Psyche
alle pijlers
De nasleep van eetproblematiek.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:35
Ongeveer 10 jaar geleden ben ik begonnen met lijnen en ben daarin veel te ver doorgeschoten, wat resulteerde in het labeltje anorexia.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
Op mijn vijftiende werd ik voor het eerst opgenomen met nihil resultaat. Twee jaar later zat ik weer in een kliniek waar de behandeling een stuk beter aansloeg en iets normaler met eten heb leren omgaan.
Nu merk ik dat ik nog steeds niet verlost ben van deze rotziekte. Op momenten dat ik emotioneel wat labieler ben val ik automatisch terug in oude patronen.
Ik ben tot nu toe redelijk stabiel en heb jaren geleden met een hulpverlener een ondergrens bepaald. Als ik die bereik moet ik hulp gaan zoeken, gelukkig heb ik dat punt nog niet bereikt. Ik heb een nu gezond bmi en ga dat zo houden.
Ik ben al een tijdje aan het twijfelen of ik hier een topic over zou openen, ik wil geen aanleiding geven tot iets of weerstand oproepen en de oude topics zijn inmiddels ver gezakt.
Nu worstel ik dus met de nasleep, ook lichamelijk, van deze ziekte waar ik graag met mensen over zou praten. Ik ben ondertussen al 10 jaar aan het vechten met mezelf en mijn gewicht en ben het beu. Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
De zomer komt eraan en dat is altijd een spannende periode. Als je op het randje balanceert, hoe zorgen jullie ervoor dat je er niet overheen tuimelt?
Nou, eigenlijk zou ik graag kletsen met mensen die het lastig vinden om normaal met voeding om te gaan. Ervaringen horen van mensen die zich hebben weten te bevrijden van de obsessie met hun lichaam en eten.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:48
Dapper van je dat je dit topic hebt geopend. En dat je zo open bent. Wat je schrijft is zo enorm herkenbaar, al heb in geen anorexia, maar Binge Eating Disorder. Ik ben nu weer aan het afvallen en gezond aan eht eten, maar oh wat mis ik mijn eetbuien vaak... hoewel ik weet dat het superongezond is. En ik me enorm lek,ker voel bij een gezond gewicht. Dat naast het feit dta ik ooit een "normaal" figuur hoopte krijgen, in ieder geval zonder obesitas.
Zoals je leest ben ik dus ook nog een "worstelaar". Ben ook erg benieuwd naar mensen die dit hebben overwonnen en natuurlijk ook naar ervaringsverhalen.
Zoals je leest ben ik dus ook nog een "worstelaar". Ben ook erg benieuwd naar mensen die dit hebben overwonnen en natuurlijk ook naar ervaringsverhalen.
dinsdag 25 mei 2010 om 14:55
Hoi noahtb,
Ik herken niet precies wat je beschrijft, al vind ook ik het moeilijk om "normaal" met eten om te gaan. De afgelopen tijd ben ik weer heel bewust gaan eten en is mijn gewicht weer wat toegenomen (nu 41 kilo! Hoi!) al ben ik er nog niet. Mijn probleem is dat ik eigenlijk standaard te weinig eet. Het is voor mij dus geen obsessie voor eten of lijnen, maar steeds het nadenken om te blijven "proppen". Ook voor mij is eten niet zoals voor een ander, al is het geen "echte" eetstoornis.
Ik vind het erg rottig, vervelend en naar voor je dat je iets wat zo normaal zou moeten zijn als zo'n strijd met jezelf moet ervaren. Zorg voor voldoende "rust" in je leven en in je hoofd, ik denk dat dat al de helft zal schelen, maar wie ben ik. Heel veel succes en sterkte
Ik herken niet precies wat je beschrijft, al vind ook ik het moeilijk om "normaal" met eten om te gaan. De afgelopen tijd ben ik weer heel bewust gaan eten en is mijn gewicht weer wat toegenomen (nu 41 kilo! Hoi!) al ben ik er nog niet. Mijn probleem is dat ik eigenlijk standaard te weinig eet. Het is voor mij dus geen obsessie voor eten of lijnen, maar steeds het nadenken om te blijven "proppen". Ook voor mij is eten niet zoals voor een ander, al is het geen "echte" eetstoornis.
