ik me laat beïnvloeden door mijn familie, hoe zeker ben ik dan van mijn gevoel voor hem?
dinsdag 23 november 2010 om 14:27
Ouders bedoelen het altijd goed voor je...dat voorop gesteld.
Ouders zien ook vaak dingen die hun kinderen (nog) niet zien.
Ouders willen je pijn en verdriet besparen.
Ouders vergeten helaas door die emoties in hunzelf...dat het de afstand tussen hen en kind kan vergroten.
En dat het beter is de keuze van het kind te "accepteren" ,zodat het kind zelf kan ontdekken waar de ouders voor gewaarschuwd hebben.
En dan komt de kunst van het ouders zijn......dat wanneer blijkt dat het kind de verkeerde keuze heeft gemaakt........ het kind door dik en dun steunen en niet met het vingertje wijzen van...."ik heb je toch gewaarschuwd, zie je nou wat er van komt als je niet luisterd!".
Want op die manier creeer je een kind wat in de toekomst moeite heeft met eigen keuzes maken.
Probeer te ontdekken d.m.v. goede gesprekken met je ouders, wat hun motivatie is en wees daarmee eerlijk naar jezelf.
Ouders zien ook vaak dingen die hun kinderen (nog) niet zien.
Ouders willen je pijn en verdriet besparen.
Ouders vergeten helaas door die emoties in hunzelf...dat het de afstand tussen hen en kind kan vergroten.
En dat het beter is de keuze van het kind te "accepteren" ,zodat het kind zelf kan ontdekken waar de ouders voor gewaarschuwd hebben.
En dan komt de kunst van het ouders zijn......dat wanneer blijkt dat het kind de verkeerde keuze heeft gemaakt........ het kind door dik en dun steunen en niet met het vingertje wijzen van...."ik heb je toch gewaarschuwd, zie je nou wat er van komt als je niet luisterd!".
Want op die manier creeer je een kind wat in de toekomst moeite heeft met eigen keuzes maken.
Probeer te ontdekken d.m.v. goede gesprekken met je ouders, wat hun motivatie is en wees daarmee eerlijk naar jezelf.
dinsdag 23 november 2010 om 14:34
Maar als ik het zo hoor vinden ze jullie gewoon niet bij elkaar passen. Ze vinden hem geen foute jongen ofzo maar gewoon anders opgevoed?
Mocht het zo zijn dat zij gewoon niet denken dat jullie bij elkaar passen komt dat door hun kijk op het leven. Dat hoeft niet perse die van jou te zijn. Vooral als je uit huis gaat zal je merken dat jij dingen misschien wel heel anders zou willen dan dat je gewend was van huis uit.
Als dat het enige bezwaar is zou ik het gewoon een kans geven, werkt het niet dan werkt het niet maar dan zal je nooit kunnen denken wat als..
Mocht het zo zijn dat zij gewoon niet denken dat jullie bij elkaar passen komt dat door hun kijk op het leven. Dat hoeft niet perse die van jou te zijn. Vooral als je uit huis gaat zal je merken dat jij dingen misschien wel heel anders zou willen dan dat je gewend was van huis uit.
Als dat het enige bezwaar is zou ik het gewoon een kans geven, werkt het niet dan werkt het niet maar dan zal je nooit kunnen denken wat als..
dinsdag 23 november 2010 om 14:43
@ BrightMind: idd, t is ook omdat ik weet dat ze van me houden dat t lastig is om je eigen keuzes te maken op een of andere manier. K wil mn ouders hier absoluut niet afvallen, maar t stukje loslating is er idd soms niet. En ik merk ook dat t me inderdaad verwijderd van ze soms om dat je het gevoel krijgt te moeten kiezen tussen hen en hem. K vind t nog wel moeilijk om hun motivatie te begrijpen soms
@ zero181: nee niet echt een foute jongen, meer zijn manier van doen die anders is dan zij in het leven staan idd. Klopt, ik ben nu ook geneigd om het een kans te geven, maar kijk op tegen de strijd die het geeft. En ben daarnaast bang voor wat als het idd niet blijkt te werken, dat er nu gewoon zo'n druk op ligt ofzo.
