Psyche
alle pijlers
2011 niet echt top begonnen
zaterdag 1 januari 2011 om 17:09
Een nieuw jaar, nieuwe ronde, nieuwe kansen, zegt iedereen. Een jaar lang om te proberen wat van je leven te maken en verder te komen. Maar ik ben niet vrolijk, mijn goede voornemens werken toch nooit en net op de snelweg is de gedachte om tegen een boom te rijden meerdere malen door mijn hoofd geschoten. Dan is het maar voorbij. Ik zal het niet doen omdat ik dan de levens van anderen enorm in de war schop en vooral dat van mijn moeder, maar soms denk ik wel eens:wat heb ik om voor te leven? Ergens mag ik niet klagen: ik heb een eigen huis, een prima baan, ben gezond(!), heb genoeg sociale contacten en familie die van me houdt. Ik weet dat ze van me houden, er wordt goed voor me gezorgd, gekookt en ik krijg ook wel eens wat toegestopt qua geld, maar ik zou willen dat ik het gevoel had dat ik meetelde. Echt meetelde. Vannacht om 12 uur belde ik pa en ma en vroeg of ze misschien zin hadden om een langs te komen vandaag. Het standaard antwoord volgde: ik denk je zus met de kids komt. Ze hebben ze deze week al 2 keer gezien…. Ik wéét dat ik, als ik zin zou hebben, langs zou mogen komen en dat mam dat gezellig zou hebben gevonden, maar ik wil zo graag dat ze ook eens (uit zichzelf) bij mij langs komen. Dat ze zouden zeggen: “Ben je thuis, dan komen we gezellig wat drinken vanavond?” Maar als dat 2 keer per jaar gebeurt dan is het veel. Nou woon ik ook verder weg dan mijn zus, maar dat moet toch eigenlijk niets uitmaken?
Is het dan jaloezie om mijn zus? Misschien wel… Zij heeft haar vriend en de kinderen en ik krijg altijd het gevoel dat ik ongezellig ben, teveel ben als ik bij pa en ma kom en ik kom nooit op visite, ik ben er gewoon. Als ik bij thuiskom gaat hun leven gewoon door, Mijn zus komt echt op visite. Ik vind het fijn om bij thuis te zijn, maar ben daar op de een of andere manier onderdeel van het interieur. Als ik kom is het ‘gewoon’.
Het ergste vind ik dat het niet bespreekbaar is. Mijn moeder zit meteen op de kast als ik het onderwerp ook maar ter sprake breng. Onder het motto: ‘kom je tekort dan?’ begint de discussie weer en telkens spreek ik mijn wens uit en nooit verandert er iets. Ik heb er over gedacht om maar niet meer te gaan en eens een week niet te bellen, maar dat is ook niet fair. Ik weet het gewoon niet meer. Ik hou van mijn ouders en ik wil ze voor geen goud kwijt, maar ik zou het zo fijn vinden als ze van de afstand eens een minder groot probleem maakten en eens langskwamen.
Ook met vriendinnen durf ik het niet echt te bespreken. Familiezaken houd je toch bij jezelf denk ik, vind ik. Maar ik moet het toch even kwijt dus vandaar mijn post....
Misschien herkent iemand er wat in… misschien niet. Ik moest het alleen wel even van me afschrijven….
Is het dan jaloezie om mijn zus? Misschien wel… Zij heeft haar vriend en de kinderen en ik krijg altijd het gevoel dat ik ongezellig ben, teveel ben als ik bij pa en ma kom en ik kom nooit op visite, ik ben er gewoon. Als ik bij thuiskom gaat hun leven gewoon door, Mijn zus komt echt op visite. Ik vind het fijn om bij thuis te zijn, maar ben daar op de een of andere manier onderdeel van het interieur. Als ik kom is het ‘gewoon’.
Het ergste vind ik dat het niet bespreekbaar is. Mijn moeder zit meteen op de kast als ik het onderwerp ook maar ter sprake breng. Onder het motto: ‘kom je tekort dan?’ begint de discussie weer en telkens spreek ik mijn wens uit en nooit verandert er iets. Ik heb er over gedacht om maar niet meer te gaan en eens een week niet te bellen, maar dat is ook niet fair. Ik weet het gewoon niet meer. Ik hou van mijn ouders en ik wil ze voor geen goud kwijt, maar ik zou het zo fijn vinden als ze van de afstand eens een minder groot probleem maakten en eens langskwamen.
