Kinderen
alle pijlers
geen inspraak
zondag 12 december 2010 om 01:38
Sinds een jaar heb ik een relatie met een man met een zoontje, van nu inmiddels 7 jaar. Contact rustig opgebouwd en nu ben ik heel regelmatig in het weekend dat zoontje er is er ook.
Waar ik me echter helemaal wild aan erger is dat die kleine zodra hij 'smorgens zijn ogen open heeft, begint te zeuren of hij op de wii of ds mag. Helaas is hij nogal eens vroeg wakker. Ik ben niet zo'n goede slaper, dus dat betekent voor mij dat ik dan ook erg vroeg wakker ben, ik kan me helaas meestal niet omdraaien en verder slapen.Meestal zegt mijn vriend dan eerst een paar keer vanaf hoe laat het mag, 8 uur, maar als die kleine even flink doordramt, dan mag het eerder.
Hij heeft totaal geen andere interesse dan spelen op zijn wii, doet dit gemiddeld dan ook zo'n 8 uur per dag. Ik vind dat echt veel te veel. Het past niet in mijn idee wat goed is voor een kind. Ga lekker buiten spelen, of leer fietsen denk ik dan. Dat laatste kan hij nml nog steeds niet. Hij kan zichzelf verder ook helemaal niet vermaken. Een spelletje samen met een volwassene doen en daar houdt het wel mee op, maar daar heb ik ook niet altijd zin in.
Ik heb dit natuurlijk aangekaart bij mijn vriend. Hij vindt dat hij geen opvoedkundige taak heeft, die koopt hij naar zijn zeggen af door zijn ex allimentatie te betalen. Als dingen al slecht voor zijn kind zouden zijn, dan moet zijn kind daar zelf maar achter komen vindt hij. Die kleine vindt het leuk, dus laat hem dan.
Ik vind het lastig en voel me in een soort positie van wel de lasten, maar niet de lusten. Ik steek met plezier energie in het ventje, maar heb geen inbreng in hoe we in het weekend de tijd indelen, of wat er wel en niet mag.
Ik vind dit heel moeilijk. Voor mij is verwennen gelijk aan verwaarlozen en in die zin ben ik ook teleurgesteld in mijn vriend. Dat hij er zo voor kiest geen opvoeder meer te zijn, maar de pappa bij wie alles mag.
En ik merk ook dat ik me erger aan die kleine omdat hij zich als een soort verslaafde gedraagt als het om dat spel gaat. Aan niks anders kunnen denken dan dat en een hoop stampei maken als het dan eindelijk eens uit moet. Ook niet terecht, want die kleine kan er natuurlijk niks aan doen.
Ik weet nu niet zo goed meer wat ik moet doen. Ik ben geneigd me dan maar terug te trekken om het niet aan te hoeven zien en me niet te gaan ergeren, want dat verdient die kleine natuurlijk ook niet. Maar ja, dat is eigenlijk niet mijn wens, het liefst heb ik het gewoon leuk met zijn 3-en.
Hoe zouden jullie dit aanpakken?
Waar ik me echter helemaal wild aan erger is dat die kleine zodra hij 'smorgens zijn ogen open heeft, begint te zeuren of hij op de wii of ds mag. Helaas is hij nogal eens vroeg wakker. Ik ben niet zo'n goede slaper, dus dat betekent voor mij dat ik dan ook erg vroeg wakker ben, ik kan me helaas meestal niet omdraaien en verder slapen.Meestal zegt mijn vriend dan eerst een paar keer vanaf hoe laat het mag, 8 uur, maar als die kleine even flink doordramt, dan mag het eerder.
Hij heeft totaal geen andere interesse dan spelen op zijn wii, doet dit gemiddeld dan ook zo'n 8 uur per dag. Ik vind dat echt veel te veel. Het past niet in mijn idee wat goed is voor een kind. Ga lekker buiten spelen, of leer fietsen denk ik dan. Dat laatste kan hij nml nog steeds niet. Hij kan zichzelf verder ook helemaal niet vermaken. Een spelletje samen met een volwassene doen en daar houdt het wel mee op, maar daar heb ik ook niet altijd zin in.
Ik heb dit natuurlijk aangekaart bij mijn vriend. Hij vindt dat hij geen opvoedkundige taak heeft, die koopt hij naar zijn zeggen af door zijn ex allimentatie te betalen. Als dingen al slecht voor zijn kind zouden zijn, dan moet zijn kind daar zelf maar achter komen vindt hij. Die kleine vindt het leuk, dus laat hem dan.
Ik vind het lastig en voel me in een soort positie van wel de lasten, maar niet de lusten. Ik steek met plezier energie in het ventje, maar heb geen inbreng in hoe we in het weekend de tijd indelen, of wat er wel en niet mag.
Ik vind dit heel moeilijk. Voor mij is verwennen gelijk aan verwaarlozen en in die zin ben ik ook teleurgesteld in mijn vriend. Dat hij er zo voor kiest geen opvoeder meer te zijn, maar de pappa bij wie alles mag.
En ik merk ook dat ik me erger aan die kleine omdat hij zich als een soort verslaafde gedraagt als het om dat spel gaat. Aan niks anders kunnen denken dan dat en een hoop stampei maken als het dan eindelijk eens uit moet. Ook niet terecht, want die kleine kan er natuurlijk niks aan doen.
Ik weet nu niet zo goed meer wat ik moet doen. Ik ben geneigd me dan maar terug te trekken om het niet aan te hoeven zien en me niet te gaan ergeren, want dat verdient die kleine natuurlijk ook niet. Maar ja, dat is eigenlijk niet mijn wens, het liefst heb ik het gewoon leuk met zijn 3-en.
Hoe zouden jullie dit aanpakken?
zondag 12 december 2010 om 02:00
Ik vind jou eigenlijk helemaal niet zo lief klinken..
(Misschien ben je dit wel heel erg hoor!)
