Psyche
alle pijlers
Emetofobie (overgeeffobie)
vrijdag 14 december 2007 om 11:24
Hallo,
Al zolang als ik me kan herinneren ben ik panisch wat overgeven betreft. Paniek als ik misselijk ben, drama's als ik moet overgeven (wat gelukkig bijna nooit gebeurd) en dagenlange stress en paniek als ik iemand zie of hoor overgeven. Ook als ik een film kijk, moet de afstandsbediening binnen handbereik liggen, want stel je voor... (en dat gebeurt best vaak in films... ZAP!)
Onlangs zijn er weer wat dingen voorgevallen (dankzij dronken mensen, die ik altijd zoveel mogelijk probeer te vermijden) waardoor ik weer ben geconfronteerd met m'n fobie. Het was vreselijk, tranen, paniek, angst, en als ik eraan terugdenk kan ik wel weer huilen...
Diep van binnen weet ik dat ik er iets aan zou moeten doen, maar ik weet (of denk te weten) hoe zo'n therapie eruit ziet: plaatjes / video's kijken waarin je geconfronteerd wordt met je fobie. Het idee alleen al maakt me hondsberoerd....
Maar, ik ben inmiddels 26 en ben toch wel bang dat als ik ooit kinderen krijg, hoe het dan moet... stel je voor dat ik last krijg van misselijkheid, overgeven, en wat als mn kind ziek is en moet overgeven? Het idee bezorgt me echt rillingen....
Wie herkent dit, en zijn er misschien mensen bekend met therapie?
Ik ben me ervan bewust dat ik geen extreme emetofoob ben, er zijn ook mensen die bijna niets durven eten, de straat niet op durven, extreem bang zijn voor buikgriep en daardoor een vorm van smetvrees ontwikkelen, etc. Gelukkig is het bij mij niet zo ernstig, maar ik heb duidelijk wel een fobie en vind dit wel heel vervelend.
Al zolang als ik me kan herinneren ben ik panisch wat overgeven betreft. Paniek als ik misselijk ben, drama's als ik moet overgeven (wat gelukkig bijna nooit gebeurd) en dagenlange stress en paniek als ik iemand zie of hoor overgeven. Ook als ik een film kijk, moet de afstandsbediening binnen handbereik liggen, want stel je voor... (en dat gebeurt best vaak in films... ZAP!)
Onlangs zijn er weer wat dingen voorgevallen (dankzij dronken mensen, die ik altijd zoveel mogelijk probeer te vermijden) waardoor ik weer ben geconfronteerd met m'n fobie. Het was vreselijk, tranen, paniek, angst, en als ik eraan terugdenk kan ik wel weer huilen...
Diep van binnen weet ik dat ik er iets aan zou moeten doen, maar ik weet (of denk te weten) hoe zo'n therapie eruit ziet: plaatjes / video's kijken waarin je geconfronteerd wordt met je fobie. Het idee alleen al maakt me hondsberoerd....
Maar, ik ben inmiddels 26 en ben toch wel bang dat als ik ooit kinderen krijg, hoe het dan moet... stel je voor dat ik last krijg van misselijkheid, overgeven, en wat als mn kind ziek is en moet overgeven? Het idee bezorgt me echt rillingen....
Wie herkent dit, en zijn er misschien mensen bekend met therapie?
Ik ben me ervan bewust dat ik geen extreme emetofoob ben, er zijn ook mensen die bijna niets durven eten, de straat niet op durven, extreem bang zijn voor buikgriep en daardoor een vorm van smetvrees ontwikkelen, etc. Gelukkig is het bij mij niet zo ernstig, maar ik heb duidelijk wel een fobie en vind dit wel heel vervelend.
zondag 16 december 2007 om 20:13
Wen, een combinatie van cognitieve- en gedragstherapie is bij elke fobie goed. Exposure ook. Alleen moet het, zoals ik al zei, gedoseerd plaats vinden. Eerst een zwart wit plaatje van een beetje kots, en als je daar dan relaxed mee om kunt gaan, een stapje verder; datzelfde plaatje in kleur. En verder en verder. Ondertussen moet je dus gewoon wel de bus in blijven gaan en geen situaties vermijden, maar als je eenmaal verder gevorderd bent in de therapie dan kun je uiteindelijk een kotsende persoon aan. Niet dat je het ooit leuk gaat vinden, maar je zult er niet meer compleet van doordraaien. En daar draait het om bij fobiën. Echt, het werkt zo bij elke fobie!