Ook met vriendinnen durf ik het niet echt te bespreken. Familiezaken houd je toch bij jezelf denk ik, vind ik. Maar ik moet het toch even kwijt dus vandaar mijn post....
Misschien herkent iemand er wat in… misschien niet. Ik moest het alleen wel even van me afschrijven….
zaterdag 1 januari 2011 om 19:15
Ik denk dat je de reacties van je ouders door een filter bij jou binnenkomen, waardoor je het idee krijgt minder waard te zijn. Je gaat er al vanuit dat ze op een bepaalde manier zullen reageren en dus hoor je dat ook.
Verder ben je geregeld bij je ouders, misschien denken zij wel dat jij dat fijner vindt. Praat erover, niet op een verwijtende manier, maar spreek je verlangens uit.
Verder ben je geregeld bij je ouders, misschien denken zij wel dat jij dat fijner vindt. Praat erover, niet op een verwijtende manier, maar spreek je verlangens uit.
I was born in the sign of water, and it's there that I feel my best
zaterdag 1 januari 2011 om 19:19
Wat de stellen discussie betreft: die vind ik ook best interessant. Heb vriendinnen met een relatie met wie ik gewoon apart afspreekt omdat vriendlief niet zo'n stellenmens is maar ook vriendinnen die echt cocoonen thuis met hun nieuwe gezin en zich echt daarop focussen.
Tuurlijk ben ik daar welkom en ik onderhoud het contact ook op het moment, snap dat er soms een tijd zoveel drukte is dat het lastig is om aan meer te denken. Maar is soms wel lastig dat het niet zo makkelijk gaat. Er kan weinig meer spontaan en de kids gaan mee of er moet iets geregeld worden. maar ja, da's nou eenmaal een gezinsleven.
Over het algemeen ben ik best een happy single, alleen de kerstdagen en oud&nieuw drukken je even met de neus op de feiten. En ik heb wat dates achter de rug waarin ik weer geen perspectief zie. (lees: ik voel geen kriebels). Maar heb wel weer de stap gewaagd en me in de dates gegooid, dus oefenen doe ik wel. En als het dan niet komt, dan komt het niet en zal ik het wel redden alleen. Maar soms ben ik even wat zwaar op de hand en dan heb ik 1(!) dag als deze. Dat mag dan ook van mezelf. Dan is het leven gewoon even k*t tot de zon weer gaat schijnen en dat is meestal snel genoeg.
Wel ben ik bang dat het zich nooit oplost en alles gewoon eens barst, alle andere, onderliggende onzekerheden en angsten. Dus misschien dat ik dit jaar toch eens moet gaan praten met iemand want ik vind mezelf niet echt leuk zo
Tuurlijk ben ik daar welkom en ik onderhoud het contact ook op het moment, snap dat er soms een tijd zoveel drukte is dat het lastig is om aan meer te denken. Maar is soms wel lastig dat het niet zo makkelijk gaat. Er kan weinig meer spontaan en de kids gaan mee of er moet iets geregeld worden. maar ja, da's nou eenmaal een gezinsleven.
Over het algemeen ben ik best een happy single, alleen de kerstdagen en oud&nieuw drukken je even met de neus op de feiten. En ik heb wat dates achter de rug waarin ik weer geen perspectief zie. (lees: ik voel geen kriebels). Maar heb wel weer de stap gewaagd en me in de dates gegooid, dus oefenen doe ik wel. En als het dan niet komt, dan komt het niet en zal ik het wel redden alleen. Maar soms ben ik even wat zwaar op de hand en dan heb ik 1(!) dag als deze. Dat mag dan ook van mezelf. Dan is het leven gewoon even k*t tot de zon weer gaat schijnen en dat is meestal snel genoeg.
Wel ben ik bang dat het zich nooit oplost en alles gewoon eens barst, alle andere, onderliggende onzekerheden en angsten. Dus misschien dat ik dit jaar toch eens moet gaan praten met iemand want ik vind mezelf niet echt leuk zo
zaterdag 1 januari 2011 om 19:29
Als je vaak bij je ouders slaapt zullen zij misschien wel het gevoel hebben dat ze je voldoende aandacht geven.
