Gezondheid
alle pijlers
Mijn man heeft kanker (2)
donderdag 20 december 2007 om 23:10
Vandaag moest Mopsey naar de peuterspeelzaal. Vorige week was ze enit geweest, dus ik had de nieuwsbrief niet meegekregen. Ik wist dan ook écht niet dat Mopsey vandaag kerstdiner zou hebben. Nietsvermoedend liep ik het lokaaltje in, een huppelende Mops-met-staartjes naast me.
En daar stonden ze, tafels vol lekkernijen, kleine bordjes, kleine stoeltjes, met daarachter banken voor de ouders die welkom waren ook een vorkje mee te prikken.
En BAM, gelijk was ik een jaar terug.
Een jaar geleden, toen Mops nog maar kort op de peuterspeelzaal zat, en ook kerstlunch had.
Wat heeft Hero mij uitgelachen om mijn zoete gehaktballetjes (die inderdaad niet te vreten waren). En wat zat hij op die rotbanken te glunderen omdat hij hierbij de eerste keer officieel in functie was als Mopsey's stiefvader. Hij voelde zich zó trots, dat hij het de volledige tijd hefet volgehouden, met zijn brakke rug op die lage houte bankjes.
En nu zat ik er alleen, en bedacht mij hoe zeer Mops zich ontwikkelt heeft de afgelopen maanden. Hoe ontzettend goed ze het doet, ondanks alle hindernissen. En hoewel we een ochtend hadden waarin in haar bij vlagen wel op het balkon wilde zetten, was ik op dat moment zo ongelooflijk trots op haar. Trots genoeg voor twee personen. Hero's trots en mijn trots samen één. Mijn stoere meisje....
Ze mist Hero trouwens ook. Vasnavond was ik bij een vrieninnetje op de thee, en opeens vroeg ze; "kennen jullie het verhaal van Hejjo? Dat íe ziek was?".
En dus moest ik daar, op dwange van mijn dochter, Het Verhaal Van Hero vertellen aan mijn vriendin en haar man, af en toe aangevuld door een ongeduldige Mops.
Aan het einde van het verhaal legde ze het nog een keer, haast in één ademteug, uit;
"Eerst was Hejjo héél groot, soooooo groot, want hij had een héél groot lijfje. Nu heeft hij zijn lijfje niet meer nodig, en is hij heeeel klein. Soooooo klein, en dan kan hij zo...in me hartje. En in mamma's hartje. Hier zit Hero, en die kan ik voelen en er zit ook een sterretje in. Hero is soms ook bij de sterretjes als het donker is en dan kan ik lekker slapen, maar ik kan hem niet meer zien."
Tja......
Trots dus.
Dat moge duidelijk zijn.
En daar stonden ze, tafels vol lekkernijen, kleine bordjes, kleine stoeltjes, met daarachter banken voor de ouders die welkom waren ook een vorkje mee te prikken.
En BAM, gelijk was ik een jaar terug.
Een jaar geleden, toen Mops nog maar kort op de peuterspeelzaal zat, en ook kerstlunch had.
Wat heeft Hero mij uitgelachen om mijn zoete gehaktballetjes (die inderdaad niet te vreten waren). En wat zat hij op die rotbanken te glunderen omdat hij hierbij de eerste keer officieel in functie was als Mopsey's stiefvader. Hij voelde zich zó trots, dat hij het de volledige tijd hefet volgehouden, met zijn brakke rug op die lage houte bankjes.
En nu zat ik er alleen, en bedacht mij hoe zeer Mops zich ontwikkelt heeft de afgelopen maanden. Hoe ontzettend goed ze het doet, ondanks alle hindernissen. En hoewel we een ochtend hadden waarin in haar bij vlagen wel op het balkon wilde zetten, was ik op dat moment zo ongelooflijk trots op haar. Trots genoeg voor twee personen. Hero's trots en mijn trots samen één. Mijn stoere meisje....
Ze mist Hero trouwens ook. Vasnavond was ik bij een vrieninnetje op de thee, en opeens vroeg ze; "kennen jullie het verhaal van Hejjo? Dat íe ziek was?".
En dus moest ik daar, op dwange van mijn dochter, Het Verhaal Van Hero vertellen aan mijn vriendin en haar man, af en toe aangevuld door een ongeduldige Mops.