Ik vind het erg rottig, vervelend en naar voor je dat je iets wat zo normaal zou moeten zijn als zo'n strijd met jezelf moet ervaren. Zorg voor voldoende "rust" in je leven en in je hoofd, ik denk dat dat al de helft zal schelen, maar wie ben ik. Heel veel succes en sterkte
Viva la vida
dinsdag 25 mei 2010 om 15:03
Herken wel wat je zegt. Ik heb vroeger veel extremer met eten gekloot dan nu, maar helemaal normaal is het nog steeds niet. Ookal eet ik de drie verplichte maaltijden per dag en gun ik mezelf soms een lekker tussendoortje, tussen mijn oren blijft het een strijd. Aardappeltjes wil ik bijvoorbeeld niet meer, maar ik weet zelf niet eens of dat is omdat ik ze niet lekker vind of omdat ik geloof dat koolhydraten te veel aanzetten. Aan de andere kant kan ik wel enorm genieten van lekker uit eten gaan, ik heb alleen de neiging om daarna te gaan compenseren. Al met al heb ik een gezond gewicht, maar blijf toch hopen dat er een dag komt dat ik als ik iets in mijn mond stop niet standaard het aantal calorieën weet.
Wat je zegt over dat erop terugvallen in moeilijke periodes is heel herkenbaar. Als ik niet lekker in mijn vel zit krijg ik de neiging om eten er weer uit te gooien, dat gebeurt echt met periodes. Dan gooi ik zomaar een maand ofzo elke avond mijn avondeten eruit. Het gaat nu alweer 3 maanden goed gelukkig, maar inderdaad...de zomer komt eraan. En dit jaar gaat het me gewoon lukken om me daardoor niet al te gek te laten maken!
Wat je zegt over dat erop terugvallen in moeilijke periodes is heel herkenbaar. Als ik niet lekker in mijn vel zit krijg ik de neiging om eten er weer uit te gooien, dat gebeurt echt met periodes. Dan gooi ik zomaar een maand ofzo elke avond mijn avondeten eruit. Het gaat nu alweer 3 maanden goed gelukkig, maar inderdaad...de zomer komt eraan. En dit jaar gaat het me gewoon lukken om me daardoor niet al te gek te laten maken!
dinsdag 25 mei 2010 om 15:43
Die obsessie met eten heb ik al mijn hele leven. Ik ben namelijk gewoon verslaafd aan eten, heb periodes dat ik al weet en me vooral verheug op wat ik de volgende dag allemaal ga eten. Binge eating hoort daar ook bij, ik blijf eten totdat er niks meer bij kan en ik me ziek voel. Dat heb ik nu min of meer onder controle.
Heb hier nog nooit met iemand over gesproken. Mijn omgeving weet dat ik een haat/liefde relatie heb met eten, maar niemand weet hoe erg het is. Hoe moeilijk ik het heb. Het is een dagelijks gevecht, wat zal ik wel of niet eten. Wanneer ik dan ik iets eet voel ik me schuldig. En dan sta ik aan het einde van de dag voor de spiegel naar mijn dikke buik te kijken en walg ik van al het vet. Terwijl ik in mijn hoofd weet dat het allemaal reuze meevalt, ik ga 4 keer in de week naar de sportschool, zie ik toch een vet varken.
So now it's out there and I feel kinda relieved. Dankje wel Noahtb en heel veel sterkte.
Heb hier nog nooit met iemand over gesproken. Mijn omgeving weet dat ik een haat/liefde relatie heb met eten, maar niemand weet hoe erg het is. Hoe moeilijk ik het heb. Het is een dagelijks gevecht, wat zal ik wel of niet eten. Wanneer ik dan ik iets eet voel ik me schuldig. En dan sta ik aan het einde van de dag voor de spiegel naar mijn dikke buik te kijken en walg ik van al het vet. Terwijl ik in mijn hoofd weet dat het allemaal reuze meevalt, ik ga 4 keer in de week naar de sportschool, zie ik toch een vet varken.