zondag 16 december 2007 om 20:28
pfff... als ik alleen dat alleen al lees... eerst in zwart-wit, dan in kleur, echt ik krijg er de bibbers van. Vreselijk. Maar zoals ik al zei, ik heb niet echt het probleem dat ik situaties vermijd, ik ga rustig met de bus (alhoewel ik wel uitstap als er bijv. dronken mensen in zitten, of als ik naast me hoor dat iemand niet lekker is...)
Goed om te lezen dat cognitieve gedragstherapie bij een aantal goed heeft geholpen. Hoe ziet die therapie eruit, en hoeveel "sessies" heb je gehad? (hangt natuurlijk van de ernst af) Laat je je verwijzen door de huisarts?
Goed om te lezen dat cognitieve gedragstherapie bij een aantal goed heeft geholpen. Hoe ziet die therapie eruit, en hoeveel "sessies" heb je gehad? (hangt natuurlijk van de ernst af) Laat je je verwijzen door de huisarts?
zondag 16 december 2007 om 21:38
Dames,ik wil jullie vertellen dat ik jullie absoluut serieus neem en ik niet vind kunnen dat er mensen zijn die er luchtig over doen.Iedere fobie is een psychisch probleem en zeker geen aanstellerij.Ik kan me voorstellen dat een fobie zich ontwikkelt i.v.m.bepaalde gebeurtenissen.Mijn vriendin had claustrofobie en kreeg het snel benauwd vooral in bepaalde ruimtes.Het was zelf zo erg dat ze er hardkloppingen van kreeg.Zelf heb ik geen last van fobien maar kan me wel goed voorstellen wat jullie meemaken.Ik wil jullie veel sterkte wensen en hoop dat jullie ervan af komen.
zondag 16 december 2007 om 23:56
Exposure werkt NIET bij iedere fobie. Kotsen is namelijk voor iedereen vervelend, het is zelfs benoemd tot het vreselijkste geluid! UIt onderzoek blijkt zelfs dat exposure niet te methode is voor deze fobie (voor de meeste andere soorten wel ja). De fobie heeft veel meer met angst voor controleverlies/onzekerheid enz te maken dan met het kunnen aanzien van kots.
Een enkeling, die bijv een hele nare ervaring ermee gehad heeft daar wilt exposure wel mee helpen maar de echte goede therapie is gewoon cognitief/gedrags.
Een enkeling, die bijv een hele nare ervaring ermee gehad heeft daar wilt exposure wel mee helpen maar de echte goede therapie is gewoon cognitief/gedrags.
maandag 17 december 2007 om 09:28
Eiermie, ik wéét waarmee een fobie te maken heeft, en dat is niet het kotsen zelf. Maar als je het kotsen aankunt, verdwijnen alle randverschijnselen ook. Maar als jij niet wilt geloven dat je er vanaf kunt komen vind ik dat ook prima hoor.
Ik vraag me alleen af;
dooe wie is het benoemd tot het meest vreselijke geluid? Door jullie clubje? ja dat kan ik me voorstellen dan.
Wie heeft dat onderzoek gedaan? wat zijn de resultaten? waar kan ik dat lezen?
Als anderen maar weten dat ze van elke fobie af kunnen komen dmv een goede therapie.
Ik vraag me alleen af;
dooe wie is het benoemd tot het meest vreselijke geluid? Door jullie clubje? ja dat kan ik me voorstellen dan.
Wie heeft dat onderzoek gedaan? wat zijn de resultaten? waar kan ik dat lezen?
Als anderen maar weten dat ze van elke fobie af kunnen komen dmv een goede therapie.
maandag 17 december 2007 om 10:29
Hahaha whopper
Ik denk dat dát net iets to much information was voor de ervaringsdeskundigen met emetofobie.
