Relaties
alle pijlers
Hoe nu verder?
dinsdag 4 januari 2011 om 10:46
Hallo allemaal,
Ik weet eigenlijk niet helemaal waarom ik dit topic open, misschien wil ik gewoon mijn ei kwijt.
Sinds een maand of twee is mijn relatie na bijna 20 jaar voorbij. Ik denk dat ik er zelf al een poosje naar toe had geleefd, ik had het niet meer zo erg naar mijn zin (eigenlijk is het meer zo dat ik het niet meer trok, dan dat ik het niet meer naar mijn zin had) maar het idee dat de relatie zou eindigen was voor mij altijd een schrikbeeld. Daarom heb ik de laatste jaren van mijn relatie mijzelf een beetje uit het oog verloren (nou ja … een beetje …. misschien wel vrij veel). Mijn ex is erg depressief en voor mijn gevoel heb ik de laatste jaren alleen maar geprobeerd om hem te helpen met zijn depressie. Een van de punten waar we om streden was zijn depressie, we hadden behoorlijk verschillende ideeën over hoe hiermee om te gaan. Daardoor zijn we denk ik ook uit elkaar gegroeid. De oplossingen (voor zover er oplossingen zijn voor een depressie) waarmee ik aan kwam zetten leken hem niets, de oplossing die hij had bedacht vond ik ten eerste een slecht plan en ten tweede kon ik daar echt niet meer in meegaan. Sorry als dit een beetje vaag klinkt maar ik vind het al heel wat dat ik hier mijn hebben en houwen op het internet zit te gooien dus ik treed ,liever niet in details.
Tijdens een knallende ruzie, twee maanden geleden dus, kreeg ik een soort rood waas voor mijn ogen en heb ik eruit gegooid wat ik al die jaren voor me had gehouden: dat ik niet meer gelukkig was, dat ik niets liever wil dan hem helpen zich beter te voelen maar dat ik inmiddels compleet clueless ben over hoe ik dat moet aanpakken omdat we daar compleet anders over denken.
Overigens ben ik van mening dat ieder mens zijn eigen depressie moet aanpakken, en dat hulp daarbij wel fijn is maar alleen een aanvulling op je eigen acties, en dat het niet zo mag zijn dat iemands depressie door iemand anders wordt “behandeld”. Maar dat terzijde, dat was altijd al een hot topic in onze relatie, de manier waarop hij met zijn geestelijke gezondheid om koos te gaan.
Na deze ruzie waarin we allebei tot de conclusie kwamen dat we steeds weer tegen hetzelfde blijven aanlopen had ik voor het eerst in al die jaren het gevoel dat het nu echt afgelopen moet zijn met onze relatie. Ik heb mezelf veeel te veel ingeleverd en ben mezelf voor mijn gevoel eigenlijk helemaal kwijt, ook al klinkt dat wat zweverig. Ik heb erg lang in een illusie geleefd denk ik. De afgelopen twee maanden heb ik een beetje als een kip zonder kop geleefd, ik probeer wel na te denken over hoe ik mijn eigen leven weer moet opbouwen maar dat lukt nog niet zo. We hebben nog contact, het feit dat we hebben besloten onze relatie te beëindigen wil niet zeggen dat onze gevoelens ook zijn beëindigd. Ik vind het contact erg moeilijk maar geen contact vind ik ook erg moeilijk. Mijn vriendinnen maken zich zorgen dat ik weer terugval, maar ik weet zelf zeker dat dat niet gaat gebeuren, het is een goeie zaak dat deze relatie is beëindigd en voor het eerst in al die jaren zegt mijn gevoel dat ook. Alleen, het hele leven is veranderd, soms voelt het net alsof ik net geboren ben, alles is nieuw. Alles van de afgelopen 20 jaar is anders.
Wat me zo opvalt is dat ik niet ben ingestort, de afgelopen twee maanden. Ik ben door hele diepe dalen gegaan, en dat doe ik nog steeds (36 stemmingswisselingen per dag). Het zal wel schelen dat ik tijdens de laatste jaren van mijn relatie er al min of meer mee bezig ben geweest in mijn hoofd. Toch heb ik het gevoel dat ik constant aan het vechten ben, om er weer bovenop te komen. Datm is denk ik normaal na zo'n lange relatie. Alleen, soms ben ik bang dat zodra ik ophou met vechten, ik wel compleet instort. Of dat ik mezelf voor de gek loop te houden, dat ik maar doe alsof ik het allemaal wel kan, en trots ben op weer een dag enigszins redelijk doorgekomen, maar dat als ik de realiteit onder ogen zie ik besef dat ik het NIET alleen kan. Ik ben daar een beetje bang voor en weet niet zo goed hoe ik daarmee om moet gaan en ik hoop dat het gauw wat makkelijker wordt. Mochten er mensen zijn die tips of ervaringen voor me hebben; graag!