So now it's out there and I feel kinda relieved. Dankje wel Noahtb en heel veel sterkte.
dinsdag 25 mei 2010 om 15:52
VoodooDoll1979 wat super dat je het ook voor jezelf op hebt kunnen schrijven!
Het probleem daadwerkelijk benoemen is een serieuze stap in de richting van een oplossing - plek geven voor jezelf (denk ik) en er dan makkelijker mee om te gaan.
Kun je voor jezelf geen eet/beweeg agenda maken: dat je van te voren weet wat je gaat eten, hoeveel en waar, en dat je dat dan met huisarts of sportleraar doorneemt? Of met een dietist(e)? 4x in de week sportschool... dan train je nog meer als ikke...
Het probleem daadwerkelijk benoemen is een serieuze stap in de richting van een oplossing - plek geven voor jezelf (denk ik) en er dan makkelijker mee om te gaan.
Kun je voor jezelf geen eet/beweeg agenda maken: dat je van te voren weet wat je gaat eten, hoeveel en waar, en dat je dat dan met huisarts of sportleraar doorneemt? Of met een dietist(e)? 4x in de week sportschool... dan train je nog meer als ikke...
Viva la vida
dinsdag 25 mei 2010 om 16:11
Hoi Noahtb, wat naar voor je dat het toch nog aanwezig is. Hier een binger en niet-eter, al ben ik nooit tot een gevaarlijke ondergrens gekomen. Ik zie zelf niet in hoe ik ooit zonder deze stoornis zal leven. Het lijkt me wel verrukkelijk, fantastisch en wat zou het heerlijk zijn al mijn energie aan andere dingen te kunnen besteden.
Hoe ik zorg dat ik niet weer compleet in de greep kom van m'n stoornis? Als ik dat eens wist! Al heb ik veel meer 'goede' dagen dan ik jaren heb gehad. Het enige wat mij helpt als ik erin meega is een moment voor mijzelf nemen. Op een rijtje zetten wat er nu speelt, wat er met me is en goed bedenken wat belangrijk voor mijn lijf is. Ik schrijf dat dan op. Als houvast.
Misschien stomme vraag, maar wat is de lichamelijke nasleep voor jou precies?
Hoe ik zorg dat ik niet weer compleet in de greep kom van m'n stoornis? Als ik dat eens wist! Al heb ik veel meer 'goede' dagen dan ik jaren heb gehad. Het enige wat mij helpt als ik erin meega is een moment voor mijzelf nemen. Op een rijtje zetten wat er nu speelt, wat er met me is en goed bedenken wat belangrijk voor mijn lijf is. Ik schrijf dat dan op. Als houvast.
Misschien stomme vraag, maar wat is de lichamelijke nasleep voor jou precies?
dinsdag 25 mei 2010 om 17:24
ndh86 bedankt voor je lieve woorden en ook voor het advies.
Wat ik inderdaad mis is wat structuur. Ik lees veel boeken over gezond eten en leven en probeer daar in een evenwicht te vinden met eten dat ik daadwerkelijk lekker vindt. Maar ik weet niet of ik wel helemaal goed bezig ben. Een huisarts of dietiste zou wat perspectief kunnen bieden. Hoef ik me niet elke keer schuldig te voelen wanneer ik iets eet.
Wat ik inderdaad mis is wat structuur. Ik lees veel boeken over gezond eten en leven en probeer daar in een evenwicht te vinden met eten dat ik daadwerkelijk lekker vindt. Maar ik weet niet of ik wel helemaal goed bezig ben. Een huisarts of dietiste zou wat perspectief kunnen bieden. Hoef ik me niet elke keer schuldig te voelen wanneer ik iets eet.
dinsdag 25 mei 2010 om 20:50
Knap dat je het hier open verteld en herkenning zoekt. Toch altijd weer lastig om voor jezelf en anderen toe te geven dat het toch nog niet helemaal over is.
