geen inspraak

Sinds een jaar heb ik een relatie met een man met een zoontje, van nu inmiddels 7 jaar. Contact rustig opgebouwd en nu ben ik heel regelmatig in het weekend dat zoontje er is er ook.

Waar ik me echter helemaal wild aan erger is dat die kleine zodra hij 'smorgens zijn ogen open heeft, begint te zeuren of hij op de wii of ds mag. Helaas is hij nogal eens vroeg wakker. Ik ben niet zo'n goede slaper, dus dat betekent voor mij dat ik dan ook erg vroeg wakker ben, ik kan me helaas meestal niet omdraaien en verder slapen.Meestal zegt mijn vriend dan eerst een paar keer vanaf hoe laat het mag, 8 uur, maar als die kleine even flink doordramt, dan mag het eerder.

Hij heeft totaal geen andere interesse dan spelen op zijn wii, doet dit gemiddeld dan ook zo'n 8 uur per dag. Ik vind dat echt veel te veel. Het past niet in mijn idee wat goed is voor een kind. Ga lekker buiten spelen, of leer fietsen denk ik dan. Dat laatste kan hij nml nog steeds niet. Hij kan zichzelf verder ook helemaal niet vermaken. Een spelletje samen met een volwassene doen en daar houdt het wel mee op, maar daar heb ik ook niet altijd zin in.

Ik heb dit natuurlijk aangekaart bij mijn vriend. Hij vindt dat hij geen opvoedkundige taak heeft, die koopt hij naar zijn zeggen af door zijn ex allimentatie te betalen. Als dingen al slecht voor zijn kind zouden zijn, dan moet zijn kind daar zelf maar achter komen vindt hij. Die kleine vindt het leuk, dus laat hem dan.

Ik vind het lastig en voel me in een soort positie van wel de lasten, maar niet de lusten. Ik steek met plezier energie in het ventje, maar heb geen inbreng in hoe we in het weekend de tijd indelen, of wat er wel en niet mag.

Ik vind dit heel moeilijk. Voor mij is verwennen gelijk aan verwaarlozen en in die zin ben ik ook teleurgesteld in mijn vriend. Dat hij er zo voor kiest geen opvoeder meer te zijn, maar de pappa bij wie alles mag.

En ik merk ook dat ik me erger aan die kleine omdat hij zich als een soort verslaafde gedraagt als het om dat spel gaat. Aan niks anders kunnen denken dan dat en een hoop stampei maken als het dan eindelijk eens uit moet. Ook niet terecht, want die kleine kan er natuurlijk niks aan doen.

Ik weet nu niet zo goed meer wat ik moet doen. Ik ben geneigd me dan maar terug te trekken om het niet aan te hoeven zien en me niet te gaan ergeren, want dat verdient die kleine natuurlijk ook niet. Maar ja, dat is eigenlijk niet mijn wens, het liefst heb ik het gewoon leuk met zijn 3-en.

Hoe zouden jullie dit aanpakken?

quote:Zamirah schreef op 12 december 2010 @ 11:27:

[...]





Wat ik vooral om me heen zie, is dat vaders dit een stuk makkelijker kunnen dan moeders.Dat zie ik bij mijn vriend niet. Ik merk aan hem dat hij hem mist.

quote:Groll schreef op 12 december 2010 @ 11:22:

Misschien wil hij de tijd voor het kind zo prettig mogelijk maken zodat hij altijd graag naar pappie gaat. Eigenlijk dom en egoistisch. Aan jou de schone taak om hem te overtuigen dat dit niet goed is voor het kind en dat dit een risicofactor is voor jullie prille relatie.

pcies, dit dus. Maar ik denk niet dat ik met hem dom en egoistisch noemen zoveel verder kom.

Mijn probleem is dus dat ik niet weet hoe ik hem daar van moet overtuigen. Is het echt niet goed voor het kind en hoe weet je dat dan? Is het een risico voor onze relatie omdat ik gewoon niet zo moet zeuren, of heb ik hier echt een punt waar ik wat mee moet?

Ik vind het dus erg lastig allemaal.

Hoi Shira,

Die omgangsregeling daar heb ik niet zo'n mening over. het schijnt voor veel kinderen zelfs beter te zijn dan co-ouderschap. Voor het kind dan hè? Niet voor de ouder die anders het kind maar 1x in de 14 dagen ziet. Mijn vriend is op een plek gaan wonen, dicht bij zijn zoon, zodat die zelfs op de fiets naar hem toe zou kunnen, als hij dat zou kunnen dus..