Ik weet eigenlijk niet helemaal waarom ik dit topic open, misschien wil ik gewoon mijn ei kwijt.
Sinds een maand of twee is mijn relatie na bijna 20 jaar voorbij. Ik denk dat ik er zelf al een poosje naar toe had geleefd, ik had het niet meer zo erg naar mijn zin (eigenlijk is het meer zo dat ik het niet meer trok, dan dat ik het niet meer naar mijn zin had) maar het idee dat de relatie zou eindigen was voor mij altijd een schrikbeeld. Daarom heb ik de laatste jaren van mijn relatie mijzelf een beetje uit het oog verloren (nou ja … een beetje …. misschien wel vrij veel). Mijn ex is erg depressief en voor mijn gevoel heb ik de laatste jaren alleen maar geprobeerd om hem te helpen met zijn depressie. Een van de punten waar we om streden was zijn depressie, we hadden behoorlijk verschillende ideeën over hoe hiermee om te gaan. Daardoor zijn we denk ik ook uit elkaar gegroeid. De oplossingen (voor zover er oplossingen zijn voor een depressie) waarmee ik aan kwam zetten leken hem niets, de oplossing die hij had bedacht vond ik ten eerste een slecht plan en ten tweede kon ik daar echt niet meer in meegaan. Sorry als dit een beetje vaag klinkt maar ik vind het al heel wat dat ik hier mijn hebben en houwen op het internet zit te gooien dus ik treed ,liever niet in details.
Tijdens een knallende ruzie, twee maanden geleden dus, kreeg ik een soort rood waas voor mijn ogen en heb ik eruit gegooid wat ik al die jaren voor me had gehouden: dat ik niet meer gelukkig was, dat ik niets liever wil dan hem helpen zich beter te voelen maar dat ik inmiddels compleet clueless ben over hoe ik dat moet aanpakken omdat we daar compleet anders over denken.
Overigens ben ik van mening dat ieder mens zijn eigen depressie moet aanpakken, en dat hulp daarbij wel fijn is maar alleen een aanvulling op je eigen acties, en dat het niet zo mag zijn dat iemands depressie door iemand anders wordt “behandeld”. Maar dat terzijde, dat was altijd al een hot topic in onze relatie, de manier waarop hij met zijn geestelijke gezondheid om koos te gaan.
Na deze ruzie waarin we allebei tot de conclusie kwamen dat we steeds weer tegen hetzelfde blijven aanlopen had ik voor het eerst in al die jaren het gevoel dat het nu echt afgelopen moet zijn met onze relatie. Ik heb mezelf veeel te veel ingeleverd en ben mezelf voor mijn gevoel eigenlijk helemaal kwijt, ook al klinkt dat wat zweverig. Ik heb erg lang in een illusie geleefd denk ik. De afgelopen twee maanden heb ik een beetje als een kip zonder kop geleefd, ik probeer wel na te denken over hoe ik mijn eigen leven weer moet opbouwen maar dat lukt nog niet zo. We hebben nog contact, het feit dat we hebben besloten onze relatie te beëindigen wil niet zeggen dat onze gevoelens ook zijn beëindigd. Ik vind het contact erg moeilijk maar geen contact vind ik ook erg moeilijk. Mijn vriendinnen maken zich zorgen dat ik weer terugval, maar ik weet zelf zeker dat dat niet gaat gebeuren, het is een goeie zaak dat deze relatie is beëindigd en voor het eerst in al die jaren zegt mijn gevoel dat ook. Alleen, het hele leven is veranderd, soms voelt het net alsof ik net geboren ben, alles is nieuw. Alles van de afgelopen 20 jaar is anders.
