Relaties
alle pijlers
onterft door moeder
zondag 28 november 2010 om 18:32
Pas geleden is mijn moeder overleden. Echt een rotperiode achter de rug met een hoop verdriet e.d. Maar goed, nu kom ik er achter dat mijn moeder mij als enige van 3 kinderen officieel heeft onterft. Dit is vastgelegd in een testament door de notaris. Het testament is 10 jaar geleden opgemaakt en die tijd had ik even geen contact met mijn moeder. Ik had destijds het contact verbroken een nogal verstoorde verhouding tussen mij en mijn moeder. Dit duurde een half jaar en in dat half jaar heeft mijn moeder dat testament op laten stellen zonder dat ik dat wist. Na een half jaartje hebben we echter alles weer bijgelegd en alles was weer goed. De 9,5 jaar die daarop volgde waren dus gewoon goed. Het contact was goed, we zagen elkaar regelmatig, niets aan de hand. Een paar maanden geleden werd ze ziek en uiteindelijk is ze overleden.
Nu na haar overlijden blijkt dus ineens dat ze een testament heeft (dat wist al niemand...) en dat ze mij dus als enige van haar kinderen heeft onterft. Dat zij mij 10 jaar geleden heeft onterft kan ik me nog wel indenken omdat het toen gewoon niet goed ging tussen ons. Wat mij wel heel erg dwars zit is dat ze vervolgens 9,5 jaar de tijd heeft gehad om het testament weer aan te passen en het gewoonweg niet heeft gedaan, ook niet toen ze wist dat het einde naderde. Het gaat me niet om de erfenis op zich maar om het idee dat ik al dit tijd al onterft was terwijl ik zo hard mijn best deed om een goede moeder-dochter relatie te hebben. Nooit heeft ze iets laten merken, integendeel zelfs... Tegenover mij deed ze juist steeds vaker alsof ik een betere band met haar had dan bijv. mijn zus.
Ondanks het verdriet en het gemis dat ik voel om het overlijden van mijn moeder, voel ik me nu ook besodemieterd en vooral heel erg teleurgesteld. Nogmaals niet vanwege de erfenis want ik hoef echt niks maar vanwege het feit dat ik dus al 10 jaar niet volledig meetelde als kind... Je onterft je kind toch niet zomaar ???
Ik weet even echt niet meer hoe ik hier mee om moet gaan....
Nu na haar overlijden blijkt dus ineens dat ze een testament heeft (dat wist al niemand...) en dat ze mij dus als enige van haar kinderen heeft onterft. Dat zij mij 10 jaar geleden heeft onterft kan ik me nog wel indenken omdat het toen gewoon niet goed ging tussen ons. Wat mij wel heel erg dwars zit is dat ze vervolgens 9,5 jaar de tijd heeft gehad om het testament weer aan te passen en het gewoonweg niet heeft gedaan, ook niet toen ze wist dat het einde naderde. Het gaat me niet om de erfenis op zich maar om het idee dat ik al dit tijd al onterft was terwijl ik zo hard mijn best deed om een goede moeder-dochter relatie te hebben. Nooit heeft ze iets laten merken, integendeel zelfs... Tegenover mij deed ze juist steeds vaker alsof ik een betere band met haar had dan bijv. mijn zus.
Ondanks het verdriet en het gemis dat ik voel om het overlijden van mijn moeder, voel ik me nu ook besodemieterd en vooral heel erg teleurgesteld. Nogmaals niet vanwege de erfenis want ik hoef echt niks maar vanwege het feit dat ik dus al 10 jaar niet volledig meetelde als kind... Je onterft je kind toch niet zomaar ???
Ik weet even echt niet meer hoe ik hier mee om moet gaan....
zondag 28 november 2010 om 19:37
quote:raccoon schreef op 28 november 2010 @ 19:35:
Ik zou me er ook niet lekker onder voelen.
Als je broers en zussen redelijke mensen zijn delen ze gewoon alles met jouw. Het gaat niet om het geld maar om het idee.Als het niet om het geld gaat maar om het idee,dan zou ik het geld schenken aan een heel goed doel!
