Psyche
alle pijlers
Mijn vriendin had leukemie
maandag 27 september 2010 om 00:52
ik ben ten einde raad.
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
Mijn vriendin, mijn levensmaatje heeft sinds gisteren leukemie.
Samen komen we er altijd uit. Wij samen, dat is zo'n vanzelfsprekendheid al 17 jaar lang. Samen hebben we mijn scheiding, haar scheiding, onze kinderen groot brengen, het gehannes met mannen en relaties beleefd. Ach, alles eigenlijk, en ook vaak uitgesproken dat boven alles we elkaar hadden. We gunnen iedereen een vriendschap zoals wij die hebben.Want dan heb je iemand waarbij je onder alle omstandigheden jezelf kan zijn, zodat je daarin erachter komt wie 'jezelf' dan is.
Ik ben zo bang haar kwijt te raken en hoe ik dan leven moet.
Terwijl zij sinds een jaar echt gelukkig is met haar vriend, en ik ook sinds 3 jaar echt gelukkig ben met mijn vriend.
Maar boven alles, is mijn vriendin het dierbaarste in mijn leven. Mijn paniek, haar paniek, we willen elkaar beschermen, maar ik moet haar steunen. Mijn God, hoe moet dit toch?
vrijdag 26 november 2010 om 11:18
[quote]campari schreef op 26 november 2010 @ 00:03:
Kerriebredsjo (vanwaar die naam?), jij ook heel veel sterkte en we duimen ontzettend met je mee.
Ourse, dan krijg je zo'n ex er nog eens bovenop....
Woonden haar kinderen al bij hem en hebben haar ouders nu ook minder contact met hun kleinkinderen, dat lijkt me echt vreselijk.
[/quote
Hoi Campari, Kerriebredsjo...ik keek een tijd geleden graag naar Sex and the City, en de hoofdpersoon in die serie heet Carry Bradshaw. Maar als we het gingen kijken zeiden we op zn plat Amsterdams: we gan kijke naar Kerrie Bredsjooooo en so. Zoiets, en vandaar de nick. Slaat nergens op, in een melige bui neergezet en maar zo gelaten.
Kerriebredsjo (vanwaar die naam?), jij ook heel veel sterkte en we duimen ontzettend met je mee.
Ourse, dan krijg je zo'n ex er nog eens bovenop....
Woonden haar kinderen al bij hem en hebben haar ouders nu ook minder contact met hun kleinkinderen, dat lijkt me echt vreselijk.
[/quoteHoi Campari, Kerriebredsjo...ik keek een tijd geleden graag naar Sex and the City, en de hoofdpersoon in die serie heet Carry Bradshaw. Maar als we het gingen kijken zeiden we op zn plat Amsterdams: we gan kijke naar Kerrie Bredsjooooo en so. Zoiets, en vandaar de nick. Slaat nergens op, in een melige bui neergezet en maar zo gelaten.
dinsdag 30 november 2010 om 21:44
De kleur van alles is er vanaf. De lach is weg.
Ik verval steeds vaker in ongeloof dat dit echt gebeurd is. Dat het is zo onvoorstelbaar is dat ze nu nooit meer komt, dat we nooit meer samen kletsen, samen lachen.
Het is zo stil......
En de wereld draait door, al 24 dagen zonder haar.
Mensen vragen aan me hoe het met me gaat, en hopen dan op een antwoord dat het iets beter gaat. Maar elke dag wordt het gemis erger.
Soms denk ik 'ik wou dat ik boos op haar kon zijn, dat ze me zo in de steek heeft gelaten". Maar dat slaat nergens op, want we zijn nog nooit boos op elkaar geweest. Dus dat past helemaal niet. Ze heeft dit net zo min als ik gewild, we hadden geen enkele keus.
Soms ben ik bang dat zij eenzaam in de dood is, net zo verdrietig omdat wij moesten scheiden.
Ik draai mijn diensten (in de gezondheidszorg inderdaad) zo goed en zo kwaad als dat gaat. Ben heel wat stiller, en slik mijn tranen weg die soms overlopen. Ben helemaal moe als ik een dienst volbracht heb.