Ben het wel met je eens. Ben zelf geen deskundige op het gebied van overgeeffobie, maar ik weet wel het en en ander van fobieen in het algemeen. Daar gaat het (bijna) altijd niet sec om de angst voor kleine ruimtes/overgeven/etc. maar wél om de controle te verliezen. Het uit zich wel in één bepaalde richting maar het gevoel erachter is sterk overeenstemmend met alle fobieen: het gevoel van veiligheid van de persoon wordt aangetast omdat een beheersbaarsbaar iets wegvalt, met paniek en angst als gevolg.
Voor TO: ik denk dat je probleem hier heel serieus opgevat wordt en dat je goede adviezen krijgt van verschillende kanten. Uiteindelijk moet je het wel zelf doen (wat dan ook). Ik proef in jouw postings een beetje steeds van "neeneenee, te eng, te goor, niet aan toe, etc."Ik begrijp dat wel maar dan heb ik de vraag: wat wil je dan met dit forum? Misschien meer een ontmoetingsplek voor lotgenoten o.i.d.?
Ik denk dat dát net iets to much information was voor de ervaringsdeskundigen met emetofobie.
Ben het wel met je eens. Ben zelf geen deskundige op het gebied van overgeeffobie, maar ik weet wel het en en ander van fobieen in het algemeen. Daar gaat het (bijna) altijd niet sec om de angst voor kleine ruimtes/overgeven/etc. maar wél om de controle te verliezen. Het uit zich wel in één bepaalde richting maar het gevoel erachter is sterk overeenstemmend met alle fobieen: het gevoel van veiligheid van de persoon wordt aangetast omdat een beheersbaarsbaar iets wegvalt, met paniek en angst als gevolg.
Voor TO: ik denk dat je probleem hier heel serieus opgevat wordt en dat je goede adviezen krijgt van verschillende kanten. Uiteindelijk moet je het wel zelf doen (wat dan ook). Ik proef in jouw postings een beetje steeds van "neeneenee, te eng, te goor, niet aan toe, etc."Ik begrijp dat wel maar dan heb ik de vraag: wat wil je dan met dit forum? Misschien meer een ontmoetingsplek voor lotgenoten o.i.d.?
maandag 17 december 2007 om 11:38
Mee eens Spinster.
TO, heb al een post gedaan met adviezen, nogmaals ik heb emotofobie gehad en ben genezen verklaart, mocht ik er zelf niets aan hebben gedaan, zou ik nu nog steeds als een wezeloze op de bank ingedoken hebben gezeten, enne...5 jaar is zo om hoor !!
Doe er mee wat je wilt, maar als je lotgenoten zoekt zou je naar de emotofobie site kunnen, alhoewel mij dat juist niet goed hielp, ik was alleen maar te vinden op die site de hele dag over angst en kotsen hebben werkt niet mee aan genezing sterker nog het versterkte de angst.
Niet vermijden is the key en hulp hup naar de huisarts en laat je doorverwijzen naar de ggz !
TO, heb al een post gedaan met adviezen, nogmaals ik heb emotofobie gehad en ben genezen verklaart, mocht ik er zelf niets aan hebben gedaan, zou ik nu nog steeds als een wezeloze op de bank ingedoken hebben gezeten, enne...5 jaar is zo om hoor !!
Doe er mee wat je wilt, maar als je lotgenoten zoekt zou je naar de emotofobie site kunnen, alhoewel mij dat juist niet goed hielp, ik was alleen maar te vinden op die site de hele dag over angst en kotsen hebben werkt niet mee aan genezing sterker nog het versterkte de angst.
Niet vermijden is the key en hulp hup naar de huisarts en laat je doorverwijzen naar de ggz !
maandag 17 december 2007 om 12:11
Ik ben bang ergens heen te gaan of ergens te slapen omdat ik juist bang ben dat ik moet overgeven..... Wat dus dan ook juist gebeurt... Ik weet ook niet zo goed hoe ik die cirkel moet doorbreken. Misschien ook wel een fobie?
maandag 17 december 2007 om 12:17
Lieselotje, je maakt je waarschijnlijk zo druk dat je er echt letterlijk ziek van word !!
een kennis van mij had dat vroeger als kind ook, als haar ouders har naar school had gebracht ging ze zo vreselijk huilen hyperen en was helemaal van de kaart, zo druk dat ze moest overgeven, het was iedere week weer het zelfde liedje.