Kinderen zijn nou eenmaal vroeg wakker en als je vriend niet zijn bed uit gaat als zijn zoontje wakker is, wat moet zijn zoontje dan?
Ik vind het ook niet gezond als een kind 8 uur per dag met de wii speelt, maar ligt dat aan het kind of aan de ouders?
Als jij het niet kan opbrengen om dan is wat anders te doen, ja wat moet die jongen dan?
Opmerkingen als 'leer fietsen' 'ga buiten spelen' vind ik jammer. Dat kind is 7, lijkt mij dat als hij niet kan fietsen dat dat een tekortkoming van de ouders is.. (tenzij er iets mis is met zijn motoriek).
Als het je wens is om het leuk te hebben met z'n 3en, ga dan wat leuks doen! Ga naar de dierentuin, speeltuin of efteling zoiets. Dan is het kind lekker buiten en speelt hij niet met de wii.
Misschien heb ik het fout hoor, maar hoeveel weekenden pm is zijn zoontje er eigenlijk? Als jij pas een jaar met deze man gaat en ik ga er van uit dat je niet vanaf het begin elk weekend bij je vriend bleef slapen. Zijn zoontje niet ieder weekend komt. Hoeveel weekenden kunnen jullie dan pas met z'n 3en hebben meegemaakt?
Wat mij trouwens ook opvalt is dat jij zegt wel de lasten niet de lusten. Terwijl je vriend juist de lusten maar niet de lasten er in ziet...
Ik heb niet echt een oplossing of idee voor je, want het blijft de zoon van je vriend. Enige idee wat ik heb is dat je dan misschien voorlopig maar niet moet blijven slapen als zijn zoontje er is..
(Misschien ben je dit wel heel erg hoor!)
Kinderen zijn nou eenmaal vroeg wakker en als je vriend niet zijn bed uit gaat als zijn zoontje wakker is, wat moet zijn zoontje dan?
Ik vind het ook niet gezond als een kind 8 uur per dag met de wii speelt, maar ligt dat aan het kind of aan de ouders?
Als jij het niet kan opbrengen om dan is wat anders te doen, ja wat moet die jongen dan?
Opmerkingen als 'leer fietsen' 'ga buiten spelen' vind ik jammer. Dat kind is 7, lijkt mij dat als hij niet kan fietsen dat dat een tekortkoming van de ouders is.. (tenzij er iets mis is met zijn motoriek).
Als het je wens is om het leuk te hebben met z'n 3en, ga dan wat leuks doen! Ga naar de dierentuin, speeltuin of efteling zoiets. Dan is het kind lekker buiten en speelt hij niet met de wii.
Misschien heb ik het fout hoor, maar hoeveel weekenden pm is zijn zoontje er eigenlijk? Als jij pas een jaar met deze man gaat en ik ga er van uit dat je niet vanaf het begin elk weekend bij je vriend bleef slapen. Zijn zoontje niet ieder weekend komt. Hoeveel weekenden kunnen jullie dan pas met z'n 3en hebben meegemaakt?
Wat mij trouwens ook opvalt is dat jij zegt wel de lasten niet de lusten. Terwijl je vriend juist de lusten maar niet de lasten er in ziet...
Ik heb niet echt een oplossing of idee voor je, want het blijft de zoon van je vriend. Enige idee wat ik heb is dat je dan misschien voorlopig maar niet moet blijven slapen als zijn zoontje er is..
zondag 12 december 2010 om 02:10
ow dacht je "leuke" dingen met zn 3en wilde doen. tje lastige situatie. Maar wat vind jij het vervelendst? Het kind dat de hele tijd zit te computeren of de opstelling van vriendlief als papa. Het is me nogal al wat waarvan je hem "beschuldigt" verwennen / verwaalozen? Overigens zonder daar van mijn kant een waardeoordeel aan te hangen...
zondag 12 december 2010 om 02:11
Tja, dat heb ik dus ook Julia, ik heb echt medelijden met het ventje. Heb het er wel eens met andere stiefmoeders over gehad en die hadden dan weer zoiets van; wat kan jou het schelen, heb jij toch lekker geen last van heb als hij zit te spelen op dat apparaat?
Ik ben wel echt hartstikke lief voor hem hoor, hij is ook echt gek met mij. Zijn moeder bevestigd dat, dus dat zit wel goed.
Natuurlijk speel ik wel eens met hem, maar daar heb ik niet altijd zin in. Ik ken het zelf ook niet zo, dat mijn ouders nou vroeger de hele dag met me zaten te spelen. Ik kon mezelf altijd goed vermaken. Buiten, binnen, met vriendinnetjes.
Mijn vriend woont vlakbij zijn ex, dus spelen met vriendjes zou geen probleem moeten zijn, dat gebeurt dus alleen niet als hij bij mijn vriend is, want dan speelt hij op de wii.
Hij komt in principe om het weekend en daarnaast natuurlijk vakanties en dagen waarop het zomaar zo uit komt.
Hij heeft geen motorisch gebrek, dus daar ligt het niet aan. Hij wil het gewoon niet, dus hoeft hij het niet.
Nou ja, dat vind ik dus erg.
Ik ben wel echt hartstikke lief voor hem hoor, hij is ook echt gek met mij. Zijn moeder bevestigd dat, dus dat zit wel goed.
Natuurlijk speel ik wel eens met hem, maar daar heb ik niet altijd zin in. Ik ken het zelf ook niet zo, dat mijn ouders nou vroeger de hele dag met me zaten te spelen. Ik kon mezelf altijd goed vermaken. Buiten, binnen, met vriendinnetjes.
Mijn vriend woont vlakbij zijn ex, dus spelen met vriendjes zou geen probleem moeten zijn, dat gebeurt dus alleen niet als hij bij mijn vriend is, want dan speelt hij op de wii.