Ik verval steeds vaker in ongeloof dat dit echt gebeurd is. Dat het is zo onvoorstelbaar is dat ze nu nooit meer komt, dat we nooit meer samen kletsen, samen lachen.
Het is zo stil......
En de wereld draait door, al 24 dagen zonder haar.
Mensen vragen aan me hoe het met me gaat, en hopen dan op een antwoord dat het iets beter gaat. Maar elke dag wordt het gemis erger.
Soms denk ik 'ik wou dat ik boos op haar kon zijn, dat ze me zo in de steek heeft gelaten". Maar dat slaat nergens op, want we zijn nog nooit boos op elkaar geweest. Dus dat past helemaal niet. Ze heeft dit net zo min als ik gewild, we hadden geen enkele keus.
Soms ben ik bang dat zij eenzaam in de dood is, net zo verdrietig omdat wij moesten scheiden.
Ik draai mijn diensten (in de gezondheidszorg inderdaad) zo goed en zo kwaad als dat gaat. Ben heel wat stiller, en slik mijn tranen weg die soms overlopen. Ben helemaal moe als ik een dienst volbracht heb.
woensdag 1 december 2010 om 23:51
Lieve Ourse, ik kom nog even langsfietsen.
Veel mensen die zo'n immens verlies moeten verwerken maken een soort altaartje in hun huis. Een hoekje met bijvoorbeeld een kaars, een bloemetje, een paar dierbare foto's en wat voorwerpen die symbolische betekenis hebben voor de band die er bestaat. Het kan een manier zijn om in verbinding te komen met je niet-gestorven vriendin. Je kunt haar stem nog horen, haar heel eigen opmerkingen die jou altijd een boost gaven. Als je de herinneringen aan haar zo levendig mogelijk houdt kan ze jou blijven bijstaan en inspireren... 'wat zou zij nu hebben gezegd en hoe?' Overledenen hebben de gave om je tegenmoet te komen, ondanks hun afwezigheid op aarde. En waar vriendin zich nu ook mag bevinden, ook jij komt haar tegemoet. De vriendschap gaat gewoon door. Liefde overwint de dood, dat is gewoon zo.
Veel mensen die zo'n immens verlies moeten verwerken maken een soort altaartje in hun huis. Een hoekje met bijvoorbeeld een kaars, een bloemetje, een paar dierbare foto's en wat voorwerpen die symbolische betekenis hebben voor de band die er bestaat. Het kan een manier zijn om in verbinding te komen met je niet-gestorven vriendin. Je kunt haar stem nog horen, haar heel eigen opmerkingen die jou altijd een boost gaven. Als je de herinneringen aan haar zo levendig mogelijk houdt kan ze jou blijven bijstaan en inspireren... 'wat zou zij nu hebben gezegd en hoe?' Overledenen hebben de gave om je tegenmoet te komen, ondanks hun afwezigheid op aarde. En waar vriendin zich nu ook mag bevinden, ook jij komt haar tegemoet. De vriendschap gaat gewoon door. Liefde overwint de dood, dat is gewoon zo.
zaterdag 4 december 2010 om 00:23
Gisteren ben ik bij haar kinderen in haar huis geweest, heb mijn sleutel van het huis ingeleverd en heb mijn reserve-autosleutel terug gekregen.
Met alle drie kinderen besproken hoe we eventueel contact voortzetten. Zij voelden zich er het best bij dat ik dat aan hun overliet. Zij zullen bij behoefte contact met mij opnemen. Ik weet dat er dan niet zoveel van zal komen. Haar ouders waren vanmorgen even bij mij koffie drinken, en bevestigen dat. Geldt ook voor hun. Het verdriet van haar leven, ging niet over door een scheiding, en zelfs niet door haar dood.
Ik ben wel blij met dit warme contact met haar ouders, wie wie troost is onduidelijk , maar wel intens.