Bovendien schrijf je ergens dat het gezin meer waard is dan jouw persoon. Klinkt misschien een beetje lullig, maar kleinkinderen betekenen heel veel voor ouders, dus ze zullen daar idd wel naar uitkijken om hun dochter + kleinkinderen te zien. Maar dat wil niet zeggen dat jij als persoon minder waard bent. Ik denk dat je die 2 dingen los moet koppelen.
Toen ik trouwens op kamers woonde, en dan in de weekenden bij mijn ouders sliep kwamen ze ook zowat nooit bij mij langs. Ik denk niet dat je daar veel achter moet gaan zoeken.
Bovendien schrijf je ergens dat het gezin meer waard is dan jouw persoon. Klinkt misschien een beetje lullig, maar kleinkinderen betekenen heel veel voor ouders, dus ze zullen daar idd wel naar uitkijken om hun dochter + kleinkinderen te zien. Maar dat wil niet zeggen dat jij als persoon minder waard bent. Ik denk dat je die 2 dingen los moet koppelen.
Toen ik trouwens op kamers woonde, en dan in de weekenden bij mijn ouders sliep kwamen ze ook zowat nooit bij mij langs. Ik denk niet dat je daar veel achter moet gaan zoeken.
Stressed is just desserts spelled backwards
zaterdag 1 januari 2011 om 19:29
zaterdag 1 januari 2011 om 19:30
Miss, volgens mij kun je het best redelijk in perspectief zien, maar met deze dagen dan even niet.
Mijn ervaring is dat kleinkinderen zó ontzettend belangrijk zijn voor mijn ouders, dat anderen daar onbedoeld 'de dupe' van kunnen zijn. En dat is niet zuur bedoeld (of in elk geval doe ik daar mijn best voor ), maar zo heb ik het wel gemerkt bij mijn schoonmoeder en mijn eigen ouders.
Inderdaad: ga jezelf niet vergelijken met je zus en haar gezin, maar vind je eigen plek van belangrijkheid bij je ouders.
Mijn ervaring is dat kleinkinderen zó ontzettend belangrijk zijn voor mijn ouders, dat anderen daar onbedoeld 'de dupe' van kunnen zijn. En dat is niet zuur bedoeld (of in elk geval doe ik daar mijn best voor ), maar zo heb ik het wel gemerkt bij mijn schoonmoeder en mijn eigen ouders.
Inderdaad: ga jezelf niet vergelijken met je zus en haar gezin, maar vind je eigen plek van belangrijkheid bij je ouders.
zaterdag 1 januari 2011 om 19:35
rosanna: dat is iets waarbij ik heel erg aan het zoeken ben. Het is door de maatschappij abnormaal dat je rond je 30e toch wel gesetteld bent en ik voldoe daar niet aan. Aan de ene kant zie ik bij mijn zus dat het gezinsleven ook heel leuk kan zijn, maar aan de andere kant haak ik ook ontzettend af als een vent te dicht bij komt. Ik ben zelf erg zelfstandig en onafhankelijk (al spreekt dat misschien niet uit mijn post)
maar ik regel alles zelf en dat gaat meestal prima. Als iemand in mijn leven komt en tijd op gaat eisen vind ik dat lastig. Ik krijg ook nooit kriebels, al is iemand (op zich) nog zo perfect en vind hij mij leuk. Ik wijt dat zelf aan het er-niet-aan-toe-zijn, maar er zijn ook dingen in het verleden gebeurd die misschien wel meespelen. Lastig allemaal
maar ik regel alles zelf en dat gaat meestal prima. Als iemand in mijn leven komt en tijd op gaat eisen vind ik dat lastig. Ik krijg ook nooit kriebels, al is iemand (op zich) nog zo perfect en vind hij mij leuk. Ik wijt dat zelf aan het er-niet-aan-toe-zijn, maar er zijn ook dingen in het verleden gebeurd die misschien wel meespelen. Lastig allemaal
zaterdag 1 januari 2011 om 19:40
quote:miss2011 schreef op 01 januari 2011 @ 19:19:
En als het dan niet komt, dan komt het niet en zal ik het wel redden alleen. Maar soms ben ik even wat zwaar op de hand en dan heb ik 1(!) dag als deze. Dat mag dan ook van mezelf.
Nou, van mij mag dat ook hoor!
