Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
vrijdag 14 januari 2011 om 21:46
quote:LilStar schreef op 14 januari 2011 @ 09:30:
@ Lotte: Ben je nog lekker aan het genieten van het goede gevoel
? Vind het zo ontzettend gaaf dat je aan die opleiding gaat beginnen!
Dank je wel. Het is geen officiële opleiding hoor. Ik ga gewoon alles in de praktijk leren. Krijg daarna ook geen certificaat ofzo, het gaat om ervaring opdoen.
Maar eigenlijk ben ik momenteel een beetje van slag.....
Ik werk dus als tandartsassistente, en wil graag verder leren voor ortho-assistente. Maar éigenlijk ben ik juf. Ik ben veertien jaar geleden afgestudeerd aan de Pabo. Na alle anorexia-ellende heb ik twee jaar geleden besloten even afstand te nemen van het onderwijs, omdat juf zijn gewoon heel zwaar is. De hele dag praten, de leiding hebben, verantwoordelijk zijn voor een groep kinderen. 's Avonds altijd weer bezig zijn voor de volgende dag, kortom; voor dit moment te heftig.
Maar ik heb ook het diploma voor Remedial Teaching (post- HBO- opleiding). En nu bood een goede vriendin van mij me een paar weken geleden een baan aan bij haar op school..... Als Remedial Teacher. Dat houdt dus in werken met kleine groepjes kinderen, of zelfs met kinderen individueel.
En dat zit dus nu óók nog in m'n hoofd. Want ik merk de laatste tijd toch wel, dat ik als tandartsassistente nog niet een kwart van mijn hersenen gebruik. En dat gaat me een beetje opbreken, eerlijk gezegd.
Ach, ik weet ook niet wat ik wil met deze posting. Nu alles gaan omgooien, en terug het onderwijs in, is verre van verstandig. En ik wil dat orthowerk echt een kans geven.
Had vandaag gewoon even een off-day. Het klopte voor mijn gevoel eventjes niet allemaal. Ik heb de Pabo op m'n sloffen gedaan, omdat ik goed kan leren. Ik had een baan om jaloers op te zijn, was juf op een gezellige dorpsschool. Groep drie, de kinderen droegen me op handen.
Dat die anorexia dat voor mij vergalt heeft, doet nog steeds pijn.
En nu ben ik eruit, uit het onderwijs, en durf ik niet goed meer terug.
Ik heb heel veel zin hoor, in dat orthowerk, maar ergens knaagt er iets........
@ Lotte: Ben je nog lekker aan het genieten van het goede gevoel
? Vind het zo ontzettend gaaf dat je aan die opleiding gaat beginnen!Dank je wel. Het is geen officiële opleiding hoor. Ik ga gewoon alles in de praktijk leren. Krijg daarna ook geen certificaat ofzo, het gaat om ervaring opdoen.
Maar eigenlijk ben ik momenteel een beetje van slag.....
Ik werk dus als tandartsassistente, en wil graag verder leren voor ortho-assistente. Maar éigenlijk ben ik juf. Ik ben veertien jaar geleden afgestudeerd aan de Pabo. Na alle anorexia-ellende heb ik twee jaar geleden besloten even afstand te nemen van het onderwijs, omdat juf zijn gewoon heel zwaar is. De hele dag praten, de leiding hebben, verantwoordelijk zijn voor een groep kinderen. 's Avonds altijd weer bezig zijn voor de volgende dag, kortom; voor dit moment te heftig.
Maar ik heb ook het diploma voor Remedial Teaching (post- HBO- opleiding). En nu bood een goede vriendin van mij me een paar weken geleden een baan aan bij haar op school..... Als Remedial Teacher. Dat houdt dus in werken met kleine groepjes kinderen, of zelfs met kinderen individueel.
En dat zit dus nu óók nog in m'n hoofd. Want ik merk de laatste tijd toch wel, dat ik als tandartsassistente nog niet een kwart van mijn hersenen gebruik. En dat gaat me een beetje opbreken, eerlijk gezegd.
Ach, ik weet ook niet wat ik wil met deze posting. Nu alles gaan omgooien, en terug het onderwijs in, is verre van verstandig. En ik wil dat orthowerk echt een kans geven.
Had vandaag gewoon even een off-day. Het klopte voor mijn gevoel eventjes niet allemaal. Ik heb de Pabo op m'n sloffen gedaan, omdat ik goed kan leren. Ik had een baan om jaloers op te zijn, was juf op een gezellige dorpsschool. Groep drie, de kinderen droegen me op handen.
Dat die anorexia dat voor mij vergalt heeft, doet nog steeds pijn.
En nu ben ik eruit, uit het onderwijs, en durf ik niet goed meer terug.
Ik heb heel veel zin hoor, in dat orthowerk, maar ergens knaagt er iets........
zaterdag 15 januari 2011 om 22:24
@ iedereen
Met mij gaat het goed. Antidepressiva heb ik met de therapeute besproken, die vond het geen goed idee. Die medicijnen zouden mijn emoties 'dempen', en ik moet juist met emoties om leren gaan. In de laatste sessie had ik wel een soort 'doorbraak', ik bleek in bepaalde situaties steeds een bepaalde link te maken waardoor ik ook steeds in een bepaald gedrag verviel (onrust, eetbuien, etc.). Ik voel me nu goed, ik weet dat ik ook dingen fout mag doen, zonder dat daar een consequentie op volgt. En dat ik ook gewoon tegen iemand kan zeggen 'laat me met rust', dat niet iedereen mij zomaar kan 'raken'. En dat voelt best goed
Vanavond had ik het wel even moeilijk, dat kwam omdat ik niet op tijd (pas erg laat) kon lunchen, waardoor m'n 'systeem' in de war raakte. Dan gaat het 's avonds toch een beetje mis. Maar goed, ik hou het in gedachten en een volgende keer zorg ik dat ik gewoon wat meer op tijd kan eten.