@ zero181: nee niet echt een foute jongen, meer zijn manier van doen die anders is dan zij in het leven staan idd. Klopt, ik ben nu ook geneigd om het een kans te geven, maar kijk op tegen de strijd die het geeft. En ben daarnaast bang voor wat als het idd niet blijkt te werken, dat er nu gewoon zo'n druk op ligt ofzo.
dinsdag 23 november 2010 om 14:50
.....te MOETEN kiezen tussen hen en hem...
Beste Tie...bij die keuze sla je de belangrijkste over...je vergeet een persoon!......kiezen voor jezelf!
En als het niet werkt, heb je weer iets gewonnen (al zei het met pijn en verdriet,dat hoort er eenmaal bij)......namelijk een wijze les voor de toekomst.
Beste Tie...bij die keuze sla je de belangrijkste over...je vergeet een persoon!......kiezen voor jezelf!
En als het niet werkt, heb je weer iets gewonnen (al zei het met pijn en verdriet,dat hoort er eenmaal bij)......namelijk een wijze les voor de toekomst.
dinsdag 23 november 2010 om 14:54
Als je ouders een gegronde reden hebben om hem niet bij je te vinden passen (asociaal gedrag, criminele toestanden, de manier waarop hij je behandelt) dan zou ik daar zeker naar luisteren. Vaak zien ouders beter dan hun dochter wat de negatieve kanten van een man zijn en hebben ze ook al eerder door dat het een relatie gaat worden waardoor hun dochter beschadigt raakt.
Maar als het niet verder gaat dan 'we vinden hem niet zo goed bij je passen, maar prima jongen verder' dan zou ik op mijn eigen gevoel afgaan. Je hoeft niet te kiezen tussen je ouders en die jongen, maar je moet je ouders in dat geval wel duidelijk maken dat je snapt wat ze zeggen, maar dat jij daar anders over denkt en dat je het op prijs stelt dat ze het een kans geven.
Maar als het niet verder gaat dan 'we vinden hem niet zo goed bij je passen, maar prima jongen verder' dan zou ik op mijn eigen gevoel afgaan. Je hoeft niet te kiezen tussen je ouders en die jongen, maar je moet je ouders in dat geval wel duidelijk maken dat je snapt wat ze zeggen, maar dat jij daar anders over denkt en dat je het op prijs stelt dat ze het een kans geven.
dinsdag 23 november 2010 om 15:04
Jullie zijn beiden bijna 20. Ik moet eerlijk zeggen, je komt een stukje jonger op me over. Ouders die het beste met hun kind voor hebben proberen altijd het beste te doen voor hun kind. Is het een idee om met ze te praten wat hun specifieke bezwaren zijn? Hoor dat eens aan en ga objectief kijken of ze wel eens een punt kunnen hebben. Als je het met ze oneens bent kun je dat op een rustige manier met ze bespreken.
Je bent wel bijna 20, dan word het ook tijd om je eigen beslissingen te gaan maken met alle consequenties van dien. Het is geen aardschokkende ramp als je een fout maakt, leer er van en weet dat je het de volgende keer anders moet doen.