Ik heb ook anorexia gehad en ook meerdere therapieen gehad. (opname, deeltijd, ambulante gesprekken, zelfhulpgroep, dietiste) Ik ben ook een tijd in dezelfde fase blijven hangen als waarin jij nu zit. Ik kon mijn gewicht op gezond houden (precies op het minimum, geen kilo hoger), maar had bij het minste of geringste wel weer de gedachtes. Dit is een tijdje zo gebleven, maar op een bepaald moment had ik er genoeg van. Ik wilde er 100% vanaf komen! (& dat is precies het moment wat jij nu hebt, denk ik..)
Inmiddels kan ik zeggen dat ik er écht vanaf ben!! Ik heb het gewicht wat bij mij past, eet op gevoel en kan mijn lichaam accepteren.
Wat mij voornamelijk geholpen heeft is: eten op gevoel.
Weg met de standaard lijstjes, maar eten op gevoel en naar behoefte. Dat zorgt ervoor dat je op het gewicht komt wat bij jou past. En je hoeft niet meer krampachtig te doen met lijstjes, eten en gewicht, want je eet wat je lichaam nodig heeft en zit op het gewicht wat bij jou past.
Hoop dat je daar iets mee kunt...
Ik heb ook anorexia gehad en ook meerdere therapieen gehad. (opname, deeltijd, ambulante gesprekken, zelfhulpgroep, dietiste) Ik ben ook een tijd in dezelfde fase blijven hangen als waarin jij nu zit. Ik kon mijn gewicht op gezond houden (precies op het minimum, geen kilo hoger), maar had bij het minste of geringste wel weer de gedachtes. Dit is een tijdje zo gebleven, maar op een bepaald moment had ik er genoeg van. Ik wilde er 100% vanaf komen! (& dat is precies het moment wat jij nu hebt, denk ik..)
Inmiddels kan ik zeggen dat ik er écht vanaf ben!! Ik heb het gewicht wat bij mij past, eet op gevoel en kan mijn lichaam accepteren.
Wat mij voornamelijk geholpen heeft is: eten op gevoel.
Weg met de standaard lijstjes, maar eten op gevoel en naar behoefte. Dat zorgt ervoor dat je op het gewicht komt wat bij jou past. En je hoeft niet meer krampachtig te doen met lijstjes, eten en gewicht, want je eet wat je lichaam nodig heeft en zit op het gewicht wat bij jou past.
Hoop dat je daar iets mee kunt...
woensdag 26 mei 2010 om 10:30
quote:VoodooDoll1979 schreef op 25 mei 2010 @ 17:24:
ndh86 bedankt voor je lieve woorden en ook voor het advies.
Wat ik inderdaad mis is wat structuur. Ik lees veel boeken over gezond eten en leven en probeer daar in een evenwicht te vinden met eten dat ik daadwerkelijk lekker vindt. Maar ik weet niet of ik wel helemaal goed bezig ben. Een huisarts of dietiste zou wat perspectief kunnen bieden. Hoef ik me niet elke keer schuldig te voelen wanneer ik iets eet.Ik merk zelf dat ik meer structuur heb nu ik "subtiel" word bijgestaan door mijn vriend. "........ Nee hoor, ik bel zomaar.... of stoor ik je bij het eten? Wat heb je als lunch? Oh lekker joh, nou ik vertel wel even hoe mijn dag tot nu toe was kan jij even door eten."
Dat zo'n beetje iedere werkdag, tot ik het zelf bij begon te houden "ohja, hij belt zo, dus dan wil ik al gegeten hebben"
ndh86 bedankt voor je lieve woorden en ook voor het advies.