Ik zou me er ook niet lekker onder voelen.
Als je broers en zussen redelijke mensen zijn delen ze gewoon alles met jouw. Het gaat niet om het geld maar om het idee.Als het niet om het geld gaat maar om het idee,dan zou ik het geld schenken aan een heel goed doel!
"The time is always right to do what's right." -Martin Luther King
zondag 28 november 2010 om 19:41
zondag 28 november 2010 om 19:45
Gecondoleerd. Ik snap dat je antwoorden zoekt. Dat de hele erfenis niet boeit, maar het gaat om het idee. Maar het zegt niets over de band die je had met je moeder. Het voelde goed, de laatste jaren. Probeer dat te koesteren. Echt... Je zal geen antwoorden krijgen op de vragen die je nu hebt. Maar ga op het gevoel af, dat je kreeg de afgelopen jaren. En dat gevoel, is jouw erfenis. Ze hield van je.
Dat heeft ze je laten merken en daar moet je nu niet aan gaan twijfelen. Waarom ze haar testament niet heeft gewijzigd weet je niet. Dat zal gissen blijven. Het hoeft niet zo te zijn, dat ze er een reden voor had, of dat ze het deed om na te trappen. En zolang je geen duidelijk antwoord hebt, kun je alleen maar gissen en in scenario's denken. Zonde van je energie en zonde van de band die jullie wel degelijk hadden, als ik het zo lees.
Sterkte.
Dat heeft ze je laten merken en daar moet je nu niet aan gaan twijfelen. Waarom ze haar testament niet heeft gewijzigd weet je niet. Dat zal gissen blijven. Het hoeft niet zo te zijn, dat ze er een reden voor had, of dat ze het deed om na te trappen. En zolang je geen duidelijk antwoord hebt, kun je alleen maar gissen en in scenario's denken. Zonde van je energie en zonde van de band die jullie wel degelijk hadden, als ik het zo lees.
Sterkte.
Eigenlijk, ben ik een enorme burgertrut!!
zondag 28 november 2010 om 20:07
quote:raccoon schreef op 28 november 2010 @ 19:35:
Ik zou me er ook niet lekker onder voelen.
Als je broers en zussen redelijke mensen zijn delen ze gewoon alles met jouw. Het gaat niet om het geld maar om het idee.
Dat kan wel, maar dan moet er eerst belasting betaald worden over de erfenis door de broers en zussen van TO, daarna kunnen ze het pas schenken aan TO, die er nogmaals flink wat belasting over moeten betalen (waardoor er nauwelijks iets over blijft). Een testament is namelijk gewoon wat er moet gebeuren met het geld, dat kun je niet terzijde leggen.
En TO, ik heb echt met je te doen. Ik vind het ook heel vreemd dat je moeder in een half jaartje van onmin een testament laat opstellen waarin jij wordt onterft en er vervolgens nooit meer iets mee doet.
Persoonlijk kan ik me maar weinig redenen bedenken waarom je je kinderen onterft, tenzij je denkt dat ze 'verderfelijke' dingen gaan doen met het geld (een huurmoordenaar betalen of een bedrijf in illegale wapenhandel financieren...) en niet na een kortstondige vete. Klinkt mij een beetje kinderachtig in de oren...
Ik zou me er ook niet lekker onder voelen.
Als je broers en zussen redelijke mensen zijn delen ze gewoon alles met jouw. Het gaat niet om het geld maar om het idee.
Dat kan wel, maar dan moet er eerst belasting betaald worden over de erfenis door de broers en zussen van TO, daarna kunnen ze het pas schenken aan TO, die er nogmaals flink wat belasting over moeten betalen (waardoor er nauwelijks iets over blijft). Een testament is namelijk gewoon wat er moet gebeuren met het geld, dat kun je niet terzijde leggen.
En TO, ik heb echt met je te doen. Ik vind het ook heel vreemd dat je moeder in een half jaartje van onmin een testament laat opstellen waarin jij wordt onterft en er vervolgens nooit meer iets mee doet.