Wat me zo opvalt is dat ik niet ben ingestort, de afgelopen twee maanden. Ik ben door hele diepe dalen gegaan, en dat doe ik nog steeds (36 stemmingswisselingen per dag). Het zal wel schelen dat ik tijdens de laatste jaren van mijn relatie er al min of meer mee bezig ben geweest in mijn hoofd. Toch heb ik het gevoel dat ik constant aan het vechten ben, om er weer bovenop te komen. Datm is denk ik normaal na zo'n lange relatie. Alleen, soms ben ik bang dat zodra ik ophou met vechten, ik wel compleet instort. Of dat ik mezelf voor de gek loop te houden, dat ik maar doe alsof ik het allemaal wel kan, en trots ben op weer een dag enigszins redelijk doorgekomen, maar dat als ik de realiteit onder ogen zie ik besef dat ik het NIET alleen kan. Ik ben daar een beetje bang voor en weet niet zo goed hoe ik daarmee om moet gaan en ik hoop dat het gauw wat makkelijker wordt. Mochten er mensen zijn die tips of ervaringen voor me hebben; graag!
dinsdag 4 januari 2011 om 11:04
Ervaringen met gebroken relaties (na jaren, inclusief samenwonen) heb ik wel. De eerste keer was na ruim tien jaar. Toen had ik het gevoel dat ik in een wilde rivier terecht was gekomen en me alleen maar kon mee laten voeren door de stroming.
Afijn, dat heb ik overleefd, was weer op beide benen terechtgekomen. Daarna weer een relatie aangegaan, weer gaan samenwonen. Maar mezelf in deze relatie ook een beetje verloren. Begon te twijfelen aan mezelf, of dat ik van die rare ideeën had hoe het leven zou "moeten" zijn. De laatste persoon was ook een rasegoïst, maar ik heb het toch allemaal zelf laten gebeuren.
Ik ben na afloop van die relatie met een psycholoog gaan praten. Maar een paar keer om mezelf terug te vinden. Even iemand die je wat handvaten aanreikt. Ik heb er nog steeds profijt van. Twijfel niet aanmezelf en zeker niet aan mijn geestelijke gezondheid.
Inmiddels met mijn derde relatie gelukkig getrouwd. Maar ik kan je wel vertellen, mocht dit ooit over gaan (waar ik niet vanuit ga), dan brand ik mijn vingers niet meer aan een relatie.
Het is best een weg om er weer boven op te krabbelen, als iets niet gaat zoals je wou. Het lukt wel, maar het heeft tijd nodig.
Afijn, dat heb ik overleefd, was weer op beide benen terechtgekomen. Daarna weer een relatie aangegaan, weer gaan samenwonen. Maar mezelf in deze relatie ook een beetje verloren. Begon te twijfelen aan mezelf, of dat ik van die rare ideeën had hoe het leven zou "moeten" zijn. De laatste persoon was ook een rasegoïst, maar ik heb het toch allemaal zelf laten gebeuren.
Ik ben na afloop van die relatie met een psycholoog gaan praten. Maar een paar keer om mezelf terug te vinden. Even iemand die je wat handvaten aanreikt. Ik heb er nog steeds profijt van. Twijfel niet aanmezelf en zeker niet aan mijn geestelijke gezondheid.
Inmiddels met mijn derde relatie gelukkig getrouwd. Maar ik kan je wel vertellen, mocht dit ooit over gaan (waar ik niet vanuit ga), dan brand ik mijn vingers niet meer aan een relatie.
Het is best een weg om er weer boven op te krabbelen, als iets niet gaat zoals je wou. Het lukt wel, maar het heeft tijd nodig.
dinsdag 4 januari 2011 om 11:12
Ik vraag me af hoe het komt dat we (ik hoor het om me heen ook zo vaak) onszelf zo snel kwijt raken in een relatie. Misschien toch dat moederkloekgevoel, iemand beter willen maken ten koste van onszelf. Mijn ex is ook best wel egoïstisch, alleen heeft hij dat zelf niet in de gaten, waarschijnlijk heeft dat met zijn depressie te maken. Misschien is een egoïstische depressieve partner wel de ideale broedplaats om jezelf in te verliezen.
Ik zie het niet zo zitten om met een psycholoog te gaan praten, ik wil het liever eerst zelf proberen, maar bedankt voor de tip!