Inmiddels zijn vriend en ex geloof ik ook wel zover dat ze niet al te strak met de regeling omgaan,maar het in overleg ook wel anders kan, als dat zo uit komt.



Mijn vriend blijft niet de halve ochtend in zijn bed liggen hoor, dat heb ik dan niet duidelijk over gebracht. Stel die kleine zit om 8u achter zijn spel, dan gaat vriend er ook rond 9u uit.

Ik vind de dag invulling dus alleen helemaal niks. Het lijkt wel of die kleine naar een soort speelhal gaat, ipv dat hij thuis bij zijn vader is. En met thuis zijn bedoel ik dan je op allerlei manieren vermaken, met vriendjes spelen, buiten spelen. Zoals het ook bij zijn moeder gaat zeg maar. Naar pappa gaan betekent eindeloos op de wii spelen.

Ik merk wel aan die kleine dat hij er opgefokt van raakt, dan wordt hij opeens heel snel driftig en heeft een grote mond.

Heb het hier wel eens met zijn moeder over gehad en die zegt dat dat gebeurt als hij er te lang op zit, een soort van overprikkelt zeg maar.

En ik vind het ook maar saai, heeft hij straks een herinnering aan zijn vader als een eindeloze wii sessie. Maar ja, dat kunnen wij wel allemaal vinden. Mijn vriend vindt gewoon, die kleine vind dat nu eenmaal heel erg leuk, hij is maar weinig bij mij, dus laat hem lekker, je hebt er toch geen last van?

Ik heb wel eens gegoogeld op internet over spelverslaving bij kinderen, maar er is niet zoveel over te vinden. Ik weet gewoon niet hoe ik hem daar van moet overtuigen, dat dat niet goed is, als het al echt niet goed is dus.



Het is niet alleen dat mijn biologische klok tikt, het is ook nog eens zo, dat hij de eerste man in mijn leven is met wie ik een kind zou willen. Om wat ik voor hem voel. En vanwege de liefde die ik tussen hem en zijn zoon zie en voel.

Keatje, hij is altijd wel even verdrietig bij de wisseling, maar dat heeft hij dus ook als hij hier komt.

Het is verder van nature een heel makkelijk en lief kind. Nou ja, behalve dan dat hij zichzelf erg slecht kan vermaken. Hij is wel eens getest en schijnt geen fantasiespel te hebben. Nou ja, wat ik er van zie, dan kan dat wel kloppen. Juist reden te meer om die fantasie te prikkelen lijkt mij.



Toen ik mijn vriend net leerde kennen, zat het mannetje nogal eens tot 22.30u op de wii te spelen en dan lag hij er pas om 23u in. Daar heb ik wel wat van gezegd, dat hij hem daar echt mee heeft, hem uit zijn ritme haal.

Dat zijn ex dan waarschijnlijk op zondag drama heeft en die kleine maandag moe op school zit.

Dit is wel verandert, hij ligt er nu meestal wel rond een uur of 21 in, net als in het weekend bij zijn moeder en hij laat hem voor het naar bed gaan ook eerst een uurtje rustig worden.

Het is dus niet dat mijn vriend nergens voor open staat, dit is nml ook verandert. Hij had er echt nooit bij stil gestaan. Dat late naar bed gaan was ook vanuit het idee; ik zie hem maar zo weinig, dus laat hem lekker.

Zijn ex had er ook niets van gezegd, naar ik aanneem om de verstandhouding goed te houden, ze zijn nogal rot uit elkaar gegaan.



Ergens denk ik trouwens ook wel dat hij gelijk heeft, dat die 2 van de 14 dagen niet zoveel uitmaken.

Het word alleen zeuren als die kleine ooit besluit om een paar jaar bij pappa te gaan wonen.

Het is alleen dat ik het een sfeer vind die ik niet wil in mijn gezin. Dat het net lijkt of je in een spelletjes hal zit, waar een kind als een junkie gaat zitten schreeuwen als het spel na een paar uur gepingel dan eindelijk uit moet.

Het is zo anders dan wat ik in mijn eigen jeugd gewend ben. Ik verveelde me nooit, maar ja, ik had ook nogal veel fantasie en wat meer interesses. Ik had ook wel van die manies, je kent het wel, dan had je knikker-tijd ofzo.