Aan het einde van het verhaal legde ze het nog een keer, haast in één ademteug, uit;
"Eerst was Hejjo héél groot, soooooo groot, want hij had een héél groot lijfje. Nu heeft hij zijn lijfje niet meer nodig, en is hij heeeel klein. Soooooo klein, en dan kan hij zo...in me hartje. En in mamma's hartje. Hier zit Hero, en die kan ik voelen en er zit ook een sterretje in. Hero is soms ook bij de sterretjes als het donker is en dan kan ik lekker slapen, maar ik kan hem niet meer zien."
Tja......
Trots dus.
Dat moge duidelijk zijn.
Wat wilde ik nou toch typen?
donderdag 20 december 2007 om 23:22
Mimsey, ik ken jou niet en jij mij niet, maar kan het niet laten nu ook even wat te zeggen. Wat houd jij je goed staande meid. En wat spreek je vol liefde over jouw Hero en je prachtige dochter. De komende dagen zullen een heel andere kleur hebben dan voorheen. Ik wens je daar veel sterkte bij. Bewondering heb ik voor jou,
maandag 24 december 2007 om 11:06
maandag 24 december 2007 om 12:23
Lieve Mimsey, vandaag voor het eerst je verhaal gelezen en ook bijna alle berichtjes. Zit hier echt te huilen. Ben zelf ook zo bang. Twee maanden geleden kwam ik een vriend van de middelbare school tegen tijdens het uitgaan. We konden altijd heel goed met elkaar opschieten, maar waren elkaar uit het oog verloren. J. vertelde me dat hij heel ziek was en dat ze in februari al hadden gezegd dat hij nog maar twee maanden te leven had. Hij was nu bezig met zijn tweede chemo kuur (hij heeft kanker in zijn longen, lever, maag en slokdarm). De eerste kuur was enorm aangeslagen en J. had ook goede verwachtingen over de tweede kuur. We konden die avond niet lang praten maar een week later zijn we uit eten geweest. Het was een beetje onwennig omdat je elkaar eigenlijk niet zo goed kent, maar het voelde ook zo vertrouwd. Het was een hele fijne avond en toen hij wegging, zoende hij me. Heel even dacht ik: wil ik dit wel, maar mijn gevoel zei Ja. Die week wel heel veel nagedacht, waar begin je aan? Heb ook twee kleine kindertjes, wat doe je die aan. Maar het voelde zo goed met J. We spraken veel af en hij heeft me zo gelukkig gemaakt. Me laten voelen hoe het hoort te voelen. Het voelt echt als: Zo moet het zijn! De tweede chemo sloeg helaas niet aan. Veel verdriet. We zijn nog wel een paar weekendjes weggeweest, ook met vrienden en daarmee klikte het ook enorm, ik hoor er helemaal bij. Maar het ging steeds slechter met J. Ineens heel snel. Hij woont nu bij zijn ouders en ik ben daar toen naar toe gegaan. Heel eng, maar ook daar voelde het heel vertrouwd. J. is inmiddels aan zijn derde chemo begonnen ... en het gaat heel slecht met hem. Hij is er erg ziek van en ik krijg niet meer zo goed contact met hem. Daarvoor kennen we elkaar misschien ook nog niet zo goed. Hij wil dat ik daar kerst kom vieren, dat doe ik dus ook. Maar het voelt zo dubbel. Ben ook zo bang. Weet dat het gaat gebeuren, maar het doet zo'n pijn. Ben wel blij dat we elkaar weer ontmoet hebben en dat we zo veel hebben gesproken, over echt ALLES en hoe we samen kunnen fantaseren en hoe fantastisch het is om bij hem te zijn. Ik ga nu zo weer naar hem toe, wil niets liever dan bij hem zijn, maar ook zie ik er tegenop. Ik had gewoon gehoopt dat we nog iets meer tijd samen zouden hebben en dat we meer hadden kunnen praten en nu ben ik bang dat dat er niet meer in zit. Ik houd echt verschrikkelijk veel van hem.
Jouw berichtjes en de steun die jij hebt gekregen, sterken me. Ik zal ze een andere keer nog eens rustig doorlezen. Ik wens jou ook sterkte!
Liefs
mij
Jouw berichtjes en de steun die jij hebt gekregen, sterken me. Ik zal ze een andere keer nog eens rustig doorlezen. Ik wens jou ook sterkte!
Liefs
mij