Ik zie het niet zo zitten om met een psycholoog te gaan praten, ik wil het liever eerst zelf proberen, maar bedankt voor de tip!
dinsdag 4 januari 2011 om 11:40
Ik moet eerlijk zeggen dat die psycholoog ook dingen zei, die ik eigenlijk wel wist. Maar als een ander onafhankelijk persoon het je vertelt, dan neem je het in ene aan (althans ik). Misschien is er iets met een wat minder hogere drempel, bijvoorbeeld een workshop van een dag ofzo. In ieder geval sterkte. Ik zou zeggen, neem de tijd om het te verwerken.
dinsdag 4 januari 2011 om 12:10
Wat ik vooral herken is dat juist als je de hectiek van zo'n stressvolle periode achter de rug hebt, dat dan je gevoel de ruimte voelt om zich te bevrijden. Alsof je jezelf eerst niet de ruimte geeft, en er nu dus van alles "vrij komt".
Dingen die voor mij werken zijn: Richt je even op praktische dingen, lekker bezig zijn, zodat je gevoel eerst de rust terugvindt. Schrijf ook eens op wat je belangrijk vindt, en als je daar bij later lezen nog zo over denkt, handel daar dan naar. Kortom, geef jezelf houvast, en als je gevoel straks weer kan volgen voel je je inderdaad opnieuw geboren. Neem de tijd!
Dingen die voor mij werken zijn: Richt je even op praktische dingen, lekker bezig zijn, zodat je gevoel eerst de rust terugvindt. Schrijf ook eens op wat je belangrijk vindt, en als je daar bij later lezen nog zo over denkt, handel daar dan naar. Kortom, geef jezelf houvast, en als je gevoel straks weer kan volgen voel je je inderdaad opnieuw geboren. Neem de tijd!
dinsdag 4 januari 2011 om 13:17
Ook al besef ik dat praten met een onafhankelijk iemand misschien nuttig zou kunnen zijn, ik heb daar een soort weerstand tegen en doe het liever zelf.
De tip van het dagboek bijhouden had ik al ontdekt. Ik heb het gevoel dat als ik er op sterke momenten in schrijf ik dat later weer kan nalezen als ik niet zo sterk ben, en ik kan er ook gewoon in luchten, al doe ik dat niet zo, soort van resterende solidariteit waarschijnlijk.
Er komt inderdaad van alles vrij en soms heb ik gevoelens waarvan ik geen idee heb waar ze vandaan komen, en ook de timing snap ik soms niet helemaal.
Toch, ondanks al die schommelingen en buien vind ik dat ik het goed doe. Ik heb nog geen dag van mijn werk verzuimd. Misschien heb ik tijdens het einde van mijn relatie wel al hier naartoe geleefd. Als dat niet zo is betekent dat dat de klap nog gaat komen. Daar ben ik een beetje bang voor, want normaal gesproken ben ik helemaal niet zo rationeel.
Dit is gewoon allemaal nieuw voor mij, heb geen idee wat ik kan verwachten.
Me richten op praktische dingen vind ik een goeie. En misschien niet te veel nadenken. Ik kan me niet altijd focussen op praktische dingen maar een schop onder m'n kont wil ook nog wel eens helpen.
De tip van het dagboek bijhouden had ik al ontdekt. Ik heb het gevoel dat als ik er op sterke momenten in schrijf ik dat later weer kan nalezen als ik niet zo sterk ben, en ik kan er ook gewoon in luchten, al doe ik dat niet zo, soort van resterende solidariteit waarschijnlijk.
Er komt inderdaad van alles vrij en soms heb ik gevoelens waarvan ik geen idee heb waar ze vandaan komen, en ook de timing snap ik soms niet helemaal.
Toch, ondanks al die schommelingen en buien vind ik dat ik het goed doe. Ik heb nog geen dag van mijn werk verzuimd. Misschien heb ik tijdens het einde van mijn relatie wel al hier naartoe geleefd. Als dat niet zo is betekent dat dat de klap nog gaat komen. Daar ben ik een beetje bang voor, want normaal gesproken ben ik helemaal niet zo rationeel.
Dit is gewoon allemaal nieuw voor mij, heb geen idee wat ik kan verwachten.