Hoe gaat het met jullie?
x, Klontje
Met mij gaat het goed. Antidepressiva heb ik met de therapeute besproken, die vond het geen goed idee. Die medicijnen zouden mijn emoties 'dempen', en ik moet juist met emoties om leren gaan. In de laatste sessie had ik wel een soort 'doorbraak', ik bleek in bepaalde situaties steeds een bepaalde link te maken waardoor ik ook steeds in een bepaald gedrag verviel (onrust, eetbuien, etc.). Ik voel me nu goed, ik weet dat ik ook dingen fout mag doen, zonder dat daar een consequentie op volgt. En dat ik ook gewoon tegen iemand kan zeggen 'laat me met rust', dat niet iedereen mij zomaar kan 'raken'. En dat voelt best goed
Vanavond had ik het wel even moeilijk, dat kwam omdat ik niet op tijd (pas erg laat) kon lunchen, waardoor m'n 'systeem' in de war raakte. Dan gaat het 's avonds toch een beetje mis. Maar goed, ik hou het in gedachten en een volgende keer zorg ik dat ik gewoon wat meer op tijd kan eten.
Hoe gaat het met jullie?
x, Klontje
zaterdag 15 januari 2011 om 22:34
quote:Klontje schreef op 15 januari 2011 @ 22:17:
Wilde net reageren Fijn dat je er uit bent, voelt je (voorlopige) keuze ook goed?
Het voelt sowieso goed een keuze gemaakt te hebben.
Uit ervaring weet ik, dat twijfelen funest is voor mijn gemoedstoestand.
Voor de toekomst laat ik alles open. Ik zeg niet dat ik nooit meer voor de klas zal staan.
Maar voor nu is dit werk oké. En ik wil het orthowerk een echte kans geven. Als dat iets wordt, is dat heel leuk.
Wordt dat niets, ben ik bang dat het onderwijs toch weer op zal gaan borrelen. Maar dat zie ik dan wel weer.
Wilde net reageren Fijn dat je er uit bent, voelt je (voorlopige) keuze ook goed?
Het voelt sowieso goed een keuze gemaakt te hebben.
Uit ervaring weet ik, dat twijfelen funest is voor mijn gemoedstoestand.
Voor de toekomst laat ik alles open. Ik zeg niet dat ik nooit meer voor de klas zal staan.
Maar voor nu is dit werk oké. En ik wil het orthowerk een echte kans geven. Als dat iets wordt, is dat heel leuk.
Wordt dat niets, ben ik bang dat het onderwijs toch weer op zal gaan borrelen. Maar dat zie ik dan wel weer.
zondag 16 januari 2011 om 10:47
De afgelopen twee jaar heb ik gemaild met een man met anorexia. We hebben elkaar 'leren kennen' op een site over eetstoornissen.
In onze mailtjes klikte het enorm. Ik was vooral gek op zijn humor, hij kon zó droog uit de hoek komen.
Maar hij had wel anorexia in de ergste vorm. Dat maakte ik op uit zijn verhalen, maar zag ik ook op de foto's die hij me toestuurde. Daar schrok ik echt van, zó mager.....
We hadden elkaar alweer een tijdje niet gemaild, dus gisteravond stuurde ik hem op Hyves een krabbel dat ik hem snel weer een bericht zou sturen. Ik vroeg hoe het met hem ging, en feliciteerde hem nog met zijn verjaardag, die pas is geweest.
Kreeg ik gisteravond laat een mailtje van iemand die ik niet ken. Zij had mijn krabbel gezien op zijn Hyves, en zei dat ze een vervelende mededeling voor me had.
Hij is afgelopen woensdag overleden, aan de gevolgen van anorexia.
39 Jaar....
In onze mailtjes klikte het enorm. Ik was vooral gek op zijn humor, hij kon zó droog uit de hoek komen.
Maar hij had wel anorexia in de ergste vorm. Dat maakte ik op uit zijn verhalen, maar zag ik ook op de foto's die hij me toestuurde. Daar schrok ik echt van, zó mager.....
We hadden elkaar alweer een tijdje niet gemaild, dus gisteravond stuurde ik hem op Hyves een krabbel dat ik hem snel weer een bericht zou sturen. Ik vroeg hoe het met hem ging, en feliciteerde hem nog met zijn verjaardag, die pas is geweest.
Kreeg ik gisteravond laat een mailtje van iemand die ik niet ken. Zij had mijn krabbel gezien op zijn Hyves, en zei dat ze een vervelende mededeling voor me had.
Hij is afgelopen woensdag overleden, aan de gevolgen van anorexia.
39 Jaar....
zondag 16 januari 2011 om 17:25
Hoi meiden,
Ik heb het zooooooo druk op het moment. Zo weinig tijd om hier bij te lezen en te reageren.
Lotte, jeetje dat is schrikken zeg. Wat naar en wat erg dat deze man de strijd heeft verloren pffff....verschrikkelijk.
Wat betreft je gepieker over het werk enz. Herkenbaar. We hebben het er ook wel eens meer over gehad natuurlijk, want ik liep er ook tegenaan. Ik heb er bewust voor gekozen om het los te laten. Ik zie wel wat de toekomst brengt. Ik heb gemerkt dat je het toch niet kan plannen. Je kiest nu voor iets en dat leidt je uit eindelijk misschien wel heel ergens anders naartoe! Soms steekt het de kop nog op, zoals bij jou nu, maar goed dat je het even kan ventileren en dan weer op een rijtje kan krijgen. Het is echt niet raar dat het nog knaagt, het is een hap uit je leven geweest die anorexia. En die hap krijg je toch nooit (helemaal) terug
Lilstar, fijn om te lezen dat je uit de dip raakt, hopelijk zet die stijgende lijn door. Pak je wel genoeg rustmomenten voor jezelf? Het heeft heel lang geduurd voordat ik zo met mijn gedachten om kon gaan hè. Zoals ik in mijn vorige post schreef, het heeft me echt jaren van doormodderen gekost, dus het is echt niet zo dat het jou niet lukt. Soms moet je gewoon verder zijn in het herstelproces. Heel goed dat je er meebezig bent met je therapeut! Het komt wel Zorg goed voor jezelf hè!?