Maar goed, deze kleine heeft al jaren als enige interesse computerspelletjes.

quote:Kikkerrr schreef op 12 december 2010 @ 11:53:

Lolapaloeza schreef het al, misschien komt hoe hij reageert voort uit een stuk frustratie. Het is niet normaal om je als vader van je verantwoordelijkheden te ontrekken omdat je tenslotte alimentatie betaalt. Een kind mag nooit de dupe zijn van een scheiding/verbroken relatie.

Een ander advies dan nogmaals het gesprek met hem hierover aan te gaan heb ik niet.

Geef je zienswijze nogmaals aan, leg uit waarom jij denkt dat het niet goed is voor zijn zoontje om 8 uur per dag achter een computerspel te zitten. Buiten dat hij moet worden uitgedaagd om andere dingen te leren, zichzelf moet leren vermaken en zijn interesses te verbreden is het ook zo dat kinderen herinneringen meenemen naar hun volwassenheid. Wat is er leuker dan te kunnen herinneren dat je ouders allerlei leuke dingen met je deden. En wat is er leuker dan zelf ook positieve herinneringen opbouwen aan de jeugd van je kind, juist als je het kind al zo weinig ziet.

Ik zou de positieve zaken van verandering vooral benadrukken. En ik denk dat je zelf in een situatie ook je grenzen mag aangeven. Het is zijn kind, maar jij bent er nu ook bij betrokken.

Ik vind dit een heel goed advies. Ik neig nogal snel aanvallend te zijn en dat is natuurlijk prut als je wat wilt bereiken. Zeker omdat ik geloof dat hij al gefrustreerd is dat hij nog maar zo'n klein deel van het leven van zijn zoon uitmaakt. Als je dan ook nog voor een waardeloze vader wordt uitgemaakt, dan motiveert dat niet echt lijkt mij.

Wat lastig is in het verhaal is dat hij geen strijd wil maken met die kleine. En je hebt strijd met hem als je wat anders wil gaan doen, dan hem laten spelen op zijn spelletjes.

Ik denk dat ik maar gewoon voor moet gaan stellen een compromis te sluiten, ik geloof niet dat mijn vriend en ik het eens gaan worden.

Bedankt Youk, vind ik fijn om te horen. Kan me voorstellen dat mijn eerdere berichten wat minder liefdevol overkwamen, die had ik nml ook geschreven toen ik nog zwaar in mijn irritatie modus zat.

Goeie tip ook om niet zozeer meer de discussie te zoeken wat wel of niet goed is voor die kleine, maar het meer bij mezelf te houden.

Al denk ik wel dat een bijkomend voordeel is, als die kleine weet hoeveel uur per dag hij mag spelen, hij niet de rest van de tijd dat hij even niet op de wii zit bezig is met zeuren of hij er op mag.

Nou ja, het blijft een moeilijk iets, ik vind echt dat stiefouders hun plaats moeten weten en dat is dat ouders bepalen wat ze wel en niet willen voor hun kind. In de praktijk vind ik dat lastig. Het voelt niet eerlijk omdat het wel echt heel wat van mijn geduld en inlevingsvermogen vraagt om een band op te bouwen met zijn kind en voorzover gepast met zijn ex.



Verder vind ik het juist ook wel weer leuk dat hij niet zo'n regeltjes vader is. Juist omdat ik merk dat ik meer van de "law en order" ben. Kun je mooi samen een beetje in het midden uit komen als het goed is.

Nou, ik ben het gesprek weer aangegaan. of eigenlijk meer; ik heb mijn zegje gedaan en hem gevraagd er over na te denken.

Ik heb hem gezegd dat hij weet dat ik het vreselijk vind dat gepingel op die spelletjes de hele dag. Dat ik mij er van bewust ben dat dat mijn ding is, iets wat ik heb meegekregen in mijn jeugd ook wel.

Dat ik zie en waardeer dat hij gewoon die kleine blij wil maken. Nogmaals benadrukt dat in mijn ogen hij als vader nog steeds een belangrijke rol heeft, ook al ziet hij hem weinig omdat het nu eenmaal zijn vader is. Iemand met wie die kleine van die typische jongensdingen kan doen. Die hoe dan ook belangrijk is, ook al ziet hij hem weinig. Dat ze beiden aan de jeugd van die kleine leuke herinneringen op kunnen bouwen.

Dat het zeker ook in mijn belang is dat die wii aan banden wordt gelegd omdat ik me er helemaal wild aan erger. Dat dit niet de sfeer is die ik wil.