Hij komt in principe om het weekend en daarnaast natuurlijk vakanties en dagen waarop het zomaar zo uit komt.
Hij heeft geen motorisch gebrek, dus daar ligt het niet aan. Hij wil het gewoon niet, dus hoeft hij het niet.
Nou ja, dat vind ik dus erg.
zondag 12 december 2010 om 02:15
Ik vind sowieso de zin van je vriend; ik betaal alimentatie dus ik hoef hem niet op te voeden be-lachelijk. Wat denkt je vriend nou, dat als je er genoeg geld tegenaan smijt dat jongetje zichzelf wel opvoed?
Ik zou uitjes voorstellen; naar de dierentuin met z'n drietjes, naar een pretpark, naar het museum, da's a) gezellig en leerzaam b) geen computerspelletje c) iets wat jullie allemaal doen.
Ik zou als ik jou was voor ogen houden dat het ventje zelf niet debet is aan de situatie. En (maar zo ben ik) zou ik hem zelf leren fietsen. Heeft niks met opvoeden te maken, maar je bent wel in zijn leven en als volwassenen heb je nu eenmaal een verantwoordelijkheid. Jij bent de volwassene, dus jij weet het beter. Maar dat ben ik hoor. Succes!
Ik zou uitjes voorstellen; naar de dierentuin met z'n drietjes, naar een pretpark, naar het museum, da's a) gezellig en leerzaam b) geen computerspelletje c) iets wat jullie allemaal doen.
Ik zou als ik jou was voor ogen houden dat het ventje zelf niet debet is aan de situatie. En (maar zo ben ik) zou ik hem zelf leren fietsen. Heeft niks met opvoeden te maken, maar je bent wel in zijn leven en als volwassenen heb je nu eenmaal een verantwoordelijkheid. Jij bent de volwassene, dus jij weet het beter. Maar dat ben ik hoor. Succes!
zondag 12 december 2010 om 02:18
quote:PoisenIvy schreef op 12 december 2010 @ 02:10:
ow dacht je "leuke" dingen met zn 3en wilde doen. tje lastige situatie. Maar wat vind jij het vervelendst? Het kind dat de hele tijd zit te computeren of de opstelling van vriendlief als papa. Het is me nogal al wat waarvan je hem "beschuldigt" verwennen / verwaalozen? Overigens zonder daar van mijn kant een waardeoordeel aan te hangen...
Doen we ook wel eens hoor, leuke dingen met zijn 3en. Maar dan komt het er eigenlijk op neer dat ik dat dan bedenk en plan en regel. In die zin ben ik denk ik wel teleurgesteld in mijn vriend dat hij daar niet wat meer werk van maakt.
En ik erger me er idd aan dat ik de hele dag tegen dat spel aan kan kijken, die kleine niet aanspreekbaar is en heel erg boos wordt als het dan toch uit moet. Maar goed, dat vind ik dan weer niet eerlijk naar die kleine.
Wat ik nu echt het vervelendst vind, kan ik zo niet zeggen.
Het is idd een hele beschuldiging, daar kom ik dan dus achter door deze ervaring. Dat het blijkbaar in mijn wereld zo is dat ouders hun kinderen begeleiden bij het maken van keuzes en ervaren van grenzen. Het voelt voor mij echt zo dat als je een kind dat nog zo jong is daar maar in laat zwemmen en dat hij er dan zelf maar achter komt, dat je hem dan eigenlijk tekort doet.
ow dacht je "leuke" dingen met zn 3en wilde doen. tje lastige situatie. Maar wat vind jij het vervelendst? Het kind dat de hele tijd zit te computeren of de opstelling van vriendlief als papa. Het is me nogal al wat waarvan je hem "beschuldigt" verwennen / verwaalozen? Overigens zonder daar van mijn kant een waardeoordeel aan te hangen...
Doen we ook wel eens hoor, leuke dingen met zijn 3en. Maar dan komt het er eigenlijk op neer dat ik dat dan bedenk en plan en regel. In die zin ben ik denk ik wel teleurgesteld in mijn vriend dat hij daar niet wat meer werk van maakt.
En ik erger me er idd aan dat ik de hele dag tegen dat spel aan kan kijken, die kleine niet aanspreekbaar is en heel erg boos wordt als het dan toch uit moet. Maar goed, dat vind ik dan weer niet eerlijk naar die kleine.
Wat ik nu echt het vervelendst vind, kan ik zo niet zeggen.
Het is idd een hele beschuldiging, daar kom ik dan dus achter door deze ervaring. Dat het blijkbaar in mijn wereld zo is dat ouders hun kinderen begeleiden bij het maken van keuzes en ervaren van grenzen. Het voelt voor mij echt zo dat als je een kind dat nog zo jong is daar maar in laat zwemmen en dat hij er dan zelf maar achter komt, dat je hem dan eigenlijk tekort doet.
zondag 12 december 2010 om 02:19
Ik denk dat je vriend de enige is die dit kan veranderen..
Kunnen jullie niet op zaterdag lekker weg met hem, dagje uit. Dan is hij misschien wat meer moe, slaapt hij wat langer op zondag..
Misschien rare vraag, maar zoals jouw vriend erin staat vind ik hem niet echt een vader. Is dit het type vader dat jij voor jouw kind wil later?
Niet dat je uit elkaar moet hoor, maar misschien een puntje om over na te denken..
Kunnen jullie niet op zaterdag lekker weg met hem, dagje uit. Dan is hij misschien wat meer moe, slaapt hij wat langer op zondag..
Misschien rare vraag, maar zoals jouw vriend erin staat vind ik hem niet echt een vader. Is dit het type vader dat jij voor jouw kind wil later?
Niet dat je uit elkaar moet hoor, maar misschien een puntje om over na te denken..
zondag 12 december 2010 om 02:24
quote:The_Jets schreef op 12 december 2010 @ 02:15:
Ik vind sowieso de zin van je vriend; ik betaal alimentatie dus ik hoef hem niet op te voeden be-lachelijk. Wat denkt je vriend nou, dat als je er genoeg geld tegenaan smijt dat jongetje zichzelf wel opvoed?