Klontje, wat mooi om te lezen dat je je goed voelt nu. Vooral doorzetten, je gaat echt de goede kant op en van alles aan het oppakken en leren. Niet te hard voor jezelf zijn op de dagen die minder gaan. Ook al gaat het beter, de mindere dagen horen er ook bij (helaas, helaas )
Hier is het dus druk. Eigenlijk zoals ik vorige keer schreef. Ik moet er echt heel actief mee bezig gaan zijn om de structuur weer op te gaan pakken. De rust weer in te bouwen, want zo ga ik behoorlijk de verkeerde kant op. En ik weet dat ik me dan steeds slechter ga voelen en het steeds meer werk is om weer terug te gaan naar hoe het was.
Ben ook benieuwd hoe het met de rest is, Soof, Senang, Kanga, Rooos....hopelijk goed!
Soof, hopelijk is er weer wat meer rust in je leven!
Ik heb het zooooooo druk op het moment. Zo weinig tijd om hier bij te lezen en te reageren.
Lotte, jeetje dat is schrikken zeg. Wat naar en wat erg dat deze man de strijd heeft verloren pffff....verschrikkelijk.
Wat betreft je gepieker over het werk enz. Herkenbaar. We hebben het er ook wel eens meer over gehad natuurlijk, want ik liep er ook tegenaan. Ik heb er bewust voor gekozen om het los te laten. Ik zie wel wat de toekomst brengt. Ik heb gemerkt dat je het toch niet kan plannen. Je kiest nu voor iets en dat leidt je uit eindelijk misschien wel heel ergens anders naartoe! Soms steekt het de kop nog op, zoals bij jou nu, maar goed dat je het even kan ventileren en dan weer op een rijtje kan krijgen. Het is echt niet raar dat het nog knaagt, het is een hap uit je leven geweest die anorexia. En die hap krijg je toch nooit (helemaal) terug
Lilstar, fijn om te lezen dat je uit de dip raakt, hopelijk zet die stijgende lijn door. Pak je wel genoeg rustmomenten voor jezelf? Het heeft heel lang geduurd voordat ik zo met mijn gedachten om kon gaan hè. Zoals ik in mijn vorige post schreef, het heeft me echt jaren van doormodderen gekost, dus het is echt niet zo dat het jou niet lukt. Soms moet je gewoon verder zijn in het herstelproces. Heel goed dat je er meebezig bent met je therapeut! Het komt wel Zorg goed voor jezelf hè!?
Klontje, wat mooi om te lezen dat je je goed voelt nu. Vooral doorzetten, je gaat echt de goede kant op en van alles aan het oppakken en leren. Niet te hard voor jezelf zijn op de dagen die minder gaan. Ook al gaat het beter, de mindere dagen horen er ook bij (helaas, helaas )
Hier is het dus druk. Eigenlijk zoals ik vorige keer schreef. Ik moet er echt heel actief mee bezig gaan zijn om de structuur weer op te gaan pakken. De rust weer in te bouwen, want zo ga ik behoorlijk de verkeerde kant op. En ik weet dat ik me dan steeds slechter ga voelen en het steeds meer werk is om weer terug te gaan naar hoe het was.
Ben ook benieuwd hoe het met de rest is, Soof, Senang, Kanga, Rooos....hopelijk goed!
Soof, hopelijk is er weer wat meer rust in je leven!
maandag 17 januari 2011 om 10:02
Hallo meiden,
@Lotte: Heel erg nieuws voor jouw maar ook zijn familie. Veel sterkte in ieder geval en als je er op dit forum over wil praten.....
@Indigoblue: Knap dat je doorhebt (en ook meteen actie) onderneemt als je voelt dat het verkeerd gaat. Dat je de structuur wil op wil pakken. Blijft moeilijk maar je voelt steeds beter aan waar en wanneer je getriggerd wordt.
Hier is het relatief rustig. Voel me ook ff niet happy in mijn vel. Probeer wel genoeg afleiding te zoeken maar heb ff een 'jak' dag...
Voor de rest van de meiden ook heel veel sterkte en tot later.
@Lotte: Heel erg nieuws voor jouw maar ook zijn familie. Veel sterkte in ieder geval en als je er op dit forum over wil praten.....
@Indigoblue: Knap dat je doorhebt (en ook meteen actie) onderneemt als je voelt dat het verkeerd gaat. Dat je de structuur wil op wil pakken. Blijft moeilijk maar je voelt steeds beter aan waar en wanneer je getriggerd wordt.
Hier is het relatief rustig. Voel me ook ff niet happy in mijn vel. Probeer wel genoeg afleiding te zoeken maar heb ff een 'jak' dag...
Voor de rest van de meiden ook heel veel sterkte en tot later.
maandag 17 januari 2011 om 22:40
Bedankt allemaal, voor jullie lieve reacties!
Ik heb hem heel vaak gemaild dat ik me zorgen maakte om hem. Hij was ontzettend mager, dat zag ik op foto's die hij me toestuurde. Vorig jaar om deze tijd heeft hij nog weken in het ziekenhuis gelegen omdat hij als hij buiten kwam gewoon bevangen werd door de kou.
Toen hij weer thuis was, vertelde hij dat het iets beter met hem ging. Hij had sondevoeding gekregen, en was dus iets aangekomen. Maar hij zat zó diep in die anorexia. At alleen maar groenten, verder niets. Toch werkte hij meer dan fulltime. Hij was nota bene Doctorandus Ingenieur in de Natuurkunde!
Zo briljant zijn, en dan toch niet op kunnen tegen die ziekte. Ik vind dat echt niet te bevatten.
Maargoed, ik heb dus een paar keer geschreven dat ik vreesde voor zijn leven, als hij zo doorging. Heb hem gezegd dat hij hulp moest zoeken. Maar daar piekerde hij niet over. En dan sta je machteloos, dat weten wij allemaal.
Ik kende hem dus niet persoonlijk, maar het voelt toch heel raar. Hij had zo'n waanzinnig gevoel voor humor, ik zat regelmatig met tranen van het lachen zijn mailtjes te lezen.