Ik denk dat jij dan wel een fobie hebt( maar kkan dit natuurlijk niet echt weten he), je bent waarschijnlijk bang om ergens over te geven omdat je je vreselijk zal schamen als hunnie het zien ???
Ook daar kun je als je dat wilt wel de circel doorbreken, ook doormede van een psygologe ??? want je kunt het zo zien...als jij ergens bent en je ziet dat iemand over geeft denk je dan van ? wat een vreselijk persoon dat die hier een beetje loopt te kotsen of denk je oh...wat zielig laat ik hem/haar troosten ?? denk het laatste het is altijd zielig als iemand ziekjes word, maar diegene hoeft zich echt niet te schamen hoor.
Hoop dat je een klein beetje antwoord hebt ???
een kennis van mij had dat vroeger als kind ook, als haar ouders har naar school had gebracht ging ze zo vreselijk huilen hyperen en was helemaal van de kaart, zo druk dat ze moest overgeven, het was iedere week weer het zelfde liedje.
Ik denk dat jij dan wel een fobie hebt( maar kkan dit natuurlijk niet echt weten he), je bent waarschijnlijk bang om ergens over te geven omdat je je vreselijk zal schamen als hunnie het zien ???
Ook daar kun je als je dat wilt wel de circel doorbreken, ook doormede van een psygologe ??? want je kunt het zo zien...als jij ergens bent en je ziet dat iemand over geeft denk je dan van ? wat een vreselijk persoon dat die hier een beetje loopt te kotsen of denk je oh...wat zielig laat ik hem/haar troosten ?? denk het laatste het is altijd zielig als iemand ziekjes word, maar diegene hoeft zich echt niet te schamen hoor.
Hoop dat je een klein beetje antwoord hebt ???
maandag 17 december 2007 om 12:34
Revival:
Een therapie met exposure was ik niet aan begonnen. De angst was zo groot dat ik die drempel niet over kwam.
Toen ik hoorde dat ik in de therapie die ik gevolgd heb (leren de angstsituaties niet meer te vermijden), niet met overgevende mensen of kots geconfronteerd zou worden, was het voor mij slechts een kleine stap om ermee te beginnen.
Lees anders eens dit artikel. Vooral het gedeelte waarin wordt beschreven hoe iemand behandeld wordt, kan interessant zijn voor je!
Een therapie met exposure was ik niet aan begonnen. De angst was zo groot dat ik die drempel niet over kwam.
Toen ik hoorde dat ik in de therapie die ik gevolgd heb (leren de angstsituaties niet meer te vermijden), niet met overgevende mensen of kots geconfronteerd zou worden, was het voor mij slechts een kleine stap om ermee te beginnen.
Lees anders eens dit artikel. Vooral het gedeelte waarin wordt beschreven hoe iemand behandeld wordt, kan interessant zijn voor je!
anoniem_43033 wijzigde dit bericht op 17-12-2007 12:37
Reden: zo lang gedaan over mijn reactie, dat er alweer twee reacties tussen staan!
Reden: zo lang gedaan over mijn reactie, dat er alweer twee reacties tussen staan!
% gewijzigd
maandag 17 december 2007 om 12:43
hoi, hier nog een emetofoob.
Ik heb exposure therapie gedaan het het ipzo; pff, vreselijk. Ik zat er inderdaad naar foto's (ze hadden ook filmpjes) wat kotsende mensen te kijken. Voor niemand een pretje en het resultaat was dat ik er alleen maar meer mee bezig was.
Wat mij het meest helpt:
- geen lid van een emetofobie forum oid, er gewoon niet aan denken (tja, noem het wegstoppen maar het helpt mij het meest)
- in tijden van buikgriep of als mijn kinderen ziek zijn de 'mantra' : mijn lichaam kan dit aan, herhalen.
- positief denken: ik ben niet snel misselijk te krijgen...
Ik heb exposure therapie gedaan het het ipzo; pff, vreselijk. Ik zat er inderdaad naar foto's (ze hadden ook filmpjes) wat kotsende mensen te kijken. Voor niemand een pretje en het resultaat was dat ik er alleen maar meer mee bezig was.
Wat mij het meest helpt:
- geen lid van een emetofobie forum oid, er gewoon niet aan denken (tja, noem het wegstoppen maar het helpt mij het meest)
- in tijden van buikgriep of als mijn kinderen ziek zijn de 'mantra' : mijn lichaam kan dit aan, herhalen.