Ik zou uitjes voorstellen; naar de dierentuin met z'n drietjes, naar een pretpark, naar het museum, da's a) gezellig en leerzaam b) geen computerspelletje c) iets wat jullie allemaal doen.
Ik zou als ik jou was voor ogen houden dat het ventje zelf niet debet is aan de situatie. En (maar zo ben ik) zou ik hem zelf leren fietsen. Heeft niks met opvoeden te maken, maar je bent wel in zijn leven en als volwassenen heb je nu eenmaal een verantwoordelijkheid. Jij bent de volwassene, dus jij weet het beter. Maar dat ben ik hoor. Succes!
Hij denkt dus dat hij het heeft afgekocht en dat het nu een taak van de moeder is. Ben ik het dus ook helemaal niet mee eens, hij heeft tenslotte maar 1 vader. Dat is wat anders dan een moeder.
Die uitjes dat doen we wel, maar dan mn in de vakantie en die zijn ook altijd leuk. Het stoort me dan wel dat mijn vriend dat dan niet bedenkt, maar goed, daar kan ik dan nog wel mee leven. Ik vind het ook weer zo wat om dan altijd maar een uitje te moeten plannen als hij er is. Het lijkt mij dat andere kinderen toch ook gewoon thuis of buiten spelen met vriendjes en zich kunnen vermaken, zonder dat er meteen een pretpark tegen aan gegooid moet worden.
Dat die kleine er zelf niets aan kan doen is echt mijn mantra geworden, daar ben ik me voortdurend van bewust. Ik wil niet dat hij mijn ergernis voelt, als het me teveel word, dan ga ik ook weg.
ik zou hem met alle liefde zelf willen leren fietsen, maar die kleine wil het niet. En als hij het niet wil, dan hoeft hij dat niet van zijn vader. Dus dat word een beetje lastig verhaal voor mij, ik ben tekort in zijn leven om te zeggen dat dat dan toch moet.
Ik vind sowieso de zin van je vriend; ik betaal alimentatie dus ik hoef hem niet op te voeden be-lachelijk. Wat denkt je vriend nou, dat als je er genoeg geld tegenaan smijt dat jongetje zichzelf wel opvoed?
Ik zou uitjes voorstellen; naar de dierentuin met z'n drietjes, naar een pretpark, naar het museum, da's a) gezellig en leerzaam b) geen computerspelletje c) iets wat jullie allemaal doen.
Ik zou als ik jou was voor ogen houden dat het ventje zelf niet debet is aan de situatie. En (maar zo ben ik) zou ik hem zelf leren fietsen. Heeft niks met opvoeden te maken, maar je bent wel in zijn leven en als volwassenen heb je nu eenmaal een verantwoordelijkheid. Jij bent de volwassene, dus jij weet het beter. Maar dat ben ik hoor. Succes!
Hij denkt dus dat hij het heeft afgekocht en dat het nu een taak van de moeder is. Ben ik het dus ook helemaal niet mee eens, hij heeft tenslotte maar 1 vader. Dat is wat anders dan een moeder.
Die uitjes dat doen we wel, maar dan mn in de vakantie en die zijn ook altijd leuk. Het stoort me dan wel dat mijn vriend dat dan niet bedenkt, maar goed, daar kan ik dan nog wel mee leven. Ik vind het ook weer zo wat om dan altijd maar een uitje te moeten plannen als hij er is. Het lijkt mij dat andere kinderen toch ook gewoon thuis of buiten spelen met vriendjes en zich kunnen vermaken, zonder dat er meteen een pretpark tegen aan gegooid moet worden.
Dat die kleine er zelf niets aan kan doen is echt mijn mantra geworden, daar ben ik me voortdurend van bewust. Ik wil niet dat hij mijn ergernis voelt, als het me teveel word, dan ga ik ook weg.
ik zou hem met alle liefde zelf willen leren fietsen, maar die kleine wil het niet. En als hij het niet wil, dan hoeft hij dat niet van zijn vader. Dus dat word een beetje lastig verhaal voor mij, ik ben tekort in zijn leven om te zeggen dat dat dan toch moet.
zondag 12 december 2010 om 02:29
Ben wel gewend (heb zelf geen kinderen ) dat in het weekend de doordeweekse reinheid-rust-regelmaat wat minder van toepassing is. en als dat ventje het nu leuk vindt om te computeren. Als hij op zn ds zit heb jij daar toch weinig last van?
Maar de houding van jouw vriend - dat hij geen opvoedkundige taak heeft- lijkt mij kwalijker. Moet er toch niet aan denken dat ie straks zo met jullie kind omgaat?
Vind lastig om te beoordelen of het allemaal zo zielig is. Ja ik speelde vroeger ook veel buiten. Maar tijden veranderen. Zeker als hij vooral in het weekend zit te gamen en de rest van de week niet of minder, vind ik het niet zo problematisch.
Wel vind ik het jammer als het wel makkelijk wordt gevonden dat zoontje zich zo zelf vermaakt zodat papa nergens last van heeft.
Maar de houding van jouw vriend - dat hij geen opvoedkundige taak heeft- lijkt mij kwalijker. Moet er toch niet aan denken dat ie straks zo met jullie kind omgaat?
Vind lastig om te beoordelen of het allemaal zo zielig is. Ja ik speelde vroeger ook veel buiten. Maar tijden veranderen. Zeker als hij vooral in het weekend zit te gamen en de rest van de week niet of minder, vind ik het niet zo problematisch.