Bizar, dit.
Met mijzelf gaat het wel heel goed. Ik mag hier geen gewichten noemen, maar ik heb dus een gewicht bereikt wat ik negen jaar geleden in therapie voor het laatst had. Een soort mijlpaal. Heel moeilijk om te zien op de weegschaal....
Maar ik heb het op m'n Hyves gezet. Expres, omdat ik wil dat de mensen om me heen het weten. Dan heb ik namelijk het gevoel dat ik niet meer terug kan. En dat wil ik ook niet, terug in gewicht.
Ik heb al dertig reacties gekregen, allemaal superpositief. En jeetje, wat geeft dat een motivatiekick! Ik mag dit gewicht hebben, het is goed.
Ik heb sterker dan ooit de wil om dit te winnen.
Misschien juist wel omdat ik er weer even op gewezen ben dat er ook mensen zijn die deze strijd verliezen.......
Ik heb hem heel vaak gemaild dat ik me zorgen maakte om hem. Hij was ontzettend mager, dat zag ik op foto's die hij me toestuurde. Vorig jaar om deze tijd heeft hij nog weken in het ziekenhuis gelegen omdat hij als hij buiten kwam gewoon bevangen werd door de kou.
Toen hij weer thuis was, vertelde hij dat het iets beter met hem ging. Hij had sondevoeding gekregen, en was dus iets aangekomen. Maar hij zat zó diep in die anorexia. At alleen maar groenten, verder niets. Toch werkte hij meer dan fulltime. Hij was nota bene Doctorandus Ingenieur in de Natuurkunde!
Zo briljant zijn, en dan toch niet op kunnen tegen die ziekte. Ik vind dat echt niet te bevatten.
Maargoed, ik heb dus een paar keer geschreven dat ik vreesde voor zijn leven, als hij zo doorging. Heb hem gezegd dat hij hulp moest zoeken. Maar daar piekerde hij niet over. En dan sta je machteloos, dat weten wij allemaal.
Ik kende hem dus niet persoonlijk, maar het voelt toch heel raar. Hij had zo'n waanzinnig gevoel voor humor, ik zat regelmatig met tranen van het lachen zijn mailtjes te lezen.
Bizar, dit.
Met mijzelf gaat het wel heel goed. Ik mag hier geen gewichten noemen, maar ik heb dus een gewicht bereikt wat ik negen jaar geleden in therapie voor het laatst had. Een soort mijlpaal. Heel moeilijk om te zien op de weegschaal....
Maar ik heb het op m'n Hyves gezet. Expres, omdat ik wil dat de mensen om me heen het weten. Dan heb ik namelijk het gevoel dat ik niet meer terug kan. En dat wil ik ook niet, terug in gewicht.
Ik heb al dertig reacties gekregen, allemaal superpositief. En jeetje, wat geeft dat een motivatiekick! Ik mag dit gewicht hebben, het is goed.
Ik heb sterker dan ooit de wil om dit te winnen.
Misschien juist wel omdat ik er weer even op gewezen ben dat er ook mensen zijn die deze strijd verliezen.......
dinsdag 18 januari 2011 om 10:24
Goedemorgen,
Hoe gaat het met iedereen?
Lotte, triest is het inderdaad. Dat iemand die zoveel kan, zoveel te bieden heeft, zo'n mooi mens is zich toch zó ellendig voelt. Wat fijn om te lezen dat het goed met jou gaat ook wat betreft gewicht!! Dat is toch vaak iets wat (stiekem) blijft hangen, vooral als het goed gaat, dan denk je algauw, "ach, het gaat heel goed, ik ga me daarop focussen, dat gewicht komt nog wel..." o.i.d. Knap dat jij toch door blijft gaan met een gezond gewicht krijgen! En heel goed dat je een stok achter de deur inbouwt door het gewicht uit te spreken naar je omgeving. Je hoeft het ook niet alleen te doen! Jee, wat ga je goed Lotte. Geweldig!
Gisteren had ik even een rustdagje, was hard nodig en ik moet nu ook echt het roer omgooien wil ik me niet nog dieper in dit gat gaan graven. Gister dus de eerste dag bewust werken aan dingen terugpakken en op een gegeven moment kwam weer die gedachte in mijn hoofd "ik ben goed zoals ik ben" en ik besefte me ineens dat in al die weken die niet zo goed gaan, ik die zin geen 1 keer gedacht heb. Ik was mezelf kwijt in die negatieve spiraal en het kwam niet eens in me op om even te stoppen en dat te denken, even tot rust te komen. Dus, nu begin ik weer aan een moeizame klim omhoog. Ik heb er geen zin in, ik ben moe, zit niet lekker in mijn vel, maarja...en andere weg is er niet. En dan begin ik van vooraf aan, structuur vasthouden, de rust erin houden, "ik ben goed zoals ik ben" vasthouden. Bleeh...hetzelfde oude verhaal. Maarja, ik weet dat het de moeite waard is en ik weet ook dat het niet zoveel tijd kost om me weer goed te voelen en dat het dan alleen maar beter wordt.
Hoe gaat het met iedereen?
Lotte, triest is het inderdaad. Dat iemand die zoveel kan, zoveel te bieden heeft, zo'n mooi mens is zich toch zó ellendig voelt. Wat fijn om te lezen dat het goed met jou gaat ook wat betreft gewicht!! Dat is toch vaak iets wat (stiekem) blijft hangen, vooral als het goed gaat, dan denk je algauw, "ach, het gaat heel goed, ik ga me daarop focussen, dat gewicht komt nog wel..." o.i.d. Knap dat jij toch door blijft gaan met een gezond gewicht krijgen! En heel goed dat je een stok achter de deur inbouwt door het gewicht uit te spreken naar je omgeving. Je hoeft het ook niet alleen te doen! Jee, wat ga je goed Lotte. Geweldig!