Me richten op praktische dingen vind ik een goeie. En misschien niet te veel nadenken. Ik kan me niet altijd focussen op praktische dingen maar een schop onder m'n kont wil ook nog wel eens helpen.
dinsdag 4 januari 2011 om 19:03
ik herken de verhalen van je ex vooral veel ruimte geven..zijn leven gaan leven omdat hij daar zo gewend aan is... dingen gaan doen om hem tevreden te maken. hem gelukkig maken... en dan noppes terug krijgen omdat "hij daar niet gewoon mee is, hij kan het niet, zo zit ik niet in elkaar of beter nog; je verwacht te veel van me" uh liefde en aandacht? das toch een basisbehoefte?
mtb en, lange afstanden, enge gevaarlijke parcoursen, steeds daarin over mijn grenzen gaan... dolblij als de finish in zicht was..
nu blij dat ik niet perse meer hoef, eigen keuzes daarin kan maken... alles met wielen is zijn passie. ik ging daarin mee omdat dat zijn grootste passie was... kinderen elk weekend bij hem... hey, waar is mijn tijd? ONZE TIJD? geen ruimte durven innemen... idd eigen normen en waarden lagen niet op dezelfde lijn als die van hem.... we gingen tegelijk met de kids naar bed ( 7 en 11) dus met zijn allen om 23.00 slapen..
dat waren ze zo gewend... geen quality time for us..
op zijn kindvrije dag ih weekend gaat ie wielrennen... mijn eigen hobbies ( koor, bios of uit eten) voor hem opgegeven...
Zeer dom... mezelf kwijtgeraakt en nu aan het zoeken.. wat vind ik nu leuk... beleef nog nergens echt plezier aan.. mijn mtb staat in de schuur... ik fietste voor hem, niet voor mezelf.. ach wie weet, later wel weer een beetje...
mtb en, lange afstanden, enge gevaarlijke parcoursen, steeds daarin over mijn grenzen gaan... dolblij als de finish in zicht was..
nu blij dat ik niet perse meer hoef, eigen keuzes daarin kan maken... alles met wielen is zijn passie. ik ging daarin mee omdat dat zijn grootste passie was... kinderen elk weekend bij hem... hey, waar is mijn tijd? ONZE TIJD? geen ruimte durven innemen... idd eigen normen en waarden lagen niet op dezelfde lijn als die van hem.... we gingen tegelijk met de kids naar bed ( 7 en 11) dus met zijn allen om 23.00 slapen..
dat waren ze zo gewend... geen quality time for us..
op zijn kindvrije dag ih weekend gaat ie wielrennen... mijn eigen hobbies ( koor, bios of uit eten) voor hem opgegeven...
Zeer dom... mezelf kwijtgeraakt en nu aan het zoeken.. wat vind ik nu leuk... beleef nog nergens echt plezier aan.. mijn mtb staat in de schuur... ik fietste voor hem, niet voor mezelf.. ach wie weet, later wel weer een beetje...
dinsdag 4 januari 2011 om 20:04
Ik ben dus niet de enige, op een ander vlak dan mountainbiken lijkt jouw verhaal erg op het mijne, inclusief het over mijn grenzen gaan.
Ik vind het ook dom van mezelf, want natuurlijk had een gedeelte van mij best in de gaten wat ik aan het doen was. Alleen werd dat gedeelte meestal overstemd door een ander gedeelte dat vond dat ik goed bezig was om iemand te helpen. Hoe kan je jezelf voor de gek houden, ik heb uiteindelijk helemaal niemand geholpen en dit nu zelf met brokstukken waarvan ik weer een leven dien te componeren.
Ik kan ook nog nergens echt plezier aan beleven, ben al blij dat de feestdagen voorbij zijn, maar ik hoop mezelf dit jaar weer te ontdekken en net zo goed voor mezelf te gaan zorgen als ik dacht voor mijn ex te doen. Dat gaat een hele klus worden.
Ik vind het ook dom van mezelf, want natuurlijk had een gedeelte van mij best in de gaten wat ik aan het doen was. Alleen werd dat gedeelte meestal overstemd door een ander gedeelte dat vond dat ik goed bezig was om iemand te helpen. Hoe kan je jezelf voor de gek houden, ik heb uiteindelijk helemaal niemand geholpen en dit nu zelf met brokstukken waarvan ik weer een leven dien te componeren.