Wel vind ik het jammer als het wel makkelijk wordt gevonden dat zoontje zich zo zelf vermaakt zodat papa nergens last van heeft.
zondag 12 december 2010 om 02:35
Misschien kun je een ander uitje verzinnen? Hoeft niet zo heel bijzonder te zijn als naar de dierentuin of een pretpark. Naar de boerderij, de speeltuin, de bibliotheek, een museum, samen de boodschappen doen en ergens koffie met taart eten, samen gaan lunchen, schaatsen(leuk!), naar het zwembad..
En verder: Het probleem ligt bij je vriend. Vriend vindt het geen probleem dat zoon 8 uur met zijn computerspel speelt. En vindt dat hij een opvoeding heeft afgekocht. Naar.
En verder: Het probleem ligt bij je vriend. Vriend vindt het geen probleem dat zoon 8 uur met zijn computerspel speelt. En vindt dat hij een opvoeding heeft afgekocht. Naar.
zondag 12 december 2010 om 02:37
Nou ja, ik heb er in die zin last van dat ik 8 uur lang in het gepingel van het muziekje zit wat bij dat spel hoort en hij niet aanspreekbaar is.
En msch reageer ik te hysterisch, ik vind het vooral zo verontrustend dat die kleine zich als een verslaafde gedraagt tav dat spel en dat helemaal niets anders zijn interesse heeft. Eigenlijk alles wat je aanbiedt, dan is het in eerste instantie huilen en protest, hij wil alleen dat spel. Dat vind ik dus gek, zo'n beperkte interesse.
En idd, ik moet er niet aan denken dat hij msch met ons kind ook zo om zou gaan. In die zin maakt het me niet uit dat het kind wat hij al heeft niet van mij is, dat kind heeft in mijn ogen ook recht op een vader die zijn vader wil zijn.
En msch reageer ik te hysterisch, ik vind het vooral zo verontrustend dat die kleine zich als een verslaafde gedraagt tav dat spel en dat helemaal niets anders zijn interesse heeft. Eigenlijk alles wat je aanbiedt, dan is het in eerste instantie huilen en protest, hij wil alleen dat spel. Dat vind ik dus gek, zo'n beperkte interesse.
En idd, ik moet er niet aan denken dat hij msch met ons kind ook zo om zou gaan. In die zin maakt het me niet uit dat het kind wat hij al heeft niet van mij is, dat kind heeft in mijn ogen ook recht op een vader die zijn vader wil zijn.
zondag 12 december 2010 om 02:43
Als je vader het wel makkelijk vindt als jij de hele dag achter je scherm zit, dan zou ik daar niet vrolijk van worden. En als vader dan ook nog een vriendin heeft die vindt dat hij maar moet leren fietsen en vind dat hij zich als een verslaafde gedraagt en verder ook alleen maar huilt en zeurt. Nou. Geef mijn portie dan maar aan fikkie..
zondag 12 december 2010 om 02:47
quote:Hemera schreef op 12 december 2010 @ 02:35:
Misschien kun je een ander uitje verzinnen? Hoeft niet zo heel bijzonder te zijn als naar de dierentuin of een pretpark. Naar de boerderij, de speeltuin, de bibliotheek, een museum, samen de boodschappen doen en ergens koffie met taart eten, samen gaan lunchen, schaatsen(leuk!), naar het zwembad..
En verder: Het probleem ligt bij je vriend. Vriend vindt het geen probleem dat zoon 8 uur met zijn computerspel speelt. En vindt dat hij een opvoeding heeft afgekocht. Naar.
Dat vind ik dus ook echt heel naar.
De suggesties die je geeft vind ik heel leuk, maar die kleine niet, behalve dan het zwembad en de speeltuin. Dat vind ik dan dus ook weer een beetje sneu omdat hij bij zijn vader nooit vriendjes te spelen heeft. Wij gaan dan wel met hem mee, maar ja, dat is toch heel anders dan met een vriendje op de wip of van de glijbaan in het zwembad.
Misschien kun je een ander uitje verzinnen? Hoeft niet zo heel bijzonder te zijn als naar de dierentuin of een pretpark. Naar de boerderij, de speeltuin, de bibliotheek, een museum, samen de boodschappen doen en ergens koffie met taart eten, samen gaan lunchen, schaatsen(leuk!), naar het zwembad..
En verder: Het probleem ligt bij je vriend. Vriend vindt het geen probleem dat zoon 8 uur met zijn computerspel speelt. En vindt dat hij een opvoeding heeft afgekocht. Naar.
Dat vind ik dus ook echt heel naar.
De suggesties die je geeft vind ik heel leuk, maar die kleine niet, behalve dan het zwembad en de speeltuin. Dat vind ik dan dus ook weer een beetje sneu omdat hij bij zijn vader nooit vriendjes te spelen heeft. Wij gaan dan wel met hem mee, maar ja, dat is toch heel anders dan met een vriendje op de wip of van de glijbaan in het zwembad.
zondag 12 december 2010 om 02:50
zondag 12 december 2010 om 02:52
quote:Hemera schreef op 12 december 2010 @ 02:43:
Als je vader het wel makkelijk vindt als jij de hele dag achter je scherm zit, dan zou ik daar niet vrolijk van worden. En als vader dan ook nog een vriendin heeft die vindt dat hij maar moet leren fietsen en vind dat hij zich als een verslaafde gedraagt en verder ook alleen maar huilt en zeurt. Nou. Geef mijn portie dan maar aan fikkie..
Nee, dat zeg ik natuurlijk niet tegen die kleine. Dat zeg ik nu hier. Ik vind het gewoon echt oprecht rot voor hem dat hij nog niet kan fietsen, het lijkt me dat het echt een beetje raar gaat staan straks op school en dat het ook steeds lastiger wordt om het te leren.
Ik vind het echt een lief ventje en sluit hem in mijn hart, daarom juist vind ik het zo zorgelijk wat ik zie hoe hij zich gedraagt tov dat spel. Maar msch overdrijf ik ook wel, dat weet ik dus juist niet.