Ik begrijp ook wel wat je bedoelt. Single zijn is prima, maar soms is het gewoon niet leuk.
Maar met een gezin hebben is dat precies hetzelfde. Mijn nicht heeft een man en twee zoontjes, en soms vind ik het echt wel heel jammer dat ik dat allemaal niet heb. Maar zij vertelt ook weleens dat ze hélemaal gestoord wordt van twee ruziënde kinderen, en haar man die zonodig moet gaan hardlopen op het moment dat zij even tijd voor zichzelf wil hebben.
Alles heeft z'n voor- en nadelen. En zolang je jouw voordelen blijft zien en waarderen, is er niets aan de hand. En mag je af en toe balen van de situatie. Is alleen maar menselijk.
En als het dan niet komt, dan komt het niet en zal ik het wel redden alleen. Maar soms ben ik even wat zwaar op de hand en dan heb ik 1(!) dag als deze. Dat mag dan ook van mezelf.
Nou, van mij mag dat ook hoor!
Ik begrijp ook wel wat je bedoelt. Single zijn is prima, maar soms is het gewoon niet leuk.
Maar met een gezin hebben is dat precies hetzelfde. Mijn nicht heeft een man en twee zoontjes, en soms vind ik het echt wel heel jammer dat ik dat allemaal niet heb. Maar zij vertelt ook weleens dat ze hélemaal gestoord wordt van twee ruziënde kinderen, en haar man die zonodig moet gaan hardlopen op het moment dat zij even tijd voor zichzelf wil hebben.
Alles heeft z'n voor- en nadelen. En zolang je jouw voordelen blijft zien en waarderen, is er niets aan de hand. En mag je af en toe balen van de situatie. Is alleen maar menselijk.
zaterdag 1 januari 2011 om 19:47
Gaat nu alweer veel beter, moest effe janken om jullie lieve reacties maar dat lucht gewoon even op.
Maleficent: tjsa hoe ik dat moet gaan doen weet ik niet. Haalde altijd veel voldoening uit werk, maar gaat niet zo goed met bedrijf, dus baanzekerheid is ook wat minder. En ik zit in een branche waar niet al te veel werk is. Maar houden van mezelf om wie ik ben vind ik (met deze stomme gedachten) lastig. Ik neem mijn ouders in wezen kwalijk dat ze gek zijn met hun kleinkinderen die vlakbij wonen.... ik vind dat van mezefl gewoon niet cool, maar weet ook niet hoe ik dat moet veranderen.
En vriendinnen die zeggen: 'als jij nu ook eens een relatie zou krijgen dan zouden we gezellig samen iets kunnen ondernemen', is ook niet echt lekker. Snappen doe ik het wel en dat zeg ik dan ook, maar als je dat soort dingen (en opmerkingen van familie: 'je bent zo'n leuke meid, waarom heb je niemand") vaak hoort dan ga je aan jezelf twijfelen.
Denk dat ik dat ben gaan doen en ik walg daar eigenlijk van. Ik was altijd iemand die dacht: "lekker, ik heb die ruzies/blerende kinderen etc niet" en ik was heel nuchter over alles (ik vind nog wel iemand, duurt gewoon iets langer) maar ergens is er toch een minderwaardigheidscomplex ingeslopen. En dat is er moeilijk uit te krijgen....
Maleficent: tjsa hoe ik dat moet gaan doen weet ik niet. Haalde altijd veel voldoening uit werk, maar gaat niet zo goed met bedrijf, dus baanzekerheid is ook wat minder. En ik zit in een branche waar niet al te veel werk is. Maar houden van mezelf om wie ik ben vind ik (met deze stomme gedachten) lastig. Ik neem mijn ouders in wezen kwalijk dat ze gek zijn met hun kleinkinderen die vlakbij wonen.... ik vind dat van mezefl gewoon niet cool, maar weet ook niet hoe ik dat moet veranderen.
En vriendinnen die zeggen: 'als jij nu ook eens een relatie zou krijgen dan zouden we gezellig samen iets kunnen ondernemen', is ook niet echt lekker. Snappen doe ik het wel en dat zeg ik dan ook, maar als je dat soort dingen (en opmerkingen van familie: 'je bent zo'n leuke meid, waarom heb je niemand") vaak hoort dan ga je aan jezelf twijfelen.