- positief denken: ik ben niet snel misselijk te krijgen...
maandag 17 december 2007 om 12:55
Whopper, het was vooral exposure. Ik moest naar een plaatje kijken en als ik er zonder angst (afgrijzen) naar kon kijken konden we door naar het volgende plaatje wat net iets heftiger was. Ondertussen moest ik mijn gedachten en gevoelens uiten. Ik had er niet veel aan maar misschien dat het voor een ander goed werkt hoor!
Vertrouwen hebben in mijn eigen lichaam en kunnen is voor mij belangrijker voor deze fobie. Als ik goed in mijn vel zit heb ik er ook minder last van. Denk ik er ook niet elke dag aan. Behalve dan in tijden van buikgriep, dan leef ik in angst.
Vertrouwen hebben in mijn eigen lichaam en kunnen is voor mij belangrijker voor deze fobie. Als ik goed in mijn vel zit heb ik er ook minder last van. Denk ik er ook niet elke dag aan. Behalve dan in tijden van buikgriep, dan leef ik in angst.
maandag 17 december 2007 om 12:55
Girlxxx. Ik blijf er niet voor thuis hoor. Maar kan me inderdaad wel vreselijk druk maken van te voren. Soms gaat het goed en soms niet. De mensen die dicht bij me staan weten het al en naderhand kunnen we er nog wel om lachen ook. Maar op het moment zelf.... ik voel me dan gewoon doodongelukkig. Kan niet slapen en dan lig ik gewoon te wachten. Meestal als ik ergens voor het eerst slaap. En dan te bedenken dat ik sinds een paar maanden een nieuwe vriend heb. Je begrijpt dat dit al de nodige hachelijke situaties heeft gebracht. En nu dit weekend naar vrienden in het buitenland. Ben benieuwd Bedankt voor je reaktie iig.
maandag 17 december 2007 om 18:04
quote:Spinster schreef op 17 december 2007 @ 10:29:
Voor TO: ik denk dat je probleem hier heel serieus opgevat wordt en dat je goede adviezen krijgt van verschillende kanten. Uiteindelijk moet je het wel zelf doen (wat dan ook). Ik proef in jouw postings een beetje steeds van "neeneenee, te eng, te goor, niet aan toe, etc."Ik begrijp dat wel maar dan heb ik de vraag: wat wil je dan met dit forum? Misschien meer een ontmoetingsplek voor lotgenoten o.i.d.?
Ik ben het absoluut met je eens dat het probleem serieus wordt opgevat, volgens mij heb ik ook geen signalen doorgegeven wat dat tegenspreekt.
Het enige waarop ik heb gereageerd met "neeneenee, te eng, te goor, niet aan toe, etc." (zoals jij het verwoord) is exposure. Ik wilde dus met dit forum onderzoeken of er ook andere therapieen bestonden dan exposure, of die geholpen hadden, en ja, het is ook fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met de probleem.
Voor TO: ik denk dat je probleem hier heel serieus opgevat wordt en dat je goede adviezen krijgt van verschillende kanten. Uiteindelijk moet je het wel zelf doen (wat dan ook). Ik proef in jouw postings een beetje steeds van "neeneenee, te eng, te goor, niet aan toe, etc."Ik begrijp dat wel maar dan heb ik de vraag: wat wil je dan met dit forum? Misschien meer een ontmoetingsplek voor lotgenoten o.i.d.?
Ik ben het absoluut met je eens dat het probleem serieus wordt opgevat, volgens mij heb ik ook geen signalen doorgegeven wat dat tegenspreekt.
Het enige waarop ik heb gereageerd met "neeneenee, te eng, te goor, niet aan toe, etc." (zoals jij het verwoord) is exposure. Ik wilde dus met dit forum onderzoeken of er ook andere therapieen bestonden dan exposure, of die geholpen hadden, en ja, het is ook fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met de probleem.
maandag 17 december 2007 om 18:18
Die bestaan dus, en die helpen.