Persoonlijk kan ik me maar weinig redenen bedenken waarom je je kinderen onterft, tenzij je denkt dat ze 'verderfelijke' dingen gaan doen met het geld (een huurmoordenaar betalen of een bedrijf in illegale wapenhandel financieren...) en niet na een kortstondige vete. Klinkt mij een beetje kinderachtig in de oren...
Occam's razor
zondag 28 november 2010 om 20:24
Wat vervelend voor je, ik snap je gevoel. Ze rent naar de notaris op het moment dat jullie geen contact meer hebben, maar vergeet terug te rennen wanneer jullie wel weer contact hebben en dit is dus al 10 keer zo lang dan de tijd dat jullie geen contact hadden. Ik zou hier echt verdrietig van kunnen zijn en denken dat onze band toch niet zo oprecht was als dat ik dacht dat deze was.
zondag 28 november 2010 om 20:29
Gecondoleerd met het overlijden van je moeder. Heel rot dat je nu op deze manier herinnerd wordt aan die korte periode waarin het tussen jullie niet goed liep. Kan me voorstellen dat het voelt als een trap na.
Het aanpassen van het testament is misschien al die tijd iets geweest "dat ze nog wel zou doen". Zo iets waarvan je elke keer denkt: "dat moet ik nog doen... ach, morgen bel ik wel." En dan komt het er weer niet van.
Of was ze misschien op het laatst vanwege afhankelijk van anderen om haar naar de notaris te brengen omdat ze niet meer in staat was om er zelfstandig naar toe te gaan? Misschien heeft ze het niet durven zeggen en heeft ze het daarom laten zitten?
Heb je er met je broers/zussen over gepraat? Wat denken zij er van?
Het aanpassen van het testament is misschien al die tijd iets geweest "dat ze nog wel zou doen". Zo iets waarvan je elke keer denkt: "dat moet ik nog doen... ach, morgen bel ik wel." En dan komt het er weer niet van.
Of was ze misschien op het laatst vanwege afhankelijk van anderen om haar naar de notaris te brengen omdat ze niet meer in staat was om er zelfstandig naar toe te gaan? Misschien heeft ze het niet durven zeggen en heeft ze het daarom laten zitten?
Heb je er met je broers/zussen over gepraat? Wat denken zij er van?
zondag 28 november 2010 om 20:39
quote:kaetje schreef op 28 november 2010 @ 20:29:
Gecondoleerd met het overlijden van je moeder. Heel rot dat je nu op deze manier herinnerd wordt aan die korte periode waarin het tussen jullie niet goed liep. Kan me voorstellen dat het voelt als een trap na.
Het aanpassen van het testament is misschien al die tijd iets geweest "dat ze nog wel zou doen". Zo iets waarvan je elke keer denkt: "dat moet ik nog doen... ach, morgen bel ik wel." En dan komt het er weer niet van.
of er niet meer aan denkt
of denkt, ach die kinderen regelen dat zelf wel want die weten ook dat ik geen ruzie met x meer heb
of bang zijn dat het ooit weer bergafwaarts gaat
of bewust natrappen
of moeder vond de relatie helemaal niet goed en speelt 10 jaar lang een glansrol
ik zou zeggen, wat ligt het meest voor de hand?
Of was ze misschien op het laatst vanwege afhankelijk van anderen om haar naar de notaris te brengen omdat ze niet meer in staat was om er zelfstandig naar toe te gaan? Misschien heeft ze het niet durven zeggen en heeft ze het daarom laten zitten?
Heb je er met je broers/zussen over gepraat? Wat denken zij er van?
Gecondoleerd met het overlijden van je moeder. Heel rot dat je nu op deze manier herinnerd wordt aan die korte periode waarin het tussen jullie niet goed liep. Kan me voorstellen dat het voelt als een trap na.
Het aanpassen van het testament is misschien al die tijd iets geweest "dat ze nog wel zou doen". Zo iets waarvan je elke keer denkt: "dat moet ik nog doen... ach, morgen bel ik wel." En dan komt het er weer niet van.
of er niet meer aan denkt
of denkt, ach die kinderen regelen dat zelf wel want die weten ook dat ik geen ruzie met x meer heb
of bang zijn dat het ooit weer bergafwaarts gaat
of bewust natrappen
of moeder vond de relatie helemaal niet goed en speelt 10 jaar lang een glansrol
ik zou zeggen, wat ligt het meest voor de hand?