Als je vader het wel makkelijk vindt als jij de hele dag achter je scherm zit, dan zou ik daar niet vrolijk van worden. En als vader dan ook nog een vriendin heeft die vindt dat hij maar moet leren fietsen en vind dat hij zich als een verslaafde gedraagt en verder ook alleen maar huilt en zeurt. Nou. Geef mijn portie dan maar aan fikkie..
Nee, dat zeg ik natuurlijk niet tegen die kleine. Dat zeg ik nu hier. Ik vind het gewoon echt oprecht rot voor hem dat hij nog niet kan fietsen, het lijkt me dat het echt een beetje raar gaat staan straks op school en dat het ook steeds lastiger wordt om het te leren.
Ik vind het echt een lief ventje en sluit hem in mijn hart, daarom juist vind ik het zo zorgelijk wat ik zie hoe hij zich gedraagt tov dat spel. Maar msch overdrijf ik ook wel, dat weet ik dus juist niet.
zondag 12 december 2010 om 02:56
quote:Hemera schreef op 12 december 2010 @ 02:50:
Nuja, er zijn voor een zevejarige nog wel andere dingen te verzinnen. Misschien kun je eens vragen aan hem wat hij zou willen doen, buiten? Of anders zijn moeder? (En bijvoorbeeld boodschappen doen. Tja. Er zijn gewoon dingen die nu eenmaal gedaan moeten worden.)
Hij wil niet naar buiten, hij wil niet knutselen, hij wil al helemaal geen boodschappen doen, dus hoeft hij dat niet. Hij wil af en toe een spelletje doen met mij of mijn vriend of op de wii.
En ik vind dat dus erg. En ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan. Zit ik me nu gewoon aan te stellen en moet ik me er niet mee bemoeien? Moet ik me maar gewoon terug trekken en er niet meer bij zijn als die kleine er ook is? Ik weet het echt niet.
Nuja, er zijn voor een zevejarige nog wel andere dingen te verzinnen. Misschien kun je eens vragen aan hem wat hij zou willen doen, buiten? Of anders zijn moeder? (En bijvoorbeeld boodschappen doen. Tja. Er zijn gewoon dingen die nu eenmaal gedaan moeten worden.)
Hij wil niet naar buiten, hij wil niet knutselen, hij wil al helemaal geen boodschappen doen, dus hoeft hij dat niet. Hij wil af en toe een spelletje doen met mij of mijn vriend of op de wii.
En ik vind dat dus erg. En ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan. Zit ik me nu gewoon aan te stellen en moet ik me er niet mee bemoeien? Moet ik me maar gewoon terug trekken en er niet meer bij zijn als die kleine er ook is? Ik weet het echt niet.
zondag 12 december 2010 om 02:57
En je denkt dat die jongen dat niet voelt? Dat vind ik wat naief, maargoed.
Ik denk niet dat je je zorgen maakt om niets, maar ik denk dat dit iets is wat je alleen met je vriend kunt oplossen. En als hij echt zo denkt over het afkopen van de opvoeding, dan zou ik daar zelf behoorlijk op afknappen. (En geef ik je weinig hoop op een oplossing.)
Ik denk niet dat je je zorgen maakt om niets, maar ik denk dat dit iets is wat je alleen met je vriend kunt oplossen. En als hij echt zo denkt over het afkopen van de opvoeding, dan zou ik daar zelf behoorlijk op afknappen. (En geef ik je weinig hoop op een oplossing.)
zondag 12 december 2010 om 03:03
Dat denk ik dus wel dat hij dat kan voelen, dat is ook de reden dat ik me terug trek op het moment dat ik me geergerd voel. Ik praat er ook wel eens over met hem, dat er nog veel meer hele leuke dingen in het leven zijn dan alleen de wii.
Ik vind het ook echt een afknapper, al kan ik zijn gedachtengang ook wel weer volgen. Hij ziet hem heel erg weinig en wil dan gewoon dat hij kan doen waar hij op dat moment zin in heeft. Wat ik van hem begrijp was de taakverdeling tussen hem en zijn ex ook zo, dat zij de opvoeding erg naar zich toetrok, al vraag ik me nu wel af wat er eerder was; de kip of het ei. Msch deed zij dat wel omdat hij zich toen al nergens mee bemoeide, dat weet ik natuurlijk niet.
Ik vind het ook echt een afknapper, al kan ik zijn gedachtengang ook wel weer volgen. Hij ziet hem heel erg weinig en wil dan gewoon dat hij kan doen waar hij op dat moment zin in heeft. Wat ik van hem begrijp was de taakverdeling tussen hem en zijn ex ook zo, dat zij de opvoeding erg naar zich toetrok, al vraag ik me nu wel af wat er eerder was; de kip of het ei. Msch deed zij dat wel omdat hij zich toen al nergens mee bemoeide, dat weet ik natuurlijk niet.
zondag 12 december 2010 om 03:22
Ik wil iets heel anders op tafel leggen: Wil jij dat deze man de vader wordt van jouw kinderen?
Kijk, misschien willen jullie helemaal geen kinderen en dan speelt deze vraag natuurlijk niet. Maar als jij wel een kinderwens hebt, zie jij in deze man dan de vader van die kinderen?
Zo ja, dan moet je met hem gaan praten over wat vaderschap inhoudt, en of jullie ideeen daarover wel te verenigen zijn. Stel dat hij dingen vertelt waaruit blijkt dat hij een geweldige vader wil zijn, dan moet hij dat nu dringend gaan toepassen op zijn zoontje. Wat er ook gespeeld heeft met de moeder van het kind, dat moet totaal los staan van zijn vaderschap.
Zo nee, je wil hem niet als vader van jouw kinderen (en nu zeg ik iets heel hards), dan wordt het tijd om uit deze relatie te stappen. Daarmee bedoel ik dat je niet al te veel tijd hier meer aan moet besteden. Hou het leuk voor de tijd die je nog bij hem wilt zijn, maar bind je niet aan zijn zoon of al te veel aan hem.