Je bent wel bijna 20, dan word het ook tijd om je eigen beslissingen te gaan maken met alle consequenties van dien. Het is geen aardschokkende ramp als je een fout maakt, leer er van en weet dat je het de volgende keer anders moet doen.
dinsdag 23 november 2010 om 15:51
Nou ze vinden hem niet per se een prima jongen, maar dat komt doordat ze niet willen dat ik wat met hem krijg. T gaat idd niet verder dan dat ze hem niet bij me vinden passen
En ik snap dat ik jonger over kom, wat waarschijnlijk heeft te maken met het feit dat ik nog zo afhankelijk van mijn ouders lijkt. Ik ben nooit echt een opstandige puber geweest, en dat heeft misschien deze situatie wel in de hand gewerkt. Het word idd tijd om mijn eigen keuzes te maken, maar daarbij wil ik die keuzes wel weloverwogen maken. En praten met mijn ouders heb ik inmiddels heel vaak gedaan, we weten beide hoe we er over denken, maar lijken niet echt dichterbij elkaar te komen, wat miss ook te maken heeft met t feit dat de gemoederen soms hoog oplopen tijdens zulke gesprekken;) Iig bedankt voor jullie reacties, dat jullie de tijd nemen daarvoor! Heb er zeker wel iets aan;)
En ik snap dat ik jonger over kom, wat waarschijnlijk heeft te maken met het feit dat ik nog zo afhankelijk van mijn ouders lijkt. Ik ben nooit echt een opstandige puber geweest, en dat heeft misschien deze situatie wel in de hand gewerkt. Het word idd tijd om mijn eigen keuzes te maken, maar daarbij wil ik die keuzes wel weloverwogen maken. En praten met mijn ouders heb ik inmiddels heel vaak gedaan, we weten beide hoe we er over denken, maar lijken niet echt dichterbij elkaar te komen, wat miss ook te maken heeft met t feit dat de gemoederen soms hoog oplopen tijdens zulke gesprekken;) Iig bedankt voor jullie reacties, dat jullie de tijd nemen daarvoor! Heb er zeker wel iets aan;)
dinsdag 23 november 2010 om 15:57
Wat maakt dan dat je ouders vinden dat hij niet bij je past?
Wat heb je nog meer nodig om een weloverwogen keuze te maken eigenlijk? Heb je een bepaalde achtergrond waardoor deze keuze niet meer makkelijk terug te draaien is (als in: als het niet werkt dan maak je het gewoon uit)?
Besef wel dat dit soort dingen ook gewoon horen bij het losmaakproces.
Wat heb je nog meer nodig om een weloverwogen keuze te maken eigenlijk? Heb je een bepaalde achtergrond waardoor deze keuze niet meer makkelijk terug te draaien is (als in: als het niet werkt dan maak je het gewoon uit)?
Besef wel dat dit soort dingen ook gewoon horen bij het losmaakproces.
dinsdag 23 november 2010 om 16:24
Het is absoluut niet erg om nog op je 19e dicht bij je ouders te staan, koester die goede band juist. Je bent nog jong. Maar nu ook weer niet zo jong dat je niet beslissingen zelfstandig kan nemen. Ik heb op mijn 19e een vriendje gehad die een absolute klootzak bleek, maar ik heb er juist veel van geleerd. Voornamelijk dat ik mezelf niet zo wil laten behandelen en dat ik alles prima alleen kan, dingen die me nu erg waardevol zijn en helpen in verdere relaties.
Oh en een tip; laat gemoederen niet hoog oplopen tijdens zulke discussies. Blijf rustig, ga niet schreeuwen en stampvoeten en laat merken dat je respect hebt voor hun mening (want dat heb je, anders zou je er niet serieus over nadenken) maar dat je het toch anders ziet. Daarmee laat je je ouders ook zien dat je volwassen bent en zelf beslissingen kan nemen.
Oh en een tip; laat gemoederen niet hoog oplopen tijdens zulke discussies. Blijf rustig, ga niet schreeuwen en stampvoeten en laat merken dat je respect hebt voor hun mening (want dat heb je, anders zou je er niet serieus over nadenken) maar dat je het toch anders ziet. Daarmee laat je je ouders ook zien dat je volwassen bent en zelf beslissingen kan nemen.
dinsdag 23 november 2010 om 18:41
Eens met Brightmind, met de aanvulling dat ouders niet altijd gelijk hebben. Mijn schoonouders vonden 16 jaar geleden mij ook niet zo'n geschikte partner voor hun zoon. Ze herkenden hem niet meer, hij was zo anders, etc. zich daarbij niet realiserend dat hun zoon gewoon andere keuzes maakte dan zij zouden hebben gedaan. Dat deed hij zeer zeker niet om mij tevreden te houden, aangezien mijn man zich door mij nergens toe laat dwingen (geloof me, ik heb mijn uiterste best gedaan ).