Of was ze misschien op het laatst vanwege afhankelijk van anderen om haar naar de notaris te brengen omdat ze niet meer in staat was om er zelfstandig naar toe te gaan? Misschien heeft ze het niet durven zeggen en heeft ze het daarom laten zitten?
Heb je er met je broers/zussen over gepraat? Wat denken zij er van?
zondag 28 november 2010 om 22:31
Als twee feiten niet met elkaar in verband lijken te staan moet je op zoek naar het meest waarschijnlijke scenario. Zoals je in je openingspost de situatie beschrijft lijkt het me niet dat je moeder je bij haar overlijden bewust wilde benadelen en ondertussen ook bewust mooi weer speelde. Zou het kunnen dat ze in de stellige overtuiging was dat dit alles al teruggedraaid was (bijvoorbeeld al contact gehad met notaris zo lang geleden en gemeend daarmee klaar te zijn)?
Probeer nu heel intens na te gaan hoe jullie laatste tijd voelde en of jullie contact werkelijk warm was. Ik hoop dat je ergens de moed vindt om te geloven dat dit een nare speling van het lot is. Zo niet heb je nog heel wat extra rouw tegoed, misschien terecht, maar misschien ook onterecht.
Sterkte.
Probeer nu heel intens na te gaan hoe jullie laatste tijd voelde en of jullie contact werkelijk warm was. Ik hoop dat je ergens de moed vindt om te geloven dat dit een nare speling van het lot is. Zo niet heb je nog heel wat extra rouw tegoed, misschien terecht, maar misschien ook onterecht.
Sterkte.
zondag 28 november 2010 om 22:40
quote:Beerebeertje schreef op 28 november 2010 @ 18:32:
Ik had destijds het contact verbrokenquote:Je onterft je kind toch niet zomaar ???
Tenzij er een betere verklaring is, zou ik zeggen: zij heeft jouw actie van tien jaar geleden blijkbaar niet onder de categorie "zomaar" geplaatst. Als er geen betere verklaring is, is de verklaring blijkbaar dat zij niet vond dat de afgelopen 9,5 jaar jouw actie van 10 jaar geleden hebben goedgemaakt. Lullig om te moeten ontdekken na haar dood.
Hoe je er mee moet om gaan: geen idee. Ik ga er van uit onterfd te zijn, dus ik kan me wel inleven in een verstoorde relatie met een ouder, maar ik kan me weinig voorstellen bij een toneelstuk van 9,5 jaar.
Ik had destijds het contact verbrokenquote:Je onterft je kind toch niet zomaar ???
Tenzij er een betere verklaring is, zou ik zeggen: zij heeft jouw actie van tien jaar geleden blijkbaar niet onder de categorie "zomaar" geplaatst. Als er geen betere verklaring is, is de verklaring blijkbaar dat zij niet vond dat de afgelopen 9,5 jaar jouw actie van 10 jaar geleden hebben goedgemaakt. Lullig om te moeten ontdekken na haar dood.
Hoe je er mee moet om gaan: geen idee. Ik ga er van uit onterfd te zijn, dus ik kan me wel inleven in een verstoorde relatie met een ouder, maar ik kan me weinig voorstellen bij een toneelstuk van 9,5 jaar.
zondag 28 november 2010 om 22:46
quote:mamzelle schreef op 28 november 2010 @ 22:31:
Als twee feiten niet met elkaar in verband lijken te staan moet je op zoek naar het meest waarschijnlijke scenario. Zoals je in je openingspost de situatie beschrijft lijkt het me niet dat je moeder je bij haar overlijden bewust wilde benadelen en ondertussen ook bewust mooi weer speelde. Zou het kunnen dat ze in de stellige overtuiging was dat dit alles al teruggedraaid was (bijvoorbeeld al contact gehad met notaris zo lang geleden en gemeend daarmee klaar te zijn)?