Met alle drie kinderen besproken hoe we eventueel contact voortzetten. Zij voelden zich er het best bij dat ik dat aan hun overliet. Zij zullen bij behoefte contact met mij opnemen. Ik weet dat er dan niet zoveel van zal komen. Haar ouders waren vanmorgen even bij mij koffie drinken, en bevestigen dat. Geldt ook voor hun. Het verdriet van haar leven, ging niet over door een scheiding, en zelfs niet door haar dood.
Ik ben wel blij met dit warme contact met haar ouders, wie wie troost is onduidelijk , maar wel intens.
maandag 6 december 2010 om 00:37
Mijn eigen topic teruglezend, zie ik dat jij het bij jouw moeder ook herkend hebt.
Ik wist niet, en wist tegelijkertijd wel, onze vriendschap heel bijzonder was/is.
Wij dachten dat het een basisvoorwaarde voor iedereen was. En nu blijkt dat zoveel mensen het zonder moeten doen. Net zoals ik nu, blijkbaar.
Haar plaats kan niemand innemen, hoe lief ik ook andere mensen heb.
Ik ben zo verdrietig.... ze is al één maand dood....
Als ze 2 weken met vakantie was, of ik, konden we elkaar al niet missen.
Ik wist niet, en wist tegelijkertijd wel, onze vriendschap heel bijzonder was/is.
Wij dachten dat het een basisvoorwaarde voor iedereen was. En nu blijkt dat zoveel mensen het zonder moeten doen. Net zoals ik nu, blijkbaar.
Haar plaats kan niemand innemen, hoe lief ik ook andere mensen heb.
Ik ben zo verdrietig.... ze is al één maand dood....
Als ze 2 weken met vakantie was, of ik, konden we elkaar al niet missen.
vrijdag 10 december 2010 om 00:51
Ik ging vanmiddag naar de kapper. We gingen altijd samen en hadden altijd de grootste lol bij de kapper. Zowel wij als het kappersteam hadden daar altijd een plezierige middag. We kwamen daar samen al 8 jaar en deelden met hun ons lief en leed en liefdesleven. We lazen daar elkaar de roddelbladen voor.
Vanmiddag kwamen alle medewerkers bij me en betuigden me hun verdriet hoe raar het was dat ik nu alleen kom.
Toen ik opperde dat ik misschien maar beter een andere kapper kon zoeken, zeiden ze dat niet te doen. Mijn verdriet zou bij elk kappersbezoek gelden, en zij begrepen het in elk geval.
En dat is ook zo. Dus volgende afspraak toch daar gemaakt.
Weer heel wat tranen vandaag...... shit, wat is toch moeilijk om zonder haar verder te gaan.
Vanmiddag kwamen alle medewerkers bij me en betuigden me hun verdriet hoe raar het was dat ik nu alleen kom.
Toen ik opperde dat ik misschien maar beter een andere kapper kon zoeken, zeiden ze dat niet te doen. Mijn verdriet zou bij elk kappersbezoek gelden, en zij begrepen het in elk geval.
En dat is ook zo. Dus volgende afspraak toch daar gemaakt.
Weer heel wat tranen vandaag...... shit, wat is toch moeilijk om zonder haar verder te gaan.
maandag 13 december 2010 om 12:44
Begrafenis-blues
- Yke Schotanus -
Zet stil de klokken, sluit de telefoonlijn af
En geef de hond een kluif, zodat hij niet zo blaft;
Sluit de piano en breng met doffe trom
De kist naar buiten; zeg tegen de rouwstoet: 'Kom.'
Laat vliegtuigen, cirkelend, schrijven heel hoog
met jankende motor, de boodschap: 'Ze is dood.'
Leg om elke witte duivenek, een crepepapieren kraag
en zorg dat elke verkeersagent zwarte handschoenen draagt.
Zij was mijn oost, mijn west, mijn noord, mijn zuid,
Mijn werkweek en mijn zondag thuis,
Mijn dag, mijn nacht, mijn woord, mijn lied;
Ik dacht: 'Liefde duurt eeuwig' - zo is het niet.