Mijn moeder vond dat ik mijn oren teveel liet hangen naar mijn man, en dat ik zo anders was. Inmiddels is dat geen probleem meer, en zijn we nog steeds intens gelukkig samen.
Mijn moeder vond dat ik mijn oren teveel liet hangen naar mijn man, en dat ik zo anders was. Inmiddels is dat geen probleem meer, en zijn we nog steeds intens gelukkig samen.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
dinsdag 23 november 2010 om 22:31
ik ben ook wel benieuwd naar de mening van je broer. mijn ervaring is dat broers en zussen veel eerlijker naar elkaar toe zijn en verder ook geen 'opvoedadviezen' willen geven
( in mijn situatie dan he, weet niet hoe dat bij jou is )
aan de andere kant ben je ook op een leeftijd dat je je eigen fouten moet/mag gaan maken. bang zijn voor reacties lijkt me in ieder geval geen goede motivatie.
succes ermee
( in mijn situatie dan he, weet niet hoe dat bij jou is )
aan de andere kant ben je ook op een leeftijd dat je je eigen fouten moet/mag gaan maken. bang zijn voor reacties lijkt me in ieder geval geen goede motivatie.
succes ermee
woensdag 24 november 2010 om 21:00
Tijdens discussies ga ik niet schreeuwen en stampvoeten, maar we kunnen wel fel worden, beide kanten. Ik probeer altijd rustig te blijven, maar moet zeggen dat dat soms moeilijk is omdat het met veel gevoelens gepaard gaat.
Goed trouwens om zo eens van verschillende kanten wat verhalen te horen. Wat fijn voor je BWitched dat t zo goed is afgelopen En bij jou Novina hadden ze dus weer wel gelijk.. Vl43inder, het is idd zo dat ik eigenlijk niet veel meer nodig heb om een weloverwogen keuze te maken. Miss ben ik onbewust wel op zoek naar het laatste zetje dat ik nodig heb
En dan mijn broer ja. Kan het heel goed met hem vinden en weet dat hij eerlijk is, daarom is t me ook wel wat waard wat hij vindt. Hij zegt dat t zijn intuïtie is, maar ja wat moet je daar nou mee.. Ik heb zelf ook een intuïtie denk ik dan. Klopt, en wat eerder ook al werd gezegd t zou ook zonde zijn om altijd te moeten denken wat als...
Goed trouwens om zo eens van verschillende kanten wat verhalen te horen. Wat fijn voor je BWitched dat t zo goed is afgelopen En bij jou Novina hadden ze dus weer wel gelijk.. Vl43inder, het is idd zo dat ik eigenlijk niet veel meer nodig heb om een weloverwogen keuze te maken. Miss ben ik onbewust wel op zoek naar het laatste zetje dat ik nodig heb
En dan mijn broer ja. Kan het heel goed met hem vinden en weet dat hij eerlijk is, daarom is t me ook wel wat waard wat hij vindt. Hij zegt dat t zijn intuïtie is, maar ja wat moet je daar nou mee.. Ik heb zelf ook een intuïtie denk ik dan. Klopt, en wat eerder ook al werd gezegd t zou ook zonde zijn om altijd te moeten denken wat als...
woensdag 24 november 2010 om 21:18
quote:BWitched schreef op 23 november 2010 @ 18:41:
Eens met Brightmind, met de aanvulling dat ouders niet altijd gelijk hebben. Mijn schoonouders vonden 16 jaar geleden mij ook niet zo'n geschikte partner voor hun zoon. Ze herkenden hem niet meer, hij was zo anders, etc. zich daarbij niet realiserend dat hun zoon gewoon andere keuzes maakte dan zij zouden hebben gedaan. Dat deed hij zeer zeker niet om mij tevreden te houden, aangezien mijn man zich door mij nergens toe laat dwingen (geloof me, ik heb mijn uiterste best gedaan ).