Gisteren had ik even een rustdagje, was hard nodig en ik moet nu ook echt het roer omgooien wil ik me niet nog dieper in dit gat gaan graven. Gister dus de eerste dag bewust werken aan dingen terugpakken en op een gegeven moment kwam weer die gedachte in mijn hoofd "ik ben goed zoals ik ben" en ik besefte me ineens dat in al die weken die niet zo goed gaan, ik die zin geen 1 keer gedacht heb. Ik was mezelf kwijt in die negatieve spiraal en het kwam niet eens in me op om even te stoppen en dat te denken, even tot rust te komen. Dus, nu begin ik weer aan een moeizame klim omhoog. Ik heb er geen zin in, ik ben moe, zit niet lekker in mijn vel, maarja...en andere weg is er niet. En dan begin ik van vooraf aan, structuur vasthouden, de rust erin houden, "ik ben goed zoals ik ben" vasthouden. Bleeh...hetzelfde oude verhaal. Maarja, ik weet dat het de moeite waard is en ik weet ook dat het niet zoveel tijd kost om me weer goed te voelen en dat het dan alleen maar beter wordt.
dinsdag 18 januari 2011 om 11:09
quote:Klontje schreef op 15 januari 2011 @ 22:24:
Ik voel me nu goed, ik weet dat ik ook dingen fout mag doen, zonder dat daar een consequentie op volgt. En dat ik ook gewoon tegen iemand kan zeggen 'laat me met rust', dat niet iedereen mij zomaar kan 'raken'. En dat voelt best goed
Dit klinkt echt heel goed!
Wat een openbaring kan dat zijn hè; erachter komen dat je zélf kunt beslissen wat je wilt. Dat je gevoel over jezelf helemaal niet af hoeft te hangen van anderen.
't Is echt heel belangrijk dat gevoel vast te houden, Klontje. En dat is soms best moeilijk. Bij mij lukt het de ene keer beter dan de andere.
*Even tussendoor: terwijl ik dit schrijf, wordt er op deze pagina steeds achter elkaar een reclame afgespeeld. Die reclame zegt: 'Eindelijk op gewicht blijven? Vanaf nu is elke maandag Weight Care maandag. Je kan het!'
Juist ja *
quote:indigoblue schreef op 18 januari 2011 @ 10:24:
Maarja, ik weet dat het de moeite waard is en ik weet ook dat het niet zoveel tijd kost om me weer goed te voelen en dat het dan alleen maar beter wordt.
Jeetje, wat goed gedacht van je!
Hieruit blijkt gewoon weer hoe sterk jij bent.
Ook het leven ná een eetstoornis kent z'n dalen, maar de manier waarop jij daarmee omgaat vind ik heel goed.
Echt een voorbeeld voor mij.
Want als je nog midden in die eetstoornis zit, heb je toch de neiging te denken dat het allemaal geweldig zal zijn, als je eenmaal op gewicht bent. Maar dat is natuurlijk niet zo. Het leven wordt stukken beter, maar zal ook dan vaak genoeg nog moeilijk zijn.
En met jouw berichtje laat jij zien dat ook dát weer goed zal komen, Indigo.
Respect!
Ik voel me nu goed, ik weet dat ik ook dingen fout mag doen, zonder dat daar een consequentie op volgt. En dat ik ook gewoon tegen iemand kan zeggen 'laat me met rust', dat niet iedereen mij zomaar kan 'raken'. En dat voelt best goed
Dit klinkt echt heel goed!
Wat een openbaring kan dat zijn hè; erachter komen dat je zélf kunt beslissen wat je wilt. Dat je gevoel over jezelf helemaal niet af hoeft te hangen van anderen.
't Is echt heel belangrijk dat gevoel vast te houden, Klontje. En dat is soms best moeilijk. Bij mij lukt het de ene keer beter dan de andere.
*Even tussendoor: terwijl ik dit schrijf, wordt er op deze pagina steeds achter elkaar een reclame afgespeeld. Die reclame zegt: 'Eindelijk op gewicht blijven? Vanaf nu is elke maandag Weight Care maandag. Je kan het!'
Juist ja *
quote:indigoblue schreef op 18 januari 2011 @ 10:24:
Maarja, ik weet dat het de moeite waard is en ik weet ook dat het niet zoveel tijd kost om me weer goed te voelen en dat het dan alleen maar beter wordt.
Jeetje, wat goed gedacht van je!
Hieruit blijkt gewoon weer hoe sterk jij bent.
Ook het leven ná een eetstoornis kent z'n dalen, maar de manier waarop jij daarmee omgaat vind ik heel goed.
Echt een voorbeeld voor mij.
Want als je nog midden in die eetstoornis zit, heb je toch de neiging te denken dat het allemaal geweldig zal zijn, als je eenmaal op gewicht bent. Maar dat is natuurlijk niet zo. Het leven wordt stukken beter, maar zal ook dan vaak genoeg nog moeilijk zijn.
En met jouw berichtje laat jij zien dat ook dát weer goed zal komen, Indigo.
Respect!
dinsdag 18 januari 2011 om 12:24
Haha, ja, Lotte dat dacht ik vroeger ook. Toen ik in de kliniek zat werd een bepaald streefgewicht voor mij bepaald. Ik heb op momenten zó hard gewenst dat ik dat gewicht had, want dan zou alles weer "normaal" zijn. Ik dacht, "als ik weer mijn normale gewicht heb, dan wordt alles net als vroeger" Valt dat even tegen. De ergste jaren moesten nog komen en een beetje jammer dat ze me daar niet weer normaal hebben leren eten. Maar goed, dat is nu gelukig ook achter de rug!
Bedankt voor je complimenten! Wel fijn om te lezen, nu ik in zo'n negatieve periode zit. Ik moet weer goed voor mezelf gaan zorgen, dat was ik even kwijt. En ik weet uit ervaring dat ik me dan weer goed ga voelen en veel meer aankan.
Fijne dag vandaag!
Bedankt voor je complimenten! Wel fijn om te lezen, nu ik in zo'n negatieve periode zit. Ik moet weer goed voor mezelf gaan zorgen, dat was ik even kwijt. En ik weet uit ervaring dat ik me dan weer goed ga voelen en veel meer aankan.