Dit is keihard gezegd, ik weet het. Maar... laat deze man je niet heel duidelijk zien hoe hij over het vaderschap denkt? Hij voelt blijkbaar geen enkele band met dit kind (geen behoefte contact met zijn zoon op te bouwen, samen leuke dingen te doen), maar ook zelfs geen verantwoordelijkheid. Hij heeft het allemaal afgekocht.
Kind mag langskomen en zolang het zichzelf zoet houdt, is het best. Dat dit niet in het belang van het kind is (ik ben het helemaal met je eens dat dit kind niet de juiste dagbesteding heeft), interesseert hem blijkbaar niet.
Deze hele houding vind ik het meest zorgelijk. Dat die emotionele band er niet is. Er zijn zo veel vaders die zo graag met hun zoon gaan voetballen! of vissen! of naar de dierentuin! of auto's kijken! of, nou ja, van die typische jongensdingen doen. Mannen onder elkaar.
Maar ook de verantwoordelijke band niet, dat hij een opvoedkundige taak heeft. JUIST wanneer je je kind zo weinig ziet. Is dit gemakzucht, of onvolwassen gedrag, of ...? Ik weet het niet.
Als je met deze man verder wilt, moet je met hem gaan werken aan wat goed vaderschap is. En vanuit hem moet dan het initiatief komen om daadwerkelijk een ander leven voor zijn zoon op te bouwen.
Ik zou pas overwegen van deze man zwanger te worden, wanneer zijn houding naar zijn zoon 100% veranderd is. Anders zou ik hem niet als de vader van mijn kinderen willen. Dit is geen goede/leuke papa.
Kijk, misschien willen jullie helemaal geen kinderen en dan speelt deze vraag natuurlijk niet. Maar als jij wel een kinderwens hebt, zie jij in deze man dan de vader van die kinderen?
Zo ja, dan moet je met hem gaan praten over wat vaderschap inhoudt, en of jullie ideeen daarover wel te verenigen zijn. Stel dat hij dingen vertelt waaruit blijkt dat hij een geweldige vader wil zijn, dan moet hij dat nu dringend gaan toepassen op zijn zoontje. Wat er ook gespeeld heeft met de moeder van het kind, dat moet totaal los staan van zijn vaderschap.
Zo nee, je wil hem niet als vader van jouw kinderen (en nu zeg ik iets heel hards), dan wordt het tijd om uit deze relatie te stappen. Daarmee bedoel ik dat je niet al te veel tijd hier meer aan moet besteden. Hou het leuk voor de tijd die je nog bij hem wilt zijn, maar bind je niet aan zijn zoon of al te veel aan hem.
Dit is keihard gezegd, ik weet het. Maar... laat deze man je niet heel duidelijk zien hoe hij over het vaderschap denkt? Hij voelt blijkbaar geen enkele band met dit kind (geen behoefte contact met zijn zoon op te bouwen, samen leuke dingen te doen), maar ook zelfs geen verantwoordelijkheid. Hij heeft het allemaal afgekocht.
Kind mag langskomen en zolang het zichzelf zoet houdt, is het best. Dat dit niet in het belang van het kind is (ik ben het helemaal met je eens dat dit kind niet de juiste dagbesteding heeft), interesseert hem blijkbaar niet.
Deze hele houding vind ik het meest zorgelijk. Dat die emotionele band er niet is. Er zijn zo veel vaders die zo graag met hun zoon gaan voetballen! of vissen! of naar de dierentuin! of auto's kijken! of, nou ja, van die typische jongensdingen doen. Mannen onder elkaar.
Maar ook de verantwoordelijke band niet, dat hij een opvoedkundige taak heeft. JUIST wanneer je je kind zo weinig ziet. Is dit gemakzucht, of onvolwassen gedrag, of ...? Ik weet het niet.
Als je met deze man verder wilt, moet je met hem gaan werken aan wat goed vaderschap is. En vanuit hem moet dan het initiatief komen om daadwerkelijk een ander leven voor zijn zoon op te bouwen.
Ik zou pas overwegen van deze man zwanger te worden, wanneer zijn houding naar zijn zoon 100% veranderd is. Anders zou ik hem niet als de vader van mijn kinderen willen. Dit is geen goede/leuke papa.
Als je niks aardigs te zeggen hebt, kun je ook je mond houden.
zondag 12 december 2010 om 03:42
Bedankt voor je post Maria. Dit is precies waar het mij om gaat. Ik wil dus wel graag kinderen en heb niet meer alle tijd. Aan de andere kant ben ik echt heel lang vrijgezel geweest en is dit de eerste man waar ik zo verliefd op ben en het zo goed mee kan vinden.
Behalve dus als het hierom gaat.
En het rare is dus ook, als ik hem zeg dat ik dat voor ons kind niet zo zou willen, dan gaat hij daar zomaar in mee. Als ik dan zeg dat dat dan ook betekent dat ik niet meer wil dat zijn zoon alleen maar computerspelletjes doet, dat is tenslotte grote broer en lichtend voorbeeld, dan gaat hij daar ook in mee.
Hij vindt dus, omdat zijn zoon het merendeel van de tijd bij zijn moeder is dat hij geen rol kan spelen in de opvoeding. En dat wil hij ook niet, hij wil dat zijn zoon het gewoon leuk heeft als hij bij hem is.
Hij is wel eens samen met hem gaan vliegeren, maar dat is dan omdat die kleine dat aangeeft. Terwijl ik dus denk dat je als ouder er een taak in hebt kinderen dingen te laten ontdekken.
Die emotionele band is er wel. Zoon belt hem vaak en ze knuffelen veel, spreken uit naar elkaar van elkaar te houden. Stoeien regelmatig samen.
Die verantwoordelijke band helemaal niet.