Wat ik inderdaad mis is wat structuur. Ik lees veel boeken over gezond eten en leven en probeer daar in een evenwicht te vinden met eten dat ik daadwerkelijk lekker vindt. Maar ik weet niet of ik wel helemaal goed bezig ben. Een huisarts of dietiste zou wat perspectief kunnen bieden. Hoef ik me niet elke keer schuldig te voelen wanneer ik iets eet.Ik merk zelf dat ik meer structuur heb nu ik "subtiel" word bijgestaan door mijn vriend. "........ Nee hoor, ik bel zomaar.... of stoor ik je bij het eten? Wat heb je als lunch? Oh lekker joh, nou ik vertel wel even hoe mijn dag tot nu toe was kan jij even door eten."
Dat zo'n beetje iedere werkdag, tot ik het zelf bij begon te houden "ohja, hij belt zo, dus dan wil ik al gegeten hebben"
Viva la vida
woensdag 26 mei 2010 om 11:08
quote:noahtb schreef op 25 mei 2010 @ 14:35:
Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
Dit zijn gedachten die ook heel vaak door mijn hoofd gaan. Ook ik heb al ruim tien jaar anorexia. Mijn gewicht is niet meer extreem laag, maar ook zeker nog niet hoog genoeg.
Ieder mens is verschillend, dus voor ieder mens zal het anders werken, maar als ik puur voor mezelf spreek denk ik niet dat ik hier ooit helemaal van zal herstellen. Dat wil zeggen dat ik nooit echt zorgeloos meer van eten zal kunnen genieten. Daarvoor zit de angst gewoon te diep, er is iets onherstelbaar beschadigd in mijn gedachtengang rond eten.
Ik kan in principe alles eten, maar op mijn manier en mijn tempo. Met 'mijn manier' bedoel ik, kleine hoeveelheden, verdeeld over meerdere momenten. Ik lust alles, ben eigenlijk gek op eten. Gebak bijvoorbeeld, vind ik heerlijk. Ik koop regelmatig voor mezelf een gebakje. Dit verdeel ik dan in kleine stukjes, doe die in de vriezer, en haal er elke avond een stukje uit voor bij de koffie. Een erg omslachtige manier van een gebakje eten, maar voor mij wel de enige. Zomaar een heel gebakje op een verjaardag, of als een collega trakteert op het werk? No way!
Er zijn dagen dat ik heel verdrietig kan zijn, als ik me dat bedenk. Dat ik jaloers ben op mensen die zomaar lekker in een Mars bijten, of met zo'n heerlijke puntzak patat op straat lopen.
Maar dan bedenk ik me meteen, dat er een tijd was dat ik ook de normale dingen niet eens durfde te eten. Brood, melk, aardappels, ik kon het niet. Dat gaat nu echt stukken beter, dus er is al veel vooruitgang geboekt.
Maar ik zal altijd blijven nadenken, bij iedere hap die ik neem.
Ooit moet ik toch normaal met eten kunnen omgaan?
Herstel je hier ooit helemaal van, of blijft het toch op de achtergrond aanwezig?
Dit zijn gedachten die ook heel vaak door mijn hoofd gaan. Ook ik heb al ruim tien jaar anorexia. Mijn gewicht is niet meer extreem laag, maar ook zeker nog niet hoog genoeg.
Ieder mens is verschillend, dus voor ieder mens zal het anders werken, maar als ik puur voor mezelf spreek denk ik niet dat ik hier ooit helemaal van zal herstellen. Dat wil zeggen dat ik nooit echt zorgeloos meer van eten zal kunnen genieten. Daarvoor zit de angst gewoon te diep, er is iets onherstelbaar beschadigd in mijn gedachtengang rond eten.
Ik kan in principe alles eten, maar op mijn manier en mijn tempo. Met 'mijn manier' bedoel ik, kleine hoeveelheden, verdeeld over meerdere momenten. Ik lust alles, ben eigenlijk gek op eten. Gebak bijvoorbeeld, vind ik heerlijk. Ik koop regelmatig voor mezelf een gebakje. Dit verdeel ik dan in kleine stukjes, doe die in de vriezer, en haal er elke avond een stukje uit voor bij de koffie. Een erg omslachtige manier van een gebakje eten, maar voor mij wel de enige. Zomaar een heel gebakje op een verjaardag, of als een collega trakteert op het werk? No way!