Ik kan ook nog nergens echt plezier aan beleven, ben al blij dat de feestdagen voorbij zijn, maar ik hoop mezelf dit jaar weer te ontdekken en net zo goed voor mezelf te gaan zorgen als ik dacht voor mijn ex te doen. Dat gaat een hele klus worden.
woensdag 5 januari 2011 om 12:51
Zoveel mensen zijn blij dat de feestdagen voorbij zijn. Misschien hoor je daar ook bij. Geef jezelf de ruimte om te denken wat je denkt, te voelen wat je voelt, en te doen wat je doet. Misschien heb je geen schop onder je kont nodig, maar gedachten die je handelen en je denken met bewondering begeleiden. Zodat je echt blije gevoelens over wat je doet naar binnen kunt laten stromen. Weg met de zelfverwijten over wat er allemaal niet goed gaat, wat je niet goed kan, of wat je in het verleden fout gedaan hebt. Voel jezelf echt herboren. Een baby ga je toch ook niet welkom heten met allemaal verwijten?
woensdag 5 januari 2011 om 18:42
Ja, ik ben blij dat de feestdagen voorbij zijn, al ben ik ook wel een beetje trots achteraf dat ik het toch voor elkaar heb gekregen om me niet de hele Kerst rot te voelen maar te kunnen genieten van mijn vrienden.
Ik moet steeds nadenken over je antwoord, Univerzicht, omdat dat zo totaal anders is dan hoe ik normaal gesproken met mezelf om ga. Ik los situaties meestal op door mezelf een schop onder m'n kont te geven, of door mezelf te verbieden om te zeuren of me rot te voelen, zodat ik daar helemaal aan gewend ben.
Ook negatieve gevoelens, want ja, ik heb inderdaad het gevoel dat ik heb gefaald, dat ik niet eerlijk ben geweest over mijn gevoelens tegenover mijn ex, en al komt dat dan voort uit 10 kilo goeie bedoelingen, het feit blijft dat ik beter eerder eerlijk had kunnen zijn.
Het lijkt me heerlijk om straks, als deze ellende voorbij is, want ik weet zeker dat dit voorbij gaat, mijn handelen en denken met bewondering te begeleiden maar ik heb nog geen idee hoe ik dat moet bereiken. Ik ben van thuis uit nogal streng voor mezelf, dat zit er zo ingebakken, ik weet niet goed hoe ik dat los moet laten en wat liever voor mezelf moet zijn (mijn omgeving roept dit ook al een paar maanden).
Ik moet steeds nadenken over je antwoord, Univerzicht, omdat dat zo totaal anders is dan hoe ik normaal gesproken met mezelf om ga. Ik los situaties meestal op door mezelf een schop onder m'n kont te geven, of door mezelf te verbieden om te zeuren of me rot te voelen, zodat ik daar helemaal aan gewend ben.
Ook negatieve gevoelens, want ja, ik heb inderdaad het gevoel dat ik heb gefaald, dat ik niet eerlijk ben geweest over mijn gevoelens tegenover mijn ex, en al komt dat dan voort uit 10 kilo goeie bedoelingen, het feit blijft dat ik beter eerder eerlijk had kunnen zijn.
Het lijkt me heerlijk om straks, als deze ellende voorbij is, want ik weet zeker dat dit voorbij gaat, mijn handelen en denken met bewondering te begeleiden maar ik heb nog geen idee hoe ik dat moet bereiken. Ik ben van thuis uit nogal streng voor mezelf, dat zit er zo ingebakken, ik weet niet goed hoe ik dat los moet laten en wat liever voor mezelf moet zijn (mijn omgeving roept dit ook al een paar maanden).
donderdag 6 januari 2011 om 12:47
Fijn om te lezen dat mijn woorden betekenis voor je hebben. Nog een kleine aanvulling: heb vertrouwen dat na bewustwording er alleen nog maar tijd en volharding nodig zijn om te groeien. Mijn ideeën zijn ook ontstaan in de periode van opnieuw beginnen, bij mij na een (te) strenge opvoeding. Maar ook strengheid heeft goede kanten en gevolgen. Dus neem die goede kanten mee, en laat de rest verder langzaam een beetje los. De grootste veranderingen bereik je stap voor stap, als je maar zin houdt om te wandelen, in de gaten houdt of je de juiste kant op loopt, en het niet erg vindt als je ervaart dat je een keer de verkeerde kant op loopt. Wandel ze!
donderdag 6 januari 2011 om 12:52
Ik denk dat jij het gewend bent om "geleefd te worden". Want gedurende je relatie werd je ook al geleefd. "geleefd worden" houdt in dat je een beetje functioneert op de automatische piloot maar niet echt meer bewust bent van de dingen die je doet en hoe je die ervaart. Dus ook niet of je je wel gelukkig of tevreden voelt, of zelfs ongelukkig. Dat zit diep weggestopt.