Denk dat ik dat ben gaan doen en ik walg daar eigenlijk van. Ik was altijd iemand die dacht: "lekker, ik heb die ruzies/blerende kinderen etc niet" en ik was heel nuchter over alles (ik vind nog wel iemand, duurt gewoon iets langer) maar ergens is er toch een minderwaardigheidscomplex ingeslopen. En dat is er moeilijk uit te krijgen....
zaterdag 1 januari 2011 om 19:53
Van jezelf leren houden is ook moeilijk, maar de beste stap is om met iemand te gaan praten, zodat je meer begrip gaat krijgen waarom je bepaalde dingen doet zoals je ze doet. En dat je dan minder baalt van jezelf. Dan ga je daarna ook meer zien wat de mooie kanten zijn van jezelf.
En dat kan je alleen zelf, die invulling moet je niet bij een ander zoeken (je ouders, een partner).
En dat kan je alleen zelf, die invulling moet je niet bij een ander zoeken (je ouders, een partner).
Stressed is just desserts spelled backwards
zaterdag 1 januari 2011 om 20:11
Het klinkt toch alsof je last hebt van gekrenkte eigenwaarde. Je denkt dat de wereld beter zou zijn als zij maar meer liefde tonen. En hoeveel liefde ze zouden moeten tonen zou jij het liefst bepalen. Veronderstel dat ze precies zo graag zouden komen als jij zou willen. Dan moet er weer een nieuw probleem gecreeerd worden, want jij wil nu eenmaal naar iets verlangen wat onbereikbaar is. Lijkt mij.
zaterdag 1 januari 2011 om 20:17
Hoi groll,
Zo zie ik het zelf niet. Heb fantastisch lieve ouders, enige wat ik erg zou waarderen is als ze wat vaker langs zouden willen komen. Gewoon omdat ik (en mijn ouders dan hopelijk ook) dat gezellig vind(en). Maar gekrenkte eigenwaarde is het niet, denk zelf dat het meer onzekerheid is, bang om in mijn eentje niet goed genoeg te zijn...
En ik denk niet dat dat iets onbereikbaars is, maar wel lastig omdat het een nieuwe situatie is. Ik vraag niet om morgen 10 kg slanker en 10000 euro rijker wakker te worden.
Zo zie ik het zelf niet. Heb fantastisch lieve ouders, enige wat ik erg zou waarderen is als ze wat vaker langs zouden willen komen. Gewoon omdat ik (en mijn ouders dan hopelijk ook) dat gezellig vind(en). Maar gekrenkte eigenwaarde is het niet, denk zelf dat het meer onzekerheid is, bang om in mijn eentje niet goed genoeg te zijn...
En ik denk niet dat dat iets onbereikbaars is, maar wel lastig omdat het een nieuwe situatie is. Ik vraag niet om morgen 10 kg slanker en 10000 euro rijker wakker te worden.
zaterdag 1 januari 2011 om 20:18
quote:miss2011 schreef op 01 januari 2011 @ 17:09:
Ook met vriendinnen durf ik het niet echt te bespreken. Familiezaken houd je toch bij jezelf denk ik, vind ik. Maar ik moet het toch even kwijt dus vandaar mijn post....
Waarom niet? Daar zijn vriendinnen toch voor? Ik zou dat juist met vriendinnen bespreken.
Ook met vriendinnen durf ik het niet echt te bespreken. Familiezaken houd je toch bij jezelf denk ik, vind ik. Maar ik moet het toch even kwijt dus vandaar mijn post....
Waarom niet? Daar zijn vriendinnen toch voor? Ik zou dat juist met vriendinnen bespreken.
zaterdag 1 januari 2011 om 20:22
quote:miss2011 schreef op 01 januari 2011 @ 19:47:
En vriendinnen die zeggen: 'als jij nu ook eens een relatie zou krijgen dan zouden we gezellig samen iets kunnen ondernemen', is ook niet echt lekker. Nee, da's zeker niet lekker! Sjonge, jonge.... ik vind het juist zo leuk om iets met vriendinnen te doen zonder partner. Gewoon tijd voor jezelf. Heerlijk toch?