Fijne dag vandaag!
dinsdag 18 januari 2011 om 17:42
Wauw Lotte, geweldig. Ik ben zó trots op je!! Yay!
Indigo, heel herkenbaar hoor, dat idee van: dan is alles weer goed. Maar je kunt de eetstoornisperiode niet uitvlakken. Die blijft bij je. Zeker als je tijdens je adolescentie ziek wordt, dan verander je zo in die tijd. Dan wordt je nooit meer dat kind wat je ervoor was. En misschien maar beter ook. Je weet nu beter wat je grenzen zijn, en hoe sterk je bent. Dat je er mag zijn. Heel wat waard!
Die dipjes, die blijven komen en gaan. Ik denk altijd maar: ook "gewone" mensen hebben dipjes, iedereen heeft wel mindere periodes in zijn leven. De een wat meer dan de ander, en bij ons uit het zich meteen in eten. Dat stomme zelfbeeld, daar hebben we denk ik allemaal last van. Ik kreeg deze week goed nieuw op m'n werk en terug op de fiets zat ik bijna te janken. Ik kon maar niet geloven dat dat goede nieuws voor mij bestemd was, dat ík het blijkbaar waard ben. Ondanks dat ik meestal toch écht wel goed in m'n velletje pas. Gek hè? Dat minderwaardigheidsgevoel zit toch diep blijkbaar.
Indigo, heel herkenbaar hoor, dat idee van: dan is alles weer goed. Maar je kunt de eetstoornisperiode niet uitvlakken. Die blijft bij je. Zeker als je tijdens je adolescentie ziek wordt, dan verander je zo in die tijd. Dan wordt je nooit meer dat kind wat je ervoor was. En misschien maar beter ook. Je weet nu beter wat je grenzen zijn, en hoe sterk je bent. Dat je er mag zijn. Heel wat waard!
Die dipjes, die blijven komen en gaan. Ik denk altijd maar: ook "gewone" mensen hebben dipjes, iedereen heeft wel mindere periodes in zijn leven. De een wat meer dan de ander, en bij ons uit het zich meteen in eten. Dat stomme zelfbeeld, daar hebben we denk ik allemaal last van. Ik kreeg deze week goed nieuw op m'n werk en terug op de fiets zat ik bijna te janken. Ik kon maar niet geloven dat dat goede nieuws voor mij bestemd was, dat ík het blijkbaar waard ben. Ondanks dat ik meestal toch écht wel goed in m'n velletje pas. Gek hè? Dat minderwaardigheidsgevoel zit toch diep blijkbaar.
dinsdag 18 januari 2011 om 18:56
Wow wat goed hoe jullie alles nu kunnen relativeren. Ik merk dat ik er toch nog dieper in zit dan ik dacht. Had het idee dat ik er bijna was, omdat ik het normale eten (ontbijt, lunch, avondeten) op de rit heb. Maar ik word helemaal gestoord van de rest en het frustreert me enorm allemaal. Zit nu echt muurvast en heb last van eetbuien door alle frustraties en onmacht. Ben ook veel alleen geweest de laatste tijd (vriend had ruim week lang avonddiensten, dus dan liggen we alleen van 2 tot kwart voor 6 naast elkaar in bed... dat is dan ons contactmoment). Dus dat hielp ook niet echt mee...
Vind het zo moeilijk om nu weer de draad op te pakken en tegen mezelf te zeggen van: "Kom op, even een terugslag. Is niet erg, je weet waar het mis ging. Probeer de volgende keer een stapje eerder actie te ondernemen." Maar ik krijg mezelf niet eens die vicieuze cirkel uit.
Jullie kennen dat gevoel vast wel van eerder: dat machteloze, dat gevoel van 'alles wat ik doe is nutteloos, waar doe ik dit voor? Alles blijft toch wel de rest van mijn leven zoals nu.' Zo voelt het nu en ik krijg het niet gerelativeerd. Ik vind het zo ontzettend knap dat jullie voorbij dat punt zijn gekomen. Ik had altijd het idee dat dit de laatste loodjes zijn. Maar deze terugslag laat het voelen alsof ik nu weer op 40% zit. En mijn vriend voelt zich mogelijk nóg machtelozer dan ik... voel ik me ook weer rot over... Bah.
Ik bewonder jullie echt meiden. Wat een kracht .
Vind het zo moeilijk om nu weer de draad op te pakken en tegen mezelf te zeggen van: "Kom op, even een terugslag. Is niet erg, je weet waar het mis ging. Probeer de volgende keer een stapje eerder actie te ondernemen." Maar ik krijg mezelf niet eens die vicieuze cirkel uit.
Jullie kennen dat gevoel vast wel van eerder: dat machteloze, dat gevoel van 'alles wat ik doe is nutteloos, waar doe ik dit voor? Alles blijft toch wel de rest van mijn leven zoals nu.' Zo voelt het nu en ik krijg het niet gerelativeerd. Ik vind het zo ontzettend knap dat jullie voorbij dat punt zijn gekomen. Ik had altijd het idee dat dit de laatste loodjes zijn. Maar deze terugslag laat het voelen alsof ik nu weer op 40% zit. En mijn vriend voelt zich mogelijk nóg machtelozer dan ik... voel ik me ook weer rot over... Bah.
Ik bewonder jullie echt meiden. Wat een kracht .
dinsdag 18 januari 2011 om 19:12
Hallo meiden,
Ik heb ff een dipje. Voel me sinds een paar dagen echt erg zielig. Zit erg in over mijn gewicht en over het feit dat ik nog steeds geen baan heb...... Ik voel me ff een loser op alle fronten. Ik heb het idee dat ik echt de controle op alle fronten mis....Ik solliciteer me rot maar lukt voor geen meter!!!!
Het eten gaat op zich wel goed maar heb wel erg veel dorst. Mijn zelfbeeld is op dit moment erg laag want voel me echt een varkentje, kortom zit ff niet zo lekker in mijn vel. Tot overmaat van ramp is mijn kies zojuist afgebroken (gelukkig ergens achterin)....