En ook, msch een beetje gemeen, maar wel waar, wat als er een stiefvader in beeld komt, met wie hij wel samen "jongensdingen" gaat doen.

Dat wij dus verschillen van inzicht, maar dat ik vind, gezien mijn inspanningen dat ik ook recht heb op inspraak. Hoewel het natuurlijk zo is dat het zijn huis is en zijn kind. Het voelt niet eerlijk zo het nu gaat.

Hij vroeg wat ik dan wilde. Ik heb voorgesteld een compromis te sluiten. Dus een afspraak te maken vanaf welk tijdstip hij in de ochtend mag gaan spelen, zodat hij het niet 100x hoeft te vragen. En dat we een afspraak maken over hoeveel uur per dag hij dan mag spelen. Ook omdat dat die kleine in mijn ogen ook rust geeft omdat hij dan niet de hele dag bezig hoeft te zijn met zeuren. Het leek hem niet handig als die kleine dan zelf mocht indelen wanneer. Dat zal hij beter weten dan ik, dus dat vind ik best.

Ik merk dat het een gevoelig onderwerp voor hem is, dus ik heb voorgesteld het even te laten rusten, zodat hij erover na kan denken en dat we het er dan later weer over hebben.

Ik ben heel benieuwd!

Hoi Mazou, grappige is dat hoe langer dit topic loopt en hoe meer meningen ik lees, hoe meer ik juist van het standpunt van mijn vriend kan begrijpen. Hij ziet hem natuurlijk echt maar hel weinig en hij vindt dat die kleine in die schaarse tijd dat hij bij hem is, gewoon mag doen waar hij zin in heeft. En hij heeft helaas in maar 1 ding zin en dat is spelen op de wii.

Het komt op mij niet over als dat de jongen zonder vader op groeit, hij belt hem ook regelmatig op of komt tussendoor even langs. Er is dus wel sprake van een band en wederzijdse interesse en liefde.

Tja Pem, je hebt gelijk, ik bekijk het pedagogisch en dat weet hij ook, maar hij vind dus dat die pedagogische taak niet aan hem besteed is. Vanwege de korte duur van het contact.

Leuk bedacht hoor, 4 uur op een dag, ben er helemaal mee eens. Ze waren natuurlijk al een hele tijd gewend de dingen samen te doen (hij en kleine) zoals ze ze doen. En dan kom ik opeens aanzetten en zal het wel even beter weten.

Nou ja, met die bedtijden is het toen ook gelukt, maar dat was omdat vriend daar zelf ook echt het nut van inzag, hij wilde niet dat kleine maandag moe op school zat.

Heb nu ook wel benoemt dat kleine van zo lang spelen onwijs opgefokt word en ik denk dat vriend dat zelf ook wel ziet.

Het ligt gewoon erg gevoelig, hij is echt ontzettend boos dat hij zo uit het leven van zijn kind is gegaan, dat zijn ex daar altijd heel makkelijk over heeft gedaan. Terwijl idd de maag van menig moeder zich zou omdraaien al zou zij het kind nog maar zo weinig zien.

En dan zou er weer een vrouw komen die het wel even voor hem bepaalt.

Ik denk dat ik voor mezelf msch de duur van die contacten om te beginnen wat moet gaan beperken. Bijv 1 nacht blijven slapen en dan die dag naar buiten gaan. Moet ik het nog maar eens over hebben.

Voor mij is het natuurlijk anders dan voor jou Pem, ik ben niet de moeder, hij is niet bij mij opgegroeid. We zijn eigenlijk nog in de fase dat hij alles aan zijn vader vraagt en niets aan mij, dus in die zin kan ik mijn invloed alleen via mijn vriend laten gelden.

Maar toch, ik blijf het echt heel gek vinden dat het mannetje naar niks anders taalt, zich niet kan vermaken en ook niet vraagt om vriendjes te komen spelen. Is dat gedrag herkenbaar voor moeders?

Dat spelen dat kan mijn vriend wel, het is dus alleen dat die kleine al snel weer gaat zeuren om de wii, ook denk ik omdat er geen limiet over is afgesproken. Hij blijft zeuren want wie weet mag het dan wel weer.

Binnenshuis komt het eigenlijk neer op of samen met hem een spelletje doen, of spelen op de wii. Zijn speelgoed taalt hij verder niet naar.

Wat voor mij lastig is, is dat ik me er enorm aan erger dat gepingel op dat spel de hele dag en dat zal dan wel weer iets uit mijn opvoeding zijn.