Hier ook zo, ook 16 jaar samen en ook schoonouders die mij niets vonden om dezelfde reden al Bwitched zegt.
Er kwam zelfs een moment dat hij moest kiezen, of familie of mij. Hij koos mij en in het begin was het allemaal erg moeilijk, maar het is allemaal (redelijk) goed gekomen.
Luister goed naar je eigen intuitie.
Mijn moeder vond dat ik mijn oren teveel liet hangen naar mijn man, en dat ik zo anders was. Inmiddels is dat geen probleem meer, en zijn we nog steeds intens gelukkig samen.
Eens met Brightmind, met de aanvulling dat ouders niet altijd gelijk hebben. Mijn schoonouders vonden 16 jaar geleden mij ook niet zo'n geschikte partner voor hun zoon. Ze herkenden hem niet meer, hij was zo anders, etc. zich daarbij niet realiserend dat hun zoon gewoon andere keuzes maakte dan zij zouden hebben gedaan. Dat deed hij zeer zeker niet om mij tevreden te houden, aangezien mijn man zich door mij nergens toe laat dwingen (geloof me, ik heb mijn uiterste best gedaan ).
Hier ook zo, ook 16 jaar samen en ook schoonouders die mij niets vonden om dezelfde reden al Bwitched zegt.
Er kwam zelfs een moment dat hij moest kiezen, of familie of mij. Hij koos mij en in het begin was het allemaal erg moeilijk, maar het is allemaal (redelijk) goed gekomen.
Luister goed naar je eigen intuitie.
Mijn moeder vond dat ik mijn oren teveel liet hangen naar mijn man, en dat ik zo anders was. Inmiddels is dat geen probleem meer, en zijn we nog steeds intens gelukkig samen.
donderdag 25 november 2010 om 11:12
Toen ik een relatie kreeg met een jongen die 5 jaar ouder was en k al langer kenden vonden mijn ouders het ook maar niks. Dat liet vooral mijn vader merken door er over te praten. Na 3 maanden een relatie heeft mijn vader zijn excuses aangeboden en dat hij het verkeerd heeft ingeschat. Inmiddels ben ik bijna 2 jaar getrouwd en heeft mijn vader gespeecht dat hij zo blij is met zijn schoonzoon...
Zo KAN het dus ook gaan. Hoeft niet altijd maar je ouders hebben ook niet altijd gelijk. Ik zou aangeven dat jehet wil proberen en in gesprek blijven met je ouders. Heb ik ook gedaan. Succes
Zo KAN het dus ook gaan. Hoeft niet altijd maar je ouders hebben ook niet altijd gelijk. Ik zou aangeven dat jehet wil proberen en in gesprek blijven met je ouders. Heb ik ook gedaan. Succes
maandag 19 december 2011 om 23:10
Echt super lang geleden dat dit ik dit topic geopend heb. Ik dacht er bij toeval aan vandaag en is misschien toch nog wel leuk om even te melden dat ik inmiddels een jaar en een week een relatie heb met hem haha.. We zijn nog steeds super blij met elkaar! Bedankt voor jullie adviezen toentertijd, heb er echt wat aan gehad Helaas is het nog wel steeds zo dat het thuis niet altijd even makkelijk gaat, al uiten ze het minder expliciet dan toen en is het wel een stukje beter en: ik laat me nu een stuk minder beïnvloeden hierdoor dan toen.