Sorry voor mijn gespui maar moest het ff kwijt. Knuffel van stamper
Ik heb ff een dipje. Voel me sinds een paar dagen echt erg zielig. Zit erg in over mijn gewicht en over het feit dat ik nog steeds geen baan heb...... Ik voel me ff een loser op alle fronten. Ik heb het idee dat ik echt de controle op alle fronten mis....Ik solliciteer me rot maar lukt voor geen meter!!!!
Het eten gaat op zich wel goed maar heb wel erg veel dorst. Mijn zelfbeeld is op dit moment erg laag want voel me echt een varkentje, kortom zit ff niet zo lekker in mijn vel. Tot overmaat van ramp is mijn kies zojuist afgebroken (gelukkig ergens achterin)....
Sorry voor mijn gespui maar moest het ff kwijt. Knuffel van stamper
dinsdag 18 januari 2011 om 19:57
quote:Lotte35 schreef op 18 januari 2011 @ 11:09:
[...]
Dit klinkt echt heel goed!
Wat een openbaring kan dat zijn hè; erachter komen dat je zélf kunt beslissen wat je wilt. Dat je gevoel over jezelf helemaal niet af hoeft te hangen van anderen.
't Is echt heel belangrijk dat gevoel vast te houden, Klontje. En dat is soms best moeilijk. Bij mij lukt het de ene keer beter dan de andere.
[...]
Inderdaad, er is écht een knop omgegaan. Of eigenlijk beter gezegd: er is iets van me afgevallen. Zeker de laatste maanden begreep ik maar niet waarom ik steeds terugviel. Rationeel gezien 'wist ik het wel', maar ik heb steeds het gevoel gehad dat er iets zat waar ik niet bij kon komen. En ik merk nu dat het weg is, en dat is zó fijn.
Ik merk al wel dat als ik heel moe ben of als mijn regelmaat even kwijt is, dat het dan wat moeilijker is om het naar boven te halen. Maar helemaal kwijt raken zal het niet, dit voelt goed, het klopt.
Eerder was ik, als het goed ging, er eigenlijk bang voor. Want dan zijn er opeens weer zoveel mogelijkheden, zoveel dingen waar ik van mezelf aan moest voldoen. En ik begrijp nu dat ik nergens aan móet voldoen, maar dat ik gewoon dingen kan aanpakken en daar fouten in mag maken.
[...]
Dit klinkt echt heel goed!
Wat een openbaring kan dat zijn hè; erachter komen dat je zélf kunt beslissen wat je wilt. Dat je gevoel over jezelf helemaal niet af hoeft te hangen van anderen.
't Is echt heel belangrijk dat gevoel vast te houden, Klontje. En dat is soms best moeilijk. Bij mij lukt het de ene keer beter dan de andere.
[...]
Inderdaad, er is écht een knop omgegaan. Of eigenlijk beter gezegd: er is iets van me afgevallen. Zeker de laatste maanden begreep ik maar niet waarom ik steeds terugviel. Rationeel gezien 'wist ik het wel', maar ik heb steeds het gevoel gehad dat er iets zat waar ik niet bij kon komen. En ik merk nu dat het weg is, en dat is zó fijn.
Ik merk al wel dat als ik heel moe ben of als mijn regelmaat even kwijt is, dat het dan wat moeilijker is om het naar boven te halen. Maar helemaal kwijt raken zal het niet, dit voelt goed, het klopt.
Eerder was ik, als het goed ging, er eigenlijk bang voor. Want dan zijn er opeens weer zoveel mogelijkheden, zoveel dingen waar ik van mezelf aan moest voldoen. En ik begrijp nu dat ik nergens aan móet voldoen, maar dat ik gewoon dingen kan aanpakken en daar fouten in mag maken.
dinsdag 18 januari 2011 om 20:02
dinsdag 18 januari 2011 om 20:04
quote:indigoblue schreef op 18 januari 2011 @ 10:24:
Gisteren had ik even een rustdagje, was hard nodig en ik moet nu ook echt het roer omgooien wil ik me niet nog dieper in dit gat gaan graven. Gister dus de eerste dag bewust werken aan dingen terugpakken en op een gegeven moment kwam weer die gedachte in mijn hoofd "ik ben goed zoals ik ben" en ik besefte me ineens dat in al die weken die niet zo goed gaan, ik die zin geen 1 keer gedacht heb. Ik was mezelf kwijt in die negatieve spiraal en het kwam niet eens in me op om even te stoppen en dat te denken, even tot rust te komen. Dus, nu begin ik weer aan een moeizame klim omhoog. Ik heb er geen zin in, ik ben moe, zit niet lekker in mijn vel, maarja...en andere weg is er niet. En dan begin ik van vooraf aan, structuur vasthouden, de rust erin houden, "ik ben goed zoals ik ben" vasthouden. Bleeh...hetzelfde oude verhaal. Maarja, ik weet dat het de moeite waard is en ik weet ook dat het niet zoveel tijd kost om me weer goed te voelen en dat het dan alleen maar beter wordt.Net als Lotte, ook van mij een compliment indigo. En het laatste wat je schrijft is helemaal waar. Sterkte meid!
Gisteren had ik even een rustdagje, was hard nodig en ik moet nu ook echt het roer omgooien wil ik me niet nog dieper in dit gat gaan graven. Gister dus de eerste dag bewust werken aan dingen terugpakken en op een gegeven moment kwam weer die gedachte in mijn hoofd "ik ben goed zoals ik ben" en ik besefte me ineens dat in al die weken die niet zo goed gaan, ik die zin geen 1 keer gedacht heb. Ik was mezelf kwijt in die negatieve spiraal en het kwam niet eens in me op om even te stoppen en dat te denken, even tot rust te komen. Dus, nu begin ik weer aan een moeizame klim omhoog. Ik heb er geen zin in, ik ben moe, zit niet lekker in mijn vel, maarja...en andere weg is er niet. En dan begin ik van vooraf aan, structuur vasthouden, de rust erin houden, "ik ben goed zoals ik ben" vasthouden. Bleeh...hetzelfde oude verhaal. Maarja, ik weet dat het de moeite waard is en ik weet ook dat het niet zoveel tijd kost om me weer goed te voelen en dat het dan alleen maar beter wordt.Net als Lotte, ook van mij een compliment indigo. En het laatste wat je schrijft is helemaal waar. Sterkte meid!
dinsdag 18 januari 2011 om 20:09
@ stampertje:
Vervelend dat het nu niet goed gaat. Heb je indigo's één na laatste post gelezen? Een stap die je moet zetten om uit die vicieuze cirkel te komen is om goed voor jezelf te zorgen, ook al vind je dat je dat niet verdiend. Want je verdiend het wel! Door alleen maar (meer) kritiek op jezelf te geven, wordt het alleen maar erger.