Hoe moet ik met hem werken aan goed vaderschap? Ik vind het echt lastig. Hij heeft zelf in die zin niet echt een goed voorbeeld gehad omdat hij zelf geen fijne jeugd heeft gehad (mishandeling) Daar praat hij niet veel over, maar ik denk wel dat dat met zijn gedrag te maken heeft.
Behalve dus als het hierom gaat.
En het rare is dus ook, als ik hem zeg dat ik dat voor ons kind niet zo zou willen, dan gaat hij daar zomaar in mee. Als ik dan zeg dat dat dan ook betekent dat ik niet meer wil dat zijn zoon alleen maar computerspelletjes doet, dat is tenslotte grote broer en lichtend voorbeeld, dan gaat hij daar ook in mee.
Hij vindt dus, omdat zijn zoon het merendeel van de tijd bij zijn moeder is dat hij geen rol kan spelen in de opvoeding. En dat wil hij ook niet, hij wil dat zijn zoon het gewoon leuk heeft als hij bij hem is.
Hij is wel eens samen met hem gaan vliegeren, maar dat is dan omdat die kleine dat aangeeft. Terwijl ik dus denk dat je als ouder er een taak in hebt kinderen dingen te laten ontdekken.
Die emotionele band is er wel. Zoon belt hem vaak en ze knuffelen veel, spreken uit naar elkaar van elkaar te houden. Stoeien regelmatig samen.
Die verantwoordelijke band helemaal niet.
Hoe moet ik met hem werken aan goed vaderschap? Ik vind het echt lastig. Hij heeft zelf in die zin niet echt een goed voorbeeld gehad omdat hij zelf geen fijne jeugd heeft gehad (mishandeling) Daar praat hij niet veel over, maar ik denk wel dat dat met zijn gedrag te maken heeft.
zondag 12 december 2010 om 08:11
Waarschijnlijk ben ik gigantisch mosterd....
Ik vind het bijna verwaarlozing als iemand z'n kind 8 uur laten WII'en
En met de insteek van je vriend is natuurlijk een hoop mis: Hij vindt dat hij geen opvoedkundige taak heeft, die koopt hij naar zijn zeggen af door zijn ex allimentatie te betalen. Als dingen al slecht voor zijn kind zouden zijn, dan moet zijn kind daar zelf maar achter komen vindt hij. Die kleine vindt het leuk, dus laat hem dan.
Leuk zo'n vader... heeft zich waarschijnlijk al nooit met de opvoeding bemoeid toen hij nog samen was met de moeder van het kind, anders stop je daar niet plotseling mee als je gaat scheiden en alimentatie dokt. Je wil toch het beste voor je kind? Daadwerkelijk opvoeden hoort daarbij. Geld geven kan de grootste eikel.
Nee, daar zou ik dan ook geen kind mee willen hebben
Ik vind het bijna verwaarlozing als iemand z'n kind 8 uur laten WII'en
En met de insteek van je vriend is natuurlijk een hoop mis: Hij vindt dat hij geen opvoedkundige taak heeft, die koopt hij naar zijn zeggen af door zijn ex allimentatie te betalen. Als dingen al slecht voor zijn kind zouden zijn, dan moet zijn kind daar zelf maar achter komen vindt hij. Die kleine vindt het leuk, dus laat hem dan.
Leuk zo'n vader... heeft zich waarschijnlijk al nooit met de opvoeding bemoeid toen hij nog samen was met de moeder van het kind, anders stop je daar niet plotseling mee als je gaat scheiden en alimentatie dokt. Je wil toch het beste voor je kind? Daadwerkelijk opvoeden hoort daarbij. Geld geven kan de grootste eikel.
Nee, daar zou ik dan ook geen kind mee willen hebben
zondag 12 december 2010 om 08:30
Heeft jouw vriend dat echt zo gezegd? Dat hij de taak voor opvoeding heeft afgekocht?
Onbegrijpelijk zo'n insteek.
Opvoeden is een taak maar niet een taak in de zin van een rotklusje. Het is een eretaak. Op het moment dat je een kind krijgt mag je het opvoeden en dat is een taak die je op je neemt uit liefde.
Je wilt toch het beste voor een kind? Mijn zoon wil ook wel de hele dag op de Playstation spelen. Ik verbied hem dat uit liefde omdat ik weet dat het niet goed voor hem is en omdat ik het beste voor hem wil.
Trouwens, de hele dag zo'n Wii aan, daar zou je als volwassene toch ook gestoord van worden, niet echt ontspannend met die idiote geluidjes en dat gefladder met die remote de hele dag. Dus we kunnen best stellen dat jij hier ook last van hebt.
Dat zoon niet kan fietsen op 7 jarige leeftijd vind ik absurd. Daar moet iets aan gebeuren.
Er moet sowieso iets gebeuren en alle pijlen wijzen richting jouw vriend. Maar hoe krijg je hem zo ver?
Onbegrijpelijk zo'n insteek.
Opvoeden is een taak maar niet een taak in de zin van een rotklusje. Het is een eretaak. Op het moment dat je een kind krijgt mag je het opvoeden en dat is een taak die je op je neemt uit liefde.
Je wilt toch het beste voor een kind? Mijn zoon wil ook wel de hele dag op de Playstation spelen. Ik verbied hem dat uit liefde omdat ik weet dat het niet goed voor hem is en omdat ik het beste voor hem wil.
Trouwens, de hele dag zo'n Wii aan, daar zou je als volwassene toch ook gestoord van worden, niet echt ontspannend met die idiote geluidjes en dat gefladder met die remote de hele dag. Dus we kunnen best stellen dat jij hier ook last van hebt.
Dat zoon niet kan fietsen op 7 jarige leeftijd vind ik absurd. Daar moet iets aan gebeuren.
Er moet sowieso iets gebeuren en alle pijlen wijzen richting jouw vriend. Maar hoe krijg je hem zo ver?