Er zijn dagen dat ik heel verdrietig kan zijn, als ik me dat bedenk. Dat ik jaloers ben op mensen die zomaar lekker in een Mars bijten, of met zo'n heerlijke puntzak patat op straat lopen.
Maar dan bedenk ik me meteen, dat er een tijd was dat ik ook de normale dingen niet eens durfde te eten. Brood, melk, aardappels, ik kon het niet. Dat gaat nu echt stukken beter, dus er is al veel vooruitgang geboekt.
Maar ik zal altijd blijven nadenken, bij iedere hap die ik neem.
woensdag 26 mei 2010 om 18:41
quote:Butterfly1989 schreef op 25 mei 2010 @ 20:50:
Inmiddels kan ik zeggen dat ik er écht vanaf ben!! Ik heb het gewicht wat bij mij past, eet op gevoel en kan mijn lichaam accepteren.
Wat mij voornamelijk geholpen heeft is: eten op gevoel.
Weg met de standaard lijstjes, maar eten op gevoel en naar behoefte. Dat zorgt ervoor dat je op het gewicht komt wat bij jou past. En je hoeft niet meer krampachtig te doen met lijstjes, eten en gewicht, want je eet wat je lichaam nodig heeft en zit op het gewicht wat bij jou past.
Ik vind het echt heel erg knap van je, Butterfly, dat je van je eetstoornis afbent. Het is dus toch mogelijk. Eten op gevoel heeft jou dus heel goed geholpen, maar bij mij werkt het weer totaal niet. Ik kan gewoon helemaal niet meer vertrouwen op mijn honger- en verzadigingsgevoel. Na een muizenhapje kan ik er al van overtuigd zijn dat ik 'vol zit', terwijl dat gewoon onmogelijk is. Tijdens een vakantie heb ik het eens geprobeerd. Ik at sowieso andere dingen dan normaal, dus dat leek me een goede gelegenheid om het eens anders aan te pakken dan normaal (want ik volg dus wel een eetlijst). Het was ontzettend moeilijk, en tijdens die hele vakantieweek had ik het idee dat ik me alleen maar zat vol te proppen. 's Nachts was ik vaak misselijk, omdat ik zoveel meer ophad dan thuis.
Toen ik thuiskwam, durfde ik me amper te wegen. Toch gedaan, en twee kilo afgevallen.
Ik kan het gewoon echt (nog) niet; eten op gevoel. Ik vind het dus erg knap dat het jou wel is gelukt. Als je dat kunt, ben je inderdaad behoorlijk van je eetstoornis af.
Inmiddels kan ik zeggen dat ik er écht vanaf ben!! Ik heb het gewicht wat bij mij past, eet op gevoel en kan mijn lichaam accepteren.
Wat mij voornamelijk geholpen heeft is: eten op gevoel.
Weg met de standaard lijstjes, maar eten op gevoel en naar behoefte. Dat zorgt ervoor dat je op het gewicht komt wat bij jou past. En je hoeft niet meer krampachtig te doen met lijstjes, eten en gewicht, want je eet wat je lichaam nodig heeft en zit op het gewicht wat bij jou past.
Ik vind het echt heel erg knap van je, Butterfly, dat je van je eetstoornis afbent. Het is dus toch mogelijk. Eten op gevoel heeft jou dus heel goed geholpen, maar bij mij werkt het weer totaal niet. Ik kan gewoon helemaal niet meer vertrouwen op mijn honger- en verzadigingsgevoel. Na een muizenhapje kan ik er al van overtuigd zijn dat ik 'vol zit', terwijl dat gewoon onmogelijk is. Tijdens een vakantie heb ik het eens geprobeerd. Ik at sowieso andere dingen dan normaal, dus dat leek me een goede gelegenheid om het eens anders aan te pakken dan normaal (want ik volg dus wel een eetlijst). Het was ontzettend moeilijk, en tijdens die hele vakantieweek had ik het idee dat ik me alleen maar zat vol te proppen. 's Nachts was ik vaak misselijk, omdat ik zoveel meer ophad dan thuis.