Wij willen geen sterren nu, doof ze allemaal,
Ontmantel de zon en breek op nu de maan.
Verdrink alle zeeen, zorg dat elk bos verdwijnt.
Er is niets nu dat ooit ergens goed voor kan zijn.
*
Do not stand at my grave and weep
- Mary Elizabeth Frye -
Do not stand at my grave and weep,
I am not there, I do not sleep.
I am in a thousand winds that blow,
I am the softly falling snow.
I am the gentle showers of rain,
I am the fields of ripening grain.
I am in the morning hush,
I am in the graceful rush
Of beautiful birds in circling flight,
I am the starshine of the night.
I am in the flowers that bloom,
I am in a quiet room.
I am in the birds that sing,
I am in each lovely thing.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there. I do not die.
- Yke Schotanus -
Zet stil de klokken, sluit de telefoonlijn af
En geef de hond een kluif, zodat hij niet zo blaft;
Sluit de piano en breng met doffe trom
De kist naar buiten; zeg tegen de rouwstoet: 'Kom.'
Laat vliegtuigen, cirkelend, schrijven heel hoog
met jankende motor, de boodschap: 'Ze is dood.'
Leg om elke witte duivenek, een crepepapieren kraag
en zorg dat elke verkeersagent zwarte handschoenen draagt.
Zij was mijn oost, mijn west, mijn noord, mijn zuid,
Mijn werkweek en mijn zondag thuis,
Mijn dag, mijn nacht, mijn woord, mijn lied;
Ik dacht: 'Liefde duurt eeuwig' - zo is het niet.
Wij willen geen sterren nu, doof ze allemaal,
Ontmantel de zon en breek op nu de maan.
Verdrink alle zeeen, zorg dat elk bos verdwijnt.
Er is niets nu dat ooit ergens goed voor kan zijn.
*
Do not stand at my grave and weep
- Mary Elizabeth Frye -
Do not stand at my grave and weep,
I am not there, I do not sleep.
I am in a thousand winds that blow,
I am the softly falling snow.
I am the gentle showers of rain,
I am the fields of ripening grain.
I am in the morning hush,
I am in the graceful rush
Of beautiful birds in circling flight,
I am the starshine of the night.
I am in the flowers that bloom,
I am in a quiet room.
I am in the birds that sing,
I am in each lovely thing.
Do not stand at my grave and cry,
I am not there. I do not die.
maandag 13 december 2010 om 21:22
Sterkte Ourse..
Hier een prachtige versie van Cindy L zelf maar dan vandaag de dag. Ze speelt zelf een citer achtig ding? Prachtig live gezongen
http://www.youtube.com/watch?v=tbZDjnWt ... re=related
Hier een prachtige versie van Cindy L zelf maar dan vandaag de dag. Ze speelt zelf een citer achtig ding? Prachtig live gezongen
http://www.youtube.com/watch?v=tbZDjnWt ... re=related
maandag 13 december 2010 om 21:33
Ik had net in het topic van IBI gereageerd. En keek toen hier.
Ik klik true colors aan, en laat de tranen weer de vrije loop....
En Frankie, dank voor je teksten.
Toen ik bij deze alinea was:
Zij was mijn oost, mijn west, mijn noord, mijn zuid,
Mijn werkweek en mijn zondag thuis,
Mijn dag, mijn nacht, mijn woord, mijn lied;
Ik dacht: 'Liefde duurt eeuwig' - zo is het niet.
was ik toch al heel hard aan het huilen.
Ik klik true colors aan, en laat de tranen weer de vrije loop....
En Frankie, dank voor je teksten.
Toen ik bij deze alinea was:
Zij was mijn oost, mijn west, mijn noord, mijn zuid,
Mijn werkweek en mijn zondag thuis,
Mijn dag, mijn nacht, mijn woord, mijn lied;
Ik dacht: 'Liefde duurt eeuwig' - zo is het niet.
was ik toch al heel hard aan het huilen.