Ga je er nu ook iets mee doen op korte termijn? Ik ben het er namelijk niet mee eens dat je zou moeten wachten tot je zelf gemotiveerd bent: je moet de motivatie maar máken. Anders kun je misschien wel wachten tot je een ons weegt, en de fobie steeds erger wordt en je leven steeds meer gaat beheersen. Gewoon bellen dus.
Ga je er nu ook iets mee doen op korte termijn? Ik ben het er namelijk niet mee eens dat je zou moeten wachten tot je zelf gemotiveerd bent: je moet de motivatie maar máken. Anders kun je misschien wel wachten tot je een ons weegt, en de fobie steeds erger wordt en je leven steeds meer gaat beheersen. Gewoon bellen dus.
maandag 17 december 2007 om 18:30
quote:revival schreef op 17 december 2007 @ 18:04:
[...]
Ik ben het absoluut met je eens dat het probleem serieus wordt opgevat, volgens mij heb ik ook geen signalen doorgegeven wat dat tegenspreekt. Dan heb ik dat onbedoeld suggestief neergezet. Ik bedoelde het niet alsof jij had gezegd dat je niet serieus genomen werd, maar gewoon als een constatering. Zo van: je krijgt hier serieus gehoor en serieuze tips. Wat ga je daar nu mee doen? Ik ben het namelijk eens met wen hierboven die zegt dat je zélf motivatie moet maken.
Het enige waarop ik heb gereageerd met "neeneenee, te eng, te goor, niet aan toe, etc." (zoals jij het verwoord) is exposure. Ik wilde dus met dit forum onderzoeken of er ook andere therapieen bestonden dan exposure, of die geholpen hadden, en ja, het is ook fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met de probleem. Die tips zijn dus gegeven. ik denk dat ik voor allemaal spreek als ik zeg dat we heel nieuwsgierig zijn of je één van de genoemde dingen gaat proberen (of iig overwegen). Ga je bijv. een afspraak maken bij je HA om je door te laten verwijzen?
[...]
Ik ben het absoluut met je eens dat het probleem serieus wordt opgevat, volgens mij heb ik ook geen signalen doorgegeven wat dat tegenspreekt. Dan heb ik dat onbedoeld suggestief neergezet. Ik bedoelde het niet alsof jij had gezegd dat je niet serieus genomen werd, maar gewoon als een constatering. Zo van: je krijgt hier serieus gehoor en serieuze tips. Wat ga je daar nu mee doen? Ik ben het namelijk eens met wen hierboven die zegt dat je zélf motivatie moet maken.
Het enige waarop ik heb gereageerd met "neeneenee, te eng, te goor, niet aan toe, etc." (zoals jij het verwoord) is exposure. Ik wilde dus met dit forum onderzoeken of er ook andere therapieen bestonden dan exposure, of die geholpen hadden, en ja, het is ook fijn om te lezen dat ik niet de enige ben met de probleem. Die tips zijn dus gegeven. ik denk dat ik voor allemaal spreek als ik zeg dat we heel nieuwsgierig zijn of je één van de genoemde dingen gaat proberen (of iig overwegen). Ga je bijv. een afspraak maken bij je HA om je door te laten verwijzen?
maandag 17 december 2007 om 23:03
dinsdag 18 december 2007 om 09:18
Eiermie, ik sla geen toon aan. Ik zet slechts vraagtekens bij wat je zegt. Als je daar niet tegen kunt dan moet je niet op een forum gaan zitten. Overigens heb je ook gereageerd in ons paniektopic en ik heb daar ook vraagtekens bij je posting gezet. Ik vind het niet zo kies wat je daar hebt gepost zonder eerst te lezen wat er is geschreven. Je jaagt de mensen daar de stuipen op het lijf.
dinsdag 18 december 2007 om 10:56
dinsdag 18 december 2007 om 10:58
Whopper, in dat artikel waar ik naar linkte bespreken deskundigen of exposure effectief is bij emetofobie. Conclusie was dat exposure betrokken zou moeten zijn bij de behandeling, maar dan niet het blootstellen aan daadwerkelijk overgeven, maar het blootstellen aan de 'voorspellers van braken' (bijvoorbeeld iemand die er bleekjes bij zit). Interessant artikel, pittige stof maar wel goed om te lezen. En aan de literatuurlijst te zien is er meer over geschreven dan ik dacht!
dinsdag 18 december 2007 om 11:02