Toen ik thuiskwam, durfde ik me amper te wegen. Toch gedaan, en twee kilo afgevallen.
Ik kan het gewoon echt (nog) niet; eten op gevoel. Ik vind het dus erg knap dat het jou wel is gelukt. Als je dat kunt, ben je inderdaad behoorlijk van je eetstoornis af.
woensdag 26 mei 2010 om 21:44
Lotte35: Wat rot dat je helemaal niet kunt vertrouwen op je honger- verzadigingsgevoel!
Ik moet zeggen dat het bij mij ook niet van de een op de andere dag gelukt is. Ik heb aardig geexperimenteerd en langzamerhand kon ik steeds meer de honger en vol gevoelens herkennen en voelen. Zo begon mijn eerste vol-zit-experiment met een 0,5 L pak vanillevla als toetje, ipv een normaal schaaltje. En tja, toen zat ik écht vol. Andere dag weer 's pas om 8 uur/half 9 avondeten etc.
Maar de vakantie heeft ook geholpen. Toen moest ik echt op gevoel gaan eten en dat vond ik heel fijn en ging goed. S'morgens mega-uitgebreid ontbijten in 't hotel en dan maar zien in wat en wanneer ik weer trek en honger zou hebben. Bij mij beviel dat goed, maar bij jou dus niet..
Misschien experimenteren met van die kleine stapjes af en toe? Dat je het zo steeds meer leert ofzo?
Want ik kan me voorstellen dat je niet eeuwig vast wilt zitten aan een standaard eetlijst...(ik vond dat erg benauwend)
Sterkte ermee!
Ik moet zeggen dat het bij mij ook niet van de een op de andere dag gelukt is. Ik heb aardig geexperimenteerd en langzamerhand kon ik steeds meer de honger en vol gevoelens herkennen en voelen. Zo begon mijn eerste vol-zit-experiment met een 0,5 L pak vanillevla als toetje, ipv een normaal schaaltje. En tja, toen zat ik écht vol. Andere dag weer 's pas om 8 uur/half 9 avondeten etc.
Maar de vakantie heeft ook geholpen. Toen moest ik echt op gevoel gaan eten en dat vond ik heel fijn en ging goed. S'morgens mega-uitgebreid ontbijten in 't hotel en dan maar zien in wat en wanneer ik weer trek en honger zou hebben. Bij mij beviel dat goed, maar bij jou dus niet..
Misschien experimenteren met van die kleine stapjes af en toe? Dat je het zo steeds meer leert ofzo?
Want ik kan me voorstellen dat je niet eeuwig vast wilt zitten aan een standaard eetlijst...(ik vond dat erg benauwend)
Sterkte ermee!
woensdag 26 mei 2010 om 22:02
quote:Butterfly1989 schreef op 26 mei 2010 @ 21:44:Zo begon mijn eerste vol-zit-experiment met een 0,5 L pak vanillevla als toetje, ipv een normaal schaaltje. En tja, toen zat ik écht vol.
Wow, dat vind ik echt enorm dapper. Zie ik mezelf voorlopig nog niet doen....
Wat je zegt, over experimenteren in kleine stapjes, is een goede tip. Alleen heb ik dan weer de neiging om in elk stapje te lang te blijven hangen, en soms ook weer een stapje terug te doen. En zo kom je natuurlijk nooit echt lekker vooruit....
Ik ben gewoon echt heel bang om het los te laten. Het is al voor een groot deel gelukt (van 18 kilo ondergewicht naar 6 kilo), maar het laatste stukje valt me letterlijk en figuurlijk zwaar. En ik heb die kilo's nog hard nodig, want lichamelijk voel ik me vaak een uitgewrongen vaatdoek.
Maar ik blijf hier meelezen, want verhalen als die van jou motiveren me wel heel erg, Butterfly1989!
Wow, dat vind ik echt enorm dapper. Zie ik mezelf voorlopig nog niet doen....