Probeer nu heel intens na te gaan hoe jullie laatste tijd voelde en of jullie contact werkelijk warm was. Ik hoop dat je ergens de moed vindt om te geloven dat dit een nare speling van het lot is. Zo niet heb je nog heel wat extra rouw tegoed, misschien terecht, maar misschien ook onterecht.
Sterkte.Deze gooi ik even in de herhaling, want aan dit bericht zou ik in jouw schoenen veel kunnen hebben!
Als twee feiten niet met elkaar in verband lijken te staan moet je op zoek naar het meest waarschijnlijke scenario. Zoals je in je openingspost de situatie beschrijft lijkt het me niet dat je moeder je bij haar overlijden bewust wilde benadelen en ondertussen ook bewust mooi weer speelde. Zou het kunnen dat ze in de stellige overtuiging was dat dit alles al teruggedraaid was (bijvoorbeeld al contact gehad met notaris zo lang geleden en gemeend daarmee klaar te zijn)?
Probeer nu heel intens na te gaan hoe jullie laatste tijd voelde en of jullie contact werkelijk warm was. Ik hoop dat je ergens de moed vindt om te geloven dat dit een nare speling van het lot is. Zo niet heb je nog heel wat extra rouw tegoed, misschien terecht, maar misschien ook onterecht.
Sterkte.Deze gooi ik even in de herhaling, want aan dit bericht zou ik in jouw schoenen veel kunnen hebben!
zondag 28 november 2010 om 23:15
Één van mijn ouders overkwam hetzelfde toen diens moeder stierf. Zij en haar man hadden er gezamenlijk voor gekozen om te onterven en zij ging als laatste. Het wrange was dat er wel problemen waren geweest, maar dat het testament pas zo werd opgemaakt toen 'alles weer goed was'.
Ik weet nog hoe pijnlijk het was en dat het erg moeilijk was om er mee om te gaan omdat je er in feite niets mee kunt. Zoiets roept veel vragen op en die kun je nu niet meer stellen.
Ik weet nog hoe pijnlijk het was en dat het erg moeilijk was om er mee om te gaan omdat je er in feite niets mee kunt. Zoiets roept veel vragen op en die kun je nu niet meer stellen.
maandag 29 november 2010 om 08:28
Bedankt voor jullie reacties ! Ik heb het er al met broer en zus over gehad en zij vinden het ook erg rot. Ze willen beiden dat ik ondanks de onterving toch meedeel in de te erven spullen. Heel lief natuurlijk maar het klote gevoel blijft.
Ook denk ik steeds meer dat deze "laatste streek" van haar ook wel weer heel erg past bij hoe ze af en toe kon zijn. Mijn moeder was zeker niet de makkelijkste moeder, had aardig wat driftbuiien en kon behoorlijk haar zin proberen door te drijven. Ondanks dat was ze nog genoeg lieve moeder om veel van te houden. Ik ben nog steeds verdrietig om haar dood en mis haar nog steeds maar alles krijgt nu wel een zure nasmaak. Te meer omdat ik er dus gewoon nooit achter zal komen wat de ware reden hier van is.
En het doet gewoon pijn om er nu achter te komen dat je gewoonweg al 10 jaar onterft bent terwijl je dacht dat de laatste jaren eindelijk alles in orde was...
Ook denk ik steeds meer dat deze "laatste streek" van haar ook wel weer heel erg past bij hoe ze af en toe kon zijn. Mijn moeder was zeker niet de makkelijkste moeder, had aardig wat driftbuiien en kon behoorlijk haar zin proberen door te drijven. Ondanks dat was ze nog genoeg lieve moeder om veel van te houden. Ik ben nog steeds verdrietig om haar dood en mis haar nog steeds maar alles krijgt nu wel een zure nasmaak. Te meer omdat ik er dus gewoon nooit achter zal komen wat de ware reden hier van is.
En het doet gewoon pijn om er nu achter te komen dat je gewoonweg al 10 jaar onterft bent terwijl je dacht dat de laatste jaren eindelijk alles in orde was...