Daarom ben je niet ingstort denk ik. "een gelukje bij een ongelukje'.
Iemand die geleefd wordt, raakt zichzelf kwijt. Dat is niet zweverig. Dat is zoals het is. Want op een gegeven moment weet je niet meer wat je moet doen om jezelf weer goed te voelen, welke dingen je weer vreugde kunnen geven. Dat is "jezelf verliezen".
Daarvan moet je jezelf inderdaad weer bewust worden.
Ik denk trouwens wel dat het goed is om niet op je werk te verzuimen. Dit is namelijk nog een vertrouwde factor waar je op terug kunt vallen.
Maar wat doe je buiten je werk? Ik hoop dat je veel wilt optrekken met vriendinnen, leuke dingen doet. Misschien zijn er dingen die je weer wilt oppakken.
Daarom ben je niet ingstort denk ik. "een gelukje bij een ongelukje'.
Iemand die geleefd wordt, raakt zichzelf kwijt. Dat is niet zweverig. Dat is zoals het is. Want op een gegeven moment weet je niet meer wat je moet doen om jezelf weer goed te voelen, welke dingen je weer vreugde kunnen geven. Dat is "jezelf verliezen".
Daarvan moet je jezelf inderdaad weer bewust worden.
Ik denk trouwens wel dat het goed is om niet op je werk te verzuimen. Dit is namelijk nog een vertrouwde factor waar je op terug kunt vallen.
Maar wat doe je buiten je werk? Ik hoop dat je veel wilt optrekken met vriendinnen, leuke dingen doet. Misschien zijn er dingen die je weer wilt oppakken.
donderdag 6 januari 2011 om 18:21
Univerzicht, raar genoeg ligt de oorzaak voor mij ook voor een groot gedeelte in mijn jeugd. Ik ben nog steeds van mening dat mijn ex zeker niet perfect was en zich te afhankelijk van mij heeft opgesteld voor wat betreft zijn geestelijke gezondheid, hij legde de oorzaken van zijn problemen altijd buiten zichzelf, maar ik denk dat ik door mijn opvoeding daar zo ver in mee ben gedaan, dat ik echt dingen heb gedaan waar ik eigenlijk helemaal niet achter stond, omdat ik ben opgevoed vanuit een idee dat je een ander altijd moet helpen (en mezelf dan???) en dat je nooit moet opgeven.
Als ik jou zo lees denk ik dat ik op de goeie weg ben, want ik weet waar ik heen wil, terug naar mezelf. Het is gewoon af en toe eng en eenzaam.
Iones, ik denk dat je wel een beetje gelijk hebt wat betreft die automatische piloot. Ik vraag me af of de klap nog gaat komen dan. Misschien komt de klap pas als ik mezelf weer gevonden heb. Dat klinkt wel logisch eigenlijk. Nou ja, daar deal ik dan ook wel weer mee.
Buiten mijn werk probeer ik met mensen af te spreken. Al staat mijn hoofd daar niet altijd naar, ik heb gemerkt dat mensen een goeie afleiding zijn. In mijn eentje dingen doen lukt nog niet zo, maar dat vond ik wel altijd erg leuk, dus misschien moet ik dat binnenkort eens gaan proberen.
Als ik jou zo lees denk ik dat ik op de goeie weg ben, want ik weet waar ik heen wil, terug naar mezelf. Het is gewoon af en toe eng en eenzaam.
Iones, ik denk dat je wel een beetje gelijk hebt wat betreft die automatische piloot. Ik vraag me af of de klap nog gaat komen dan. Misschien komt de klap pas als ik mezelf weer gevonden heb. Dat klinkt wel logisch eigenlijk. Nou ja, daar deal ik dan ook wel weer mee.
Buiten mijn werk probeer ik met mensen af te spreken. Al staat mijn hoofd daar niet altijd naar, ik heb gemerkt dat mensen een goeie afleiding zijn. In mijn eentje dingen doen lukt nog niet zo, maar dat vond ik wel altijd erg leuk, dus misschien moet ik dat binnenkort eens gaan proberen.