Wat je zegt, over experimenteren in kleine stapjes, is een goede tip. Alleen heb ik dan weer de neiging om in elk stapje te lang te blijven hangen, en soms ook weer een stapje terug te doen. En zo kom je natuurlijk nooit echt lekker vooruit....
Ik ben gewoon echt heel bang om het los te laten. Het is al voor een groot deel gelukt (van 18 kilo ondergewicht naar 6 kilo), maar het laatste stukje valt me letterlijk en figuurlijk zwaar. En ik heb die kilo's nog hard nodig, want lichamelijk voel ik me vaak een uitgewrongen vaatdoek.
Maar ik blijf hier meelezen, want verhalen als die van jou motiveren me wel heel erg, Butterfly1989!
donderdag 27 mei 2010 om 01:23
quote:LiefLichtje schreef op 25 mei 2010 @ 14:48:
Dapper van je dat je dit topic hebt geopend. En dat je zo open bent. Wat je schrijft is zo enorm herkenbaar, al heb in geen anorexia, maar Binge Eating Disorder. Ik ben nu weer aan het afvallen en gezond aan eht eten, maar oh wat mis ik mijn eetbuien vaak... hoewel ik weet dat het superongezond is. En ik me enorm lek,ker voel bij een gezond gewicht. Dat naast het feit dta ik ooit een "normaal" figuur hoopte krijgen, in ieder geval zonder obesitas.
Zoals je leest ben ik dus ook nog een "worstelaar". Ben ook erg benieuwd naar mensen die dit hebben overwonnen en natuurlijk ook naar ervaringsverhalen.
'
Hai LL, wat leuk dat je schrijft!
Een eetprobleem is een eetprobleem, of iemand nu heel zwaar of heel mager is. Wat goed dat je gezond aan het eten bent geslagen, gaat het de goede kant al op?
Wat is het dat je mist aan je eetbuien?
Dapper van je dat je dit topic hebt geopend. En dat je zo open bent. Wat je schrijft is zo enorm herkenbaar, al heb in geen anorexia, maar Binge Eating Disorder. Ik ben nu weer aan het afvallen en gezond aan eht eten, maar oh wat mis ik mijn eetbuien vaak... hoewel ik weet dat het superongezond is. En ik me enorm lek,ker voel bij een gezond gewicht. Dat naast het feit dta ik ooit een "normaal" figuur hoopte krijgen, in ieder geval zonder obesitas.
Zoals je leest ben ik dus ook nog een "worstelaar". Ben ook erg benieuwd naar mensen die dit hebben overwonnen en natuurlijk ook naar ervaringsverhalen.
'
Hai LL, wat leuk dat je schrijft!
Een eetprobleem is een eetprobleem, of iemand nu heel zwaar of heel mager is. Wat goed dat je gezond aan het eten bent geslagen, gaat het de goede kant al op?
Wat is het dat je mist aan je eetbuien?
donderdag 27 mei 2010 om 01:25
quote:ndh86 schreef op 25 mei 2010 @ 14:55:
Ik vind het erg rottig, vervelend en naar voor je dat je iets wat zo normaal zou moeten zijn als zo'n strijd met jezelf moet ervaren. Zorg voor voldoende "rust" in je leven en in je hoofd, ik denk dat dat al de helft zal schelen, maar wie ben ik. Heel veel succes en sterkte
Hey Ndh, wat een lieve woorden zeg..
Je bent al aangekomen? Dat is knap! Ervaar jij geen hongergevoel als je niet eet?
Ik vind het erg rottig, vervelend en naar voor je dat je iets wat zo normaal zou moeten zijn als zo'n strijd met jezelf moet ervaren. Zorg voor voldoende "rust" in je leven en in je hoofd, ik denk dat dat al de helft zal schelen, maar wie ben ik. Heel veel succes en sterkte
Hey Ndh, wat een lieve woorden zeg..
Je bent al aangekomen? Dat is knap! Ervaar jij geen hongergevoel als je niet eet?