Kan je het solliciteren even een dagje laten rusten? Even een beetje 'op adem komen'?
Vervelend dat het nu niet goed gaat. Heb je indigo's één na laatste post gelezen? Een stap die je moet zetten om uit die vicieuze cirkel te komen is om goed voor jezelf te zorgen, ook al vind je dat je dat niet verdiend. Want je verdiend het wel! Door alleen maar (meer) kritiek op jezelf te geven, wordt het alleen maar erger.
Kan je het solliciteren even een dagje laten rusten? Even een beetje 'op adem komen'?
dinsdag 18 januari 2011 om 20:10
dinsdag 18 januari 2011 om 20:16
quote:LilStar schreef op 18 januari 2011 @ 18:56:
Wow wat goed hoe jullie alles nu kunnen relativeren. Ik merk dat ik er toch nog dieper in zit dan ik dacht. Had het idee dat ik er bijna was, omdat ik het normale eten (ontbijt, lunch, avondeten) op de rit heb. Maar ik word helemaal gestoord van de rest en het frustreert me enorm allemaal. Zit nu echt muurvast en heb last van eetbuien door alle frustraties en onmacht. Ben ook veel alleen geweest de laatste tijd (vriend had ruim week lang avonddiensten, dus dan liggen we alleen van 2 tot kwart voor 6 naast elkaar in bed... dat is dan ons contactmoment). Dus dat hielp ook niet echt mee...
Vind het zo moeilijk om nu weer de draad op te pakken en tegen mezelf te zeggen van: "Kom op, even een terugslag. Is niet erg, je weet waar het mis ging. Probeer de volgende keer een stapje eerder actie te ondernemen." Maar ik krijg mezelf niet eens die vicieuze cirkel uit.
Jullie kennen dat gevoel vast wel van eerder: dat machteloze, dat gevoel van 'alles wat ik doe is nutteloos, waar doe ik dit voor? Alles blijft toch wel de rest van mijn leven zoals nu.' Zo voelt het nu en ik krijg het niet gerelativeerd. Ik vind het zo ontzettend knap dat jullie voorbij dat punt zijn gekomen. Ik had altijd het idee dat dit de laatste loodjes zijn. Maar deze terugslag laat het voelen alsof ik nu weer op 40% zit. En mijn vriend voelt zich mogelijk nóg machtelozer dan ik... voel ik me ook weer rot over... Bah.
Ik bewonder jullie echt meiden. Wat een kracht .
Net als wat indigo schrijft en wat ik tegen stampertje zei: probeer tóch lief voor jezelf te zijn, door jezelf continu te bekritiseren wordt het alleen maar erger. Je mag best lief zijn voor jezelf, ook al gaat het nu niet goed. En probeer om je niet schuldig te voelen tegenover je vriend. Het is jouw ziekte, daar kan je in het beginsel niets aan doen, je hebt het niet 'uitgekozen'. Het is heel vervelend dat je vriend zich zorgen om je maakt, maar het is niet allemaal jouw schuld.
Wow wat goed hoe jullie alles nu kunnen relativeren. Ik merk dat ik er toch nog dieper in zit dan ik dacht. Had het idee dat ik er bijna was, omdat ik het normale eten (ontbijt, lunch, avondeten) op de rit heb. Maar ik word helemaal gestoord van de rest en het frustreert me enorm allemaal. Zit nu echt muurvast en heb last van eetbuien door alle frustraties en onmacht. Ben ook veel alleen geweest de laatste tijd (vriend had ruim week lang avonddiensten, dus dan liggen we alleen van 2 tot kwart voor 6 naast elkaar in bed... dat is dan ons contactmoment). Dus dat hielp ook niet echt mee...
Vind het zo moeilijk om nu weer de draad op te pakken en tegen mezelf te zeggen van: "Kom op, even een terugslag. Is niet erg, je weet waar het mis ging. Probeer de volgende keer een stapje eerder actie te ondernemen." Maar ik krijg mezelf niet eens die vicieuze cirkel uit.
Jullie kennen dat gevoel vast wel van eerder: dat machteloze, dat gevoel van 'alles wat ik doe is nutteloos, waar doe ik dit voor? Alles blijft toch wel de rest van mijn leven zoals nu.' Zo voelt het nu en ik krijg het niet gerelativeerd. Ik vind het zo ontzettend knap dat jullie voorbij dat punt zijn gekomen. Ik had altijd het idee dat dit de laatste loodjes zijn. Maar deze terugslag laat het voelen alsof ik nu weer op 40% zit. En mijn vriend voelt zich mogelijk nóg machtelozer dan ik... voel ik me ook weer rot over... Bah.
Ik bewonder jullie echt meiden. Wat een kracht .
Net als wat indigo schrijft en wat ik tegen stampertje zei: probeer tóch lief voor jezelf te zijn, door jezelf continu te bekritiseren wordt het alleen maar erger. Je mag best lief zijn voor jezelf, ook al gaat het nu niet goed. En probeer om je niet schuldig te voelen tegenover je vriend. Het is jouw ziekte, daar kan je in het beginsel niets aan doen, je hebt het niet 'uitgekozen'. Het is heel vervelend dat je vriend zich zorgen om je maakt, maar het is niet allemaal jouw schuld.