En vriendinnen die zeggen: 'als jij nu ook eens een relatie zou krijgen dan zouden we gezellig samen iets kunnen ondernemen', is ook niet echt lekker. Nee, da's zeker niet lekker! Sjonge, jonge.... ik vind het juist zo leuk om iets met vriendinnen te doen zonder partner. Gewoon tijd voor jezelf. Heerlijk toch?
zaterdag 1 januari 2011 om 21:25
Hoi miss2021,
Jij wil m.i. iets veranderen wat niet in je macht ligt, nl. de gevoelens van je ouders. Je wil hun bewijzen van waardering op jouw manier. Dat is een heilloze weg waarmee je alleen maar verliezen kan want dat zijn mensen met hun eigen persoonlijkheden en behoeften. Laat dat vallen.
Je kan je beter richten op dagelijkse positieve zaken die je wel controleren en perfectioneren kan en daarmee bouw je dan meer houvast op.
Jij wil m.i. iets veranderen wat niet in je macht ligt, nl. de gevoelens van je ouders. Je wil hun bewijzen van waardering op jouw manier. Dat is een heilloze weg waarmee je alleen maar verliezen kan want dat zijn mensen met hun eigen persoonlijkheden en behoeften. Laat dat vallen.
Je kan je beter richten op dagelijkse positieve zaken die je wel controleren en perfectioneren kan en daarmee bouw je dan meer houvast op.
zaterdag 1 januari 2011 om 21:47
Hoi miss, ik snap wel ongeveer wat je bedoeld. Heb een tijdje hetzelfde gehad met 'thuis' zijn. Mijn ouders zijn gescheiden en m'n moeder en zusje zijn echt 2 handen op 1 buik. Lijken veel op elkaar, zusje heeft moeder ook altijd als voorbeeld gehad en storten zich allebei helemaal op de kinderen van m'n zusje. Als m'n zusje dus thuiskomt draait het hele verhaal om haar (was overigens ook al zo toen ze nog geen kinderen had). Heb me daar lang druk over gemaakt en mezelf als het ware achtergesteld gevoeld.
Als ik thuis kom is het gezellig maar gaat iedereen ook gewoon zijn eigen gang. Mijn moeder komt ook weinig bij mij (woon ongeveer 1 uurtje weg).
Nou ja goed was altijd heel gedoe. Inmiddels geloof ik dat het ook te maken heeft met hoe je er zelf in staat en dan met name zien en waarderen wat je wel hebt.
Ik weet namelijk wel dat als er iets is mijn hele familie voor mij klaarstaat en dat ik echt altijd (al is het midden in de nacht) langs kan komen. Ik snap ook dat je soms wilt dat ze naar jou komen, wil ik soms ook en op die momenten spreek ik het uit en komt m'n moeder ook inderdaad (op korte termijn) naar mij toe.
Verder zie ik het ook als iets positiefs dat alles gewoon doorgaat als ik thuiskom. Dit maakt in mijn ogen duidelijk hoe vertrouwd het is en hoe iedereen op zijn gemak is, geldt ook voor mij want ik ga ook gewoon mijn gang (kijk wat tv, lees wat, klets wat).
Misschien mis je ook wel iets anders in je leven of zit je ergens mee en versterkt dat het gevoel dat je thuis niet 'gezien' wordt of minder waard zou zijn?
Als ik thuis kom is het gezellig maar gaat iedereen ook gewoon zijn eigen gang. Mijn moeder komt ook weinig bij mij (woon ongeveer 1 uurtje weg).
Nou ja goed was altijd heel gedoe. Inmiddels geloof ik dat het ook te maken heeft met hoe je er zelf in staat en dan met name zien en waarderen wat je wel hebt.
Ik weet namelijk wel dat als er iets is mijn hele familie voor mij klaarstaat en dat ik echt altijd (al is het midden in de nacht) langs kan komen. Ik snap ook dat je soms wilt dat ze naar jou komen, wil ik soms ook en op die momenten spreek ik het uit en komt m'n moeder ook inderdaad (op korte termijn) naar mij toe.
Verder zie ik het ook als iets positiefs dat alles gewoon doorgaat als ik thuiskom. Dit maakt in mijn ogen duidelijk hoe vertrouwd het is en hoe iedereen op zijn gemak is, geldt ook voor mij want ik ga ook gewoon mijn gang (kijk wat tv, lees wat, klets wat).
Misschien mis je ook wel iets anders in je leven of zit je ergens mee en versterkt dat het gevoel dat je thuis niet 'gezien' wordt of minder waard zou zijn?
